ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 2226/23

20 Αυγούστου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

M.I.D.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Μάρκου K. (κος) Δικηγόρος για Αιτητή

Δημητρίου Χ. (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 6.2.2023, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2022. Αιτείται επιπλέον τη αναγνώριση/χορήγηση σε  αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Δημοκρατία της Γουινέας (στο εξής: η Γουινέα). Εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές και περί τις 22.2.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 26.9.2022 πραγματοποιήθηκε η προσωπική συνέντευξη του Αιτητή αναφορικά με το αίτημά του για διεθνή προστασία από λειτουργό, παρουσία επιτρόπου, ο οποίος, στις 3.2.2023, υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: «ο Προϊστάμενος»), εισηγούμενος την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή, χωρίς, ωστόσο, να εισηγείται την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, λόγω της ανηλικότητάς του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 6.2.2023. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή την 9.6.2023, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

 

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

 

2.             Ο Αιτητής προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε υπό καθεστώς πλάνης περί τα πράγματα και τον νόμο, χωρίς τη διενέργεια δέουσας έρευνας, και ότι στερείται επαρκούς αιτιολογίας. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν οι προβλεπόμενες διαδικαστικές εγγυήσεις και η αρχή του βέλτιστου συμφέροντος του ασυνόδευτου ανηλίκου. Υποστηρίζει, επίσης, ότι συνέτρεξε κατάχρηση εξουσίας και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση των αρχών της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου, καθώς και του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης. Επισημαίνεται ότι ο ισχυρισμός περί αναρμοδιότητας του διοικητικού οργάνου αποσύρθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία της παρούσας προσφυγής.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι αυτή εκδόθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης του συνόλου των ενώπιόν τους στοιχείων και δεδομένων. Περαιτέρω, προβάλλουν ότι οι ισχυρισμοί που άπτονται της ανηλικότητας του Αιτητή προβάλλονται αλυσιτελώς, καθόσον αυτός έχει πλέον ενηλικιωθεί. Υποστηρίζουν, επίσης, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματα της διοικητικής διαδικασίας, στο πλαίσιο της οποίας ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Τέλος, επισημαίνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από αρμόδιο όργανο, ενώ οι ισχυρισμοί περί παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, κατάχρησης εξουσίας και παραβίασης των αρχών της χρηστής διοίκησης προβάλλονται αορίστως και χωρίς επαρκή εξειδίκευση.

 

4.             Ακολούθως, αμφότερα τα μέρη προέβησαν στην καταχώριση συμπληρωματικών γραπτών αγορεύσεων. Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, επανέλαβε ότι η έκθεση-εισήγηση είναι πλημμελής, ότι δεν λήφθηκαν δεόντως υπόψη η ανηλικότητά του και οι συνακόλουθες διαδικαστικές εγγυήσεις και ότι οι ισχυρισμοί του απορρίφθηκαν εσφαλμένως. Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση επανέλαβαν ότι ορθώς ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον ουσιώδη ισχυρισμό του, λόγω της διαπίστωσης ελλείψεων ως προς ουσιώδεις πληροφορίες και αντιφάσεων στις δηλώσεις του.

 

Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

6.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

7.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

8.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

9.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

10.          Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

11.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

12.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

13.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

14.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

15.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

17.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

18.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

19.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68].

20.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

21.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του επειδή δεχόταν απειλές κατά της ζωής του από μέλη της οικογένειάς του. Ειδικότερα, ανέφερε ότι δεν γνώρισε ποτέ τη μητέρα του, η οποία απεβίωσε κατά τη γέννησή του, και ότι μεγάλωσε με τον πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε το 2017. Πρόσθεσε, περαιτέρω, ότι υπέστη βασανιστήρια, απορρίφθηκε και κατηγορήθηκε από τα μέλη της οικογένειάς του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο, εγκαταλείφθηκε στον δρόμο και ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους αδελφούς του πατέρα του και τις συζύγους τους. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι δηλητηριάστηκε και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.

22.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι είναι υπήκοος Γουινέας, γεννηθείς το 2006 στην πόλη Kamsar, ότι διέμενε στην πόλη Boke έως την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής και ότι, την ημέρα πριν από το ταξίδι του, μετέβη στην πόλη Conakry. Δήλωσε ότι είναι άγαμος και άτεκνος, μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και ότι ομιλεί τη γαλλική γλώσσα, καθώς και τις τοπικές διαλέκτους Sousou και Pulaar. Αναφορικά με την οικογένειά του, δήλωσε ότι η μητέρα του απεβίωσε και ουδέποτε την γνώρισε, ενώ ο πατέρας του απεβίωσε το 2017. Στη χώρα καταγωγής του διαμένει μία από τις αδελφές του, η οποία κατοικεί στην πόλη Conakry. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι είχε μία ακόμη αδελφή, η οποία έχει αποβιώσει, καθώς και έναν αδελφό, του οποίου αγνοεί τον τόπο διαμονής, καθότι η επικοινωνία τους διακόπηκε όταν ο ίδιος ήταν σε νεαρή ηλικία. Δήλωσε επίσης ότι έχει θείους από την πατρική του πλευρά, καθώς και έναν θείο από τη μητρική του πλευρά. Αναφορικά με το μορφωτικό του επίπεδο, ανέφερε ότι δεν θυμάται για πόσα έτη φοίτησε στο σχολείο, ενώ δήλωσε ότι διέκοψε τη φοίτησή του το 2019. Ως προς την επαγγελματική του δραστηριότητα, δήλωσε ότι δεν είχε εργαστεί στη χώρα καταγωγής του (ερ. 29-25).

 

23.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς τη Δημοκρατία, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 26.11.2021, κάνοντας χρήση του διαβατηρίου του και φοιτητικής θεώρησης εισόδου και ότι, μέσω της Μπουρκίνα Φάσο και της Τουρκίας, εισήλθε αρχικά στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση  της Δημοκρατίας περιοχές και, ακολούθως, εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες περιοχές.

24.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ανέφερε ότι από πάντα παραπονιόταν στον θείο του ότι δεν τον μεταχειρίζονταν καλά, καθώς τον χτυπούσαν και τον βασάνιζαν, ενώ ήταν πάντα κλεισμένος στο δωμάτιό του και δεν είχε δικαίωμα να βγαίνει έξω. Πρόσθεσε επίσης ότι τον ανάγκασαν να διακόψει τη φοίτησή του και του έλεγαν ότι δεν είχε γονείς, ενώ, αν ήθελε να επιστρέψει στο σχολείο, δεν μπορούσε να το πράξει, καθώς οι γονείς του, οι οποίοι είχαν αναλάβει το οικονομικό κόστος της φοίτησής του, είχαν αποβιώσει. Ακολούθως, ανέφερε ότι ο θείος του αποφάσισε να οργανώσει το ταξίδι του, καθώς, όπως του ανέφερε, τον είχαν δηλητηριάσει, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει περισσότερα σχετικά με το περιστατικό, καθώς πρόκειται, όπως δήλωσε, για περιστατικά που λαμβάνουν χώρα στην Αφρική (βλ. ερ. 24).

25.          Αναφορικά με τον φόβο που διατρέχει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, δήλωσε ότι θα τον σκοτώσουν, καθώς επί του παρόντος δεν γνωρίζουν που βρίσκεται, ενώ, εάν επέστρεφε, το μόνο μέρος στο οποίο θα μπορούσε να μεταβεί θα ήταν η οικία του πατέρα του, όπου διαμένουν και οι ίδιοι (ερ. 23).

26.          Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις αναφορικά με την κακοποίηση που υπέστη από τους αδελφούς του πατέρα του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ξεκίνησαν να τον κακοποιούν μετά τον θάνατο του πατέρα του, τον κλείδωναν στο δωμάτιό του χωρίς φαγητό και νερό και συχνά τον κακοποιούσαν σωματικά, ενώ τον απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν. Ανέφερε επίσης ότι εκμυστηρεύτηκε τα εν λόγω περιστατικά, αφού διέκοψε τη φοίτησή του στο σχολείο το 2019, στον θείο του και στην αδελφή του. Ως προς τον λόγο που δεν τα εκμυστηρεύτηκε νωρίτερα, απάντησε ότι τους έλεγε για τη σωματική κακοποίηση που είχε υποστεί, αλλά δεν ανέφερε πολλά πράγματα, καθώς φοβόταν, αφού ένας εκ των αδελφών του πατέρα του του έλεγε να μην τα αναφέρει και ότι θα τον σκοτώσουν. Δήλωσε επίσης ότι δεν κατήγγειλε τα περιστατικά στην αστυνομία (ερ. 24-25).

27.          Προς υποστήριξη των ισχυρισμών του, ο Αιτητής προσκόμισε το πρωτότυπο διαβατήριό του από τη Γουινέα, με ημερομηνία έκδοσης το Μάιο του 2019.

 

28.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή και (β) την εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής λόγω της κακής συμπεριφοράς που υφίστατο από τους θείους του, επειδή δεν ήταν δικό τους παιδί.

 

29.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής παρείχε ικανοποιητικές απαντήσεις, οι οποίες επιβεβαιώνονται τόσο από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης όσο και από το πρωτότυπο διαβατήριο που προσκόμισε.

 

30.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει επαρκείς και ικανοποιητικές πληροφορίες αναφορικά με τον φόβο δίωξής του, ενώ το αφήγημά του χαρακτηριζόταν από έλλειψη ευλογοφάνειας και αντιφάσεις. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι όσα ανέφερε ο Αιτητής αναφορικά με τα περιστατικά με τους θείους του δεν παρουσίαζαν την απαιτούμενη επάρκεια λεπτομερειών και συνέπεια, ενώ υπέπεσε σε αντίφαση ως προς τον τόπο διαμονής της αδελφής του, πλήττοντας την εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του. Κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας, κρίθηκε ότι τα λεγόμενα του Αιτητή αποτελούσαν το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο προς υποστήριξη του αιτήματός του.

 

31.          Βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή και λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής του αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας, κρίθηκε ότι, κατόπιν εξέτασης του αιτήματός του και αξιολόγησης του προσωπικού του προφίλ, δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι να γίνει δεκτό ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής, θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι πρόκειται για ανήλικο άτομο με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς προβλήματα υγείας, το οποίο διατηρεί οικογενειακούς δεσμούς στη χώρα καταγωγής του και, ως εκ τούτου, δεν συντρέχουν λόγοι να γίνει αποδεκτό ότι σε περίπτωση επιστροφής του θα υποστεί δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

32.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ’ ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(1)(α) και (β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2022. Περαιτέρω, έκριναν ότι δεν στοιχειοθετείται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης λόγω αδιάκριτης βίας, δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ) των ιδίων νόμων, καθώς η χώρα καταγωγής δεν βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Ως εκ τούτου, εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησης και τη μη έκδοση απόφασης επιστροφής, ενόψει της ανηλικότητας του Αιτητή.

 

33.          Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, υπέβαλε αίτηση προσαγωγής μαρτυρίας, ημερομηνίας 2.7.2024, συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση λειτουργού του Γραφείου της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και δύο ιατρικές εκθέσεις σχετικά με την κατάσταση της ψυχικής του υγείας, η οποία έγινε αποδεκτή από το παρόν Δικαστήριο κατόπιν έκδοσης σχετικού διατάγματος ημερομηνίας 18.9.2024.

34.          Κατόπιν της αποδοχής της αίτησης προσαγωγής μαρτυρίας, καταχωρίστηκε ένορκη δήλωση λειτουργού του Γραφείου της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, συνοδευόμενη από ιατρική έκθεση ψυχιάτρου του Κέντρου Ψυχικής Υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, ημερομηνίας 14.12.2023, καθώς και από έκθεση σχολικής ψυχολόγου του οργανισμού Hope For Children, ημερομηνίας 15.12.2023.

35.          Στην ένορκη δήλωσή του, ο λειτουργός του Γραφείου της Επιτρόπου αναφέρει ότι, κατόπιν πληροφόρησης που έλαβε από τον συνήγορο του Αιτητή, η αρμόδια λειτουργός που εξέτασε το αίτημα όφειλε να προβεί στην παραπομπή του Αιτητή σε ιατρικές και ψυχολογικές εκτιμήσεις, είτε πριν από τη διεξαγωγή της συνέντευξης είτε πριν από τη σύνταξη της έκθεσης-εισήγησης, καθόσον ο Αιτητής παρουσιάζει συμπτωματολογία μετατραυματικού στρες. Υποστηρίζει, επίσης, ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση γνώριζαν για την παραπομπή του Αιτητή σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας, όπως προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο.

36.          Ως προς τα ιατρικά έγγραφα που κατατέθηκαν, ο ψυχίατρος του ΟΚΥΠΥ αναφέρει στην έκθεσή του ότι ο Αιτητής παρακολουθείται από τις 7.4.2023 λόγω διαταραχής μετατραυματικού στρες, ως απότοκο των εμπειριών του στη χώρα καταγωγής του, και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, με αποτέλεσμα τα συμπτώματά του να έχουν παρουσιάσει βελτίωση, στην οποία συνέβαλαν τόσο η παρουσία του στην Κυπριακή Δημοκρατία όσο και οι δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχει. Ως προς την έκθεση της ψυχολόγου του οργανισμού Hope For Children, καταγράφεται ότι ο Αιτητής παρακολουθείται από τις 6.12.2022 και εξακολουθεί να παρακολουθείται κατά τον χρόνο σύνταξης της έκθεσης, καθόσον παρουσιάζει συμπτωματολογία μετατραυματικού στρες. Περαιτέρω, αναφέρεται ότι η κατάσταση της ψυχικής του υγείας παρουσιάζει σταδιακή βελτίωση, ενώ συστήνεται η παραμονή του σε ασφαλές και σταθερό περιβάλλον, λαμβανομένων υπόψη της ηλικίας και της ευαλωτότητάς του.

