ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθ. Αρ.: Τ449/25

6 Αυγούστου, 2026

[Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΔΔΔΔΠ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

1.   R.J.A.C.

2.   S.C.A.O.

3.   A.A.O.

4.   E.U.O.

Αιτητής

-και-

Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω

Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Μ. Μπαγιαζίδου, Δικηγόρος για τους Αιτητές

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:  Με την παρούσα προσφυγή οι Αιτητές προσβάλλουν την απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση, ημερομηνίας 01/09/2025, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή τους για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ως προδήλως αβάσιμη δυνάμει του άρθρου 12Βτρις, 12Δ και 12ΣΤ του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης εκτίθενται στο Υπόμνημα των Καθ’ ων η Αίτηση και υποστηρίζονται από τα στοιχεία του σχετικού Διοικητικού Φακέλου (εφεξής αναφερόμενος ως «δ.φ.») που έχει κατατεθεί από τους Καθ’ ων η Αίτηση. 

 

Η Αιτήτρια 1 (εφεξής αναφερόμενη ως «Αιτήτρια») είναι υπήκοος Φιλιππινών και στις 14/03/2012 εισήλθε νομίμως στην Κυπριακή Δημοκρατία όπου συμπλήρωσε στις 06/08/2025 αίτηση διεθνούς προστασίας. Οι Αιτητές 2, 3 και 4 είναι τα ανήλικα τέκνα της Αιτήτριας.

 

Στη 01/09/2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτριας από αρμόδια λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός της για διεθνή προστασία. Αυθημερόν, η λειτουργός ετοίμασε Έκθεση – Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με το αίτημα της Αιτήτριας. Την ίδια ημέρα, εξουσιοδοτημένη από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός να ασκεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε την ανωτέρω εισήγηση και απέρριψε την αίτηση για διεθνή προστασία. Στις 11/09/2025 ετοιμάστηκε απορριπτική επιστολή από την Υπηρεσία Ασύλου, η οποία επιδόθηκε στους Αιτητές δια χειρός αυθημερόν, κατόπιν μετάφρασης του περιεχομένου της στη μητρική τους γλώσσα από διερμηνέα (Tagalog).

 

Στις 25/09/2025, οι Αιτητές καταχώρισαν διά μέσου της συνηγόρου τους την υπό κρίση προσφυγή στο Δικαστήριο.

 

Οι Αιτητές, δια μέσου της συνηγόρου τους, προβάλλουν στην αίτηση ακυρώσεως πλείονες λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Δια της γραπτής τους αγόρευσης, οι Αιτητές προβάλλουν λόγους ακύρωσης που αφορούν στην έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, την εμφιλοχώρηση πλάνης, την μη αξιολόγηση όλων των στοιχείων της υπόθεσης και τον μη ορθό διαχωρισμό των ισχυρισμών της Αιτήτριας. Υποστηρίζουν ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν αξιολόγησαν ορθώς τους ισχυρισμούς της, ήτοι ότι μέρος του λόγου που δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής είναι η ιθαγένεια των τέκνων της (Αιτητές 2, 3, 4) των οποίων ο πατέρας είναι Νιγηριανής καταγωγής διότι σε περίπτωση επιστροφής θα υποστούν φυλετικές διακρίσεις και/ή ρατσιστικές και/ή κακοποιητικές συμπεριφορές (γεγονότα τα οποία η Αιτήτρια είχε αναφέρει κατά την συμπλήρωση της αίτησης διεθνούς προστασίας και κατά τη διεξαγωγή της συνέντευξης), προχωρώντας σε καταγραφή ως λόγους που δεν επιθυμεί η Αιτήτρια να επιστρέψει μονάχα τους οικονομικούς, καταχρώμενοι οι Καθ’ ων η Αίτηση κατ’ αυτόν τον τρόπο την εξουσία τους και παραβιάζοντας βασικές αρχές του διοικητικού δικαίου.

 

Υποβάλλουν επίσης ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν συνεκτίμησαν την οικογενειακή κατάσταση της Αιτήτριας και το ζήτημα της οικογενειακής ενότητας καθότι ο σύζυγός της του οποίου η προσφυγή εκκρεμεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, είναι Νιγηριανής καταγωγής και ουδεμία σχέση διατηρεί με τις Φιλιππίνες, με αποτέλεσμα σε περίπτωση επιστροφής των Αιτητών στη χώρα καταγωγής να πλήττεται η αρχή της οικογενειακής ενότητας, παράλληλα με την αρχή του βέλτιστου συμφέροντος των παιδιών (δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και υγεία, οικογενειακή ενότητα και κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις σε βάρος των παιδιών σε περίπτωση επιστροφής), ως ορίζεται στο άρθρο 8 της ΕΣΔΑ και 24 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καταληκτικά υποβάλλουν ότι συντρέχουν στο πρόσωπό τους οι προϋποθέσεις χορήγησης καθεστώτος πρόσφυγα και/ή συμπληρωματικής προστασίας.

 

 Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και ενόψει και της υποχρέωσης που έχει το παρόν Δικαστήριο να προβαίνει σε έλεγχο, εκτός της νομιμότητας, και της ορθότητας κάθε προσβαλλόμενης απόφασης, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν, και την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου (βλ. άρθρο 11(3) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (73(I)/2018).

 

Περί τούτου, κρίνω σκόπιμη την παράθεση αρχικά των ισχυρισμών της Αιτήτριας, ως αυτοί προβλήθηκαν καθ' όλη τη διαδικασία εξέτασης του αιτήματός της και οι οποίοι περιλαμβάνονται στο περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.

