ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                       

                                                                                          Υπόθεση αρ. 3061/2024

                                   

30 Σεπτεμβρίου 2026

 

[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

                                          R.T.Y.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Αιτήτρια

και

 

        Κ. Δ. μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                      Καθ' ων η αίτηση

                                                                                                                          

Ε. Ταβλαρίδου (κα) για Κασσάνδρα Κουπαρή (κα), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

 

Ε. Ιωάννου (κα), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π:   Με την προσφυγή της η αιτήτρια, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 10/05/2024 η οποία της κοινοποιήθηκε στις 24/07/2024 και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση της για παροχή διεθνούς προστασίας, ως παράνομης, άκυρης και στερούμενης οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους Καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των Διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής ως Τεκμήριο 1, η αιτήτρια είναι ενήλικη από την Λιβερία και στις 03/05/2022 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Στις 29/04/2024 διεξήχθη συνέντευξη στην αιτήτρια από αρμόδιο λειτουργό Υπηρεσίας Ασύλου. Ακολούθως, στις 10/05/2024 ο αρμόδιος λειτουργός ετοίμασε Εισηγητική Έκθεση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου σχετικά με τη συνέντευξη της αιτήτριας και την ίδια ημέρα, ο εξουσιοδοτημένος λειτουργός από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου αποφάσισε όπως να μην παραχωρηθεί στην αιτήτρια καθεστώς διεθνούς προστασίας. Στις 16/07/2024 η Υπηρεσία Ασύλου ετοίμασε επιστολή ενημέρωσης προς την αιτήτρια σχετικά με την απόρριψη του αιτήματος της. Η επιστολή και η αιτιολόγηση της απόφασης, παραλήφθηκε και υπογράφτηκε ιδιοχείρως από την αιτήτρια στις 24/07/2024.

Στη συνέχεια, η αιτήτρια καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Η συνήγορος της αιτήτριας στα πλαίσια της προσφυγής και της γραπτής αγόρευσης, προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωσης της προσβαλλόμενης πράξης, τους οποίους εν τέλει εγκατέλειψε κατά το στάδιο των διευκρινήσεων και διατήρησε μόνο το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη διεξαγωγή δέουσας έρευνας.  Ενόψει των δηλώσεων της ευπαίδευτης συνηγόρου της αιτήτριας, όλοι οι λόγοι ακύρωσης ως καταγράφονται στην προσφυγή, πέραν από το λόγο ακύρωσης που αφορά τη μη δέουσα έρευνα εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση, αποσύρονται και απορρίπτονται.

Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάσσουν μέσω της γραπτής αγόρευσής τους ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκε κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους καθ΄ ων η αίτηση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και απορρίπτουν τους προωθούμενους ισχυρισμούς ως νόμο και ουσία αβάσιμους.

Ακολούθως, θα προχωρήσω να εξετάσω τον λόγο ακύρωσης που διατήρησε η συνήγορος της Αιτήτριας ήτοι τον ισχυρισμό περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση.

Κατά πάγια νομολογία, η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα. Προκαθορισμένος τρόπος δεν υπάρχει. Με την προϋπόθεση ότι η έρευνα είναι επαρκής, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που η διοίκηση επέλεξε να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα υπ' αυτής διαπιστωθέντα πρωτογενή ευρήματα (βλ. Motorways Ltd v. Υπουργού Οικονομικών κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 447 και Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 και Κώστας Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1002/2009, ημερ. 27.10.2011).

Στη βάση της πιο πάνω υποχρέωσης του αρμόδιου οργάνου για δέουσα έρευνα θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν οι ισχυρισμοί της αιτήτριας σε όλα τα στάδια εξέτασης του αιτήματός της, για να διαφανεί εάν όντως το αρμόδιο όργανο προέβη στη δέουσα υπό τις περιστάσεις έρευνα  και ορθώς αποφάσισε να απορρίψει το αίτημα της αιτήτριας.

 

Στο πλαίσιο του εντύπου της αίτησής της για διεθνή προστασία, η αιτήτρια δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της γιατί είναι ορφανή και δεν έχει κάποιον να την  βοηθήσει (βλ. ερ. 1 του Δ.Φ.).