37.          Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ενώπιον της ακροαματικής διαδικασίας, τέθηκαν προς αυτόν πολλαπλά ερωτήματα σχετικά με την κακομεταχείριση που ανέφερε ότι υπέστη, τον τόπο προηγούμενης διαμονής του, την ύπαρξη υποστηρικτικού δικτύου, καθώς και τη δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασής του.

38.          Ως προς την μεταχείριση που ανέφερε ότι υπέστη από τους θείους του στη χώρα καταγωγής, ο Αιτητής δήλωσε ότι έχει υποβληθεί σε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις, χωρίς να γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο πραγματοποιήθηκαν, ενώ ανέφερε ότι του χορηγείτο ένα «μαύρο υγρό». Ανέφερε, επίσης, ότι υφίστατο κακομεταχείριση και δεν του επέτρεπαν να εξέρχεται από την οικία, ενώ μία φορά τον έκαψαν με σίδερο και του τοποθέτησαν επίδεσμο, ώστε να μην το αντιληφθεί ο μητρικός του θείος. Δήλωσε ακόμη ότι εκμυστηρεύτηκε τα περιστατικά στον θείο του όταν τον μαχαίρωσαν, καθώς εκείνος τον είδε να κλαίει και τον προέτρεψε να του εξηγήσει τι είχε συμβεί. Πρόσθεσε ότι, ακολούθως, ο θείος του τον πήρε από την οικία και ότι ένας από τους πατρικούς του θείους άρχισε να τον τραβά από τον ώμο, με αποτέλεσμα να εξαρθρωθεί και, έκτοτε, να αδυνατεί να σηκώσει βάρος με το συγκεκριμένο χέρι.

39.          Επιπροσθέτως, απαντώντας σε σχετικά ερωτήματα, ο Αιτητής συνέδεσε τον θάνατο του πατέρα του με τους θείους του, αναφέροντας ότι εκείνοι τον σκότωσαν. Ειδικότερα, δήλωσε ότι προηγήθηκε διαμάχη μεταξύ τους, κατά την οποία ο πατέρας του έπεσε, με αποτέλεσμα να μην μπορεί μετέπειτα να κινηθεί ή να μιλήσει, περιστατικά τα οποία, όπως ανέφερε, βίωσε όταν ήταν 11 ετών.

40.          Ως προς τον τόπο διαμονής του, δήλωσε ότι διέμεινε στο Conakry για χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός μηνός, χωρίς, ωστόσο, να δύναται να παραμείνει εκεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, καθώς οι θείοι που τον κακοποιούσαν τον αναζήτησαν και απείλησαν τον θείο του. Αναφορικά με την ύπαρξη μελών της οικογένειάς του, δήλωσε ότι ο μητρικός του θείος τον βοήθησε να ταξιδέψει, πλην όμως δεν διατηρεί πλέον επικοινωνία μαζί του, καθώς δεν έχει καταφέρει να εντοπίσει τα στοιχεία επικοινωνίας του. Ανέφερε, επίσης, ότι δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον έναν αδελφό του, ότι η μία αδελφή του απεβίωσε όταν ο ίδιος ήταν σε νεαρή ηλικία και ότι η άλλη αδελφή του αγνοείται από τον θάνατο του πατέρα του.

41.          Αναφορικά με τη δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης του, δήλωσε ότι οι θείοι του μπορούν να τον βρουν και είναι δυνατοί καθώς γνωρίζουν καλά τη Γουινέα, ενώ έχουν απειλήσει τον θείο του. Ως προς τη δυνατότητα μετεγκατάστασης στην πόλη Kankan, απάντησε ότι εξακολουθεί να φέρει τα τραύματα από όσα έχει υποστεί και να διακατέχεται από τον φόβο ότι θα του προκαλέσουν εκ νέου κακό, ότι θα βρεθεί εγκαταλελειμμένος, χωρίς ασφάλεια, και ότι είναι ορφανός.

42.          Κατόπιν αναφοράς του Αιτητή σε περιστατικά βίας και στην ύπαρξη σημαδιών από τα τραύματά του, κατατέθηκε από τον συνήγορο του Αιτητή ένορκη δήλωση, συνοδευόμενη από ιατρικό πιστοποιητικό ιατρού σχετικής ειδικότητας. Στο εν λόγω πιστοποιητικό, κατόπιν λήψης κοινωνικού ιστορικού, καταγράφεται ότι, κατά την άφιξή του στη Δημοκρατία, ο Αιτητής βίωνε έντονο μετατραυματικό στρες, τα συμπτώματα του οποίου έχουν βελτιωθεί λόγω της φαρμακευτικής αγωγής που λαμβάνει, της ψυχολογικής υποστήριξης και της φοίτησής του στο σχολείο. Κατόπιν καταγραφής των ουλών που φέρει ο Αιτητής και διενέργειας πλήρους κλινικής εξέτασης, ο εν λόγω ιατρός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, με βάση το ιστορικό που παρέθεσε ο Αιτητής και τα κλινικά ευρήματα, έχει υποστεί συστηματική και επαναλαμβανόμενη απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, καθώς και κακοποιητική συμπεριφορά. Σημειώνεται, επίσης, ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία που κατατέθηκε, ο εν λόγω ιατρός είναι μέλος του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου και εγγεγραμμένος στο Μητρώο Ιατρών με ειδικότητα στην παιδοχειρουργική, ενώ τον Νοέμβριο του 2006 έλαβε πρακτική εκπαίδευση στο Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων στην Αθήνα, αναφορικά με την πιστοποίηση επιζώντων βασανιστηρίων και την αποκατάστασή τους.

43.          Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση συναίνεσαν στην υποβολή του Αιτητή σε σχετικές ιατρικές εξετάσεις από ανεξάρτητο ιατρό και, ειδικότερα, από το Ιατρικό Συμβούλιο του ΟΚΥΠΥ. Ενόψει της μη συμμόρφωσής τους προς την εν λόγω δέσμευση επί μακρό χρονικό διάστημα, το παρόν Δικαστήριο, με απόφαση ημερομηνίας 17.3.2026, διέταξε την παραπομπή του Αιτητή για τη διενέργεια των σχετικών ιατρικών εξετάσεων.

44.          Κατά την διεξαγωγή των ιατρικών εξετάσεων, το Ιατρικό Συμβούλιο του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, σε σχετική επιστολή του, καταγράφει ότι οι ουλές που παρουσιάζει ο Αιτητής έχουν περίπου την ίδια ηλικία, ότι δεν παρουσιάζει ενεργή ψυχοπαθολογία και ότι λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή λόγω διαταραχών ύπνου που οφείλονται σε στρες.

45.          Περαιτέρω, στην έκθεση ψυχολογικής αξιολόγησης που διενεργήθηκε στο πλαίσιο των ιατρικών εξετάσεων καταγράφεται ότι ο Αιτητής παρουσιάζει ήπια συμπτώματα αναβίωσης και περιορισμένης αποφυγής, με εντονότερη αναφορά στη δυσκολία ανάκλησης σημαντικών στοιχείων και συμβάντων. Ωστόσο, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής παρουσιάζει ορισμένα ήπια μετατραυματικά και αγχώδη συμπτώματα, τα οποία δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια ψυχικής διαταραχής ούτε προκαλούν έκπτωση της λειτουργικότητάς του σε βασικούς τομείς της ζωής του. Ως εκ τούτου, συμπεραίνεται ότι δεν παρουσιάζει ενεργή ψυχοπαθολογία. Περαιτέρω, στο πλαίσιο της έκθεσης που προσκόμισε ο Αιτητής, περιλαμβάνεται η εμπορική ονομασία των φαρμάκων που λαμβάνει και η συχνότητα λήψης τους, με τον Αιτητή να προσκομίζει και σε μεταγενέστερο στάδιο της δικαστικής διαδικασίας, και επικαιροποιημένη συνταγογράφηση της εν λόγω αγωγής (βλ. Τεκμήριο 3μ ημερομηνίας 6.3.2026).

46.          Περαιτέρω, κατά την ακροαματική διαδικασία, ο συνήγορος του Αιτητή υποστήριξε ότι οι προσκομισθείσες ιατροδικαστικές και ψυχολογικές εκθέσεις δεν πληρούν τις απαιτήσεις που απορρέουν από το Πρωτόκολλο της Κωνσταντινούπολης και τις σχετικές κατευθυντήριες γραμμές του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, προέβαλε ότι οι εκθέσεις δεν περιλαμβάνουν τα αναγκαία στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία της αξιολόγησης, το κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο του Αιτητή, ούτε επαρκή εκτίμηση της συμβατότητας των διαπιστωθέντων τραυμάτων με τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς του. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι δεν ζητήθηκε από τον ίδιο τον Αιτητή να παραθέσει την εκδοχή του ως προς την προέλευση των τραυμάτων του, ενώ η ψυχολογική αξιολόγηση διενεργήθηκε επιφανειακά, χωρίς να συνεκτιμηθούν επαρκώς οι υφιστάμενες ψυχιατρικές και ψυχολογικές γνωματεύσεις, η φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνει και το ιστορικό της κακοποίησής του. Επιπλέον, έθεσε ζήτημα ως προς τη σύνθεση και τις ειδικότητες των μελών του ιατροσυμβουλίου. Τέλος, επικαλέστηκε τη συμπληρωματική γραπτή του αγόρευση, υποστηρίζοντας ότι ο Αιτητής εμπίπτει στην έννοια της ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας λόγω της ενδοοικογενειακής βίας που υπέστη, καθώς και ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του νόμου, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρής βλάβης που υπέστη, του ψυχολογικού αντίκτυπου της μακροχρόνιας κακοποίησης, της ευαλωτότητάς του, της έλλειψης οικογενειακού υποστηρικτικού δικτύου και της ανεπάρκειας μηχανισμών προστασίας στη χώρα καταγωγής του.

47.          Σε επόμενη δικάσιμο, ο συνήγορος του Αιτητή επικέντρωσε την επιχειρηματολογία του αφενός στην αξιολόγηση των ιατρικών και ψυχολογικών εκθέσεων και αφετέρου στη δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης. Ως προς το πρώτο ζήτημα, υποστήριξε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκούς αιτιολογίας, επαναλαμβάνει ουσιαστικά τα πορίσματα του ιδιώτη ιατρού και δεν τεκμηριώνεται ότι ο Αιτητής εξετάστηκε από το προβλεπόμενο ιατροσυμβούλιο ή από ειδικό ιατρό. Περαιτέρω, προέβαλε ότι στον διοικητικό φάκελο περιλαμβάνονταν έγγραφα που αφορούσαν διαφορετικό αιτητή, ενώ αμφισβήτησε την αξιοπιστία της ιατρικής αξιολόγησης, επισημαίνοντας ότι βασίζεται σε αχρονολόγητη χειρόγραφη σημείωση και ότι, παρά τη διαπίστωση πως οι ουλές είναι της ίδιας ηλικίας, δεν εξάγονται ασφαλή συμπεράσματα ως προς την προέλευσή τους. Επιπλέον, υποστήριξε ότι η ψυχολογική αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε με διερμηνεία στην αγγλική γλώσσα, κατά παράβαση των σχετικών οδηγιών, γεγονός που, κατά τους ισχυρισμούς του, ενδέχεται να επηρέασε την ορθή αποτύπωση της ψυχολογικής κατάστασης του Αιτητή.

48.          Ως προς το ζήτημα της εσωτερικής μετεγκατάστασης, ο συνήγορος του Αιτητή υποστήριξε ότι αυτή δεν αποτελεί εύλογη επιλογή υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, επικαλούμενος τη σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ. Ειδικότερα, ισχυρίστηκε ότι δεν διασφαλίζεται η πρόσβαση του Αιτητή σε βασικές συνθήκες διαβίωσης, εργασία, στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και κατάλληλες υπηρεσίες υποστήριξης, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης ευαλωτότητάς του ως θύματος βασανιστηρίων και μακροχρόνιας κακοποίησης. Τέλος, υποστήριξε ότι ο Αιτητής, ο οποίος εισήλθε στη Δημοκρατία ως ασυνόδευτος ανήλικος και εξακολουθεί να χρήζει προστασίας ως νεαρός ενήλικας, δεν θα είχε πρόσβαση στη χώρα καταγωγής του στις αναγκαίες δομές και υπηρεσίες αποκατάστασης, γεγονός που καθιστά την εσωτερική μετεγκατάσταση μη εύλογη.