 

Κατά την υποβολή του αιτήματός της για διεθνή προστασία, η Αιτήτρια κατέγραψε αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της ότι οι γονείς της δεν αποδέχονται τα τέκνα που έχει η ίδια αποκτήσει, την εξυβρίζουν και απειλούν. Καταληκτικά δήλωσε πως η ίδια δεν μπορεί να ζήσει δίχως τα τέκνα της (ερ. 1 του δ.φ.).  Κατά την υποβολή της αίτησής της ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, η Αιτήτρια προσκόμισε τα πρωτότυπα πιστοποιητικά γέννησης των τέκνων της, γεννηθέντα στην Δημοκρατία και το πρωτότυπο διαβατήριο της, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής (ερ. 14 – 12, 16 του δ.φ.).

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της και ως προς τα προσωπικά της στοιχεία, η Αιτήτρια δήλωσε ότι τόπος γέννησης και προηγούμενης συνήθους διαμονής της συνιστά η Iloilo city της περιοχής Western Visayas (ερ. 29/1Χ του δ.φ.). Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 1999 αποφοίτησε με δίπλωμα γραμματειακής υποστήριξης (computer secretarial) (ερ. 30/1Χ του δ.φ.). Μεταξύ 1999 και 2001 εργάστηκε ως οικονόμος, κατόπιν, μεταξύ 2002 και 2004, διέμεινε στο Χονγκ Κονγκ όπου εργάστηκε ως οικιακή βοηθός και ακολούθως επέστρεψε στη χώρα καταγωγής όπου νυμφεύθηκε, απέκτησε τα τέκνα της και απασχολούνταν με την ανατροφή των τέκνων της (ερ. 29/1Χ του δ.φ.). Αναφορικά με τις ομιλούμενες γλώσσες, δήλωσε ότι ομιλεί Tagalog, Ilonggo και αγγλικά (ερ. 30/1Χ του δ.φ.). Η Αιτήτρια έχει δύο τέκνα στην χώρα καταγωγής που διαμένουν με τους γονείς της στο San Jose, Antique, Iloilo city, Western Visayas, ο σύζυγός της απεβίωσε τον Μάρτιο του 2005, και γνώρισε τον νυν σύντροφό της – Αιτητή ασύλου Νιγηριανής καταγωγής – ενόσω στην Δημοκρατία, με τον οποίο απέκτησε τρία τέκνα [Αιτητές 2, 3, 4] (ερ. 30/1Χ του δ.φ.). Η Αιτήτρια έχει έξι αδελφές που διαμένουν στην χώρα καταγωγής (ερ. 30/1Χ του δ.φ.). Η Αιτήτρια διατηρεί επικοινωνία με την οικογένειά της (ερ. 29/1Χ του δ.φ.).

 

Αναφορικά με τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια υποστήριξε ότι έφυγε ώστε να εργαστεί. Ενόσω στην Δημοκρατία, γνώρισε τον σύντροφό της, Νιγηριανής καταγωγής, με τον οποίο απέκτησε τρία τέκνα. Ενώ η Αιτήτρια αρχικά δήλωσε ότι οι γονείς της δεν ήθελαν να την στηρίξουν, μετέπειτα ανέφερε ότι αν επέστρεφε με τα τέκνα και τον σύντροφό της, οι γονείς της σταδιακά θα τους στήριζαν. Σε περίπτωση που επέστρεφε δίχως τον σύντροφό της, θα ζητούσε αρχικά βοήθεια από τους γονείς της, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αποδέχονται τα τέκνα της, καθώς άλλωστε πρόκειται για εγγόνια τους (ερ. 28/3Χ του δ.φ.).

Ερωτηθείσα σχετικά με τις συνέπειες επιστροφής στη χώρα καταγωγής, απάντησε ότι θα αναζητήσει ένα μέρος να διαμείνει με τον σύζυγό της (ερ. 28 του δ.φ.).

 

Ερωτηθείσα σχετικά με την ακρίβεια του περιεχομένου της αίτησής της, απάντησε πως αυτό δεν είναι ακριβές καθότι την είχαν συμβουλέψει να καταγράψει πως βρίσκεται σε κίνδυνο ώστε να μπορέσει να διαμείνει στη Δημοκρατία, όπου ήλθε για να εργαστεί, με τα τέκνα της. Σε περίπτωση που χρειαστεί να εγκαταλείψουν την Δημοκρατία, θα αποχωρίσει με τον σύζυγό της, πιθανότατα για την χώρα καταγωγής (ερ. 27/2Χ του δ.φ.).

 

Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας αξιολογήθηκαν από την λειτουργό η οποία εντόπισε στην Έκθεση – Εισήγησή της δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προέκυψαν από τις δηλώσεις της Αιτήτριας:

1.   Είναι υπήκοος των Φιλιππινών, γεννημένη στο Iloilo city, Western Visayas, μιλά Tagalog, Ilonggo και Αγγλικά, είναι χριστιανή, είναι κάτοχος διπλώματος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και διέμενε στο Iloilo city, Western Visayas, πριν αναχωρήσει από τη χώρα

2.   Αναχώρησε από τις Φιλιππίνες για οικονομικούς λόγους

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός από την λειτουργό αφού στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και εξωτερική αξιοπιστία του σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και το προσκομισθέν ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου πρωτότυπο διαβατήριο της Αιτήτριας.

 

Ομοίως, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός από την λειτουργό αφού στοιχειοθετήθηκε η αξιοπιστία του. Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, η λειτουργός κατέγραψε ότι τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια στην συνέντευξη αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός της και δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οποιαδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Καταληκτικά, η λειτουργός σημείωσε ότι η Αιτήτρια ήρθε στην Δημοκρατία ώστε να εργαστεί.

