ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 646/24

11 Αυγούστου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                                       F.E.M.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Μούζουρου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ν. Κουρσάρης (κος), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της  απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 25.1.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία και αιτείται την ακύρωση αυτής.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Καμερούν. Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας περί τις 25.4.2022. Στις 8.1.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: λειτουργός), ο οποίος υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 25.01.2024, ο οποίος εξέδωσε παράλληλα και απόφαση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 09.02.2024 , αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου του,  κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας προώθησε ισχυρισμούς περί πλημμελούς αξιολόγησης των περιστάσεων και των δηλώσεών του, υποστηρίζοντας ότι διώκεται από τους Ambazonians. Προωθεί επιπλέον ότι  ο Αιτητής δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του καθώς κινδυνεύει η ζωή του από τους εν λόγω μαχητές εξαιτίας των κοινωνικών και πολιτικών του αντιλήψεων.

 

3.             Από τη πλευρά τους οι Καθ’ ων η Αίτηση υιοθετούν το περιεχόμενο της ένστασης και της γραπτής του αγόρευσης, και υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν επίσης ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία.

Το νομικό πλαίσιο

1.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

2.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

3.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

4.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

5.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

6.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

7.             Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

9.             Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

10.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

11.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

12.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

13.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

14.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγία 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Δεκεμβρίου 2011 σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

15.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

16.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68].

17.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, σημειώνεται ότι κατά τη καταγραφή του αιτήματός του ο Αιτητής ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του καθώς διώκεται από τις στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας του. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι κατάγεται από τη νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, περιοχή η οποία έχει επηρεαστεί σοβαρά από την συνεχιζόμενη πολιτική Αγγλόφωνη ρήξη. Ο ίδιος ανέφερε ότι κατηγορείται ψευδώς και καταζητείται από τον στρατό ως μέλος των αυτονομιστών. Εξαιτίας του φόβου συλλήψεώς του, καθώς έχουν συλληφθεί φίλοι του, η οικογένεια του τον βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του.

18.          Επισημαίνεται ότι, στις 23.5.2022 ενόσω ο Αιτητής βρισκόταν ακόμα στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής (ΚεΠΥ) «Πουρνάρα» προέβη σε αιματολογικές εξετάσεις σύμφωνα με τις οποίες διαγνώσθηκε με Ηπατίτιδα Β (βλ. ερ. 11 του διοικητικού φακέλου).

19.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής, ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι γεννήθηκε το 2003 στην περιοχή Babubong, όπου διέμενε μέχρι το 2012. Ακολούθως μετοίκησε στην περιοχή Bangem, όπου παρέμεινε μέχρι το 2015, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, όπου διέμενε μέχρι το 2017. Από το 2017 και μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του διέμενε στην περιοχή Buea. Δήλωσε ότι στη χώρα καταγωγής του εξακολουθούν να διαμένουν οι γονείς του και τα οκτώ αδέλφια του. Ειδικότερα, ανέφερε ότι οι γονείς του και τρεις αδελφές του μετοίκησαν το 2017 στην περιοχή Melong, της Περιφέρειας Littoral, ενώ τα υπόλοιπα αδέλφια του εξακολουθούν να διαμένουν στην Buea. Πρόσθεσε ότι διατηρεί τακτική επικοινωνία με την οικογένειά του. Ανέφερε, επίσης, ότι διαθέτει ευρύτερη οικογένεια (θείους και ξαδέλφια), με την οποία, ωστόσο, δεν διατηρεί επικοινωνία (βλ. ερ. 26-27).

20.          Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2019 και ακολούθως παρακολούθησε τρίμηνη εκπαίδευση στον τομέα των οικοδομικών κατασκευών. Δήλωσε επίσης ότι ομιλεί την αγγλική γλώσσα. Αναφορικά με την επαγγελματική του δραστηριότητα, ανέφερε ότι από το 2017 εργαζόταν σε φάρμα, ενώ περί το 2022 ανέλαβε τη διαχείριση πρατηρίου καυσίμων, το οποίο, όπως ανέφερε, αποτελούσε δική του επιχείρηση (βλ. ερ. 26).

21.          Ως προς το ταξίδι του προς την Κυπριακή Δημοκρατία, δήλωσε ότι περί τον Απρίλιο του 2022 εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του χρησιμοποιώντας το διαβατήριό του και φοιτητική θεώρηση εισόδου, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την αναχώρησή του από τη χώρα. Στη συνέχεια μετέβη στην Τουρκία και από εκεί εισήλθε παρατύπως στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές, από όπου ακολούθως στις ελεγχόμενες από την  Κυβέρνηση περιοχές της Δημοκρατίας.

22.          Ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, κατά την ελεύθερη αφήγησή του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι διωκόταν από τον στρατό της χώρας του. Ειδικότερα, ανέφερε ότι περί το 2017 αυτονομιστές επιχείρησαν να τον στρατολογήσουν, πλην όμως ο ίδιος αρνήθηκε να ενταχθεί στις τάξεις τους, γεγονός που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το χωριό καταγωγής του και να μετεγκατασταθεί στη Buea. Εκεί φοιτούσε στο σχολείο, ενώ παράλληλα ασχολείτο με αγροτικές εργασίες και την πώληση καυσίμων στον δρόμο. Δήλωσε ότι προμηθευόταν τα καύσιμα από τους αυτονομιστές και ότι, εξαιτίας της σχέσης αυτής, ανακρίθηκε αρχικά από την αστυνομία και, περί τον Μάρτιο του 2022, συνελήφθη από τον στρατό. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, κατόρθωσε να διαφύγει με τη βοήθεια θείου του, ο οποίος υπηρετούσε στον στρατό, ενώ στη συνέχεια οι γονείς του τον συνέδραμαν στην εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του. Σε διευκρινιστική ερώτηση επιβεβαίωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του καθώς οι αυτονομιστές ήθελαν να τον εντάξουν στην ομάδα τους ενώ ο ίδιος συνελήφθη από τον στρατό της χώρα του.

23.          Στη συνέχεια, ο Αιτητής κλήθηκε να παράσχει διευκρινίσεις ως προς τον ισχυρισμό του περί απόπειρας στρατολόγησής του από τους αυτονομιστές. Ανέφερε ότι η στρατολόγηση νεαρών ανδρών αποτελεί συνήθη πρακτική των αυτονομιστών και ότι ο ίδιος αποτέλεσε στόχο περί το 2017, σε αντίθεση με τα αδέλφια του, καθώς ήταν ο μόνος που διέμενε στο χωριό. Όπως δήλωσε, εγκατέλειψε το χωριό και μετέβη στη Buea, όπου διέμενε με τη μεγαλύτερη αδελφή του.

24.          Δήλωσε ότι από το 2017 μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε περιστατικό με τους αυτονομιστές. Ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι εξακολουθούν να τον αναζητούν, καθώς κατά την αποχώρησή του τού είχαν απαγορεύσει να επιστρέψει στο χωριό. Πρόσθεσε ότι οι αυτονομιστές εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στην περιοχή καταγωγής του, ενώ και οι γονείς του εγκατέλειψαν το χωριό το 2017.