49.          Ως προς το ζήτημα της επιστροφής και, ειδικότερα αναφορικά με το γεγονός ότι, μολονότι δεν εκδόθηκε απόφαση επιστροφής, χορηγήθηκε προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση, ζητήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία η τοποθέτηση των Καθ’ ων η Αίτηση. Οι Καθ’ ων η αίτηση, παρά το σχετικό λεκτικό περί οικειοθελούς αποχώρησης εντός της ταχθείσας προθεσμίας στην επιστολή κοινοποίησης της επίδικης απόφασης, υποστήριξαν ότι δεν υφίσταται απόφαση επιστροφής. 

 

50.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

51.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

 

52.          Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, περί της κακοποιητικής μεταχείρισης που υπέστη ο Αιτητής από συγγενικά του πρόσωπα κατά την παιδική του ηλικία, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής ισχυρίστηκε, κατ' ουσίαν, ότι μετά τον θάνατο της μητέρας του μεγάλωσε με τον πατέρα του και την πατρική του οικογένεια. Κατά τα λεγόμενά του, όταν ήταν ηλικίας περίπου 11 ετών, ο πατέρας του υπέστη σοβαρό τραυματισμό κατόπιν πτώσης, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει έκτοτε σημαντικά προβλήματα υγείας και κινητικότητας. Ο Αιτητής συνέδεσε το γεγονός αυτό με την επιδείνωση των ήδη προβληματικών σχέσεων μεταξύ του πατέρα του και των αδελφών του τελευταίου. Κατά την ακροαματική διαδικασία διευκρίνισε ότι η πτώση συνέβη ενώ ο ίδιος ήταν ηλικίας περίπου 11-12 ετών (στη Δημοκρατία εισήλθε σε ηλικία 16 ετών, ηλικία που περίπου έλαβε χώρα και η συνέντευξή του) και ότι, μετά το περιστατικό, ο πατέρας του δεν μπορούσε να μετακινείται όπως προηγουμένως.

 

53.          Σύμφωνα με την αφήγησή του, κατά το χρονικό διάστημα που ακολούθησε, οι θείοι του κακομεταχειρίζονταν τόσο τον πατέρα του όσο και τον ίδιο. Ως προς τον ίδιο προσωπικά, περιέγραψε επαναλαμβανόμενη λεκτική και σωματική βία, αναφέροντας ότι δεχόταν χτυπήματα με τα χέρια και τα πόδια, καθώς και με αντικείμενα, μεταξύ των οποίων ξύλα και λάστιχα. Περιέγραψε, επίσης, περιστατικό κατά το οποίο τραυματίστηκε με αιχμηρό αντικείμενο στον μηρό, ενώ ανέφερε ότι σε άλλες περιπτώσεις τον έδεναν στα άκρα και τον κρατούσαν σε σκοτεινό δωμάτιο χωρίς τροφή ή νερό. Από το Medical Referral Form καταγράφεται επιπλέον ο ισχυρισμός του περί απόπειρας στραγγαλισμού και εγκλεισμού χωρίς τροφή και νερό, με φερόμενους δράστες τους αδελφούς του πατέρα του.

 

54.          Ο Αιτητής τοποθέτησε την εν λόγω κακομεταχείριση σε περίοδο κατά την οποία ήταν ακόμη παιδί και εξαρτώμενος από τα ενήλικα μέλη της οικογένειάς του. Ανέφερε περαιτέρω ότι, μετά από σοβαρό περιστατικό κακοποίησής του, θείος του από την πλευρά της μητέρας του πληροφορήθηκε την κατάστασή του, επενέβη και επιχείρησε να τον απομακρύνει από το συγκεκριμένο οικογενειακό περιβάλλον. Κατά την περιγραφή του, ακολούθησε συμπλοκή κατά την προσπάθεια απομάκρυνσής του, κατά την οποία τραυματίστηκε στο άνω άκρο. Ο Αιτητής τελικώς απομακρύνθηκε με τη βοήθεια του εν λόγω συγγενικού του προσώπου. Στην ακροαματική διαδικασία ανέφερε ακόμη ότι οι συγγενείς από την πλευρά του πατέρα του μετέβαιναν στο μέρος όπου βρισκόταν και επιχείρησαν να τον πάρουν, ενώ η τελευταία επικοινωνία του με τον συγγενή που τον είχε βοηθήσει έλαβε χώρα μέσω βιντεοκλήσης μετά την άφιξή του στην Κυπριακή Δημοκρατία.

 

55.          Κατά την αξιολόγηση της εσωτερικής αξιοπιστίας του ανωτέρω ισχυρισμού, το Δικαστήριο λαμβάνει πρωτίστως υπόψη ότι τα επίδικα γεγονότα ανάγονται στην παιδική ηλικία του Αιτητή. Η ηλικία του κατά τον χρόνο των γεγονότων αποτελεί ουσιώδη παράγοντα κατά την εκτίμηση του βαθμού ακρίβειας και λεπτομέρειας που ευλόγως δύναται να αναμένεται από αυτόν ως προς γεγονότα τα οποία συνέβησαν αρκετά έτη πριν από την εξέτασή του.

 

56.          Παρά ταύτα, ο πυρήνας της αφήγησής του εμφανίζεται επαρκώς σταθερός. Ο Αιτητής συνέδεσε χρονικά την έναρξη ή, τουλάχιστον, την ουσιώδη επιδείνωση της κακομεταχείρισής του με τον σοβαρό τραυματισμό του πατέρα του και την επακόλουθη αδυναμία του τελευταίου να τον προστατεύσει. Παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες ως προς τα πρόσωπα που τον κακοποιούσαν, τις μορφές της βίας, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν, τον εγκλεισμό του, τη στέρηση τροφής και νερού, συγκεκριμένους τραυματισμούς που υπέστη, καθώς και τις περιστάσεις υπό τις οποίες συγγενικό πρόσωπο από την πλευρά της μητέρας του παρενέβη και τον απομάκρυνε.

 

57.          Οι πρόσθετες πληροφορίες που δόθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κρίνεται ότι μεταβάλλουν τον ουσιώδη πυρήνα της προγενέστερης αφήγησής του. Αντιθέτως, σε σημαντικό βαθμό τον εξειδικεύουν και τον συμπληρώνουν. Τυχόν διαφοροποιήσεις σε επιμέρους στοιχεία πρέπει να αξιολογηθούν λαμβανομένων υπόψη τόσο της μικρής ηλικίας του κατά τον χρόνο των γεγονότων όσο και της χρονικής απόστασης από αυτά και δεν διαπιστώνεται ότι αφορούν τέτοιας βαρύτητας στοιχεία ώστε να ανατρέπουν τον κεντρικό κορμό του ισχυρισμού.

 

58.          Ιδιαίτερη σημασία αποκτά εν προκειμένω η ιατρική μαρτυρία. Ο Αιτητής προσκόμισε ιατρικό πιστοποιητικό του χειρουργού παίδων Δρος Η. Π., ημερομηνίας 24.9.2025. Στο πιστοποιητικό καταγράφεται αναλυτικά το ιστορικό που ανέφερε ο Αιτητής και, διακριτά από αυτό, τα αντικειμενικά ευρήματα της κλινικής εξέτασης. Ειδικότερα, ο ιατρός κατέγραψε σειρά ουλών σε διαφορετικά σημεία του σώματος, μεταξύ άλλων στον δεξιό μηρό, στην αριστερή γαστροκνημία, στην περιοχή της αριστερής πρόσθιας άνω λαγονίου άκανθας, στη ραχιαία επιφάνεια του δεξιού καρπού, στον δεξιό αντίχειρα, στο τριχωτό της κεφαλής και στη δεξιά παρειά, καθώς και μαύρη κηλίδα πλησίον του δεξιού οφθαλμού.

 

59.          Ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία έχει ότι ο ιατρός δεν περιορίστηκε στην αναπαραγωγή του ιστορικού που του εξέθεσε ο Αιτητής, αλλά προέβη σε κλινική εξέταση και διατύπωσε ιατρική εκτίμηση ως προς τη δυνητική προέλευση συγκεκριμένων ουλών. Κατέγραψε, μεταξύ άλλων, ότι ορισμένες από αυτές παρουσιάζουν μορφολογία που δύναται να προκληθεί από νύσσον και τέμνον όργανο ή από θλων όργανο, ενώ συνολικά κατέληξε ότι υφίσταται αντιστοιχία μεταξύ των ιατρικών ευρημάτων και των κακώσεων που περιέγραψε ο Αιτητής.

 

60.          Το Δικαστήριο λαμβάνει, συναφώς, υπόψη και τα στοιχεία που προσκομίστηκαν αναφορικά με την επαγγελματική ιδιότητα και την ειδική κατάρτιση του συντάκτη του πιστοποιητικού. Ειδικότερα, προσκομίστηκε βεβαίωση περί πρακτικής άσκησής του στο Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων στην Αθήνα, η οποία αφορούσε την πιστοποίηση βασανιστηρίων και την αποκατάσταση θυμάτων. Τα στοιχεία αυτά ενισχύουν την αποδεικτική βαρύτητα της ιατρικής του εκτίμησης, χωρίς βεβαίως να μετατρέπουν την τελευταία σε αυτοτελή απόδειξη της ταυτότητας των δραστών ή των ακριβών περιστάσεων υπό τις οποίες προκλήθηκε κάθε κάκωση.

 

61.          Περαιτέρω, ιδιαίτερη σημασία έχει ότι τα ευρήματα του ιδιώτη ιατρού δεν παραμένουν μεμονωμένα. Μετά από παραπομπή για περαιτέρω διερεύνηση από τους Καθ’ ων η αίτηση, ο Αιτητής εξετάστηκε από Ιατροσυμβούλιο στις 21.4.2026. Κατά την κλινική εξέταση καταγράφηκαν πολλαπλές ουλές σε διάφορα σημεία του σώματός του, μεταξύ άλλων στο τριχωτό της κεφαλής, στη δεξιά παρειά, στον δεξιό καρπό, στον δεξιό αντίχειρα, στην αριστερή γαστροκνημία και στον δεξιό μηρό. Καταγράφηκε επίσης μαύρη κηλίδα πλησίον του δεξιού οφθαλμού. Το Ιατροσυμβούλιο σημείωσε ότι οι ουλές είχαν δημιουργηθεί στο παρελθόν και είχαν περίπου την ίδια ηλικία.

 

62.          Η ουσιαστική σύγκλιση των αντικειμενικών ευρημάτων δύο διαφορετικών ιατρικών εξετάσεων ενισχύει σημαντικά την αξιοπιστία του πραγματικού ισχυρισμού ότι ο Αιτητής είχε υποστεί κατά το παρελθόν πολλαπλές σωματικές κακώσεις. Βεβαίως, ούτε η ύπαρξη των ουλών ούτε η συμβατότητά τους με τους αναφερόμενους μηχανισμούς κάκωσης δύνανται, αφ' εαυτών, να αποδείξουν την ταυτότητα των δραστών ή το σύνολο των περιστάσεων που περιγράφει ο Αιτητής. Αποτελούν, όμως, αντικειμενικό στοιχείο που είναι συμβατό και υποστηρικτικό της αφήγησής του, και πρέπει να συνεκτιμηθούν με τη συνοχή και την επάρκεια των δηλώσεών του.

 

63.          Στο ίδιο πλαίσιο συνεκτιμάται ότι στο Medical Referral Form καταγράφηκε πως, μολονότι ο Αιτητής δεν είχε αναφέρει κατά τη συνέντευξή του συγκεκριμένους σωματικούς τραυματισμούς, είχε εξεταστεί από παιδοχειρουργό, ο οποίος είχε διαπιστώσει ουλές από σωματικές κακώσεις. Το γεγονός ότι η ιατρική διερεύνηση δεν στηρίζεται αποκλειστικά σε έγγραφο που ο ίδιος επέλεξε να προσκομίσει, αλλά ακολούθησε και θεσμική παραπομπή και εξέταση, προσδίδει πρόσθετη αντικειμενική στήριξη στα σχετικά ευρήματα.

 

64.          Ως προς την ψυχική του κατάσταση, από το Ιατροσυμβούλιο καταγράφεται ότι δεν παρουσίαζε κατά τον χρόνο της εξέτασης ενεργό ψυχοπαθολογία, ενώ λάμβανε φαρμακευτική αγωγή λόγω διαταραχών ύπνου αποδιδόμενων σε στρες. Το στοιχείο αυτό δεν αναιρεί ούτε επιβεβαιώνει αφ' εαυτού τα προγενέστερα περιστατικά κακοποίησης και πρέπει να αξιολογείται διακριτά από τα αντικειμενικά σωματικά ευρήματα.

 

65.          Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη την ιατρική έκθεση της ψυχιάτρου του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, προκύπτει ότι ο Αιτητής λαμβάνει σχετική φαρμακευτική αγωγή και, συγκεκριμένα, τα φαρμακευτικά σκευάσματα Remeron και Lorans. Σημειώνεται ότι, δεδομένου πως πρόκειται για εμπορικές ονομασίες φαρμακευτικών σκευασμάτων, ερευνώνται οι δραστικές ουσίες που αυτά περιέχουν και, συγκεκριμένα, στην πρώτη περίπτωση η mirtazapine  και στη δεύτερη η Lorazepam. Ο Αιτητής προσκόμισε στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας και πιο πρόσφατη συνταγογράφηση των εν λόγω σκευασμάτων.  