 

Προχωρώντας σε αξιολόγηση κινδύνου, η αρμόδια λειτουργός έκρινε, επί τη βάσει των αποδεδειγμένων ουσιωδών πραγματικών περιστατικών που προέκυψαν από τις δηλώσεις της Αιτήτριας, σε συνάρτηση με τις προσωπικές καταστάσεις της, ότι δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα η Αιτήτρια να υποβληθεί σε οποιασδήποτε μορφής δίωξη ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της. Η λειτουργός προχώρησε ακολούθως στην αξιολόγηση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού καθότι η Αιτήτρια πρόκειται για μητέρα τριών ανήλικων τέκνων και παρέπεμψε στην υπ’ αριθμόν Τ573/2023 απόφαση του Δ.Δ.Δ.Π. και στο άρθρο 9ΚΕ (3)(β)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου 2000 αναφορικά με την ανάγκη αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού.

 

Η αρμόδια λειτουργός παρέπεμψε σε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην χώρα καταγωγής και ειδικότερα στην Iloilo city, Western Visayas και την δυνατότητα ευημερίας των ανήλικων τέκνων της Αιτήτριας, ήτοι την δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση και σε υπηρεσίες υγείας, και κατέγραψε περαιτέρω ότι η Αιτήτρια θα επέστρεφε στη χώρα καταγωγής με τον σύντροφό και πατέρα των ανήλικων τέκνων της ενώ σε κάθε περίπτωση, ακόμα και στην περίπτωση που δεν βρισκόταν με εκείνον, θα στρεφόταν στην οικογένειά της για βοήθεια. Αξιολογώντας την δυνατότητα απόκτησης από τα τέκνα της ιθαγένειας της χώρας καταγωγής, σημείωσε, παραπέμποντας εκ νέου σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ότι τα τέκνα της μπορούν να εγγραφούν ως υπήκοοι της χώρας εφόσον η ίδια είναι υπήκοος. Καταληκτικά, συνεκτιμώντας το γεγονός ότι η Αιτήτρια διέμενε όλη τη ζωή της στην Iloilo city, Western Visayas όπου διατηρεί ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και ότι η εν λόγω δεν βρίσκεται σε συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, η λειτουργός κατέληξε πως δεν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι σε περίπτωση επιστροφής της Αιτήτριας και των ανήλικων τέκνων της στη χώρα καταγωγής και ειδικότερα στην Iloilo city, Western Visayas, θα υποστούν δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Ακολούθως, η λειτουργός προέβη σε ανασκόπηση του νομοθετικού πλαισίου και υπαγωγής του αιτήματος της Αιτήτριας στην ταχύρρυθμη διαδικασία καθώς οι Φιλιππίνες έχουν οριστεί ως ασφαλής χώρα σύμφωνα με την Κ.Δ.Π. 145/2025 του Υπουργού Εσωτερικών. Εν συνεχεία, η αρμόδια λειτουργός προέβη σε αξιολόγηση του νομοθετικού πλαισίου για το προσφυγικό καθεστώς, καθώς επίσης και αυτό της συμπληρωματικής προστασίας, σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της σε οποιοδήποτε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ως αναφέρεται στην Έκθεση – Εισήγηση, βάσει των ισχυρισμών της Αιτήτριας και του ότι εκείνη πρόκειται για οικονομικό μετανάστη, δεν τεκμηριώνεται φόβος δίωξης σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής, ήτοι τις Φιλιππίνες, για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης, και του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου, και ως εκ τούτου δεν δικαιούται το καθεστώς του πρόσφυγα.

 

Επιπλέον, κρίθηκε ότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει ευλόγως η Αιτήτρια κατά την επιστροφή της στις Φιλιππίνες δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης σύμφωνα με το άρθρο 15(α) της Οδηγίας και 19(2)(α) του περί Προσφύγων Νόμου, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματικός κίνδυνος βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 15(β) της Οδηγίας, αντίστοιχο άρθρο 19(2)(β) του περί Προσφύγων Νόμου. Αναφορικά με το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, η λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της στην Iloilo city, Western Visayas, δεν θα αντιμετωπίσει κίνδυνο ή σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής της ακεραιότητας καθώς δεν παρατηρούνται διεθνείς ή εσωτερικές συγκρούσεις στην εν λόγω περιοχή. Ως εκ τούτου, η λειτουργός κατέληξε ότι η Αιτήτρια δεν δικαιούται ούτε το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

Η συνήγορος της Αιτήτριας στην γραπτή της αγόρευση τόνισε ότι η Αιτήτρια προέβαλε επισταμένα τον κίνδυνο λόγω μη αποδοχής των τέκνων της στη χώρα καταγωγής της και ανέφερε η λειτουργός λανθασμένα αναίρεσε τους ισχυρισμούς της περί τον φόβο επιστροφής των τέκνων της για  ψυχολογικούς ή φυλετικούς λόγους.  Επίσης τόνισε το δικαίωμα οικογενειακής ενότητας.

 

Αρχικά, από τα ανωτέρω στοιχεία του διοικητικού φακέλου τα οποία εξέτασα, προκύπτει ότι έγινε δέουσα έρευνα πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης, η αιτιολόγηση της οποίας συμπληρώνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου ως ανωτέρω αναλύεται (βλ. άρθρο 29 του Ν. 158(Ι)/1999, Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 1171 και Διογένους ν. Δημοκρατίας (1999) 4 Α.Α.Δ. 371 και Στέφανος Φράγκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 270).  Είναι δε πάγια νομολογημένο ότι η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται (βλ. Motorways Ltd v. Δημοκρατίας Α.Ε. 2371/25.6.99).  Εξουσιοδοτημένη από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός, μετά από μελέτη της εισηγητικής έκθεσης, ενέκρινε την εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού και ορθά και νόμιμα απορρίφθηκε το αίτημα των Αιτητών. Η έρευνα που είχε προηγηθεί ήταν επαρκής και είχαν συλλεγεί και διερευνηθεί όλα τα ουσιώδη στοιχεία σε συνάρτηση πάντα με τους ισχυρισμούς που είχε προβάλει η Αιτήτρια, όπως αναλύεται ανωτέρω. Επιπρόσθετα, προκύπτει ότι εξετάστηκε η κατάσταση στη χώρα καταγωγής των Αιτητών όσον αφορά τα δικαιώματα τους ως ανήλικοι, καθώς και το βέλτιστο συμφέρον τους και η ευημερία τους.