 

Στο πλαίσιο της προσωπικής της συνέντευξης, ζητηθείσα να προσδιορίσει τον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής της, η αιτήτρια δήλωσε ότι γεννήθηκε στη πόλη Lofa της κομητείας Foya και ακολούθως  μετακόμισαν και μεγάλωσε  στην πόλη Monrovia (βλ. ερ. 28 του Δ.Φ.). Ως προς την πατρική της οικογένεια, οι γονείς της έχουν αποβιώσει, δεν έχει αδέλφια, αλλά διαθέτει ευρύτερη οικογένεια (βλ. ερ. 28, 27 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε πως κυοφορεί και ο πατέρας του αγέννητου τέκνου της είναι απορριφθέντας αιτητής ασύλου, υπήκοος Νιγηρίας και με τον οποίο δεν διαμένουν μαζί (βλ. ερ. 30, 29 του Δ.Φ.). Ως προς το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο, είναι απόφοιτη δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και επιπλέον συνέχισε τις σπουδές της σε Πανεπιστήμιο στη πόλη Monrovia, χωρίς ωστόσο να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της (βλ. ερ. 19, 26 του Δ.Φ.). Ως προς το επαγγελματικό της υπόβαθρο, η αιτήτρια δήλωσε πως βοηθούσε τη μητέρα της στη φάρμα και πωλούσε τα προϊόντα που καλλιεργούσαν (βλ. ερ. 26 του Δ.Φ).

 

Στο πλαίσιο της προφορικής της συνέντευξης και ως προς τους λόγους για τους οποίους φέρεται να εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια ανέφερε πως δεν ήταν χαρούμενη μετά τον θάνατο των γονιών της και δεν ένοιωθε άνετα στην χώρα καταγωγής της (βλ. ερ. 25 του Δ.Φ.). Κληθείσα να παράσχει περαιτέρω λεπτομέρειες, ανέφερε πως οι θείοι της, την κυνηγούσαν, την κάλεσαν τηλεφωνικώς μια φορά και ήθελαν τα έγγραφα της περιουσίας του αποθανόντος πατέρας της. Ως προς την περιουσία του πατέρα της, δήλωσε πως αποτελείται από δυο ακίνητα στη κομητεία Foya, τα έγγραφα ιδιοκτησίας τους τα κατέχει δικηγόρος, με τον οποίο δεν έχει επικοινωνία. Η αιτήτρια δήλωσε πως μετά τον θάνατο των γονιών της σταμάτησε να καλλιεργεί τη γη. Πρόσθεσε πως ουδέποτε οι θείοι της, την επισκέφθηκαν στην οικία της μετά τον θάνατο των γονιών της. Ερωτηθείσα για τις πιθανές συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια ανέφερε πως μπορεί οι θείοι της να την καλέσουν τηλεφωνικώς (βλ. ερ. 24, 23 του Δ.Φ.).

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τις δηλώσεις της αιτήτριας, κατά το στάδιο της συνέντευξης της, σχημάτισε δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς. Έναν αναφορικά με τη ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ της αιτήτριας και έναν δεύτερο που αφορούσε τον ισχυριζόμενο φόβο της για την περιουσία του πατέρα της από τα δυο αδέλφια του πατέρα της.

Αναφορικά με τον πρώτο ισχυρισμό, οι δηλώσεις της Αιτήτριας κρίθηκαν ως σαφείς, συνάδουσες με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, συνεπώς αξιολογήθηκε πως στοιχειοθετήθηκε η εσωτερική και η εξωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών και ως εκ τούτου ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός από τον αρμόδιο λειτουργό.

Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του εξαιτίας του φόβου για την περιουσία του πατέρα της από τους θείους της, κρίθηκε από τον αρμόδιο λειτουργό ότι οι πληροφορίες που παρείχε η Αιτήτρια δεν ήταν επαρκείς και ικανοποιητικές και δεν είχαν την απαιτούμενη ευλογοφάνεια. Συγκεκριμένα, ο αρμόδιος λειτουργός επεσήμανε ότι η αιτήτρια δεν είχε στη κατοχή της τους τίτλους ιδιοκτησίας αλλά τα κατείχε δικηγόρος του πατέρας της. Κληθείσα να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο προκειμένου να τα αποστείλει δήλωσε πως δεν έχει επικοινωνία μαζί του ενώ θα αναμενόταν από την ίδια, ως κατέγραψε ο αρμόδιος λειτουργός, να έχει επικοινωνία με τον συγκεκριμένο δικηγόρο και να αποστείλει τα έγγραφα ηλεκτρονικά, αφού ο πατέρας της την είχε ενημερώσει σχετικά. Ως τονίστηκε, όταν η αιτήτρια ερωτήθηκε εάν συνέβη οτιδήποτε στην ίδια που να αποτέλεσε κίνδυνο για την ίδια από τους θείους της, η ίδια ανέφερε πως δέχθηκε τηλεφώνημα από τους θείους της, οι οποίοι ρωτούσαν για τα έγγραφα ιδιοκτησίας, η ίδια τους δήλωσε  πως δεν τα έχει, χωρίς να παράσχει περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την τηλεφωνική κλήση. Επισημάνθηκε από τον αρμόδιο λειτουργό πως όταν την τέθηκε η ερώτηση εάν συνέχισε να καλλιεργεί την γη μετά τον θάνατο των γονιών της, η ίδια απάντησε πως δεν μπορούσε, ενώ όταν της τονίστηκε ότι η ίδια στην αρχή της συνέντευξης της ισχυρίστηκε πως καλλιεργούσε τη γη του πατέρα της, η αιτήτρια δεν παρείχε καμία απάντηση στη σχετική επισήμανση και παρέμεινε σιωπηλή, τονίζοντας ο αρμόδιος λειτουργός ότι το γεγονός ότι η ίδια ανάφερε ότι μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα ασχολούταν με την γη του πατέρα της, υποδεικνύει ότι δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα με τους θείους της. Ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε πως κατά τη συνέντευξη ευαλωτότητας της ανέφερε πως οι γονείς της απεβίωσαν το έτος 2021, ενώ κατά τη συνέντευξη της δήλωσε το 2020, σημείο που πλήττει την αξιοπιστία της. Τέλος, κατέγραψε ότι ανέφερε διαφορετικό λόγο εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής της, δηλαδή κατά την υποβολή της αίτησης της ανέφερε πως είναι ορφανή και γι’ αυτό εγκατέλειψε τη χώρα της, ενώ κατά τη συνέντευξη της αναφέρθηκε σε φόβο προς τους θείους της λόγω περιουσιακών διαφορών, που αυτό ως γεγονός έρχεται σε αντίφαση και έτσι πλήττεται η αξιοπιστίας της.   

Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία, ο λειτουργός έκρινε ότι τα όσα ανέφερε η αιτήτρια στη συνέντευξη της αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματός της και δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οποιαδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Ως εκ τούτου, ελλείψει εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας, ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

Ενόψει των ανωτέρω ευρημάτων, λαμβανομένου υπόψη και του προφίλ της αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι η αιτήτρια δεν δικαιούται προσφυγικό καθεστώς, μιας και δεν τεκμηριώθηκε φόβος δίωξης συνδεόμενος με την εθνικότητα, τη φυλή, τη θρησκεία, την ιδιότητα μέλους σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή την πολιτική γνώμη όπως περιγράφεται στο άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, στο άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και στο άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο της αιτήτριας, καθότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει η αιτήτρια σε περίπτωση επιστροφής της δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας δυνάμει του άρθρου 19(2) (α) και (β) του περί Προσφύγων Νόμου. Όσον αφορά το άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών για την τρέχουσα κατάσταση στη πόλη Monrovia της  Λιβερίας, η αιτήτρια δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, καθώς η εν λόγω περιοχή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευρισκόμενη σε κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής σύρραξης.

 

Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι ουδεμία περαιτέρω έρευνα χρειαζόταν για την εξέταση της αίτησης της αιτήτριας και ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίπτεται.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018) και ενόψει τούτου να κρίνω αν ορθά το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημα της αιτήτριας.

 

Προχωρώντας λοιπόν στην εξέταση των ουσιωδών ισχυρισμών της παρούσας υπόθεσης, το Δικαστήριο αρχικά συντάσσεται με την αξιολόγηση των Καθ' ων η αίτηση αναφορικά με τα στοιχεία του προσωπικού προφίλ, την χώρα καταγωγής και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας. Οι μεν δηλώσεις της κρίνονται ως σαφείς και λεπτομερείς,  ενώ επιβεβαιώθηκαν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός αναφορικά με τα στοιχεία του προσωπικού προφίλ, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας γίνεται δεκτός ως αξιόπιστος.