 

66.          Υπό το φως της συνολικής αξιολόγησης των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ουσιώδης πυρήνας του ισχυρισμού του Αιτητή περί επαναλαμβανόμενης σοβαρής κακοποιητικής μεταχείρισής του από μέλη της πατρικής του οικογένειας κατά την παιδική του ηλικία είναι αξιόπιστος. Προς τούτο συνεκτιμώνται η επαρκής συνοχή και συγκεκριμενοποίηση της αφήγησής του, η νεαρή ηλικία του κατά τον χρόνο των επίδικων γεγονότων, η περιγραφή συγκεκριμένων μορφών κακοποίησης και τραυματισμών, καθώς και, ιδίως, η ύπαρξη αντικειμενικών ιατρικών ευρημάτων, τα οποία είναι συμβατά με σημαντικό μέρος των περιγραφόμενων κακώσεων και επιβεβαιώθηκαν, ως προς την ύπαρξή τους, και κατά τη μεταγενέστερη εξέτασή του από το Ιατροσυμβούλιο.

 

67.          Διαφορετική, ωστόσο, είναι η αξιολόγηση του επιμέρους ισχυρισμού του Αιτητή ότι οι θείοι του ευθύνονται για τον θάνατο του πατέρα του. Επί του σημείου αυτού, η αφήγησή του δεν παρέχει επαρκή πραγματική βάση ώστε να μπορεί να συναχθεί με την απαιτούμενη βεβαιότητα ότι ο θάνατος του πατέρα του προκλήθηκε από συγκεκριμένη πράξη των εν λόγω προσώπων. Ο ίδιος δεν υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας οποιασδήποτε πράξης που να προκάλεσε τον θάνατο του πατέρα του, ούτε προκύπτει ότι διαθέτει άμεση γνώση ως προς την ακριβή αιτία αυτού. Αντιθέτως, κατά την ακροαματική διαδικασία συνέδεσε την πεποίθησή του ότι οι θείοι του «σκότωσαν» τον πατέρα του με το γεγονός ότι εκείνοι τον κακομεταχειρίζονταν και τον απειλούσαν, ενώ ο πατέρας του, μετά την πτώση και τον σοβαρό τραυματισμό του, δεν μπορούσε να κινηθεί και να προστατευθεί. Συνεπώς, η απόδοση του θανάτου του πατέρα του στους θείους του εμφανίζεται πρωτίστως ως συμπέρασμα ή πεποίθηση του ίδιου του Αιτητή, βασιζόμενη στις προηγούμενες κακές σχέσεις και στην κακομεταχείριση που, κατά τα λεγόμενά του, υφίστατο ο πατέρας του, και όχι ως γεγονός το οποίο ο ίδιος αντιλήφθηκε άμεσα ή το οποίο υποστηρίζεται από άλλα αντικειμενικά στοιχεία.

68.          Περαιτέρω, δεν προσκομίστηκε ιατρικό πιστοποιητικό, πιστοποιητικό θανάτου ή άλλο στοιχείο από το οποίο να προκύπτει η αιτία θανάτου του πατέρα του ή να θεμελιώνεται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ τυχόν κακομεταχείρισής του από τους αδελφούς του και του επακόλουθου θανάτου του. Ως εκ τούτου, δύναται να γίνει αποδεκτό ότι, σύμφωνα με όσα βίωσε και αντιλήφθηκε ο Αιτητής ως παιδί, ο πατέρας του αντιμετώπιζε κακομεταχείριση και προβληματικές σχέσεις με τα αδέλφια του, όχι όμως και η περαιτέρω εκδοχή ότι τα πρόσωπα αυτά προκάλεσαν τον θάνατό του.

 

69.          Η τελευταία αυτή διαπίστωση δεν μειώνει την αξιοπιστία του διακριτού ισχυρισμού περί της κακοποίησης που υπέστη ο ίδιος ο Αιτητής, ο οποίος, για τους λόγους που αναπτύχθηκαν ανωτέρω, κρίνεται αξιόπιστος.

 

70.          Κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού και δεδομένου ότι αφορά γεγονότα ιδιωτικής φύσης, τα οποία δεν είναι δεκτικά επιβεβαίωσης μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης, διενεργήθηκε, για λόγους πληρότητας, έρευνα αναφορικά με το γενικότερο πλαίσιο της παιδικής κακοποίησης και της ενδοοικογενειακής βίας στη Γουινέα.

 

71.          Σύμφωνα με έκθεση του USDOS, η οποία δημοσιεύθηκε το 2023, η κακοποίηση παιδιών εξακολουθούσε να αποτελεί ζήτημα ανησυχίας, ενώ τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης ήταν συχνά και, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν καταγγέλλονταν στις αρμόδιες αρχές, καθώς οι οικογένειες είτε τα αγνοούσαν είτε τα αντιμετώπιζαν σε επίπεδο τοπικής κοινότητας, ενώ οι αρχές σπανίως ασκούσαν ποινικές διώξεις κατά των δραστών.[2] Σύμφωνα με έκθεση του USDOS, δημοσιευθείσα το 2022 και αφορώσα το υπό κρίση χρονικό διάστημα, η νομοθεσία ποινικοποιεί την ενδοοικογενειακή βία, πλην όμως το εν λόγω αδίκημα εξακολουθεί να καταγράφεται συχνά στην πράξη, ενώ οι αρχές σπανίως προχωρούν στην ποινική δίωξη των δραστών. Σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, οι αρχές δύνανται να ασκήσουν δίωξη βάσει των γενικών διατάξεων περί σωματικής επίθεσης, οι οποίες προβλέπουν ποινή φυλάκισης από δύο έως πέντε έτη, καθώς και την επιβολή χρηματικού προστίμου.[3] Παρομοίως, το Freedom House, σε έκθεσή του για το 2021, επισημαίνει ότι τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας είναι συχνά, πλην όμως σπανίως καταγγέλλονται, εξαιτίας του φόβου κοινωνικού στιγματισμού.[4]

72.          Υπό το φως όλων των ανωτέρω, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή γίνεται αποδεκτός.

 

73.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής βάσει των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών του, επισημαίνεται καταρχάς ότι ο ίδιος δεν εξέφρασε οποιοδήποτε φόβο, ο οποίος να απορρέει από άλλα χαρακτηριστικά του προφίλ το, πέραν του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού.

 

74.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 13,6 εκατομμύρια (μέσα του 2023). Σύμφωνα με τη SRA, περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, το 11% χριστιανοί και το 5% ακολουθεί αυτόχθονες θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις. Μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού και χριστιανικού πληθυσμού ενσωματώνει αυτόχθονες τελετουργίες στις θρησκευτικές του πρακτικές. Οι μουσουλμάνοι είναι γενικά σουνίτες της σχολής Μαλίκι· ο σουφισμός είναι επίσης παρών. Οι χριστιανικές ομάδες περιλαμβάνουν Ρωμαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς, Βαπτιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και διάφορες ευαγγελικές ομάδες. Υπάρχει επίσης μια μικρή κοινότητα Μπαχάι, καθώς και μικρός αριθμός Ινδουιστών, Βουδιστών και οπαδών παραδοσιακών κινεζικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μεταξύ των αλλοδαπών κατοίκων. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειονότητα και στις τέσσερις περιφέρειες της χώρας. Οι χριστιανοί συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κονακρί, στις νότιες παράκτιες περιοχές και στην ανατολική δασική περιοχή. Οι οπαδοί των αυτόχθονων θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι περισσότερο διαδεδομένοι στη Δασική Περιφέρεια. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.

 

75.          Αναφορικά με την γενική κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία δημοσιεύθηκε το 2026, οι αρχές προχώρησαν στην αναστολή της λειτουργίας πολιτικών κομμάτων και μέσων ενημέρωσης, ενώ διατήρησαν σε ισχύ την απαγόρευση των δημόσιων διαδηλώσεων. Παράλληλα, επικριτές της κυβέρνησης φέρεται να υπέστησαν εξαναγκαστικές εξαφανίσεις και απαγωγές, ενώ καταγράφηκαν και παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων εργαζομένων.[5]

76.          Σύμφωνα με τον διαδραστικό χάρτη του War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm) της Ακαδημίας της Γενεύης, στη Γουινέα δεν λαμβάνει χώρα οποιαδήποτε διεθνής ή μη διεθνής ένοπλη σύρραξη.^[6] 

77.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας στην πόλη Boké, η οποία θεωρείται τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων που προέκυψαν κατόπιν προσαρμοσμένης έρευνας στην πλατφόρμα του ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με τελευταία ενημέρωση στις 24.6.2026), καταγράφηκαν τέσσερα περιστατικά βίας, κανένα εκ των οποίων δεν συνιστά περιστατικό πολιτικής βίας («Political violence», η οποία περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), χωρίς να προκληθούν ανθρώπινες απώλειες.[7]

78.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

79.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, λαμβάνοντας υπόψη τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, τις παρελθούσες εμπειρίες του Αιτητή και τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας που φέρεται να έχει υποστεί, παρατίθενται κατωτέρω οι σχετικές πηγές πληροφόρησης.

 

80.          Αναφορικά με το νομοθετικό πλαίσιο περί ενδοοικογενειακής βίας και την πρακτική εφαρμογή του, έκθεση του USDOS, η οποία δημοσιεύθηκε το 2024, αναφέρει ότι, παρόλο που η νομοθεσία ποινικοποιεί την ενδοοικογενειακή βία, το εν λόγω αδίκημα εξακολουθεί να καταγράφεται συχνά στην πράξη, ενώ οι αρχές δύνανται να ασκήσουν ποινική δίωξη βάσει των γενικών διατάξεων περί σωματικής επίθεσης, οι οποίες προβλέπουν ποινή φυλάκισης από δύο έως πέντε έτη, καθώς και την επιβολή χρηματικού προστίμου.[8] Έχει επίσης επισημανθεί ότι οι εν λόγω νομοθετικές διατάξεις «δεν καλύπτουν επαρκώς περιστατικά βίας που προκαλούν ελαφρές σωματικές βλάβες, απειλές σωματικής βίας ή συμπεριφορές άσκησης εξουσίας και ελέγχου στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας».[9]

 

81.          Έρευνες που διεξήχθησαν το 2022 από το Afrobarometer, ανεξάρτητο παναφρικανικό ερευνητικό δίκτυο που διεξάγει έρευνες κοινής γνώμης, σχετικά με τις κοινωνικές αντιλήψεις περί ενδοοικογενειακής βίας στη Γουινέα, επιβεβαιώνουν ότι η ενδοοικογενειακή βία εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κοινωνικό ζήτημα, ενώ παράλληλα προκύπτει ότι τα θύματα που προβαίνουν σε καταγγελία περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας είναι πιθανό να αντιμετωπίσουν παρενόχληση, επικριτική στάση και εξευτελιστική μεταχείριση από το κοινωνικό τους περιβάλλον.[10]

 

82.          Σε έκθεση που υπέβαλε η Κυβέρνηση της Γουινέας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών αναφέρεται ότι, το 2022, το Γραφείο Προστασίας του Φύλου, των Παιδιών και των Ηθών του Υπουργείου Ασφάλειας και Πολιτικής Προστασίας παρέπεμψε ενώπιον των δικαστηρίων σειρά υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένων 36 υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας.[11] Παρόλο που το εν λόγω Γραφείο έχει δημιουργηθεί ήδη από το 2009 και το 2020 συστάθηκε επίσης η Ειδική Ταξιαρχία Προστασίας Ευάλωτων Προσώπων (BSPPV), αμφότερα τα όργανα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σημαντικές ελλείψεις σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους, καθώς και στην εκπαίδευση του προσωπικού τους, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την παροχή προστασίας και υποστήριξης προς τα θύματα.[12]

 

83.          Παρομοίως, στις Καταληκτικές Παρατηρήσεις της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού αναφορικά με τη Γουινέα, οι οποίες δημοσιεύθηκαν το 2019, ελλείψει νεότερων επικαιροποιημένων στοιχείων, «τα παιδιά που είναι θύματα βίας συχνά αντιμετωπίζουν δυσχέρειες στην πρόσβασή τους στη δικαιοσύνη, ιδίως σε περιπτώσεις σεξουαλικής βίας, λόγω του κοινωνικού στιγματισμού, της περιορισμένης κατανόησης των δικαστικών διαδικασιών, των χαμηλών ποσοστών διερεύνησης και ποινικής δίωξης των υποθέσεων, καθώς και της παρέμβασης ή επιρροής των γονέων και δημόσιων ή θρησκευτικών προσώπων».[13] Στην ίδια πηγή αναφέρεται επίσης ότι «η προστασία και η υποστήριξη που παρέχονται στα παιδιά-θύματα βίας παραμένουν περιορισμένες και βασίζονται κυρίως στη δράση μη κυβερνητικών οργανώσεων».[14]

84.          Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνεται ότι στη Γουινέα υφίστανται θεσμοθετημένοι μηχανισμοί ποινικής καταστολής.[15]

 

85.          Έχοντας γίνει αποδεκτός ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός, ήτοι ότι ο Αιτητής υπέστη κατά την παιδική του ηλικία επαναλαμβανόμενη σοβαρή κακοποιητική μεταχείριση από συγγενικά του πρόσωπα από την πατρική πλευρά, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση κατά πόσον τα εν λόγω περιστατικά θεμελιώνουν, υπό τις σημερινές περιστάσεις, πραγματικό και ενεστώτα κίνδυνο εκ νέου δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής.