 

Παρά τα ανωτέρω, ενόψει του ότι κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης, οι Αιτητές έχουν προβάλει περισσότερα επιχειρήματα που άπτονται τα θέματα του βέλτιστου συμφέροντος των ανηλίκων, τις φυλετικές διακρίσεις και/ή ρατσισμό που ενδέχεται να υποστούν λόγω του ότι ο πατέρας τους προέρχεται από τη Νιγηρία και έχουν πιο σκούρο χρώμα δέρματος και την οικογενειακή τους ενότητα, έκρινα σκόπιμο να προβώ σε έρευνα σε ανεξάρτητες πηγές πληροφόρησης για να εξετάσω τα πιο πάνω επιχειρήματα:

 

α) Βέλτιστο συμφέρον του παιδιού

Αναφορικά με την δυνατότητα πρόσβασης των παιδιών στην εκπαίδευση, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ανευρέθησαν οι κάτωθι πληροφορίες:

 

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση είναι κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα.^[1] Άρθρο του οργανισμού UNICEF, δημοσιευθέν τον Σεπτέμβριο του 2025, αναφέρει ότι το σχολικό περιβάλλον [σ.σ. στις Φιλιππίνες] παρουσιάζει τις δικές του προκλήσεις, όπως υπερπληθείς τάξεις, υπερφορτωμένους εκπαιδευτικούς και έλλειψη εκπαιδευτικού υλικού. Σε πολλές περιπτώσεις, τα σχολεία δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές υποδομές όπως ηλεκτρικό ρεύμα και διαδίκτυο. Η πορεία του παιδιού μπορεί να καταστεί πιο περίπλοκη από τον εκφοβισμό, τον κίνδυνο παιδικής κακοποίησης και την πίεση να εγκαταλείψει το σχολείο για να συμβάλει οικονομικά στην οικογένειά του. Δεδομένων αυτών των συνθηκών, το να καταφέρει ένα παιδί να επιτύχει ακαδημαϊκά αποτελεί πραγματικά ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα.^[2]

 

Ο οργανισμός World Vision αναφέρει ότι οι κύριες προκλήσεις στην εκπαίδευση αποτελούν η οικονομικοί περιορισμοί, η αδυναμία πρόσβασης σε εκπαιδευτικά ιδρύματα σε απομακρυσμένες περιοχές ή περιοχές που πλήττονται από διαμάχες, ο υποσιτισμός και η φτωχή κατάσταση υγείας, οι καταστροφές και κίνδυνοι από κλιματικές αλλαγές, το ψηφιακό χάσμα και η παιδική εκμετάλλευση.^[3] Σύμφωνα με την ίδια, παρόλο που η δημόσια εκπαίδευση είναι δωρεάν, πολλές οικογένειες εξακολουθούν να δυσκολεύονται να καλύψουν τα «κρυφά» κόστη της φοίτησης, όπως οι σχολικές στολές, η μετακίνηση, τα σχολικά είδη και το μικροποσό για φαγητό.^[4] Σε ακραίες περιπτώσεις, τα παιδιά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο.^[5] Πολλά παιδιά αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στην πρόσβαση στα σχολεία καθώς ορισμένα χρειάζεται να περπατούν για ώρες ή να ταξιδεύουν με βάρκα απλώς για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα ενώ τα παιδιά που υποσιτίζονται ή έχουν προβληματική υγεία δυσκολεύονται να μαθαίνουν και να συμμετέχουν στο σχολείο και αντιμετωπίζουν σωματικά και αναπτυξιακά προβλήματα.^[6] Οι φυσικές καταστροφές που είναι συχνές στις Φιλιππίνες επηρεάζουν την φοίτηση μέσω βλαβών στις σχολικές εγκαταστάσεις, οδηγώντας σε προσωρινές διακοπές λειτουργίας ενώ σε πιο ακραίες περιπτώσεις, οι οικογένειες εκτοπίζονται και τα παιδιά εγκαταλείπουν πλήρως το σχολείο.^[7]

 

Η ΜΚΟ Childhope Philippines, η οποία εργάζεται για την προώθηση της ευημερίας, την υπεράσπιση και την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών, ιδιαίτερα εκείνων που ζουν στους δρόμους, αναφέρει σε άρθρο δημοσιευθέν τον Σεπτέμβριο του 2025, ότι η ανισότητα των φύλων και τα πολιτισμικά εμπόδια και η κακή υποδομή και ανεπαρκής εκπαίδευση των εκπαιδευτικών συνιστούν επιπλέον εμπόδια στην πρόσβαση στην εκπαίδευση.^[8]

 

Σύμφωνα με εθνικά στατιστικά στοιχεία του 2023, στα οποία γίνεται επίκληση σε άρθρο του οργανισμού World Vision, μόνο τέσσερα στα πέντε παιδιά (80%) συμμετέχουν σε οργανωμένη μάθηση, ενώ λίγο περισσότερο από τρία στα τέσσερα (77%) βρίσκονται σε καλό δρόμο όσον αφορά την ανάπτυξη στην υγεία, τη μάθηση και την ψυχοκοινωνική ευημερία.^[9]

 