25.          Ερωτηθείς πώς οι αυτονομιστές εξακολουθούσαν να τον προμηθεύουν με καύσιμα, ενώ υποστήριζε ότι τον αναζητούσαν, ανέφερε ότι η επιχείρησή του δεν βρισκόταν στο χωριό καταγωγής του και ότι αναγκαζόταν να προμηθεύεται καύσιμα από αυτούς, διαφορετικά θα τον σκότωναν. Υποστήριξε επίσης ότι η προμήθεια καυσίμων αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίο δεν εξαναγκάστηκε τελικά να ενταχθεί στις τάξεις τους. Παράλληλα, επιβεβαίωσε ότι κατά την παραμονή του στη Buea δεν υπέστη οποιοδήποτε περιστατικό δίωξης και ότι η οικογένειά του είναι ασφαλής (βλ. ερ. 23).

26.          Ως προς τον ισχυρισμό του περί ανάκρισης και σύλληψής του, ανέφερε ότι το 2022 η αστυνομία τον επισκέφθηκε επανειλημμένα στο πρατήριο καυσίμων για να τον ανακρίνει και ότι στη συνέχεια συνελήφθη από τον στρατό επειδή προμηθευόταν καύσιμα από τους αυτονομιστές.

27.          Αναφορικά με τη σύλληψή του, δήλωσε ότι δεν μεταφέρθηκε ποτέ σε χώρο κράτησης, καθώς ο θείος του, ο οποίος υπηρετούσε στον στρατό, τον βοήθησε να διαφύγει κατά τη μεταφορά του. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι πήδηξε από το στρατιωτικό όχημα και διέφυγε στη Douala, όπου δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε περιστατικό δίωξης. Πρόσθεσε ότι το διαβατήριό του βρισκόταν ήδη από το 2021 στην κατοχή εξαδέλφου του που διέμενε εκεί, καθώς θεωρούσε ασφαλέστερη τη φύλαξή του σε διαφορετικό από το τόπο διαμονής του μέρος.

28.          Ερωτηθείς σχετικά με προηγούμενη δήλωσή του ότι δεν διατηρεί επικοινωνία με την ευρύτερη οικογένειά του, διευκρίνισε ότι η δήλωση αυτή δεν αφορούσε όλους τους συγγενείς του αλλά μόνο ορισμένους εξ αυτών.

29.          Ως προς το γεγονός ότι το διαβατήριό του είχε εκδοθεί πριν από το περιστατικό της σύλληψής του, εξήγησε ότι το είχε παραδώσει στον ξάδελφό του λόγω της ιδιαίτερης σημασίας του και για λόγους ασφαλείας.

30.          Αναφορικά με τη διαφυγή του, ανέφερε ότι πήδηξε από το στρατιωτικό όχημα χωρίς να τον καταδιώξει κανείς, καθώς ο θείος του, ο οποίος ήταν παρών, τον βοήθησε να διαφύγει. Ερωτηθείς τι φοβάται σε περίπτωση επιστροφής του, δήλωσε ότι θα συλληφθεί από τον στρατό και ότι οι αρχές δεν θα του επιτρέψουν την είσοδο στη χώρα, καθώς πλέον καταζητείται. Κληθείς να εξηγήσει πώς κατόρθωσε να εγκαταλείψει τη χώρα χωρίς πρόβλημα, ανέφερε ότι στο αεροδρόμιο τον βοήθησε φίλος του θείου του.

31.          Τέλος, δήλωσε ότι δεν διαθέτει αποδεικτικά στοιχεία για τη σύλληψή του από τον στρατό. Ωστόσο, προσκόμισε έγγραφο που αναφέρεται στην εξαφάνισή του, διευκρινίζοντας ότι περαιτέρω πληροφορίες μπορούν να αναζητηθούν μέσω του διαδικτυακού συνδέσμου που αναγράφεται σε αυτό (βλ. ερ. 19). Προς υποστήριξη των ισχυρισμών του κατέθεσε επίσης το πρωτότυπο εθνικό διαβατήριό του (βλ. ερ. 5-6).

32.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση σχημάτισαν τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά τη ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή^. ο δεύτερος αφορά τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι οι αυτονομιστές ήθελα να τον στρατολογήσουν ως μέλος της ομάδας τους και ο τρίτος αφορά την ισχυριζόμενη σύλληψή του από τον στρατό γιατί προμηθευόταν καύσιμα τους από αυτονομιστές.

33.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός. Οι δηλώσεις του Αιτητή κρίθηκαν ακριβείς, ενώ ευρίσκονται σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης τις οποίες οι Καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν. Περαιτέρω, τα στοιχεία της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου.

34.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ότι οι αυτονομιστές επιχείρησαν να τον στρατολογήσουν ενώ διέμενε στο χωριό Babulock, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν παρείχε επαρκείς και συνεκτικές πληροφορίες προς υποστήριξή των δηλώσεων του. Ειδικότερα, διαπιστώθηκαν αντιφάσεις ως προς τους λόγους για τους οποίους στοχοποιήθηκε μόνο ο ίδιος και όχι τα αδέλφια του, καθώς και ως προς τον ισχυρισμό του ότι, ενώ καταζητείτο από τους αυτονομιστές, δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε σχετικό περιστατικό κατά την πενταετή παραμονή του στη Buea. Αντιφατικές κρίθηκαν επίσης οι δηλώσεις του ότι οι αυτονομιστές τον αναζητούσαν, αλλά ταυτόχρονα τον προμήθευαν με καύσιμα για την επιχείρησή του. Τέλος, κρίθηκε ότι δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού ότι εξακολουθούσε να αναζητείται από τους αυτονομιστές. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός του απορρίφθηκε.

35.          Ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό, ότι συνελήφθη από τον στρατό επειδή προμηθευόταν καύσιμα στους αποσχιστές, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν παρείχε επαρκείς, συνεκτικές και αξιόπιστες πληροφορίες προς υποστήριξή των δηλώσεων του. Ειδικότερα, κρίθηκε μη πειστική η περιγραφή της διαφυγής του από τον στρατό, διαπιστώθηκαν αντιφάσεις ως προς την επικοινωνία του με τους συγγενείς του και τον ισχυρισμό ότι είχε παραδώσει το διαβατήριό του σε εξάδελφό του, ενώ κρίθηκαν ανεπαρκείς οι εξηγήσεις του ως προς το πώς εγκατέλειψε τη χώρα χωρίς πρόβλημα, παρά τον ισχυρισμό ότι καταζητείτο από τον στρατό.

36.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, κρίθηκε ότι οι ισχυρισμοί του δεν δύνανται να υποστηριχτούν από ανεξάρτητες πηγές πληροφόρησης. Επιπλέον, το έγγραφο που προσκόμισε σχετικά με την εξαφάνισή του δεν κρίθηκε ιδιαίτερης αποδεικτικής αξίας, καθώς ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει το περιεχόμενό του και παρέπεμψε τον λειτουργό σε διαδικτυακό σύνδεσμο για περαιτέρω διερεύνηση. Ως εκ τούτου, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε.