 

86.          Καταρχάς, το Δικαστήριο αποδίδει τη δέουσα βαρύτητα στη σοβαρότητα της μεταχείρισης που υπέστη ο Αιτητής, καθώς και στο γεγονός ότι αυτή έλαβε χώρα όταν ήταν ακόμη παιδί και, συνεπώς, βρισκόταν σε κατάσταση ιδιαίτερης εξάρτησης και ευαλωτότητας έναντι των ενήλικων συγγενικών προσώπων που ασκούσαν σε βάρος του τη βία. Η προηγούμενη κακοποίηση αποτελεί σημαντικό στοιχείο κατά την εκτίμηση του μελλοντικού κινδύνου. Εντούτοις, απαιτείται περαιτέρω να εξεταστεί κατά πόσον οι περιστάσεις που οδήγησαν στην κακοποίησή του εξακολουθούν να υφίστανται και κατά πόσον οι συγκεκριμένοι φορείς της βλάβης εξακολουθούν σήμερα να έχουν πρόθεση και δυνατότητα να στραφούν εναντίον του.

 

87.          Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ουσιώδης μεταβολή των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή. Η κακοποίηση έλαβε χώρα σε συγκεκριμένο οικογενειακό πλαίσιο, όταν ο Αιτητής ήταν παιδί, εξαρτώμενος από ενήλικα μέλη της πατρικής του οικογένειας και χωρίς ουσιαστική δυνατότητα να απομακρυνθεί αυτοτελώς από το περιβάλλον αυτό. Σήμερα, αντιθέτως, καλείται να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του ως ενήλικος άνδρας ηλικίας 20 ετών και όχι υπό τις συνθήκες εξάρτησης και ευαλωτότητας υπό τις οποίες τελούσε κατά τον χρόνο των επίδικων περιστατικών.

 

88.          Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται περαιτέρω στη χρονική απόσταση από τα επίδικα γεγονότα και στην απουσία επίκαιρων ενδείξεων περί συνεχιζόμενου ενδιαφέροντος των φερόμενων δραστών για το πρόσωπό του. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής είχε επικοινωνία με τους συγκεκριμένους θείους του κατά τα τελευταία έτη ούτε ότι αυτοί επικοινώνησαν μαζί του, τον απείλησαν ή προέβησαν σε συγκεκριμένες ενέργειες για τον εντοπισμό του. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει για ποιο λόγο θεωρεί ότι εξακολουθεί να κινδυνεύει από αυτούς, ο φόβος που εξέφρασε στηρίχθηκε ουσιαστικά στην προηγούμενη συμπεριφορά τους και στα όσα είχε βιώσει κατά την παιδική του ηλικία και όχι σε νεότερο περιστατικό ή πληροφορία που να καταδεικνύει ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα εξακολουθούν σήμερα να τον αναζητούν.

 

89.          Ο υποκειμενικός αυτός φόβος του Αιτητή είναι κατανοητός υπό το φως της σοβαρότητας των προηγούμενων βιωμάτων του και δεν υποβαθμίζεται από το Δικαστήριο. Εντούτοις, η πεποίθησή του ότι οι θείοι του εξακολουθούν να επιθυμούν να του προκαλέσουν βλάβη δεν αρκεί αφ' εαυτής για τη θεμελίωση μελλοντικού κινδύνου, ελλείψει επίκαιρων αντικειμενικών ενδείξεων περί συνεχιζόμενης πρόθεσης ή αναζήτησής του από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

 

90.          Σημαντική είναι συναφώς και η γεωγραφική διάσταση της υπόθεσης. Από τις δηλώσεις του Αιτητή προκύπτει ότι κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο υπέστη την κακοποιητική μεταχείριση διέμενε στο Boké με συγγενείς του από την πατρική πλευρά, ενώ μεταγενέστερα απομακρύνθηκε από το συγκεκριμένο οικογενειακό περιβάλλον και εγκαταστάθηκε στο Conakry, όπου διέμενε με συγγενικό πρόσωπο από τη μητρική του οικογένεια, περί τον ένα μήνα, όπου σημειώθηκαν κατά το αφήγημά του απόπειρες εντοπισμού του και επαναφοράς του στην οικία των πατρικών του θείων. Οι δύο πόλεις αποτελούν διακριτά αστικά κέντρα και απέχουν μεταξύ τους περίπου 270–280 χιλιόμετρα οδικώς, απόσταση η οποία αντιστοιχεί, κατά προσέγγιση, σε διαδρομή τεσσάρων έως πέντε ωρών[16]

 

91.          Η γεωγραφική αυτή απόσταση δεν αξιολογείται αυτοτελώς ως στοιχείο ικανό να αποκλείσει τον κίνδυνο, αλλά συνεκτιμάται με το σύνολο των περιστάσεων. Ειδικότερα, οι φερόμενοι δράστες είναι ιδιώτες και δεν προκύπτει από οποιοδήποτε στοιχείο ότι διαθέτουν ιδιαίτερη πολιτική, διοικητική, οικονομική ή άλλη επιρροή, ούτε ευρύτερο δίκτυο μέσω του οποίου θα μπορούσαν να εντοπίσουν τον Αιτητή σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας. Ούτε προκύπτει ότι οι ίδιοι διαμένουν στο Conakry ή ότι έχουν αναπτύξει εκεί συγκεκριμένη δραστηριότητα με σκοπό τον εντοπισμό του. Αντιθέτως, η αποδεκτή πραγματική βάση αφορά την κακοποίηση του Αιτητή εντός συγκεκριμένου οικογενειακού περιβάλλοντος στο Boké.

 

92.          Περαιτέρω, ο Αιτητής είχε ήδη κατορθώσει, πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής, να διαμείνει στο Conakry εκτός του εν λόγω κακοποιητικού περιβάλλοντος, με τη συνδρομή συγγενικού προσώπου από τη μητρική του οικογένεια, το οποίο μάλιστα είχε διαδραματίσει ουσιώδη ρόλο στην απομάκρυνσή του από τους πατρικούς συγγενείς του. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει ότι η πατρική οικογένεια δεν αποτελούσε το μοναδικό διαθέσιμο οικογενειακό ή κοινωνικό πλαίσιο του Αιτητή στη Γουινέα και ότι ο ίδιος είχε ήδη κατορθώσει να απομακρυνθεί γεωγραφικά από τους φορείς της προηγούμενης κακοποίησής του.

 

93.          Κατά την αξιολόγηση της δυνατότητας επανεγκατάστασής του στο Conakry πρέπει, επιπλέον, να ληφθεί υπόψη το σημερινό προσωπικό του προφίλ. Ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ως ανήλικος, πλην όμως σήμερα είναι ενήλικος άνδρας ηλικίας 20 ετών. Παρά τις δυσμενείς εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας, από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία προκύπτει ότι έχει αναπτύξει σημαντικό βαθμό προσωπικής αυτονομίας και λειτουργικότητας. Έχει κατορθώσει να διαβιώσει εκτός της χώρας καταγωγής του και, όπως ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου, εργάζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία και διαθέτει σύμβαση εργασίας, γεγονός που αποτελεί ένδειξη της δυνατότητάς του να ενταχθεί στην αγορά εργασίας και να εξασφαλίζει τα μέσα βιοπορισμού του.

 

94.          Κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και, συγκεκριμένα, στις βάσεις δεδομένων ecoi.net και coi.euaa.europa.eu, καθώς και μέσω ελεύθερης περιήγησης στο διαδίκτυο με χρήση σχετικών όρων, δεν ανευρέθηκαν πληροφορίες σχετικές με την προσβασιμότητα στο Conakry ή με τυχόν εμπόδια που ενδέχεται να αντιμετωπίσει. Σημειώνεται ότι η έλλειψη πληροφοριών αναφορικά με ένα γεγονός, πρόσωπο ή ζήτημα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό δεν έλαβε χώρα ή δεν υφίσταται.  Σε κάθε περίπτωση, σημειώνεται ότι το Conakry αποτελεί την πρωτεύουσα της Γουινέας  και διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο.

 

95.          Ως προς την κατάσταση της υγείας του, το Δικαστήριο έχει ήδη συνεκτιμήσει το σύνολο της προσκομισθείσας ιατρικής μαρτυρίας. Οι παλαιές ουλές και τα λοιπά ευρήματα έχουν ιδιαίτερη σημασία ως προς την απόδειξη της προηγούμενης κακοποίησης. Δεν προκύπτει, ωστόσο, ότι ο Αιτητής πάσχει σήμερα από σωματική κατάσταση που περιορίζει ουσιωδώς τη λειτουργικότητα ή την ικανότητά του προς εργασία. Ομοίως, το Ιατροσυμβούλιο δεν διαπίστωσε ενεργό ψυχοπαθολογία. Η καταγεγραμμένη λήψη φαρμακευτικής αγωγής για διαταραχές ύπνου που αποδίδονται σε στρες λαμβάνεται δεόντως υπόψη, χωρίς όμως να προκύπτει ότι η κατάσταση αυτή είναι τέτοιας φύσης ή βαρύτητας ώστε να καθιστά τον Αιτητή εξαρτώμενο από τρίτους ή να αναιρεί τη δυνατότητα αυτοδύναμης διαβίωσής του.

 

96.          Ως προς την προστασία από τις αρχές της χώρας καταγωγής, ο Αιτητής δεν είχε απευθυνθεί στην αστυνομία ή σε άλλη αρμόδια αρχή αναφορικά με την κακοποίηση που υφίστατο. Η παράλειψη αυτή δεν μπορεί, ωστόσο, να αξιολογηθεί σε βάρος του κατά τρόπο αποκομμένο από τις τότε προσωπικές του περιστάσεις. Κατά τον κρίσιμο χρόνο ήταν παιδί, εξαρτώμενο από το οικογενειακό του περιβάλλον, και συνεπώς δεν θα ήταν εύλογο να αναμένεται από αυτόν ο ίδιος βαθμός πρωτοβουλίας και αυτονομίας ως προς την αναζήτηση κρατικής προστασίας που θα μπορούσε να αναμένεται από έναν ενήλικο.

 

97.          Περαιτέρω, οι διαθέσιμες πληροφορίες που παρατέθηκαν ανωτέρω για τη χώρα καταγωγής καταδεικνύουν αδυναμίες ως προς την αποτελεσματική πρακτική αντιμετώπιση περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας και την πρόσβαση των θυμάτων σε αποτελεσματικούς μηχανισμούς προστασίας και ποινικής καταστολής. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν θεωρεί ασφαλές να στηρίξει την κρίση περί απουσίας μελλοντικού κινδύνου αποκλειστικά στην παραδοχή ότι ο Αιτητής θα μπορούσε, σε περίπτωση νέας απειλής, απλώς να απευθυνθεί στις αρχές της χώρας καταγωγής και να λάβει αποτελεσματική προστασία.

 

98.          Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή δεν μεταβάλλει το αποτέλεσμα της εξατομικευμένης αξιολόγησης κινδύνου. Τούτο διότι η εξέταση της διαθεσιμότητας κρατικής προστασίας προϋποθέτει, εν προκειμένω, ότι υφίσταται καταρχάς πραγματικός και ενεστώς κίνδυνος από τους συγκεκριμένους ιδιώτες φορείς της προηγούμενης κακοποίησης. Στην υπό εξέταση περίπτωση, όμως, δεν προκύπτουν επαρκή στοιχεία περί τέτοιου συνεχιζόμενου κινδύνου.

 

99.          Συγκεκριμένα, η πάροδος σημαντικού χρονικού διαστήματος από τα επίδικα γεγονότα, η απουσία πρόσφατης επικοινωνίας, απειλής ή άλλης συγκεκριμένης ένδειξης ότι οι πατρικοί θείοι εξακολουθούν να αναζητούν τον Αιτητή, η ιδιότητά τους ως ιδιωτών χωρίς αποδεδειγμένη ευρύτερη δυνατότητα εντοπισμού του, η γεωγραφική απόσταση μεταξύ του Boké, όπου έλαβαν χώρα τα περιστατικά κακοποίησης, και του Conakry, όπου ο Αιτητής είχε μεταγενέστερα διαφύγει και διαμείνει, καθώς και η ουσιώδης μεταβολή των προσωπικών του περιστάσεων από εξαρτώμενο παιδί σε λειτουργικό και ικανό προς εργασία ενήλικο άνδρα, αποτελούν στοιχεία τα οποία, αξιολογούμενα σωρευτικά, αποδυναμώνουν ουσιωδώς την πιθανότητα επανέκθεσής του στην προηγούμενη κακοποιητική μεταχείριση.