Ως αναφέρεται σε άρθρο τοπικού τύπου που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2025, το οποίο κάνει επίκληση στην Επιτροπή Ανώτατης Εκπαίδευσης (CHED) στις Φιλιππίνες, η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση αυξήθηκε στο 47% από 32%.^[10]

 

Σύμφωνα με άρθρο της οργάνωσης Innovations for Poverty Action (IPA) ημερομηνίας Ιανουαρίου 2026, το Υπουργείο Παιδείας (DepEd) έχει θέσει ως εθνική προτεραιότητα τη θεμελιώδη μάθηση και την εκπαιδευτική ανάκαμψη. Μέσω πρωτοβουλιών όπως το πρόγραμμα Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL), το DepEd επενδύει σε στρατηγικές που βασίζονται σε αποδείξεις για να καλύψει τα μαθησιακά κενά και να υποστηρίξει τους μαθητές που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη.^[11] Το 2021, η IPA σε συνεργασία με το Youth Impact και το DepEd υλοποίησε το πρόγραμμα mEducation, ένα τηλεφωνικό πρόγραμμα μαθηματικών που συνδυάζει την ατομική διδασκαλία και τη μέθοδο Teaching at the Right Level (TaRL) για να ενισχύσει τις βασικές αριθμητικές δεξιότητες των μαθητών, αξιοποιώντας τη μεγάλη διείσδυση κινητών τηλεφώνων στις Φιλιππίνες.^[12]

 

Η έκθεση αναφοράς της οργάνωσης UNICEF που καλύπτει το διάστημα από 4 έως 17 Δεκεμβρίου 2025 αναφέρει πως εξαιτίας των φυσικών καταστροφών που έπληξαν τις Φιλιππίνες τους τελευταίους τέσσερις μήνες του 2025, χιλιάδες σχολεία σε 16 περιοχές υπέστησαν διαφορετικούς βαθμούς ζημιών και πολλά σχολεία εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακοπές στην παροχή ρεύματος, νερού και σύνδεσης στο διαδίκτυο.^[13]

 

Αναφορικά με την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη και το δικαίωμα στην υγεία, αναφέρονται τα κάτωθι. Το δικαίωμα στην υγεία και την παιδική πρόνοια είναι θεμελιώδης αρχή που κατοχυρώνεται βάσει του Συντάγματος και του υπ’ αριθμόν 603 Προεδρικού Διατάγματος.^[14] Η UNICEF στην ετήσια έκθεση της για το 2025 αναφέρει ότι ο οργανισμός σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, ανέπτυξε την Εθνική Στρατηγική Εμβολιασμού 2026 – 2030 και την ψηφιακή εφαρμογή DigiVacc, που επιτρέπει την αποτελεσματική παρακολούθηση εμβολιασμών και την έγκαιρη ανίχνευση παιδιών χωρίς εμβολιασμό, βελτιώνοντας τα αποτελέσματα του εμβολιαστικού προγράμματος.^[15]

 

Περαιτέρω, το Πολυτομεακό Πρόγραμμα Διατροφής των Φιλιππίνων (PMNP), με υποστήριξη της UNICEF και της Παγκόσμιας Τράπεζας, βελτίωσε τις παρεμβάσεις διατροφής και κοινωνικών/συμπεριφορικών αλλαγών σε 275 δήμους, εκπαιδεύοντας πάνω από 20.000 εργαζόμενους και ενισχύοντας την τοπική αυτοδιοίκηση.^[16]

 

Σύμφωνα με εθνικά στατιστικά στοιχεία του 2023, στα οποία γίνεται επίκληση σε άρθρο του οργανισμού World Vision, πάνω από ένα στα τέσσερα (27%) παιδιά κάτω των πέντε ετών και περισσότερο από ένα στα πέντε (22%) έφηβοι παρουσίασαν καθυστέρηση στην ανάπτυξη (stunting), ενώ το 6% των παιδιών και το 11% των εφήβων υπέφεραν από οξύ υποσιτισμό.^[17]

 

Η έκθεση αναφοράς της οργάνωσης UNICEF που καλύπτει το διάστημα από 4 έως 17 Δεκεμβρίου 2025, σημειώνει, σε σχέση με την κατάσταση που ανέκυψε λόγω των φυσικών καταστροφών που έπληξαν τις Φιλιππίνες τους τελευταίους τέσσερις μήνες του 2025, πως στις περιοχές που επλήγησαν από καταστροφές υπάρχει επείγουσα ανάγκη για φάρμακα, ενώ συχνά εμφανίζονται συμπτώματα που δημιουργούν ανησυχίες για πιθανά ξεσπάσματα αναπνευστικών και διαρροϊκών νοσημάτων.^[18] Ως προς τις συνθήκες υγιεινής, η ίδια έκθεση αναφέρει πως πολλές περιοχές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακοπές ρεύματος και νερού, αφήνοντας τα παιδιά και τις οικογένειες χωρίς επαρκή πρόσβαση σε καθαρό νερό.^[19]

 

Συμπέρασμα

Κατόπιν αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος των ανήλικων τέκνων, σύμφωνα με τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, διαπιστώνεται ότι, παρά τις υφιστάμενες προκλήσεις ως προς την πρόσβαση στις υπηρεσίες εκπαίδευσης και υγείας στη χώρα καταγωγής, λαμβάνονται μέτρα για τη βελτίωση των σχετικών υποδομών και υπηρεσιών. Οι πληροφορίες δεν καταδεικνύουν ότι η πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη στερείται σε τέτοιο βαθμό ώστε να θίγεται κατ' ουσίαν το βέλτιστο συμφέρον των ανηλίκων. Αντιθέτως, προκύπτει ότι υφίσταται επαρκής, έστω και όχι απρόσκοπτη, δυνατότητα πρόσβασης στις βασικές αυτές υπηρεσίες.