37.          Με βάση τον μόνο αποδεκτό ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι της ταυτότητα, της χώρας καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, και λαμβάνοντας υπόψιν τις πληροφορίες αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του, και ειδικότερα στη περιοχή Buea, South-West Region όπου αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής, oι Καθ’ ων η Αίτηση κατέληξαν ότι καταρχήν υφίστανται εύλογοι λόγοι ώστε να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν, αυτός θα κινδυνεύσει να υποστεί μεταχείριση ισοδυναμούσα με δίωξη ή σοβαρή βλάβη λόγω της κατάστασης ασφαλείας στη περιοχή.

38.          Προχωρώντας στη νομική ανάλυση, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι δεν τεκμηριώνεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στο Καμερούν για έναν από τους λόγους του άρθρου 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2025 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951. Στη συνέχεια, διαπίστωσαν πως δεν υπάρχει εύλογη πιθανότητα ο Αιτητής να αντιμετωπίσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης όπως αυτός καθορίζεται στο άρθρο 19 του προαναφερθέντος Νόμου και κατά συνέπεια, δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος παραχώρησης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας. Ειδικά σε σχέση με το άρθρου 19(2)(γ) του ιδίου νόμου, οι Καθ' ων η αίτηση κατέγραψαν ότι παρά την έκρυθμη κατάσταση ασφαλείας στη Βορειοδυτική περιφέρεια, απ' όπου κατάγεται και όπου διέμενε ο Αιτητής, το επίπεδο της αδιάκριτης βίας που επικρατεί στην περιοχή σε συνάρτηση με τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, κρίθηκε ότι δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι εκ της παρουσίας του και μόνο διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή. Αναφορικά με τις προσωπικές του περιστάσεις, οι Καθ' ων η αίτηση επεσήμαναν ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, άμαχος υγιής ενήλικα, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου, χωρίς ενδείξεις ευαλωτότητας, ικανός να εργαστεί και με οικογενειακό υποστηρικτικό δίκτυο στη περιοχή καταγωγής του.

39.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

40.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.  

41.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, σύμφωνα με τον οποίο το έτος 2017 οι αυτονομιστές επιχείρησαν να τον στρατολογήσουν ενώ διέμενε στο χωριό Bambuluk, παρατηρείται καταρχάς ότι καμία σχετική αναφορά δεν περιλαμβάνεται στην αρχική καταγραφή της αίτησής του, κατά την οποία ο Αιτητής απέδωσε τα προβλήματά του αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο στρατός τον θεωρούσε αυτονομιστή. Η μεταγενέστερη προβολή του εν λόγω περιστατικού αποδυναμώνει την αξιοπιστία του, καθόσον αφορά γεγονός το οποίο, εάν πράγματι είχε συμβεί και αποτελούσε έναν από τους βασικούς λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ευλόγως θα αναμενόταν να είχε αναφερθεί ήδη από την πρώτη ευκαιρία.

42.          Περαιτέρω, ο ισχυρισμός αυτός παρουσιάζει ουσιώδη ασυμβατότητα με τη μετέπειτα αναφορά του ότι, μετά την άρνησή του να ενταχθεί στους αυτονομιστές, προμηθευόταν καύσιμα από αυτούς για τις ανάγκες του πρατηρίου του. Ειδικότερα, ενώ αρχικά ισχυρίστηκε ότι οι αυτονομιστές τον απειλούσαν λόγω της άρνησής του να ενταχθεί στην οργάνωσή τους, στη συνέχεια ανέφερε ότι συνεργαζόταν μαζί τους εμπορικά, αγοράζοντας καύσιμα χωρίς να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα από μέρους τους. Μάλιστα, όταν ερωτήθηκε ευθέως εάν κατά το διάστημα που λειτουργούσε το πρατήριο οι αυτονομιστές εξακολουθούσαν να του ζητούν να ενταχθεί στην οργάνωσή τους, απάντησε αρνητικά, διευκρινίζοντας ότι δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα μαζί τους επειδή αγόραζε καύσιμα από αυτούς.

43.          Επιπλέον, ο Αιτητής δήλωσε ότι, αφού εγκατέλειψε το χωριό του τον Σεπτέμβριο του 2017 και μετέβη στην Buea, ουδέποτε συνέβη οποιοδήποτε περιστατικό σχετιζόμενο με τους αυτονομιστές μέχρι και την αναχώρησή του από το Καμερούν το 2022, δηλαδή επί χρονικό διάστημα περίπου πέντε ετών. Παρά ταύτα, ισχυρίστηκε ότι εξακολουθούν μέχρι σήμερα να τον αναζητούν, θεμελιώνοντας τον ισχυρισμό αυτό αποκλειστικά στο ότι κατά την αποχώρησή του από το χωριό του είχαν πει να μην επιστρέψει εκεί. Η εξήγηση αυτή κρίνεται γενική και ανεπαρκής για να καταδείξει ότι εξακολουθούσε να αποτελεί πρόσωπο ενδιαφέροντος των αυτονομιστών μετά την πάροδο τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος, ιδίως εφόσον ο ίδιος παραδέχθηκε ότι δεν υπέστη οποιαδήποτε ενόχληση από αυτούς κατά το διάστημα που διέμενε και εργαζόταν στην Buea.

44.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του, επισημαίνεται ότι, λόγω της προσωπικής φύσεως των ισχυρισμών του, αυτοί δεν δύνανται, κατ' αρχήν, να διασταυρωθούν μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο ή έγγραφο σχετικό με τις προσωπικές του περιστάσεις που να ενισχύει τους ισχυρισμούς του. Αν και από τις πηγές πληροφόρησης που παρατίθενται κατωτέρω επιβεβαιώνεται η δράση των αυτονομιστών (Ambazonians) στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν, οι πληροφορίες αυτές αφορούν τη γενική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και δεν επαληθεύουν τους προσωπικούς ισχυρισμούς του Αιτητή ούτε τεκμηριώνουν ότι ο ίδιος υπήρξε στόχος στρατολόγησης ή ότι συνελήφθη από τις κρατικές αρχές υπό τις περιστάσεις που επικαλείται. Ειδικότερα, εξωτερικές πηγές αναφέρουν ότι  «οι αντάρτες του Αγγλόφωνου Καμερούν, οι Ambazonians, αγωνίζονται από το 2017 για να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο, αγγλόφωνο κράτος με το όνομα Ambazonia, στις δυτικές περιοχές της εν γένει γαλλόφωνης χώρας»^[2]. Μερικές από αυτές τις ομάδες περιλαμβάνουν τους Ambazonia Defense Forces, Tigers, Red Dragons, Seven Karta, Ambazonia Restoration Forces (ARF). Μια πηγή αρίθμησε αυτές τις αυτονομιστικές ομάδες σε περίπου 20 και ονόμασε μια ομάδα ως AMF (Στρατιωτικές Δυνάμεις Ambazonia)^[3]. Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται στο σύνολο του.