 

Λαμβάνοντας υπόψιν τις δηλώσεις της Αιτήτριας, ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό της, ήτοι περί φόβου της για την περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα της από τους θείους της, παρατηρώ εκ προοιμίου ότι αυτή δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει επαρκώς τον ισχυρισμό αυτό. Παρά τις ευκαιρίες που της δόθηκαν, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει αποδεκτή η αξιοπιστία της, η αιτήτρια έδωσε γενικόλογες, ασαφείς και μη ευλογοφανείς απαντήσεις σε διευκρινιστικές ερωτήσεις που της τέθηκαν, χωρίς να παραθέτει λεπτομέρειες για τα περιστατικά που αφηγήθηκε. Οι ανεπαρκείς και ασαφείς απαντήσεις της Αιτήτριας δεν αντικατοπτρίζουν βιωματικής φύσης γεγονότα.

 

Ορθώς, λοιπόν, θεωρώ κρίθηκε από τους Kαθ’ ων η αίτηση ότι, τα όσα προβλήθηκαν στη συνέντευξη της αιτήτριας, ως ανωτέρω καταγράφονται, έθεταν εύλογα εν αμφιβόλω την αξιοπιστία των λεγομένων της αναφορικά με τα όσα ισχυρίστηκε, καθότι δεν ήταν σε θέση να παρέχει ικανοποιητικές πληροφορίες σχετικά με τον ισχυριζόμενο φόβο δίωξης της. Θα συμφωνήσω με την αξιολόγηση στην οποία έχει προβεί ο αρμόδιος λειτουργός ως καταγράφεται στην έκθεση – εισήγηση και με τα σημεία που εντόπισε περί του να καταλήξει σε εύρημα περί της μη αξιοπιστίας της αιτήτριας,  και επομένως παρέλκει η όποια επανάληψη τους. Επομένως, ο υπό εξέταση ισχυρισμός κρίνεται ως εσωτερικά μη αξιόπιστος.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία των ανωτέρω δηλώσεών της, το Δικαστήριο κρίνει ότι εκ των όσων αυτή δήλωσε, λόγω της απολύτου προσωπικής φύσεως τους, δεν προκύπτουν στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο περαιτέρω έρευνας σε εξωτερικές πηγές. Στη βάση, λοιπόν, της αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας των δηλώσεών της αιτήτριας, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτεται ως μη αξιόπιστος στο σύνολό του.

 

Στη βάση των ανωτέρω συμπερασμάτων, διαπιστώνω ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση της Αιτήτριας ως πρόσφυγα, καθώς όπως προκύπτει από το πιο πάνω ιστορικό, η Αιτήτρια δεν στοιχειοθέτησε κανένα απολύτως ισχυρισμό επί του οποίου θα μπορούσε να πιθανολογηθεί ευλόγως βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξής της για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας, ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων σε περίπτωση επιστροφής της στη Λιβερία, ο οποίος θα ενέπιπτε στις προϋποθέσεις αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα στο πρόσωπό της Αιτήτριας, έτσι όπως η έννοια του πρόσφυγα ερμηνεύεται στην Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και σύμφωνα με το άρθρο 3 του Περί Προσφύγων Νόμου.

 

Συνακόλουθα η αιτήτρια δεν επικαλέστηκε κανένα ουσιώδη λόγο που να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς της, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, για να της δοθεί συμπληρωματική προστασία σύμφωνα με το άρθρο 19 του Περί Προσφύγων Νόμου. Ειδικότερα, δεν επικαλέστηκε πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας στην χώρα καταγωγής του, δυνάμει του άρθρου 19(2), εδάφια (α) και (β), του Περί Προσφύγων Νόμου.

Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν συντρέχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια θα αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής της ακεραιότητας λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, ως οι διατάξεις του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε έγκυρες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα της αιτήτριας, προς εξέταση της κατάστασης που επικρατεί σε αυτήν και στην κομητεία Montserrado, στην οποία υπάγεται η πόλη Monrovia, περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας.

 

Σημειώνεται ότι η Λιβερία δεν συγκαταλέγεται ως χώρα υπό ενεργή ένοπλη σύρραξη στον επικαιροποιημένο χάρτη του «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm μιας πρωτοβουλίας της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενεργών ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.^[1]

 

Ως αναφέρει το Freedom House στην 2025 έκθεση του αναφορικά με τα γεγονότα του 2024, από τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών. Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024. Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών.[2]