 

Ως εκ τούτου, δεν προκύπτουν στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η επιστροφή των ανηλίκων στη χώρα καταγωγής τους αντίκειται, αποκλειστικά για τους ανωτέρω λόγους, στο βέλτιστο συμφέρον τους.

 

β) Φυλετικές διακρίσεις/Ρατσισμός

Αναφορικά με παιδιά μικτής καταγωγής στις Φιλιππίνες αναφέρονται οι κάτωθι πληροφορίες:

 Σύμφωνα με ευρήματα όπως αυτά παρουσιάζονται στα πλαίσια μίας ερευνητικής εργασίας, η οποία δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2024 και αφορά τις διακρίσεις σε βάρος παιδιών μικτής καταγωγής, οι διακρίσεις με βάση του χρώματος του δέρματος προκαλούν συναισθηματικό άγχος όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους φροντιστές τους.^[20] Ως αναφέρει η ως άνω ερευνητική εργασία, παιδιά μικτής καταγωγής σε κάποιες περιπτώσεις είχαν γίνει αποδέκτες προσβλητικών χαρακτηρισμών ενώ, στις περιπτώσεις που ο πατέρας ήταν απών και τα παιδιά ανατρέφονταν από τη μητέρα ή από κάποιο μέλος της ευρύτερης οικογένειας, υφίσταντο κοινωνικό στίγμα και προσβολές λόγω της απουσίας του πατέρα, με πολλούς ενήλικες να αποδίδουν αποκλίνουσες συμπεριφορές τους σε αυτό το γεγονός.^[21]

 

Η ερευνητική εργασία παραθέτει το παράδειγμα ενός παιδιού μικτής αφροαμερικανικής και φιλιππινέζικης καταγωγής το οποίο δέχθηκε ρατσιστικές προσβολές λόγω του χρώματος του δέρματός του.^[22] Οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιήθηκαν κατά αυτού, (όπως ο χαρακτηρισμός «Baluga», ο οποίος αποτελεί ρατσιστικό χαρακτηρισμό που χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στους Aeta, αποδίδοντάς τους στερεοτυπικά χαρακτηριστικά όπως χαμηλό ανάστημα, σφιχτά κατσαρά μαλλιά και έναν φερόμενο «πρωτόγονο» τρόπο ζωής^[23]), συνδέουν τα άτομα με σκούρο δέρμα με στερεότυπα περί κατώτερης κοινωνικής θέσης, έλλειψης καλών τρόπων και ανηθικότητας.^[24]

 

Περαιτέρω, οι ενήλικες συμμετέχοντες [στην εργασία] είχαν την προκατάληψη ότι τα φτωχά παιδιά μικτής φυλετικής καταγωγής ήταν αποτέλεσμα της σεξεργασίας — μια αντίληψη που φαινόταν να πιστεύουν αρκετοί ενήλικες της κοινότητας ενώ σύμφωνα με μία εργαζόμενη σε ΜΚΟ, «[τ]α παιδιά μικτής φυλετικής καταγωγής υφίστανται διακρίσεις λόγω του χρώματος του δέρματός τους, αλλά οι έγχρωμοι υφίστανται περισσότερες διακρίσεις επειδή θεωρούνται κατώτεροι.»^[25]

 

Έτερη μελέτη του 2023 αναφέρει σε σχέση με την εμπειρία παιδιών μικτής καταγωγής στο σχολικό περιβάλλον πως για κάποια εξ αυτών η εμπειρία ήταν θετική ενώ για άλλα είχε αρνητικό πρόσημο λόγω γλωσσικών εμποδίων και ρατσιστικών συμπεριφορών που αντιμετώπισαν, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να βιώνουν κοινωνική απομόνωση.^[26]

 

Σημειώνεται ότι δεν ανευρέθησαν πληροφορίες, κατόπιν ελεύθερης διαδικτυακής έρευνας, σε σχέση με την ύπαρξη ή μη συγκεκριμένων καταγραφέντων περιστατικών σε βάρος έγχρωμων ή μικτής καταγωγής παιδιών στις Φιλιππίνες.

 

Οι διακρίσεις με βάση το χρώμα του δέρματος συχνά συνδέονται με προκαταλήψεις κατά των έγχρωμων ατόμων, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της κοινωνίας των Φιλιππίνων.^[27] Η εκτεταμένη προώθηση προϊόντων λεύκανσης του δέρματος καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και μέχρι σήμερα έχει συμβάλει στην κανονικοποίηση της αντίληψης ότι το πιο λευκό δέρμα είναι πιο επιθυμητό, εδραιώνοντας το μήνυμα ότι το σκούρο δέρμα θεωρείται ως κάτι το αρνητικό και προωθώντας ακόμη και την εξάλειψη σωματικών χαρακτηριστικών που συνδέονται με τη μαύρη ταυτότητα μέσα στη φιλιππινέζικη κοινότητα.^[28] Στα μέσα ενημέρωσης των Φιλιππίνων, η παρουσία ατόμων με σκούρο δέρμα παραμένει περιορισμένη, ενώ παράλληλα, η φιλιππινέζικη βιομηχανία ψυχαγωγίας έχει καταγράψει αρκετές περιπτώσεις «blackface», μιας πρακτικής κατά την οποία μη έγχρωμοι καλλιτέχνες υιοθετούν στερεοτυπικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με την έγχρωμη εμφάνιση.^[29]

 

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του 2020, ιστορικές αναλύσεις καταδεικνύουν ότι η προνομιακή θέση που αποδίδεται στην ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα στις Φιλιππίνες και την Ινδονησία έχει ρίζες που εκτείνονται ήδη πριν από την αποικιοκρατική περίοδο.^[30] Στο εν λόγω δημοσίευμα σημειώνεται πως εργοδότες ιδίως σε καταστήματα λιανικής προτιμούν εργαζομένους με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα η οποία συνδέεται με την ελκυστικότητα και την προτίμηση των πελατών.^[31]