45.          Ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, σύμφωνα με τον οποίο συνελήφθη από τον στρατό επειδή προμηθευόταν καύσιμα από τους αυτονομιστές, παρατηρείται καταρχάς ότι ο ισχυρισμός αυτός διαφοροποιείται ουσιωδώς από όσα ο ίδιος είχε αρχικά αναφέρει κατά την καταγραφή της αίτησής του. Συγκεκριμένα, κατά την αρχική καταγραφή δήλωσε ότι ο στρατός τον θεωρούσε και τον κατηγορούσε ως αυτονομιστή, χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε αναφορά ότι η σύλληψή του συνδεόταν με την προμήθεια καυσίμων από τους αυτονομιστές. Αντιθέτως, κατά τη συνέντευξη ο πυρήνας του αφηγήματός του μεταβλήθηκε, καθώς πλέον απέδωσε τη σύλληψή του αποκλειστικά στην προμήθεια καυσίμων από αυτούς. Η μεταβολή αυτή αφορά το ουσιώδες πραγματικό υπόβαθρο του ισχυρισμού του και επηρεάζει αρνητικά την αξιοπιστία του. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με επαρκείς λεπτομέρειες ούτε τις περιστάσεις της σύλληψής του ούτε τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ειδικότερα, περιορίστηκε να αναφέρει ότι στρατιώτες κατέστρεψαν το πρατήριό του, τον έβαλαν σε στρατιωτικό όχημα και στη συνέχεια διέφυγε, χωρίς να παράσχει συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν τα γεγονότα. Ιδιαίτερα προβληματικές κρίνονται οι δηλώσεις του σχετικά με τη διαφυγή του. Αρχικά ανέφερε ότι ο θείος του, ο οποίος υπηρετούσε στον στρατό, μίλησε με τον επικεφαλής και τον βοήθησε να διαφύγει. Στη συνέχεια όμως δήλωσε ότι ο ίδιος απλώς πήδηξε από το στρατιωτικό όχημα και έτρεξε, ενώ όταν του ζητήθηκαν διευκρινίσεις επανήλθε στον αρχικό ισχυρισμό ότι ο θείος του είχε προηγουμένως συνομιλήσει με τον επικεφαλής των στρατιωτών. Οι δηλώσεις αυτές δεν συνθέτουν μία συνεκτική και λογική αλληλουχία γεγονότων ως προς τον τρόπο με τον οποίο κατέστη δυνατή η διαφυγή του.

46.          Επιπλέον, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του δεν μπορούσε να αποτρέψει τη σύλληψή του επειδή δεν είχε την απαραίτητη εξουσία, ισχυρίστηκε όμως ταυτόχρονα ότι ο ίδιος θείος κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη διαφυγή του από στρατιωτική συνοδεία. Δεν παρείχε, ωστόσο, οποιαδήποτε πειστική εξήγηση ως προς το πώς κατέστη δυνατή η παρέμβαση αυτή, παρά τις σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις. Περαιτέρω, μετά την κατ’ ισχυρισμό διαφυγή του εγκαταστάθηκε στη Douala για περίπου δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων δήλωσε ότι δεν συνέβη απολύτως τίποτε εις βάρος του, γεγονός που δεν συνάδει με τον ισχυρισμό του ότι αποτελούσε πρόσωπο ενεργού αναζήτησης από τις στρατιωτικές αρχές. Αντιφάσεις παρατηρούνται και ως προς τον ισχυρισμό του ότι οι αρχές εξακολουθούν να τον αναζητούν. Αφενός ανέφερε ότι οι αρχές δεν θα του επέτρεπαν να επιστρέψει στη χώρα, αφετέρου παραδέχθηκε ότι κατά την αναχώρησή του από το αεροδρόμιο δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε πρόβλημα, αποδίδοντας το γεγονός αυτό αόριστα στο ότι «κάποιος τον βοήθησε». Ούτε ως προς το πρόσωπο αυτό ούτε ως προς τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίστηκε η αναχώρησή του ήταν σε θέση να παράσχει συγκεκριμένες πληροφορίες.

47.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή και ειδικότερα ως προς το έγγραφο που αυτός προσκόμισε προς υποστήριξη του ισχυρισμού του ότι εξακολουθεί να αναζητείται από τις αρχές του Καμερούν, επισημαίνεται ότι αυτό συνίσταται σε εκτύπωση δημοσιεύματος από την ιστοσελίδα «Atlantic Chronicles», το οποίο, αφ’ εαυτού, παρουσιάζει περιορισμένη αποδεικτική αξία. Ειδικότερα, δεν είναι δυνατό να επαληθευθεί η αξιοπιστία της πηγής, η ταυτότητα του συντάκτη, ούτε οι πηγές πληροφόρησης στις οποίες βασίζεται το δημοσίευμα. Περαιτέρω, κατόπιν αυτεπάγγελτης αναζήτησης από το Δικαστήριο, η συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν προκύπτει να είναι πλέον ενεργή, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατή η επιβεβαίωση της γνησιότητας και του περιεχομένου του δημοσιεύματος.

48.          Επιπλέον, κατά τη συνέντευξη, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει συγκεκριμένες και πειστικές πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πληροφορήθηκε την ύπαρξη του εν λόγω δημοσιεύματος. Συγκεκριμένα, περιορίστηκε να αναφέρει ότι το έγγραφο τού το απέστειλε ένας φίλος κατά το προηγούμενο έτος, χωρίς να κατονομάσει το πρόσωπο αυτό, χωρίς να εξηγήσει πώς το εντόπισε ή πώς αυτό απέκτησε πρόσβαση στο δημοσίευμα. Παράλληλα, όταν κλήθηκε να εξηγήσει το περιεχόμενο του δημοσιεύματος, αρκέστηκε να δηλώσει ότι «μπορείτε να αναζητήσετε τις πληροφορίες».

49.          Υπό το φως των ανωτέρω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι δηλώσεις του Αιτητή αναφορικά με τον επίμαχο ισχυρισμό κρίθηκαν εσωτερικά μη αξιόπιστες λόγω ουσιωδών αντιφάσεων, μεταβολών και έλλειψης επαρκών βιωματικών λεπτομερειών, το εν λόγω έγγραφο δεν δύναται να λειτουργήσει ως αξιόπιστο αποδεικτικό μέσο ικανό να αποκαταστήσει τις διαπιστωθείσες αδυναμίες του αφηγήματός του ή να ενισχύσει την αξιοπιστία του Αιτητή ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό. Ένεκα της προσωπικής φύσεως του εν λόγω ισχυρισμού, δεν κρίνεται σκόπιμη η περαιτέρω αναζήτηση εξωτερικών πηγών πληροφόρησης προς υποστήριξή του. Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε επιπλέον στοιχείο ή αποδεικτικό έγγραφο προς ενίσχυση των ισχυρισμών του.