 

100.        Στο πλαίσιο αυτό λαμβάνεται υπόψη και η δυνατότητα του Αιτητή να εγκατασταθεί εκ νέου στο Conakry, πόλη στην οποία έχει ήδη διαμείνει για χρονικό διάστημα περίπου ενός μηνός και με την οποία, επομένως, διαθέτει ορισμένο βαθμό προηγούμενης εξοικείωσης, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του κατά την ακροαματική διαδικασία ημερομηνίας 18.11.2024. Η δυνατότητα αυτή δεν είναι αμιγώς θεωρητική, καθόσον ο Αιτητής είχε πράγματι κατορθώσει κατά το παρελθόν να εγκατασταθεί, έστω για περιορισμένο χρονικό διάστημα, στην εν λόγω πόλη, εκτός του κακοποιητικού οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο προηγουμένως διαβιούσε. Περαιτέρω, το σημερινό ηλικιακό και προσωπικό του προφίλ, η ικανότητά του προς εργασία και αυτοσυντήρηση, καθώς και ο βαθμός αυτονομίας που έχει αναπτύξει μετά την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής, αποτελούν στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της δυνατότητάς του να οργανώσει αυτοτελώς τη διαβίωσή του στο Conakry, χωρίς να εξαρτάται από τους συγκεκριμένους πατρικούς συγγενείς από τους οποίους υπέστη την κακομεταχείριση.

 

101.        Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και εάν ήθελε θεωρηθεί ότι, λόγω της σχετικά σύντομης διάρκειας της εκεί παραμονής του, το Conakry δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, τούτο δεν μεταβάλλει την κατάληξη του Δικαστηρίου. Τούτο διότι, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, το Conakry δύναται, επικουρικώς, να εξεταστεί ως εναλλακτική εγχώριας προστασίας κατά την έννοια του άρθρου 8 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Συναφώς, η προηγούμενη παραμονή του Αιτητή στην πόλη αποκτά ιδιαίτερη σημασία όχι επειδή αρκεί αφ' εαυτής για να την καταστήσει τόπο συνήθους διαμονής του, αλλά επειδή αποτελεί πραγματικό στοιχείο που καταδεικνύει ότι η εγκατάστασή του εκεί είναι πρακτικά εφικτή. Ειδικότερα, ο Αιτητής είχε μεταβεί οικειοθελώς στο Conakry, κατόπιν συνδρομής του θείου του, και είχε διαμείνει εκεί σε διαφορετικό τόπο από την προηγούμενη οικογενειακή του κατοικία, χωρίς πρόθεση να επιστρέψει στο κακοποιητικό περιβάλλον από το οποίο είχε απομακρυνθεί.

 

102.        Ως εκ τούτου, το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσον πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του άρθρου 8 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και, ειδικότερα, κατά πόσον ο Αιτητής μπορεί νόμιμα και με ασφάλεια να ταξιδέψει και να γίνει δεκτός στο Conakry, κατά πόσον στο εν λόγω τμήμα της χώρας δεν έχει βάσιμο φόβο δίωξης και δεν αντιμετωπίζει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ή έχει πρόσβαση σε αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία, καθώς και κατά πόσον μπορεί λογικά να αναμένεται ότι θα εγκατασταθεί εκεί. Η τελευταία αυτή προϋπόθεση πρέπει να αξιολογηθεί υπό το φως των γενικών συνθηκών που επικρατούν στο Conakry και των ιδιαίτερων προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή, περιλαμβανομένων της ηλικίας του, της υγείας του, της δυνατότητας εργασίας και αυτοσυντήρησης, της προηγούμενης έστω περιορισμένης διαμονής του στην πόλη, καθώς και της δυνατότητας πρόσβασης σε στέγαση, βασικά μέσα διαβίωσης και την αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Βλ., συναφώς, Απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου στην Υπόθεση αρ. 2736/23, Υ.Α. ν. Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 4.2.2026, παρ. 109 επ., ως προς τις προϋποθέσεις εφαρμογής της εναλλακτικής εγχώριας προστασίας.

 

103.        Ως προς τη ευρύτερη κοινωνικοοικομική κατάσταση στην ίδια περιοχή, αναφορικά με τη δυνατότητα πρόσβασης στην εργασία, σύμφωνα με έκθεση του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann Stiftung, η οποία δημοσιεύθηκε το 2026, παρά τους σημαντικούς φυσικούς της πόρους, η Γουινέα συγκαταλέγεται μεταξύ των φτωχότερων χωρών του κόσμου, με την πλειονότητα του πληθυσμού να διαβιεί σε συνθήκες φτώχειας και μέρος αυτού σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Ειδικότερα, το ποσοστό φτώχειας στο Conakry ανέρχεται σε 15,7%, έναντι 72,4% στην αγροτική περιφέρεια Labé.^[17] Σύμφωνα με την ίδια πηγή πληροφόρησης, παρότι το ποσοστό ανεργίας το 2023 ανερχόταν σε 5,3%, η περιορισμένη απασχόληση στον επίσημο τομέα δεν επιτρέπει την ακριβή αποτύπωση της αγοράς εργασίας, ενώ η ανεργία και η υποαπασχόληση παραμένουν εκτεταμένες ακόμη και μεταξύ ατόμων με δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση.^[18]

 

104.        Σε έκθεση που δημοσιεύθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, το 2024, αναφέρεται ότι παρότι το ποσοστό ανεργίας παραμένει χαμηλό, το εισόδημα από την απασχόληση (ο κατώτατος διακλαδικός εγγυημένος μισθός ανέρχεται σε 450.000 GNF, ήτοι περίπου 45 ευρώ) εξακολουθεί να είναι ανεπαρκές ώστε να επιτρέψει στα νοικοκυριά να εξέλθουν από συνθήκες επισφαλούς διαβίωσης.^[19] Στην ίδια έκθεση, αναφορικά με τους επαναπατριζόμενους, καταγράφεται ότι οι επαναπατριζόμενοι υπήκοοι της Γουινέας που αναζητούν εργασία μπορούν να εγγραφούν στη βάση δεδομένων της Κρατικής Υπηρεσίας Απασχόλησης (AGUIPE), μέσω της οποίας παρέχονται υπηρεσίες ενημέρωσης και επαγγελματικού προσανατολισμού. Για την εγγραφή απαιτείται η προσέλευση στο τοπικό γραφείο απασχόλησης, ενώ, σε περίπτωση απώλειας ή λήξης του δελτίου εθνικής ταυτότητας, ο ενδιαφερόμενος οφείλει να απευθυνθεί στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα για την επανέκδοσή του. Τα απαιτούμενα δικαιολογητικά περιλαμβάνουν βιογραφικό σημείωμα, τίτλους σπουδών ή διπλώματα, σχετικές βεβαιώσεις, πιστοποιητικό γέννησης και έγκυρο δελτίο εθνικής ταυτότητας.^[20]

105.        Αναφορικά με τη δυνατότητα εξεύρεσης κατοικίας, έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2024 από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, αναφέρει ότι το κόστος ενοικίασης κατοικίας διαφοροποιείται ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή και το είδος του καταλύματος, ενώ δεν υφίστανται προγράμματα κοινωνικής στήριξης για τη στέγαση ούτε τραπεζικά δάνεια που να απευθύνονται σε ευάλωτα άτομα με χαμηλό εισόδημα.^[21] Στην ίδια έκθεση αναφορικά με τους επιστραφέντες, αναφέρεται ότι ορισμένες τοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η ONG Sabou Guinée, μπορούν να παρέχουν προσωρινή στέγαση σε ευάλωτους επαναπατριζόμενους.^[22]

106.        Αναφορικά με την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, όπως καταγράφεται σε έκθεση που δημοσιεύθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, το 2024, οι επαναπατριζόμενοι στη Γουινέα μπορούν να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, ενώ για την εγγραφή απαιτείται η προσέλευση στο τοπικό κέντρο υγείας για την έκδοση κάρτας υγείας, καθώς και στην αρμόδια ασφαλιστική υπηρεσία για την έκδοση ασφαλιστικής κάρτας. Για την ολοκλήρωση της διαδικασίας απαιτείται η προσκόμιση δελτίου ταυτότητας, πιστοποιητικού γέννησης και πιστοποιητικού κατοικίας.[23]

107.        Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει τις δυσμενείς κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη Γουινέα και τις πρακτικές δυσχέρειες που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του. Ειδικότερα, από τις προπαρατεθείσες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι η φτώχεια παραμένει εκτεταμένη, η απασχόληση στον επίσημο τομέα είναι περιορισμένη, η ανεργία και ιδίως η υποαπασχόληση αποτελούν υπαρκτά προβλήματα, ενώ ακόμη και το εισόδημα από την απασχόληση ενδέχεται να μην επαρκεί για την έξοδο ενός νοικοκυριού από συνθήκες επισφαλούς διαβίωσης. Αντίστοιχες δυσχέρειες καταγράφονται ως προς την εξασφάλιση στέγης, δεδομένης της απουσίας γενικευμένων προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης για άτομα με χαμηλό εισόδημα. Από την άλλη πλευρά, οι ίδιες πηγές καταδεικνύουν ότι η κατάσταση στο Conakry είναι συγκριτικά ευνοϊκότερη σε σχέση με αγροτικές περιοχές της χώρας, με το καταγραφόμενο ποσοστό φτώχειας να ανέρχεται σε 15,7%, ενώ υφίστανται μηχανισμοί υποστήριξης των επαναπατριζόμενων ως προς την αναζήτηση εργασίας, δυνατότητα εγγραφής στην κρατική υπηρεσία απασχόλησης, πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και, για ευάλωτους επαναπατριζόμενους, δυνατότητα προσωρινής στέγασης μέσω ορισμένων τοπικών οργανώσεων.

108.        Οι γενικότερες αυτές δυσχέρειες πρέπει, ωστόσο, να συνεκτιμηθούν με τις εξατομικευμένες περιστάσεις του Αιτητή. Εν προκειμένω, πρόκειται πλέον για ενήλικο άνδρα ηλικίας 20 ετών, χωρίς να προκύπτει σωματική ή ψυχική κατάσταση τέτοιας βαρύτητας ώστε να περιορίζει ουσιωδώς τη λειτουργικότητα ή την ικανότητά του προς εργασία. Ο Αιτητής έχει ήδη αποδείξει στην πράξη ικανότητα προσαρμογής και αυτοδύναμης διαβίωσης, καθόσον έχει κατορθώσει να διαβιώσει εκτός της χώρας καταγωγής του και να ενταχθεί στην αγορά εργασίας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Επιπλέον, το Conakry δεν αποτελεί γι' αυτόν άγνωστο περιβάλλον, αλλά πόλη στην οποία είχε ήδη διαμείνει για περίπου ένα μήνα μετά την απομάκρυνσή του από το κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον στο Boké, με αποτέλεσμα να διαθέτει μερική εξοικείωση με αυτήν. Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι ο Αιτητής διατηρεί σύνδεση με την Conakry μέσω του μητρικού του θείου, ο οποίος, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, τον μετέφερε στην εν λόγω περιοχή και του παρείχε κατάλυμα πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής. Παρόλο που ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν διατηρεί επί του παρόντος επικοινωνία με τον θείο του, δεν προκύπτουν αντικειμενικές περιστάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν την αποκατάσταση της επικοινωνίας μεταξύ τους σε περίπτωση επιστροφής του. Ως εκ τούτου, κρίνεται εύλογο να αναμένεται ότι ο Αιτητής θα δύναται να αποταθεί στον εν λόγω συγγενή του για την παροχή συνδρομής και υποστήριξης, ιδίως κατά το αρχικό στάδιο της επιστροφής του στην Conakry. Συνεπώς, μολονότι δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι κατά την επανεγκατάστασή του θα αντιμετωπίσει οικονομικές και πρακτικές δυσχέρειες, οι ενώπιον του Δικαστηρίου πληροφορίες δεν καταδεικνύουν ότι, λόγω των ιδιαίτερων προσωπικών του περιστάσεων, οι δυσχέρειες αυτές θα προσλάβουν τέτοια ένταση ώστε να τον θέσουν σε κατάσταση αδυναμίας κάλυψης των πλέον βασικών αναγκών του ή σε συνθήκες που να ισοδυναμούν με σοβαρή βλάβη. Επαναλαμβάνεται συναφώς ότι το Conakry αποτελεί την πρωτεύουσα της Γουινέας και διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο, γεγονός που καθιστά την απευθείας πρόσβαση του Αιτητή στην εν λόγω περιοχή πρακτικώς εφικτή, χωρίς να απαιτείται η διέλευσή του από την περιοχή της προηγούμενης διαμονής του ή από περιοχή στην οποία διαμένουν οι συγγενείς από τους οποίους υπέστη κακομεταχείριση. Ως εκ τούτου, και ελλείψει στοιχείων που να καταδεικνύουν συγκεκριμένο κίνδυνο κατά τη μετάβασή του, κρίνεται ότι ο Αιτητής δύναται να ταξιδέψει και να γίνει δεκτός στο Conakry κατά τρόπο ασφαλή και νόμιμο, κατά την έννοια του άρθρου 8 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

109.        Καταληκτικά, το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει ούτε υποβαθμίζει τη σοβαρότητα της κακοποίησης που υπέστη ο Αιτητής κατά την παιδική του ηλικία, η οποία έχει γίνει αποδεκτή, ούτε αμφισβητεί ότι τα βιώματα αυτά δύνανται ευλόγως να εξηγούν τον υποκειμενικό φόβο που εξακολουθεί να εκφράζει έναντι των συγκεκριμένων συγγενικών του προσώπων. Εντούτοις, η ύπαρξη υποκειμενικού φόβου πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με την αντικειμενική διάσταση του επικαλούμενου κινδύνου και υπό το φως των περιστάσεων που επικρατούν κατά τον χρόνο εξέτασης της υπόθεσης. Εν προκειμένω, η μακρά χρονική απόσταση από τα περιστατικά κακοποίησης, η απουσία επίκαιρων ενδείξεων ότι οι συγκεκριμένοι συγγενείς εξακολουθούν να τον αναζητούν ή να ενδιαφέρονται για τον εντοπισμό του, η ιδιότητά τους ως ιδιωτών χωρίς αποδεδειγμένη δυνατότητα εντοπισμού του σε ολόκληρη τη χώρα, η γεωγραφική απόσταση μεταξύ Boké και Conakry, καθώς και η ουσιώδης μεταβολή του προσωπικού προφίλ του Αιτητή από εξαρτώμενο ανήλικο σε ενήλικο με δυνατότητα αυτοδύναμης διαβίωσης, δεν επιτρέπουν να συναχθεί αντικειμενικά βάσιμος φόβος επανάληψης της προηγούμενης κακοποίησης.