 

Μελέτη του Ιουλίου 2026, δημοσιευθείσα στο Discover Public Health, ένα περιοδικό ανοικτής πρόσβασης που δημοσιεύει ερευνητικά άρθρα που αφορούν τη δημόσια υγεία,^[32] η οποία διερεύνησε τις αντιλήψεις των φιλιππινέζων ενηλίκων που αντιμετώπιζαν προβλήματα ψυχικής υγείας σχετικά με το στίγμα που συνδέεται με το χρώμα του δέρματος, τις πρακτικές λεύκανσης του δέρματος και την ψυχική ευεξία, αναφέρεται σε περιστατικά εκφοβισμού παιδιών με σκουρόχρωμο δέρμα και στην αντίληψη πολλών φιλιππινέζων ότι το ανοιχτόχρωμο δέρμα είναι πλέον ελκυστικό ή «καθαρό».^[33] Σύμφωνα με μία μαρτυρία, «[…] κάποιοι άνθρωποι τείνουν να σε υποτιμούν όταν έχεις πιο σκούρο χρώμα δέρματος.» ενώ σύμφωνα με έτερη μαρτυρία «[κ]αθώς οι Φιλιππίνες υπήρξαν αποικία των Ισπανών και άλλων πληθυσμών με ανοιχτότερο χρώμα δέρματος, η αντίληψη ότι η ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα είναι πιο ελκυστική ή αποτελεί ένδειξη υψηλότερου κοινωνικού κύρους έχει βαθιά ενσωματωθεί στην κουλτούρα και στη συλλογική νοοτροπία.»^[34]

 

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Justice for All, ένα (πρώην) ψηφιακό και έντυπο μέσο με επίκεντρο την ανάδειξη υποεκπροσωπούμενων ζητημάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων,^[35] τα προϊόντα λεύκανσης του δέρματος είναι διαθέσιμα σχεδόν σε κάθε σούπερ μάρκετ και οπουδήποτε αλλού πωλούνται καλλυντικά ενώ οι τηλεοπτικές διαφημίσεις τους συχνά παρουσιάζουν μοντέλα με μισή φιλιππινέζικη και μισή λευκή καταγωγή, καθώς και φιλιππινέζες ηθοποιούς με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα.^[36]

 

Δημοσίευμα εθνικού ειδησεογραφικού τύπου του Αυγούστου 2023 αναφέρει ότι ένα σχόλιο με τη φράση «Black Out» από τον παρουσιαστή και κωμικό της εκπομπής E.A.T προς τον συμπαρουσιαστή του απέσπασε την προσοχή των χρηστών του διαδικτύου και προκάλεσε ανησυχίες σχετικά με τον ρατσισμό σε ζωντανά προγράμματα στην τηλεόραση.^[37]

 

Δημοσίευμα φιλιππινέζικου τύπου του Μαΐου 2024 αναφέρει ότι ένας άνδρας νιγηριανής και φιλιππινέζικης καταγωγής φέρεται έγινε αποδεκτής ρατσιστικής συμπεριφοράς σε εστιατόριο στην Quezon City από προσωπικό του εστιατορίου που φαίνεται να χλεύαζε την εμφάνιση του.^[38]

 

Σημειώνεται ότι δεν ανευρέθησαν πληροφορίες, κατόπιν ελεύθερης διαδικτυακής έρευνας, σε σχέση με την ύπαρξη ή μη συγκεκριμένων καταγραφέντων, μη λεκτικών, περιστατικών σε βάρος έγχρωμων ή μικτής καταγωγής ατόμων.

 

Συμπέρασμα

 

Από τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης προκύπτει ότι στις Φιλιππίνες εξακολουθούν να παρατηρούνται περιστατικά κοινωνικών προκαταλήψεων, στερεοτύπων και ρατσιστικών συμπεριφορών, τα οποία ενδέχεται να προκαλούν συναισθηματική επιβάρυνση ή άγχος σε πρόσωπα που υφίστανται φυλετικές διακρίσεις. Ωστόσο, κατόπιν αξιολόγησης των διαθέσιμων πηγών και ελεύθερης διαδικτυακής έρευνας, δεν ανευρέθηκαν αξιόπιστες πληροφορίες που να τεκμηριώνουν την ύπαρξη συγκεκριμένων καταγεγραμμένων περιστατικών συστηματικής ή στοχευμένης βίας ή διακρίσεων σε βάρος έγχρωμων ή μικτής καταγωγής παιδιών στις Φιλιππίνες. Επιπλέον, οι διαθέσιμες πληροφορίες υποδεικνύουν περιορισμένη καταγραφή περιστατικών φυλετικών διακρίσεων γενικότερα, γεγονός που δυσχεραίνει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων ως προς την έκταση του φαινομένου.

 

Ως εκ τούτου, τα ανωτέρω στοιχεία, αξιολογούμενα στο σύνολό τους, δεν επαρκούν για να στοιχειοθετήσουν ότι οι ανήλικοι, λόγω της φυλετικής τους καταγωγής ή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της εμφάνισής τους, διατρέχουν πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ή ότι η επιστροφή τους αντίκειται, για τον λόγο αυτό και μόνο, στο βέλτιστο συμφέρον τους. Οι πληροφορίες αυτές δεν αποκλείουν την πιθανότητα μεμονωμένων περιστατικών κοινωνικών διακρίσεων ή λεκτικής παρενόχλησης, πλην όμως δεν καταδεικνύουν την ύπαρξη συστηματικού προτύπου μεταχείρισης τέτοιας έντασης ώστε να υπάρχουν εύλογοι λόγοι να θεωρείται ότι θα υποστούν δίωξη ή σοβαρή βλάβη, συστατικά στοιχεία για παραχώρηση προσφυγικού καθεστώτος ή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας αντίστοιχα.