50.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

51.          Ειδικώς ως προς το θρησκευτικό του προφίλ ως χριστιανού δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος. Πηγές αναφέρουν πως στο Καμερούν, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, με περίπου 70% να ανήκουν σε διάφορα χριστιανικά δόγματα. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές όπου οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Στις βόρειες περιοχές, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, έχουν αναφερθεί περιστατικά  κοινωνικών εντάσεων μεταξύ χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων. Επιπλέον, η παρουσία εξτρεμιστικών ομάδων, όπως η Boko Haram, έχει οδηγήσει σε επιθέσεις κατά χριστιανικών κοινοτήτων στα βόρεια σύνορα με τη Νιγηρία και όχι στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι Χριστιανοί στο Καμερούν γενικά ασκούν τη θρησκεία τους ελεύθερα.[4] Συνεπώς δεν απορρέει ευλόγως οποιοσδήποτε κίνδυνος για τον Αιτητή ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας ούτε ο Αιτητής εξέφρασε οποιαδήποτε υποκειμενικό φόβο.

52.          Ως προς την κατάσταση υγείας του Αιτητή επισημαίνεται, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ιατρικών του εξετάσεων, πάσχει από ηπατίτιδα Β, ωστόσο από υποβληθέντα στοιχεία δεν προκύπτει εάν λαμβάνει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή.

53.          Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ιογενής ηπατίτιδα έχει γίνει μια πρόκληση για τη δημόσια υγεία παγκοσμίως. Αν και υπάρχουν πέντε διαφορετικοί τύποι ιογενούς ηπατίτιδας (A, B, C, D και E), η χρόνια ηπατίτιδα Β και C προκαλούν το 95% των ασθενειών που σχετίζονται με την ηπατίτιδα και των πρόωρων θανάτων.^[5]

54.          Η ηπατίτιδα Β μπορεί να προκαλέσει χρόνια λοίμωξη και θέτει τα άτομα σε υψηλό κίνδυνο θανάτου από κίρρωση και καρκίνο του ήπατος. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την οξεία ηπατίτιδα Β. Η χρόνια ηπατίτιδα Β μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα. Η χρόνια λοίμωξη από ηπατίτιδα Β μπορεί να αντιμετωπιστεί με από φάρμακα, συμπεριλαμβανομένου του tenofovir ή του entecavir. Η θεραπεία μπορεί να επιβραδύνει την πρόοδο της κίρρωσης, μειώνει τις περιπτώσεις καρκίνου του ήπατος και βελτιώνει τη μακροπρόθεσμη επιβίωση. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξεκινούν θεραπεία ηπατίτιδας Β πρέπει να τη συνεχίσουν για μια ζωή. Με τις επικαιροποιημένες κατευθυντήριες γραμμές για την ηπατίτιδα Β, εκτιμάται ότι περισσότερο από το 50% των ατόμων με χρόνια λοίμωξη από ηπατίτιδα Β θα χρειαστούν θεραπεία, ανάλογα με το πλαίσιο και τα κριτήρια επιλεξιμότητας.^[6] Η κλινική φροντίδα στοχεύει στη διατήρηση της άνεσης και της επαρκούς διατροφικής ισορροπίας, συμπεριλαμβανομένης της αντικατάστασης των υγρών που χάνονται από τον έμετο και τη διάρροια. Το πιο σημαντικό είναι η αποφυγή περιττών φαρμάκων. Δεν πρέπει να χορηγούνται ακεταμινοφαίνη/Παρακεταμόλη και φάρμακα κατά του εμέτου. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την οξεία ηπατίτιδα Β.^[7]

55.          Σύμφωνα με απάντηση σε ερώτημα COI αναφορικά με την αντιμετώπιση των ατόμων με Ηπατίτιδα Β από το κράτος και από την κοινωνία, την πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης καθώς και την πρόσβαση στην απασχόληση και στην υγειονομική περίθαλψη  που ετοίμασε η EUAA για την περίοδο Ιανουαρίου 2019-Ιανουαρίου 2024, «πηγές που χρονολογούνται από το 2019 έως το 2023 ανέφεραν ότι ο επιπολασμός του πληθυσμού με ηπατίτιδα Β στο Καμερούν κυμαινόταν μεταξύ 8,3 % και 13%.^[8] Σύμφωνα με μια μελέτη στο νοσοκομείο του 2020 στην περιφέρεια Bamenda στη βορειοδυτική περιοχή, που δημοσιεύτηκε από μια διαδικτυακή ιατρική έρευνα σε περιοδικό που ονομάζεται BMJ Open σχετικά με τις γνώσεις γύρω  από και τον επιπολασμό του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) μεταξύ των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, το ποσοστό των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης που είχαν «κακή στάση» έναντι των ασθενών με μόλυνση από HBV ανερχόταν σε 32,2%.^[9] Το ποσοστό για τους γιατρούς ήταν 23,5%. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην υγειονομική περίθαλψη το «επίπεδο στιγματισμού» των ασθενών με λοίμωξη από HBV ήταν «υψηλό».»^[10]

56.          Πιο γενικές πληροφορίες περιλαμβάνονται εξάλλου, στην απάντηση σε ερώτημα COI αναφορικά με την αντιμετώπιση των ατόμων με Ηπατίτιδα Β από το κράτος και από την κοινωνία, την πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης καθώς και την πρόσβαση στην απασχόληση και στην υγειονομική περίθαλψη  που ετοίμασε η EUAA για την περίοδο Ιανουαρίου 2019-Ιανουαρίου 2024, η οποία σημειώνει: «Σχετικά με την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, ένα άρθρο ειδήσεων του 2020 από την Voice of America (VOA) News περιέγραψε ότι η κυβέρνηση του Καμερούν «μείωσε το κόστος θεραπείας από 250 $ το μήνα σε λιγότερο από 50$» για να «ενθαρρύνει» τους ασθενείς να επισκεφτούν τα νοσοκομεία,^[11] ενώ σύμφωνα με άρθρο του 2023 του Gavi, ενός διεθνούς οργανισμού για τον εμβολιασμό^[12], το κόστος των φαρμάκων για την ηπατίτιδα Β έχει μειωθεί κατά 60%.^[13] Ένα άρθρο τοπικών ειδήσεων του 2019 επιβεβαίωσε ότι ως αποτέλεσμα μιας συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας και φαρμακευτικών εταιρειών, η τιμή για τη θεραπεία της ηπατίτιδας Β έχει μειωθεί.^[14] Ωστόσο, ένα τοπικό άρθρο ειδήσεων του 2022, ανέφερε ότι η τιμή για τη θεραπεία της ηπατίτιδας Β, C και D, έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί επειδή οι επιδοτήσεις από το κράτος έχουν σταματήσει».^[15]

