ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 606/26

21 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

E.M.B.I.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ’ ων η αίτηση

Ε. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ι. Χαραλάμπους (κα) για Μιχαηλίδη & Χαραλάμπους ΔΕΠΕ, Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 6.3.2026, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία, και αποφασίστηκε η επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Αιτείται επιπλέον την χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από την Αίγυπτο και στις 18.11.2009 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 23.3.2010 και την 1.12.2010 διεξήχθησαν συνεντεύξεις του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος στις 9.4.2011 υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 11.4.2011. Η απορριπτική απόφαση επί της αρχικής αίτησης διεθνούς προστασίας κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 15.4.2011. Στις 14.6.2011, καταχωρίστηκε διοικητική προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφυγών (στο εξής: ΑΑΠ), η οποία απορρίφθηκε στις 7.9.2011. Στη 1.11.2022, ο Αιτητής υπέβαλε μεταγενέστερη αίτηση, η οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη στις 13.1.2023 κατόπιν Έκθεσης/Εισήγησης λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 10.1.2023. Η σχετική απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 2.3.2023. Κατά της απορριπτικής απόφασης επί της μεταγενέστερης αίτησης ασκήθηκε η προσφυγή Τ1041/23 στις 14.3.2023. Ακολούθως, στις 18.11.2024, ο Αιτητής υπέβαλε δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση. Στις 28.5.2025, λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο, εισηγούμενος την απόρριψη της εν λόγω αίτησης ως απαράδεκτης. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 30.5.2025. Η απορριπτική αυτή απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 4.7.2025. Στις 26.1.2025 ο Αιτητής καταχώρισε τρίτη μεταγενέστερη αίτηση. Στις 15.12.2025, λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο, εισηγούμενος την έγκριση της εν λόγω αίτησης. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν. Στις 2.3.2026, διεξήχθη συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος στις 4.3.2026 υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 6.3.2026.  Η απορριπτική αυτή απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 12.3.2026 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής προωθεί ως μόνο ισχυρισμό την πλημμελή αξιολόγηση των δηλώσεών του και της αίτησής του εν γένει. Υποστηρίζει ειδικότερα,  ότι ο ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή, ο οποίος θα έπρεπε, κατά τη θέση του, να γίνει αποδεκτός, αφορά ζήτημα τιμής. Ειδικότερα, ο Αιτητής, ο οποίος είναι χριστιανός και έγγαμος, διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με μουσουλμάνα και, εξαιτίας της σχέσης αυτής, τόσο ο ίδιος όσο και μέλη της οικογένειάς του φέρονται να δέχθηκαν απειλές από την οικογένεια της γυναίκας. Παρέπεμψε συναφώς σε έρευνα και πληροφορίες που περιλαμβάνονται στη γραπτή αγόρευσή του σχετικά με τον κίνδυνο εγκλημάτων τιμής. Κατά την ακροαματική διαδικασία, αναφέρθηκε περαιτέρω ότι ο Αιτητής είχε εγκαταλείψει την Αίγυπτο το 2009 και επέστρεψε στη χώρα καταγωγής του, όπου παρέμεινε για περίπου δέκα έτη. Προγενέστεροι ισχυρισμοί του αφορούσαν, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι είναι Χριστιανός και ότι ένεκα αυτού διέτρεχε κίνδυνο δίωξης είχαν απορριφθεί. Κατά τη θέση του, ο λόγος που τον οδήγησε στην εκ νέου αναχώρησή του ήταν διαφορετικός και συνδεόταν με την προαναφερθείσα σχέση και τις συνακόλουθες απειλές. Ως προς τα μέλη της οικογένειάς του, αναφέρθηκε ότι εγκατέλειψαν την προηγούμενη περιοχή διαμονής τους και μετακινήθηκαν σε άλλες περιοχές, ενώ σήμερα διαμένουν στο Κάιρο.