 

γ) Είσοδος στις Φιλιππίνες για μη φιλιππινέζους γονείς

Σύμφωνα με στοιχεία της ιστοσελίδας της πρεσβείας των Φιλιππίνων στην Σιγκαπούρη, «[ο]ι αλλοδαποί των οποίων τα διαβατήρια έχουν εκδοθεί από χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της Εκτελεστικής Οδηγίας 408 και οι οποίοι ταξιδεύουν με τους φιλιππινέζους συζύγους και/ή τα παιδιά τους μπορούν να επωφεληθούν από την είσοδο χωρίς άδεια εισόδου στο πλαίσιο του προγράμματος Balikbayan. Οι αλλοδαποί που είναι υπήκοοι χωρών για τις οποίες απαιτείται άδεια εισόδου και οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο της EO 408, έχουν οικογενειακούς δεσμούς με φιλιππινέζους υπηκόους και εμπίπτουν στις παρακάτω κατηγορίες, μπορούν να υποβάλουν αίτηση για την έκδοση άδειας εισόδου 9(Α) και να ταξιδέψουν στις Φιλιππίνες:

–        Νόμιμος/η σύζυγος φιλιππινέζου υπηκόου

–        Αλλοδαπός γονέας ανηλίκου φιλιππινέζου υπηκόου– Αλλοδαπός γονέας φιλιππινέζου υπηκόου με ειδικές ανάγκες

–        Ανήλικο αλλοδαπό τέκνο φιλιππινέζου υπηκόου»^[39]

Σημειώνεται πως η Νιγηρία δεν συνιστά χώρα της οποίας οι πολίτες μπορούν να εισέλθουν στις Φιλιππίνες δίχως άδεια εισόδου σύμφωνα με το πρόγραμμα Balikbayan.^[40]

 

Σύμφωνα με την δικηγορική εταιρία Respicio & Co που εδράζεται στις Φιλιππίνες, ο γονέας που επιθυμεί να εισέλθει στη χώρα μπορεί να το πράξει είτε με την έκδοση άδειας εισόδου προσωρινού επισκέπτη (9A) με διαδοχικές παρατάσεις (συμπεριλαμβανομένων των παρατάσεων μακράς διαμονής) ή με άλλες άδειες εισόδου μη μεταναστών (φοιτητικές, εργασίας, ειδικές άδειες εισόδου) που είναι ανεξάρτητες από το παιδί είτε με καθεστώς μόνιμης διαμονής, τηρουμένων των προϋποθέσεων (φερ’ ειπείν, στην περίπτωση γάμου με φιλιππινέζο πολίτη σύμφωνα με το Άρθρο 13(α)).^[41]

 

Η μέγιστη επιτρεπόμενη διάρκεια παραμονής σε όλους τους αιτούντες άδειας εισόδου προσωρινού επισκέπτη είναι πενήντα εννέα (59) ημέρες.^[42] Εάν ο αιτών πρόκειται να παραμείνει στις Φιλιππίνες για διάστημα μεγαλύτερο των 59 ημερών, πρέπει να υποβάλει αίτηση παράτασης της παραμονής του στην Υπηρεσία Μετανάστευσης στη Μανίλα ή στο πλησιέστερο γραφείο Μετανάστευσης προς τον τόπο όπου διαμένει προσωρινά.^[43]

 

Συμπέρασμα

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο πατέρας των ανήλικων Αιτητών 2-4 δύναται, σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο, να μετεγκατασταθεί στις Φιλιππίνες ή να επισκέπτεται τα ανήλικα τέκνα του, κατόπιν υποβολής της προβλεπόμενης σχετικής αίτησης και εφόσον πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις. Επομένως, δεν διαπιστώνεται ότι η επιστροφή των ανηλίκων στις Φιλιππίνες συνεπάγεται κατ' ανάγκην οριστική ή ανυπέρβλητη διακοπή της οικογενειακής τους ζωής. Ως εκ τούτου, δεν προκύπτει παραβίαση της αρχής της οικογενειακής ενότητας, καθόσον υφίστανται νόμιμες δυνατότητες διατήρησης και συνέχισης των οικογενειακών δεσμών.

 

 

Επομένως, έχοντας αναλύσει τα πιο πάνω, απορρίπτω τους λόγους ακυρώσεως που έχουν προβληθεί από τους Αιτητές, καθότι δεν έχει καταδειχθεί ότι αυτοί έχουν γνήσιο αίτημα διεθνούς προστασίας ή ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε παράνομα και/ή λανθασμένα.  Τονίζω δε ότι το βάρος απόδειξης του αιτήματός του βαραίνει αρχικά τους αιτητές (Άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου).  Σημειώνω ότι η χώρα καταγωγής των Αιτητών, εξακολουθεί να θεωρείται ως ασφαλής χώρα ιθαγένειας σύμφωνα με το εν ισχύ Διάταγμα του Υπουργού Εσωτερικών (Κ.Δ.Π. 242/26).

 

Επομένως, στη βάση των όσων αναλύθηκαν ανωτέρω, κρίνω πως οι Αιτητές δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι πάσχει η ορθότητα και νομιμότητα της επίδικης απόφασης και ότι στο πρόσωπό τους πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή τους στο καθεστώς του πρόσφυγα ή για να τους παραχωρηθεί καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου (Ν. 6(Ι)/2000) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναλύσει ανωτέρω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με έξοδα €600 υπέρ των Καθ’ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

 

 

Μ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.