57.          Επιπλέον, ως προς την ενημέρωση του πληθυσμού για την ανάγκη αντιμετώπισης και θεραπείας οι ειδήσεις της VOA περιέγραψαν ότι στάλθηκαν υγειονομικοί υπάλληλοι από 360 κρατικά νοσοκομεία «για να παρακολουθούν τους ασθενείς και να διασφαλίζουν ότι λαμβάνουν τις θεραπείες και τα εμβόλιά τους». Για παράδειγμα, η πηγή σημείωσε ότι μια 52χρονη αγρότης, που είχε διαγνωστεί με ηπατίτιδα, ήταν «απρόθυμη» να επισκεφτεί γιατρό επειδή της συμβούλεψε ο θείος της αντ’ αυτού να επισκεφτεί έναν παραδοσιακό θεραπευτή. Στο ίδιο άρθρο, αναφέρεται ότι «παρά το υψηλό ποσοστό μόλυνσης, το υπουργείο ανακοινώνει ότι λιγότεροι από 1.500 Καμερουνέζοι λαμβάνουν θεραπεία».^[16]

58.          Σύμφωνα με ένα ερευνητικό άρθρο του 2020 με τίτλο «Δοκιμές για ηπατίτιδα Β, θεραπεία και ιολογική καταστολή σε ασθενείς με HIV στο Καμερούν» που δημοσιεύτηκε από το «BMC Infectious Diseases», ένα διαδικτυακό περιοδικό που εστιάζει σε μολυσματικές και σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, σχεδόν το 40% των ασθενών με επι-μόλυνση HIV/HBV δεν έλαβαν τη συνιστώμενη θεραπεία επειδή «οι έλεγχοι HBV στο πλαίσιο της ρουτίνας υγειονομικής περίθαλψης ήταν σπάνιοι». Η ίδια πηγή σημείωσε ότι με βάση τα στοιχεία της μελέτης «οι γυναίκες είναι σε πολύ πιο μειονεκτική θέση όσον αφορά τη δυνατότητα να υποβληθούν σε τεστ HBV σε σύγκριση με τους άνδρες».^[17]

59.          Επιπρόσθετα, η VOA News περιέγραψε ότι οι υγειονομικοί υπάλληλοι από 360 κυβερνητικά νοσοκομεία στάλθηκαν «για να παρακολουθήσουν τους ασθενείς και να εξασφαλίσουν ότι λαμβάνουν τις θεραπείες και τα εμβόλια τους».^[18] Επίσης, τα άτομα που διαγιγνώσκονται με ηπατίτιδα «προτιμούν τις παραδοσιακές θεραπείες» αντί για τη θεραπεία σε νοσοκομείο. Για παράδειγμα, η πηγή ανέφερε ότι μία 52χρονη αγρότισσα, που διαγνώστηκε με ηπατίτιδα, ήταν «απρόθυμη» να επισκεφτεί γιατρό, επειδή της είχε συμβουλεύσει ο θείος της να επισκεφτεί έναν παραδοσιακό θεραπευτή για θεραπεία.^[19] Στο ίδιο άρθρο, η VOA news ανέφερε επίσης ότι «παρά τον υψηλό ρυθμό μόλυνσης, το υπουργείο λέει ότι λιγότεροι από 1.500 Καμερουνέζοι λαμβάνουν θεραπεία».^[20] Σύμφωνα με ένα άρθρο έρευνας του 2020 με τίτλο «Hepatitis B testing, treatment, and virologic suppression in HIV infected patients in Cameroon», το οποίο δημοσιεύτηκε από το «BMC Infectious Diseases», ένα διαδικτυακό περιοδικό που εστιάζει στις μολυσματικές και σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, σχεδόν το 40% των ασθενών που συνυποφέρουν από HIV/HBV δεν έλαβαν τη συνιστώμενη θεραπεία, επειδή «η εξέταση για ΗΒV στις ρουτίνες υγειονομικές υπηρεσίες ήταν σπάνια».^[21] Η ίδια πηγή σημείωσε ότι, βάσει των στοιχείων της μελέτης, «οι γυναίκες είναι πολύ πιο αδικημένες όσον αφορά την πιθανότητα να υποβληθούν σε εξέταση ΗΒV σε σύγκριση με τους άνδρες».^[22]

60.          Εξάλλου, σε σχέση με την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,  έκθεση του Bertelsmann Stiftung για το Καμερούν δημοσιευθείσας το 2024 αναφέρει πως το Καμερούν ξοδεύει λιγότερο από το 5% του ΑΕΠ του στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και απαιτεί την πληρωμή τελών από τους χρήστες αυτών των υπηρεσιών. Προσθέτει πως η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ιδιαίτερα χωρίς ασφάλιση, δημιουργεί εμπόδια για τους περισσότερους. Οι περισσότεροι Καμερουνέζοι βασίζονται σε άτυπους μηχανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, όπως στις οικογενειακές δομές, στα δίκτυα αλληλεγγύης και σε θρησκευτικά ιδρύματα^[23].

61.          Από το σύνολο των ανωτέρω πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι, παρά τις διαπιστωμένες ελλείψεις και τις πρακτικές δυσχέρειες που χαρακτηρίζουν το σύστημα υγείας του Καμερούν, καθώς και το οικονομικό κόστος της θεραπείας, δεν προκύπτει ότι τα άτομα που πάσχουν από ηπατίτιδα Β υφίστανται υπαίτια στέρηση πρόσβασης στις αναγκαίες υπηρεσίες υγείας ή ότι στερούνται, κατ’ αρχήν, της δυνατότητας λήψης της κατάλληλης θεραπείας. Αντιθέτως, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι οι αρμόδιες αρχές έχουν λάβει μέτρα για τη βελτίωση της πρόσβασης στη διάγνωση και τη θεραπεία της νόσου, μεταξύ άλλων μέσω της μείωσης του κόστους της φαρμακευτικής αγωγής, της ανάπτυξης προγραμμάτων παρακολούθησης των ασθενών και δράσεων ενημέρωσης του πληθυσμού.

62.          Λαμβάνοντας δε υπόψη τις ιδιαίτερες προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, ήτοι ότι πρόκειται για νεαρό ενήλικα, ικανό προς εργασία, ο οποίος διαθέτει υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, ενώ από τα στοιχεία του φακέλου δεν προκύπτει ότι η κατάσταση της υγείας του έχει επιφέρει ιδιαίτερη λειτουργική ανικανότητα ή ότι χρήζει θεραπείας μη διαθέσιμης στη χώρα καταγωγής του, κρίνεται ευλόγως αναμενόμενο ότι θα δύναται να έχει πρόσβαση στην αναγκαία ιατρική παρακολούθηση και, εφόσον απαιτείται, στην κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Να σημειωθεί ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε οποιοδήποτε ζήτημα απορρέον από αυτή τη παράμετρο του προφίλ του.