110.        Υπό το σύνολο των ανωτέρω δεδομένων, περιλαμβανομένων τόσο των ιδιαίτερων προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή όσο και των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα καταγωγής και ειδικότερα στο Conakry, δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα ότι, σε περίπτωση επιστροφής και εγκατάστασής του εκεί, ο Αιτητής θα αναζητηθεί, θα εντοπιστεί και θα υποστεί εκ νέου κακοποιητική μεταχείριση από τους συγκεκριμένους συγγενείς του, ούτε ότι οι συνθήκες διαβίωσής του, παρά τις αναμενόμενες δυσχέρειες, θα είναι τέτοιες ώστε να θεμελιώνουν αυτοτελώς πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Ως εκ τούτου, ο υποκειμενικός φόβος που εκφράζει, μολονότι κρίνεται κατανοητός υπό το φως των αποδεδειγμένων βιωμάτων του, δεν βρίσκει επαρκές αντικειμενικό έρεισμα ως προς την ύπαρξη ενεστώτος και εξατομικευμένου κινδύνου κατά την επιστροφή του. Συνεπώς, παρά την αποδοχή του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού ως προς την προηγούμενη κακοποίησή του, δεν διαπιστώνεται ότι αυτός θεμελιώνει, υπό τις σημερινές περιστάσεις, πραγματικό και ενεστώτα κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής.

111.        Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

112.        Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

113.        Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

114.        Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

115.        Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

116.        Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι στο Conakry, περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Γουινέα, δεν υφίσταται επί του παρόντος κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης κατά την έννοια της σχετικής νομολογίας του ΔΕΕ. Ειδικότερα, από τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής δεν προκύπτει η ύπαρξη παρατεταμένων ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ των κρατικών δυνάμεων και οργανωμένων ένοπλων ομάδων ή μεταξύ τέτοιων ομάδων μεταξύ τους στο Conakry, παρά την πολιτική αστάθεια και τα επιμέρους περιστατικά βίας και κοινωνικής αναταραχής που καταγράφονται στη χώρα. Ως εκ τούτου, ελλείψει του απαιτούμενου στοιχείου της διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης.

117.        Επικουρικώς, ως προς τις εξατομικευμένες περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι πρόκειται πλέον για νεαρό ενήλικο άνδρα, ηλικίας 20 ετών, λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία και αυτοσυντήρηση. Παρά το γεγονός ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ενώ ήταν ακόμη ανήλικος, έχει έκτοτε αναπτύξει σημαντικό βαθμό αυτονομίας, έχει κατορθώσει να διαβιώσει εκτός αυτής και, κατά τον χρόνο εξέτασης της υπόθεσής του, εργάζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ως προς την κατάσταση της υγείας του, μολονότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη η προηγούμενη κακοποίησή του, τα σχετικά ιατρικά ευρήματα και η φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνει για διαταραχές ύπνου συνδεόμενες με στρες, δεν προκύπτει σωματική ή ψυχική κατάσταση τέτοιας φύσης ή βαρύτητας ώστε να περιορίζει ουσιωδώς τη λειτουργικότητα, την αυτονομία ή την ικανότητά του προς εργασία. Περαιτέρω, ο Αιτητής είναι εξοικειωμένος με το Conakry, ήτοι την περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής του, όπου είχε ήδη διαμείνει για χρονικό διάστημα περίπου ενός μήνα, εκτός του κακοποιητικού οικογενειακού περιβάλλοντος στο Boké και με τη στήριξη συγγενικού προσώπου από τη μητρική του οικογένεια. Διαθέτει, επομένως, προηγούμενη γνώση του κοινωνικού και γεωγραφικού περιβάλλοντος της περιοχής, καθώς και οικογενειακούς δεσμούς στη χώρα καταγωγής του. Μολονότι έχει γίνει αποδεκτό ότι κατά την παιδική του ηλικία υπέστη σοβαρή κακοποιητική μεταχείριση από συγγενείς του από την πατρική πλευρά, για τους λόγους που αναπτύχθηκαν ανωτέρω δεν προκύπτει ότι η προηγούμενη αυτή κακοποίηση δημιουργεί, υπό τις σημερινές περιστάσεις, ενεστώτα και εξατομικευμένο κίνδυνο για τον ίδιο στο Conakry. Υπό το σύνολο των ανωτέρω προσωπικών περιστάσεων και σε συνδυασμό με τα δεδομένα ασφαλείας που επικρατούν στην περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής του, δεν προκύπτουν στο πρόσωπο του Αιτητή ιδιαίτεροι επιβαρυντικοί παράγοντες ικανοί να διαφοροποιήσουν την έκθεσή του στη βία σε σχέση με τον λοιπό άμαχο πληθυσμό. Ως εκ τούτου, ακόμη και επικουρικώς εξεταζόμενου του ζητήματος, δεν διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής, ως άμαχος, διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης βίας συνδεόμενης με ένοπλη σύρραξη στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του.

 

118.        Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω, πλην του θέματος υγείας του Αιτητή (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66).

 

119.        Επισημαίνεται εκ προοιμίου, ότι το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο να εξετάσει το περιεχόμενο της επιστολής κοινοποίησης ημερομηνίας 9.6.2023, καθόσον σε αυτήν περιλαμβάνεται ρητή αναφορά σε «voluntary departure period of 7 days», ήτοι σε προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης επτά ημερών.

 

120.        Η συγκεκριμένη διατύπωση δεν δύναται να θεωρηθεί άνευ έννομης σημασίας. Σύμφωνα με το άρθρο 18ΟΔ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, ως «απόφαση επιστροφής» νοείται διοικητική απόφαση ή πράξη με την οποία κηρύσσεται ή αναφέρεται ως παράνομη η παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας και του επιβάλλεται ή αναφέρεται υποχρέωση επιστροφής, ενώ ως «επιστροφή» νοείται η διαδικασία επανόδου υπηκόου τρίτης χώρας είτε με οικειοθελή συμμόρφωσή του προς την υποχρέωση επιστροφής είτε αναγκαστικά. Περαιτέρω, ως «οικειοθελής αναχώρηση» ορίζεται ειδικώς η τήρηση της υποχρέωσης επιστροφής εντός της προθεσμίας που ορίζεται για τον σκοπό αυτό στην απόφαση επιστροφής.

 

121.        Η σύνδεση αυτή καθίσταται ακόμη σαφέστερη από το άρθρο 18ΟΘ(1) του ίδιου Νόμου, σύμφωνα με το οποίο η απόφαση επιστροφής προβλέπει κατάλληλο χρονικό διάστημα για την οικειοθελή αναχώρηση, κυμαινόμενο μεταξύ επτά και τριάντα ημερών. Εξάλλου, κατά το άρθρο 18Π(1) και (2), η μη συμμόρφωση με την υποχρέωση επιστροφής εντός της χορηγηθείσας προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης συνδέεται με τη μετάβαση στο στάδιο εκτέλεσης της απόφασης επιστροφής και τη λήψη μέτρων απομάκρυνσης.

 

122.        Υπό το πρίσμα των ανωτέρω διατάξεων, η ρητή χορήγηση στον Αιτητή επταήμερης προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης παραπέμπει ευθέως στο θεσμικό πλαίσιο της απόφασης επιστροφής των άρθρων 18ΟΔ επ. του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για απλή ενημέρωση του Αιτητή ότι δύναται, εφόσον το επιθυμεί, να αναχωρήσει οικειοθελώς από τη Δημοκρατία, αλλά για λεκτικό το οποίο, κατά τον εν λόγω νόμο, συνδέεται με την ύπαρξη υποχρέωσης επιστροφής και με τον καθορισμό προθεσμίας για οικειοθελή συμμόρφωση προς αυτήν.

 

123.        Η διαπίστωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην προκειμένη περίπτωση, καθόσον από την Έκθεση–Εισήγηση που προηγήθηκε της έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης προκύπτει ότι, λόγω της ιδιότητας του Αιτητή ως ασυνόδευτου ανηλίκου, είχε διατυπωθεί εισήγηση περί μη έκδοσης απόφασης επιστροφής. Παρά την εισήγηση αυτή, στην πράξη που τελικώς κοινοποιήθηκε στον Αιτητή περιλήφθηκε η προαναφερθείσα επταήμερη προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης.

 

124.        Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τη θέση που διατύπωσαν εκ των υστέρων οι Καθ' ων η αίτηση κατά την ακροαματική διαδικασία, σύμφωνα με την οποία δεν είχε εκδοθεί απόφαση επιστροφής εις βάρος του Αιτητή. Η προφορική αυτή θέση, ωστόσο, δεν συνάδει με το ίδιο το περιεχόμενο της κοινοποιηθείσας διοικητικής πράξης. Η φύση και το έννομο περιεχόμενο μιας διοικητικής πράξης δεν μπορούν να προσδιορίζονται αποκλειστικά από τον χαρακτηρισμό που της αποδίδει εκ των υστέρων η Διοίκηση, αλλά πρέπει να εξετάζονται πρωτίστως υπό το φως του αντικειμενικού περιεχομένου και των εννόμων αποτελεσμάτων που απορρέουν από αυτήν.

 

125.        Εάν, όπως υποστηρίχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, η αναφορά σε επταήμερη προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης περιλήφθηκε στην κοινοποιηθείσα πράξη εκ παραδρομής, τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο ο Αιτητής είχε ενώπιόν του διοικητική πράξη η οποία, σύμφωνα με το γράμμα της, του επέβαλλε προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης. Εφόσον η Διοίκηση θεωρούσε ότι το συγκεκριμένο λεκτικό δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική της βούληση και είχε περιληφθεί από λάθος, όφειλε να προβεί στην προσήκουσα ρητή διόρθωση, ανάκληση ή αντικατάσταση του συγκεκριμένου μέρους της πράξης και να γνωστοποιήσει την εν λόγω μεταβολή στον Αιτητή, αντί να περιοριστεί σε μεταγενέστερη προφορική διευκρίνιση στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας.

 

126.        Κατά συνέπεια, με βάση το περιεχόμενο της πράξης όπως αυτή εκδόθηκε και κοινοποιήθηκε στον Αιτητή, και ιδίως τη ρητή αναφορά σε «voluntary departure period of 7 days», το Δικαστήριο δεν δύναται να υιοθετήσει την εκ των υστέρων θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι ουδεμία απόφαση επιστροφής περιλαμβανόταν στην εν λόγω πράξη. Η αντίθετη εισήγηση που είχε προηγηθεί στο πλαίσιο της Έκθεσης–Εισήγησης, λόγω της τότε ανηλικότητας του Αιτητή, καθιστά μάλιστα εμφανέστερη την εσωτερική ασυνέπεια μεταξύ της προπαρασκευαστικής διοικητικής αξιολόγησης και του περιεχομένου της πράξης που τελικώς κοινοποιήθηκε.

 

127.        Στα πλαίσια της εξέτασης των εν λόγω ζητημάτων, επισημαίνεται συναφώς ότι ως προς το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ο Αιτητής και της φαρμακευτικής αγωγής που φέρεται να λαμβάνει και λαμβάνοντας υπόψη την προγενέστερη κατάσταση της ψυχικής υγείας του Αιτητή, συμπεριλαμβανομένης της μετατραυματικής διαταραχής στρες από την οποία διαγνώστηκε, καθώς και την πλέον βελτιωμένη εικόνα της ψυχικής του υγείας, παρατίθενται κατωτέρω οι σχετικές πηγές πληροφόρησης.