 

3.             Κατά την περίοδο από το 2022 και εντεύθεν, οι απειλές μέσω τηλεφωνικών κλήσεων, κατά τη θέση του Αιτητή, αφορούσαν τον ίδιο και όχι τον αδελφό του. Οι κλήσεις αυτές λαμβάνονταν από μέλη της οικογένειάς του, ενώ υποστηρίχθηκε ότι, σύμφωνα με την τελευταία επικοινωνία μαζί τους, οι απειλητικές τηλεφωνικές κλήσεις εξακολουθούν να υφίστανται. Ως προς τη δυνατότητα κρατικής προστασίας,  ο Αιτητής υποστήριξε ότι επιχείρησε να λάβει προστασία από τις αρχές της χώρας καταγωγής του, χωρίς αποτέλεσμα. Κατά τη θέση του, λόγω της φύσης της υπόθεσης ως ζητήματος οικογενειακής τιμής και ιδίως λόγω του γεγονότος ότι ο Αιτητής είναι Χριστιανός και η γυναίκα Μουσουλμάνα, δεν θα ήταν δυνατό να εξασφαλίσει αποτελεσματική κρατική προστασία. Για τον λόγο αυτό, κατά τον ίδιο ισχυρισμό, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή διαμονής του και να μετακινηθεί σε άλλες περιοχές. Ο Αιτητής ανέφερε ότι διέμεινε στην Αλεξάνδρεια για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μερικές ημέρες ή/και μήνες κατά τις μετακινήσεις του. Το επίμαχο περιστατικό τοποθετείται περί τον Δεκέμβριο του 2019, ενώ ακολούθησαν μετακινήσεις μέχρι την αναχώρησή του από την Αίγυπτο το 2022. Κατά το διάστημα αυτό δεν ανέφερε ότι εντοπίστηκε προσωπικά από τα φερόμενα ως απειλούντα πρόσωπα. Οι τηλεφωνικές απειλές φέρονται να περιήλθαν μέσω της αδελφής/οικογένειάς του, ενώ ο ίδιος είχε καταστρέψει την κάρτα τηλεφώνου του.

 

4.             Οι Καθ’ ων η αίτηση επεσήμαναν ότι ο ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή περί απειλών εκ μέρους της οικογένειας της γυναίκας με την οποία διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση, ενώ ο ίδιος ήταν έγγαμος και χριστιανός και η γυναίκα μουσουλμάνα, απορρίφθηκε λόγω έλλειψης αξιοπιστίας, κατόπιν επαρκούς και εξατομικευμένης εξέτασης, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους στο πλαίσιο της έκθεσης εισήγησης.

 

5.            Οι Καθ’ ων η αίτηση τόνισαν ιδίως ότι ο ίδιος ο Αιτητής ουδέποτε δέχθηκε προσωπικά απειλή, αλλά οι φερόμενες απειλές περιήλθαν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, μέσω μελών της οικογένειάς του. Περαιτέρω, κατά το χρονικό διάστημα που παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του, από το 2019 μέχρι την αναχώρησή του το 2022, δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε συγκεκριμένο πρόβλημα ή περιστατικό από τα φερόμενα ως απειλούντα πρόσωπα. Ως προς τη δυνατότητα εξασφάλισης προστασίας από τις αρχές της χώρας καταγωγής, οι Καθ’ ων η αίτηση υποστήριξαν ότι το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί αφηρημένα, στη βάση και μόνο της γενικής ύπαρξης εγκλημάτων τιμής. Προηγείται η διαπίστωση κατά πόσον ο Αιτητής έχει τεκμηριώσει, βάσει των ιδιαίτερων προσωπικών περιστάσεών του, ότι αντιμετωπίζει πραγματικό και εξατομικευμένο κίνδυνο τέτοιας φύσης. Κατά τη θέση τους, τέτοιος εξατομικευμένος κίνδυνος δεν έχει τεκμηριωθεί.

 

Το νομικό πλαίσιο

6.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

7.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

8.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

9.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

10.          Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

11.          Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

12.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

14.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

15.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

16.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

17.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

18.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

19.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

20.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

21.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

22.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

23.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, ο Αιτητής, κατά την καταγραφή της  αρχικής αίτησής του, δήλωσε ότι ήλθε στην Δημοκρατία διότι υπέστη δίωξη λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, όντας χριστιανός. Κατέγραψε ότι ισλαμικές ομάδες επιχείρησαν να τον προσηλυτίσουν στο Ισλάμ και ότι υπέστη σωματική και λεκτική κακοποίηση σε πλείστες περιπτώσεις. Επιχείρησε αρχικά, ανεπιτυχώς, να μεταβεί σε κάποια χριστιανική χώρα και εν συνεχεία, με την συνδρομή της εκκλησίας στη χώρα του ήλθε στην Δημοκρατία (ερ. 4, 14 του Δ.Φ.).