Τον Σεπτέμβριο, μια μαζική απόδραση από φυλακή στην Kakata ανέδειξε την ανεπαρκή χρηματοδότηση και τους ανεπαρκείς πόρους του σωφρονιστικού συστήματος καθώς και τις σκληρές συνθήκες εντός των φυλακών της χώρας. Περαιτέρω, ξέσπασαν αρκετές διαδηλώσεις που κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία ενώ η διαφθορά και η κακοδιαχείριση εξακολούθησαν να συνιστούν ένα ευρύτερο πρόβλημα.[3]

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην κομητεία Montserrado, όπου υπάγεται η Monrovia, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 20/09/2026), καταγράφηκαν συνολικά 10 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/ απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 3 θάνατοι.^[4] Σημειώνεται δε πως ο πληθυσμός της κομητείας Montserrado  για το έτος 2022 έχει εκτιμηθεί στους 1,920,965 κατοίκους.^[5]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών καθίσταται σαφές ότι ο ανωτέρω αναφερόμενος αριθμός στην εν λόγω περιοχή από περιστατικά ασφαλείας δεν ανέρχεται σε τόσο υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της περιοχής, έτσι ώστε να μπορεί να συναχθεί ότι στην κομητεία Montserrado της Λιβερίας επικρατούν συνθήκες αδιακρίτως ασκούμενης βίας κατά των αμάχων στα πλαίσια οιασδήποτε εσωτερικής και/ή διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης.

Αποτιμώντας τα προαναφερόμενα δεδομένα, καθίσταται κατανοητό ότι η πόλη της  Monrovia, κομητεία Montserrado στην Λιβερία, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής της αιτήτριας, δεν πλήττεται από συγκρούσεις και περιστατικά βίας οι οποίες πληρούν το όριο του άρθρου 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, ως αυτό ερμηνεύθηκε νομολογιακά στις αποφάσεις C-465/07 - Elgafaji και C‑285/12 - Diakite του ΔΕΕ^[6]. Πέραν τούτου, λαμβάνοντας υπόψιν και το προσωπικό προφίλ της αιτήτριας, διαπιστώνω ότι απουσιάζουν ιδιαίτερες επιβαρυντικές περιστάσεις, δεδομένου ότι η αιτήτρια συνιστά νεαρή ενήλικη γυναίκα, υγιή, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου και πλήρως ικανή προς εργασία, χωρίς στοιχεία ευαλωτότητας. Συμπερασματικά, δεν κρίνω ότι ανακύπτουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι η αιτήτρια θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της.

Επομένως, κρίνω ότι ορθώς κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να της παρασχεθεί ούτε προσφυγικό καθεστώς αλλά ούτε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

Τέλος, ως προς το αντίγραφο του πιστοποιητικού γέννησης του ανήλικου τέκνου της αιτήτριας που προσκόμισε η συνήγορος της αιτήτριας κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, στα πλαίσια αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου και με βάση όλα τα γεγονότα που είχα ενώπιον μου όπως και των ισχυρισμών της αιτήτριας, καταλήγω και παρατηρώ ότι ως προκύπτει από το πιστοποιητικό γέννησης, το ανήλικο βρίσκεται σε νηπιακή ηλικία. Από τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, οι γονείς είναι αιτητές διεθνούς προστασίας, με το αίτημα του πατέρα να έχει απορρριφθεί, ο οποίος είναι υπήκοος Νιγηρίας και ως δήλωσε η αιτήτρια κατά τη διάρκεια της συνέντευξης της, παρότι βρίσκονται σε σχέση, δεν διαμένουν μαζί (βλ. ερ. 29 του Δ.Φ.). Φρονώ ότι λόγω της ηλικίας του ανήλικου, η προσαρμογή στο περιβάλλον της χώρας καταγωγής της αιτήτριας σε περίπτωση επιστροφής του, θα είναι ομαλή και δεν θα έχει αρνητική επίδραση στην ευημερία του παιδιού. Λόγω της ηλικίας του ανήλικου, το παιδί δεν έχει δημιουργήσει οποιουσδήποτε δεσμούς με τη χώρα στην οποία γεννήθηκε, οπότε δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει ιδιαίτερες δυσκολίες όσον αφορά τη γλωσσική επικοινωνία, την σχολική ένταξη, την κοινωνική και προσωπική του ανάπτυξη, και την πολιτισμική προσαρμογή σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής της αιτήτριας.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως και αφού εξέτασα, τόσο τη νομιμότητα όσο και την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 11 (3) (α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(I)/2018), καταλήγω ότι το αίτημα της αιτήτριας εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτηση της αιτήτριας.

Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με €1000 έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

 

                                                                                      Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.