 

63.          Ειδικότερα, σχετικά με εξέταση λόγων υγείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο διεθνούς προστασίας, στο εγχειρίδιο «Προϋποθέσεις χορήγησης διεθνούς προστασίας (οδηγία 2011/95/ΕΕ) - Δικαστική Ανάλυση», της EASO, σελ.120, αναφέρονται τα εξής:

 

64.          «Στην απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση M'Bodj, το ΔΕΕ διέκρινε την ερμηνεία του από την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ από το ΕΔΔΑ βάσει της ελαφρώς διαφορετικής διατύπωσης του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) και του πλαισίου στο οποίο τυγχάνει να εφαρμόζεται το άρθρο 15 στοιχείο β). Σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη. Το ΔΕΕ αρνήθηκε να ερμηνεύσει το άρθρο 15 στοιχείο β) με τον ίδιο τρόπο. Το ΔΕΕ επι­σήμανε ότι το γράμμα του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) διαφέρει από εκείνο του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ στο μέτρο που εφαρμόζεται σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτούντος «στη χώρα καταγωγής». Επιπλέον, το ΔΕΕ επισήμανε ότι ορισμένα στοιχεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδι­ατύπωση), καθώς και η ratio της συγκεκριμένης οδηγίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία της συγκεκριμένης διάταξης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 6 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) απαριθμεί τους φορείς σοβαρής βλάβης, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι βλάβες αυτές πρέπει να απορρέουν από συμπεριφορά τρίτου και δεν μπορούν, κατά συνέπεια, να αποτελούν απλώς και μόνο συνέπεια των γενικών ανεπαρκειών του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής. Ομοίως, κατά την αιτιολογική σκέψη 26 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση), οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη.»

 

65.          Περαιτέρω, στην σελ.123 του ιδίου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

 

«Η εφαρμογή του άρθρου 15 στοιχείο β) προϋποθέτει ένα στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης. Παρά την παραπομπή του ΔΕΕ στη νομολογία του ΕΔΔΑ σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ και στην υπο­χρέωση εφαρμογής της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) κατά τρόπο που συνάδει με το άρθρο 19 παράγραφος 2 του Χάρτη της ΕΕ (μη επαναπροώθηση, σε περίπτωση σοβαρού κινδύνου απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρι­σης ή τιμωρίας), το ΔΕΕ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διαφορετική διατύπωση του άρθρου 15 στοιχείο β) και διακρίνει μεταξύ του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 3, ως απαγόρευσης επιστροφής προσώπου, και της θεμελίωσης αίτησης επικουρικής προστασίας [.]»

 

66.          Εκ των ως άνω αναφερθέντων προκύπτει ότι, χωρίς να συνυπάρχει το απαραίτητο στοιχείο της ηθελημένης κακομεταχείρισης δεν δύναται, χωρίς να καταδειχθεί σχετικός φορέας δίωξης ή σοβαρής βλάβης εκ του οποίου ο Αιτητής κινδυνεύει, να αποδοθεί καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας στη βάση και μόνο της ανεπάρκειας του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής (βλ. απόφαση ΔΕΕ, C-542/13, M'Bodj, EU:C:2014:2452,).

 

67.          Περαιτέρω, από τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη δεν προκύπτει ότι οι αρχές στην περιοχή καταγωγής του Αιτητή έχουν υπαιτίως ή συστηματικά αποστερήσει την πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη ή δεν παρέχουν δυνατότητα πρόσβασης σε κατάλληλη θεραπεία.

 

68.          Περαιτέρω, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του Αιτητή.

69.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στο Καμερούν και δη στις αγγλόφωνες περιοχές, η  Έκθεση του Global Centre for the Responsibility to Protect του Νοεμβρίου του 2025, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της αγγλόφωνης σύγκρουσης, οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει εξωδικαστικές δολοφονίες και εκτεταμένη σεξουαλική και έμφυλη βία, έχουν κάψει αγγλόφωνα χωριά και έχουν υποβάλει άτομα με ύποπτους αυτονομιστικούς δεσμούς σε αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και κακομεταχείριση. Ένοπλοι αυτονομιστές έχουν επίσης σκοτώσει, απαγάγει και τρομοκρατήσει πληθυσμούς, ενώ παράλληλα διατηρούν σταθερά τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων των αγγλόφωνων περιοχών. Οι αυτονομιστές και οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν διαπράξει στοχευμένες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις υγείας και εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, περιορίζοντας την παροχή και την πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας βοήθεια και αναγκάζοντας διάφορους διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους.

70.          Οι αυτονομιστές έχουν επίσης απαγορεύσει την κρατική εκπαίδευση και συχνά επιτίθενται, απειλούν και απαγάγουν μαθητές και εκπαιδευτικούς, καθώς και καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν σχολεία^[24]. Η ίδια έκθεση αναφέρει επίσης ότι στις 12 Οκτωβρίου 2025 πραγματοποιήθηκαν προεδρικές εκλογές στο Καμερούν, στις οποίες ανακηρύχθηκε νικητής ο Paul Biya, εξασφαλίζοντας την όγδοη θητεία. Η αντιπολίτευση και οι αυτονομιστικές ομάδες απέρριψαν το αποτέλεσμα, καταγγέλλοντας έλλειψη διαφάνειας και πολιτικές ελευθερίες υπό περιορισμό. Πριν από τις εκλογές, αυτονομιστές στις αγγλόφωνες περιοχές επέβαλαν πολύμηνο lockdown, κλείνοντας επιχειρήσεις και σχολεία και περιορίζοντας την κυκλοφορία σε πόλεις όπως η Buea και η Limbe. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ξέσπασαν εκτεταμένες διαδηλώσεις με καταγγελίες για νοθεία. Οι δυνάμεις ασφαλείας φέρονται να σκότωσαν τουλάχιστον 48 πολίτες και να προχώρησαν σε πάνω από 100 συλλήψεις. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται μεταξύ των κρατικών κυβερνητικών δυνάμεων και των αυτονομιστικών ομάδων και επηρεάζουν τους πολίτες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν απειλές, όπως αδέσποτες σφαίρες, αυθαίρετες κρατήσεις, στοχευμένες επιθέσεις, απαγωγές για λύτρα, παράνομη φορολογία, οδοφράγματα, εκβιασμούς και περιορισμούς στην κυκλοφορία^[25].

71.          Η υπό εξέταση σύγκρουση έχει ήδη διάρκεια περίπου εννέα ετών και επηρεάζει τόσο τη Βορειοδυτική όσο και τη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν. Τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι πρόκειται για μια μακροχρόνια και σταθερά εγκατεστημένη κρίση. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πρόθεση επίλυσής της στο άμεσο μέλλον, καθώς η σύγκρουση δεν συζητήθηκε ούτε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Ομάδας Υπουργικής Δράσης της Κοινοπολιτείας του Καμερούν τον Μάρτιο του 2025.^[26]

72.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας στην Buea, περιοχή στην οποία αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 19.6.2026), καταγράφηκαν 19 περιστατικά πολιτικής βίας^[27], που είχαν ως αποτέλεσμα 6 θανάτους.^[28] Επιπλέον, αναφορικά με την ευρύτερη Νοτιοδυτική (South-West) περιφέρεια του Καμερούν έχουν καταγραφεί  1,253 περιστατικά πολιτικής βίας που είχαν ως αποτέλεσμα 813 θάνατοι. Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της ευρύτερης Νοτιοδυτικής περιφέρειας του Καμερούν (καταγραφή του 2025) ανέρχεται στους 2,098,500 κατοίκους^[29]. Ο πληθυσμός της Buea, έχει καταγραφεί (2005)στις 90,090 [30].