 

128.        Απάντηση σε ερώτημα που εκπονήθηκε από το Refugee Documentation Centre (RDC) της Ιρλανδίας και δημοσιεύθηκε το 2017, η οποία, ελλείψει επικαιροποιημένων στοιχείων, παραπέμπει σε διάφορες πηγές πληροφόρησης, καταγράφει ότι το εθνικό πρόγραμμα για την ψυχική υγεία στη Γουινέα θεσπίστηκε το 2000 και ότι οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας εντάσσονται στο σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Ωστόσο, αναφέρεται ότι η παροχή θεραπείας για σοβαρές ψυχικές διαταραχές δεν είναι διαθέσιμη σε επίπεδο πρωτοβάθμιας φροντίδας, ενώ η ενσωμάτωση υπηρεσιών ψυχικής υγείας στο συγκεκριμένο επίπεδο βρισκόταν σε στάδιο ανάπτυξης. Παράλληλα, καταγράφεται ότι δεν λειτουργούν κοινοτικές δομές φροντίδας για άτομα με ψυχικές διαταραχές, ενώ σε επίπεδο κοινότητας είναι διαθέσιμες υπηρεσίες παραδοσιακής ιατρικής.[24]

129.        Σύμφωνα με αναφορά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η οποία δημοσιεύθηκε το 2022, η παροχή φροντίδας και θεραπείας σε άτομα με διαταραχές ψυχικής υγείας δεν περιλαμβάνεται στα εθνικά συστήματα ασφάλισης υγείας ή αποζημίωσης της χώρας, ενώ τα εν λόγω άτομα καλύπτουν τις σχετικές δαπάνες με ίδιους οικονομικούς πόρους.[25] Η ίδια πηγή καταγράφει την ύπαρξη πέντε ψυχιάτρων και ενός ψυχολόγου, ενώ αναφέρει ότι υπήρχε μόνον ένας παιδοψυχίατρος κατά την περίοδο συλλογής των πληροφοριών, περί το 2020.[26]

130.        Σύμφωνα με αναφορά στην απάντηση σε ερώτημα του Refugee Documentation Centre (RDC) της Ιρλανδίας του 2017, η κύρια δημόσια δομή παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας στη Γουινέα είναι η ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Donka στο Conakry, η οποία παρέχει τόσο υπηρεσίες νοσηλείας όσο και εξωνοσοκομειακής ψυχιατρικής φροντίδας, ενώ ορισμένα κέντρα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας παρέχουν, σε επίπεδο κοινότητας, υπηρεσίες θεραπείας και παρεμβάσεις στον τομέα της ψυχικής υγείας.[27]

131.        Λαμβάνοντας υπόψη την ιατρική έκθεση της ψυχιάτρου του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, προκύπτει ότι ο Αιτητής λαμβάνει σχετική φαρμακευτική αγωγή και, συγκεκριμένα, τα φαρμακευτικά σκευάσματα Remeron και Lorans. Σημειώνεται ότι, δεδομένου πως πρόκειται για εμπορικές ονομασίες φαρμακευτικών σκευασμάτων, ερευνώνται οι δραστικές ουσίες που αυτά περιέχουν και, συγκεκριμένα, στην πρώτη περίπτωση η mirtazapine[28] και στη δεύτερη η Lorazepam.[29]

132.        Για λόγους πληρότητας της έρευνας, διεξήχθη έρευνα στην πλατφόρμα MedCOI της EUAA. Η εν λόγω πλατφόρμα δεν είναι δημόσια προσβάσιμη στο σύνολό της. Ωστόσο, τα ευρήματα του Δικαστηρίου αποτελούν μέρος του δικαστικού φακέλου και είναι διαθέσιμα στα διάδικα μέρη.

133.        Σημειωτέον ότι οι παρεχόμενες πληροφορίες δεν είναι εξαντλητικές, καθώς δεν είναι εφικτό να αξιολογηθούν όλες οι σχετικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη ζητούμενη χώρα ή περιοχή. Οι ιατρικές δομές, όπως νοσοκομεία και φαρμακεία, που αναφέρονται στα σχετικά προϊόντα αποτελούν ενδεικτικά παραδείγματα εγκαταστάσεων στις οποίες διατίθεται συγκεκριμένη θεραπεία και/ή φαρμακευτική αγωγή. Επίσης τα παραδείγματα δεν θα πρέπει να ερμηνεύονται ως οι μοναδικές εγκαταστάσεις όπου διατίθεται η θεραπεία, εκτός εάν αναφέρεται ρητά ότι πρόκειται για τη μοναδική εγκατάσταση στη χώρα όπου είναι διαθέσιμη συγκεκριμένη θεραπεία ή φαρμακευτικό προϊόν.^[30]

134.        Σύμφωνα με πληροφορίες που προέκυψαν από έρευνα που διεξήχθη, τον Οκτώβριο του 2024 και τον Ιούνιο του 2025, οι δραστικές ουσίες lorazepam και mirtazapine ήταν διαθέσιμες στο Conakry και, συγκεκριμένα, στο φαρμακείο Pharmacie Manquepas, στην περιοχή Kaloum του Conakry.[31] Επιπλέον, καταγράφεται ότι σύμφωνα με πηγή της EUAA στη Γουινέα, η θεραπεία των ψυχικών διαταραχών παρέχεται κατά κανόνα δωρεάν στα ψυχιατρικά τμήματα των δημόσιων νοσοκομείων. Στην εξωνοσοκομειακή περίθαλψη, το κόστος των φαρμάκων βαρύνει κατά κανόνα την οικογένεια του ασθενούς, ενώ, ανάλογα με το ασφαλιστικό του καθεστώς, είναι δυνατόν να καλυφθεί από δημόσια ή ιδιωτική ασφάλιση. Οι ασφαλισμένοι στο Εθνικό Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης (CNSS) δικαιούνται πλήρη κάλυψη των εξόδων νοσηλείας και της φαρμακευτικής αγωγής, ενώ όσοι δεν διαθέτουν σχετική ασφαλιστική κάλυψη επιβαρύνονται οι ίδιοι με το σύνολο των δαπανών.[32]

 

135.        Λαμβάνοντας υπόψη τις προαναφερθείσες πηγές πληροφόρησης, σε συνδυασμό με την τρέχουσα κατάσταση της ψυχικής υγείας του Αιτητή και το είδος της φαρμακευτικής αγωγής που λαμβάνει, το Δικαστήριο κρίνει ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στη Γουινέα και εγκατάστασής του στο Conakry, ο Αιτητής θα έχει, κατ' αρχήν, πραγματική δυνατότητα πρόσβασης τόσο στις αναγκαίες υπηρεσίες ψυχικής υγείας όσο και στη φαρμακευτική αγωγή που ακολουθεί. Ειδικότερα, μολονότι από τις διαθέσιμες πληροφορίες προκύπτουν ουσιώδεις ελλείψεις του συστήματος ψυχικής υγείας της χώρας, ιδίως ως προς τον αριθμό των εξειδικευμένων επαγγελματιών, την ανάπτυξη κοινοτικών υπηρεσιών και την οικονομική επιβάρυνση των μη ασφαλισμένων ασθενών, στο Conakry λειτουργεί η κύρια δημόσια δομή παροχής ψυχιατρικής περίθαλψης της χώρας, ήτοι η ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Donka, όπου παρέχονται υπηρεσίες νοσηλείας και εξωνοσοκομειακής ψυχιατρικής φροντίδας.

 

136.        Περαιτέρω και, ιδίως, ως προς τη συνέχιση της συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής του Αιτητή, από τα πλέον πρόσφατα και εξειδικευμένα δεδομένα της MedCOI προκύπτει ότι οι δραστικές ουσίες mirtazapine και lorazepam, οι οποίες αντιστοιχούν στα φαρμακευτικά σκευάσματα που λαμβάνει ο Αιτητής, είναι διαθέσιμες στο Conakry και έχουν εντοπιστεί συγκεκριμένα σε φαρμακείο στην περιοχή Kaloum. Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται απλώς για γενική ή θεωρητική διαθεσιμότητα ψυχιατρικής φαρμακευτικής αγωγής στη χώρα, αλλά για τεκμηριωμένη διαθεσιμότητα των συγκεκριμένων δραστικών ουσιών που αφορούν την αγωγή του Αιτητή στην ίδια πόλη στην οποία αξιολογείται η επιστροφή και επανεγκατάστασή του.

 

137.        Ως προς την οικονομική προσβασιμότητα, το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει ότι, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το κόστος της εξωνοσοκομειακής φαρμακευτικής αγωγής δύναται να βαρύνει τον ίδιο τον ασθενή ή την οικογένειά του όταν δεν υφίσταται ασφαλιστική κάλυψη. Εντούτοις, το στοιχείο αυτό δεν αρκεί, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, για να καταδείξει πραγματική αδυναμία του Αιτητή να έχει πρόσβαση στην αναγκαία αγωγή. Συναφώς συνεκτιμάται ότι πρόκειται για νεαρό ενήλικο, λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία πρόσωπο, το οποίο ήδη εργάζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς να προκύπτει από τα ιατρικά στοιχεία κατάσταση που να περιορίζει ουσιωδώς την ικανότητά του προς εργασία και αυτοσυντήρηση. Περαιτέρω, οι πληροφορίες της MedCOI καταγράφουν δυνατότητα κάλυψης των σχετικών εξόδων μέσω του Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Ασφάλισης (CNSS) για τους ασφαλισμένους.

 

138.        Καθοριστικής σημασίας είναι, επίσης, η σημερινή κλινική εικόνα του Αιτητή. Μολονότι λαμβάνεται δεόντως υπόψη η προγενέστερη διάγνωση μετατραυματικής διαταραχής στρες και η συνεχιζόμενη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, από τη μεταγενέστερη ιατρική αξιολόγηση προκύπτει βελτιωμένη εικόνα της ψυχικής του υγείας και δεν καταγράφεται ενεργός ψυχοπαθολογία. Συνεπώς, δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση τέτοιας ψυχιατρικής βαρύτητας ώστε να απαιτεί εξειδικευμένη ή εντατική θεραπευτική παρέμβαση η οποία δεν είναι διαθέσιμη στη χώρα καταγωγής του.

 

139.        Υπό το σύνολο των ανωτέρω δεδομένων, και χωρίς να παραγνωρίζονται οι γενικότερες ελλείψεις του συστήματος ψυχικής υγείας της Γουινέας, δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής και εγκατάστασής του στο Conakry, θα στερηθεί πραγματικής πρόσβασης στην αναγκαία ψυχιατρική παρακολούθηση ή στη φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνει. Αντιθέτως, οι διαθέσιμες πληροφορίες επιβεβαιώνουν τόσο την ύπαρξη υπηρεσιών ψυχικής υγείας στο Conakry όσο και, ειδικότερα, τη διαθεσιμότητα των δραστικών ουσιών mirtazapine και lorazepam στην εν λόγω πόλη. Λαμβανομένων περαιτέρω υπόψη της βελτιωμένης ψυχικής του κατάστασης, της λειτουργικής του αυτονομίας και της ικανότητάς του προς εργασία, δεν προκύπτουν εξατομικευμένα στοιχεία από τα οποία να μπορεί να συναχθεί ότι τα υφιστάμενα πρακτικά ή οικονομικά εμπόδια πρόσβασης στο σύστημα υγείας θα καθιστούσαν, ειδικώς για τον ίδιο, την απαιτούμενη θεραπεία ή φαρμακευτική αγωγή μη προσβάσιμη στην πράξη.

140.        Περαιτέρω, αξιολογούμενα τα ανωτέρω στη βάση του υφιστάμενου νομολογιακού πλαισίου δεν προκύπτει ότι αυτός πάσχει από ασθένεια τέτοιας φύσεως και σοβαρότητας, ώστε να αδυνατεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, ενόψει και της εκδοθείσας απόφασης επιστροφής, δεν διαπιστώνεται ότι η κατάσταση της υγείας του είναι τέτοια που να καθιστά την εκτέλεση αυτής νομικώς ή πραγματικώς ανέφικτη.

141.        Ειδικότερα, ως προς το βαθμό της σοβαρότητας σε περιπτώσεις προσώπων που πάσχουν από κάποια ασθένεια, για να αποκλειστεί η επιστροφή του Αιτητή, θα πρέπει να είναι τέτοιος, που να συνεπάγεται, πραγματικό κίνδυνο έκθεσης σε σοβαρή, ταχεία και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του, συνεπαγόμενη έντονους πόνους ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του [βλ. X κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, σκέψη 76, απόφαση του ΕΔΑΔ, της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Paposhvili κατά Βελγίου (CE:ECHR:2016:1213JUD004173810), παρ. 178 και 183, και απόφαση του ΔΕΕ της 24ης Απριλίου 2018, C-353/16, EU:C:2018:276, σκέψη 40]. Εξάλλου, με πρόσφατη απόφασή του το ΕΔΔΑ προέβη σε σύνοψη της νομολογίας του σχετικά με ζητήματα υγείας. Στην υπόθεση Savran κατά Δανίας της 7ης Δεκεμβρίου 2021 (προσφυγή αριθ. 57467/15), το ΕΔΔΑ θύμισε την αρχική του νομολογία επί της απόφασης D. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 2ας Μαΐου 1997, προσφυγή αριθ. 30240/96, η οποία χαρακτηριζόταν από «εξαιρετικές περιστάσεις» εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Αιτητής υπέφερε από ασθένεια η οποία δεν είναι δυνατό να θεραπευθεί, του τελευταίου σταδίου στο οποίο βρισκόταν, την έλλειψη εγγύησης η οποία θα ήταν δυνατή η απόκτηση νοσηλευτικής ή ιατρικής περίθαλψης ή η ύπαρξη οποιασδήποτε οικογένειας πρόθυμης ή ικανής να τον συνδράμει ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κοινωνικής ή ηθικής υποστήριξη (παρ. 126). Το πρόβλημα υγείας που παρουσιάζει ο Αιτητής, δεν εξικνείται, με βάση των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένων, σε αυτό το υψηλό επίπεδο που απαιτεί η νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΑΔ, ώστε να δικαιολογεί  τη μη επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα δεδομένων των πλημμέλειών που εντοπίζονται στην επίδικη απόφαση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.