73.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε μέτρια επίπεδα σε σχέση με την ευρύτερη περιφέρεια στην οποία αυτή υπάγεται.

74.          Ως προς τις αποδεκτές προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνονται τα ακόλουθα. Ο Αιτητής είναι νεαρής ηλικίας, ικανός προς εργασία, έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και έχει αποκτήσει επαγγελματική πείρα τόσο σε αγροτικές εργασίες όσο και στη διαχείριση πρατηρίου καυσίμων. Επιπλέον, διατηρεί οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα του. Περαιτέρω, οι ουσιώδεις ισχυρισμοί του περί στοχοποίησής του από τους αυτονομιστές και περί σύλληψής του από τις κρατικές αρχές δεν έγιναν αποδεκτοί. Υπό τα δεδομένα αυτά, δεν προκύπτει ότι οι προσωπικές του περιστάσεις, είτε αυτοτελώς είτε σε συνδυασμό με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του, είναι τέτοιες ώστε να πιθανολογείται ευλόγως ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί ευλόγως σε σοβαρό κίνδυνο.

 

75.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347  για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

76.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

77.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15(α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

78.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15(γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

79.          Συγκεκριμένα, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή και στην ευρύτερη περιφέρεια που αυτός εμπίπτει, δέον να εξεταστούν τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 15(γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347  και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

80.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως  «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 15(γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

81.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. (Βλ.  απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28).

 

82.          Ακολούθως ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού στοιχείου της αδιάκριτης βίας, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 (Βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψη 35), καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών.» (Βλ. C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43).

 

83.          Περαιτέρω, ως προς τον προσδιορισμό του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών 8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

84.          Επιπλέον, όπως διευκρίνισε το ΔΕΕ «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.» (απόφαση στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009). Ιδίως ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ως άνω απόφαση διευκρίνισε ότι «ότι όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας.».

 

85.          Αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στη νοτιοδυτική περιφέρεια, ως αναλύθηκε ανωτέρω, , στην οποία βρίσκεται ο τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι στην εν λόγω περιοχή εξελίσσεται εσωτερική ένοπλη σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων του εθνικού στρατού και αποσχιστικών ομάδων που δραστηριοποιούνται εκεί. Εξωτερικές πηγές περαιτέρω καταδεικνύουν ότι στην περιοχή αυτή εκδηλώνονται φαινόμενα αδιάκριτης βίας, κατά την έννοια που επηρεάζει πρόσωπα ανεξαρτήτως των προσωπικών τους περιστάσεων (βλ. ανωτέρω Elgafaji, σκ. 34, ΔΕΕ· Diakité, απόφαση της 30.01.2014, C-285/12). Λαμβανομένων υπόψη των ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών της σύρραξης, όπως αναλύθηκαν ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προερχόμενη από αυτήν αδιάκριτη βία, ιδίως στην Buea κυμαίνεται σε μέτριο επίπεδο έντασης, χωρίς ωστόσο να ανέρχεται σε τέτοιο βαθμό ώστε, και μόνη η παρουσία ενός αμάχου στην περιοχή, να αρκεί για τη στοιχειοθέτηση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του 15(γ), ανεξαρτήτως των προσωπικών του περιστάσεων. Παραπέμπω προς τούτου στο προσωπικό προφίλ του Αιτητή όπως καταγράφεται ανωτέρω ενώ επιπροσθέτως επισημαίνεται ότι είναι εξοικειωμένος με την περιοχή, άρα σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους. Ως εκ τούτου, κρίνεται ότι ο Αιτητής ως άμαχος δεν διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, ένεκα του επιπέδου των ένοπλων συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του.

 

86.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66).

 

87.          Επισημαίνεται συναφώς ότι ως προς το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ο Αιτητής διαπιστώθηκε ότι δεδομένου του προφίλ του και της καταρχήν δυνατότητάς του να έχει πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για το ζήτημα της υγείας του και εν απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας περί συγκεκριμένης φαρμακευτικής αγωγής, κρίνεται ότι δεν εγείρεται κώλυμα στη επιστροφή του. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι ο Αιτητής δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει ότι λαμβάνει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή.

88.          Με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφα και τις δηλώσεις του Αιτητή, δεν προκύπτει ότι αυτός πάσχει από ασθένεια τέτοιας φύσεως και σοβαρότητας, ώστε να αδυνατεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, ενόψει και της εκδοθείσας απόφασης επιστροφής, δεν διαπιστώνεται ότι η κατάσταση της υγείας του είναι τέτοια που να καθιστά την εκτέλεση αυτής νομικώς ή πραγματικώς ανέφικτη.

89.          Ως προς το βαθμό της σοβαρότητας σε περιπτώσεις προσώπων που πάσχουν από κάποια ασθένεια, για να αποκλειστεί η επιστροφή του Αιτητή, θα πρέπει να είναι τέτοιος, που να συνεπάγεται, πραγματικό κίνδυνο έκθεσης σε σοβαρή, ταχεία και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του, συνεπαγόμενη έντονους πόνους ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του [βλ. X κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, σκέψη 76, απόφαση του ΕΔΑΔ, της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Paposhvili κατά Βελγίου (CE:ECHR:2016:1213JUD004173810), παρ. 178 και 183, και απόφαση του ΔΕΕ της 24ης Απριλίου 2018, C-353/16, EU:C:2018:276, σκέψη 40]. Εξάλλου, με πρόσφατη απόφασή του το ΕΔΔΑ προέβη σε σύνοψη της νομολογίας του σχετικά με ζητήματα υγείας. Στην υπόθεση Savran κατά Δανίας της 7ης Δεκεμβρίου 2021 (προσφυγή αριθ. 57467/15), το ΕΔΔΑ θύμισε την αρχική του νομολογία επί της απόφασης D. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 2ας Μαΐου 1997, προσφυγή αριθ. 30240/96, η οποία χαρακτηριζόταν από «εξαιρετικές περιστάσεις» εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Αιτητής υπέφερε από ασθένεια η οποία δεν είναι δυνατό να θεραπευθεί, του τελευταίου σταδίου στο οποίο βρισκόταν, την έλλειψη εγγύησης η οποία θα ήταν δυνατή η απόκτηση νοσηλευτικής ή ιατρικής περίθαλψης ή η ύπαρξη οποιασδήποτε οικογένειας πρόθυμης ή ικανής να τον συνδράμει ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κοινωνικής ή ηθικής υποστήριξη (παρ. 126). Το γεγονός ότι ο Αιτητής είναι φορέας Ηπατίτιδας Β, δεν εξικνείται, με βάση των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα, σε αυτό το υψηλό επίπεδο που απαιτεί η νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΑΔ, ώστε να δικαιολογεί  τη μη επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.