 

24.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, δήλωσε ότι είναι υπήκοος της Αιγύπτου, γεννηθείς στην Al-Sharqia, ωστόσο, από νεαρή ηλικία διέμενε στο Κάιρο που αποτελεί και τόπο προηγούμενης συνήθους διαμονής του. Η μητέρα και τρεις αδελφοί του διαμένουν στο Κάιρο, έχει μία αδελφή που διαβιεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και έναν αδελφό που βρίσκεται στην Δημοκρατία και έχει αιτηθεί διεθνούς προστασίας. Σε σχέση με το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ο Αιτητής δήλωσε ότι φοίτησε σε ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έχει αποκτήσει δίπλωμα Εμπορικών Σπουδών. Όσον αφορά το επαγγελματικό του προφίλ, δήλωσε ότι διατηρούσε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών (ερ. 26-24 του Δ.Φ.).

 

25.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς την Δημοκρατία ανέφερε ότι εισήλθε στην Δημοκρατία στις 16.11.2009 κάνοντας χρήση του διαβατηρίου του και άδειας εισόδου συνοδεία της μητέρας του η οποία ακολούθως επέστρεψε στην χώρα καταγωγής (ερ. 26, 25 του Δ.Φ.).

 

26.          Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής, ο Αιτητής, στα πλαίσια της πρώτης συνέντευξής του, υποστήριξε ότι η οικογένεια μίας κοπέλας μουσουλμανικής καταγωγής που είχε ερωτευθεί τον αδελφό του προσπάθησε να τον προσηλυτίσει και όταν ο αδελφός του διέφυγε, ο ίδιος ξεκίνησε να αντιμετωπίζει προβλήματα από την οικογένεια αυτή. Υπέστη λεκτικές επιθέσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις εντόπισε φιάλες υγραερίου στον εξωτερικό χώρο του καταστήματός του και μία ημέρα, τέσσερα άτομα τον προσέγγισαν και ξεκίνησαν να τον κτυπούν. Δεν θα ήταν σε θέση να λάβει βοήθεια από τις αστυνομικές αρχές σε περίπτωση που κατήγγειλε το περιστατικό διότι δεν είχε συντελεστεί κάποιο έγκλημα (ερ. 24 του Δ.Φ.). Στα πλαίσια της δεύτερης συνέντευξής του υποστήριξε ότι ήθελαν να νυμφεύσουν τον αδελφό του με μία κοπέλα μουσουλμανικού θρησκεύματος και να τον προσηλυτίσουν και στη συνέχεια επιχείρησαν να πράξουν ομοίως με τον ίδιο (ερ. 32 του Δ.Φ.).

 

 

27.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέγραψαν ότι ο Αιτητής είναι υπήκοος της Αιγύπτου, 32 ετών, άγαμος, εισήλθε στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας νόμιμα μέσω του αεροδρομίου της Λάρνακας με άδεια εισόδου ως επισκέπτης στις 16 Νοεμβρίου 2009 και ο ότι λόγος που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του είναι διότι αντιμετώπιζε θρησκευτικά προβλήματα και σε περίπτωση επιστροφής θα υποστεί δίωξη λόγω της θρησκείας του.

 

28.          Οι Καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν αντιφάσεις στις δηλώσεις του που άπτονται του πυρήνα του αιτήματός τους και απορρίπτοντας τον συναγή ισχυρισμό έκριναν ότι  δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2009, ούτε συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 19(1) και (2) των ιδίων νόμων. Ως εκ τούτου, εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησής του.

 

29.          Η ΑΑΠ, στο πλαίσιο της διοικητικής προσφυγής που καταχώρισε ο Αιτητής στις 14.6.2011, κατέληξε ότι ορθώς η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε το αίτημα του Αιτητή καθότι τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης προσφυγής δεν ικανοποίησαν τις προϋποθέσεις για χορήγηση σε αυτούς καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Ως εκ τούτου, η διοικητική προσφυγή απορρίφθηκε στις 7.9.2011.

 

30.          Στη 1.11.2022, ο Αιτητής υπέβαλε πρώτη μεταγενέστερη αίτηση με την οποία προέβαλε ότι συνευρέθη ερωτικά με τρίτη γυναίκα ενόσω νυμφευμένος και όταν η σύζυγός του το ανακάλυψε, πληροφόρησε την οικογένεια της γυναίκας αυτής με αποτέλεσμα οι συγγενείς της να τον κυνηγούν ώστε να λάβουν εκδίκηση (ερ. 66, 70 του Δ.Φ.).  Ο Αιτητής κατέγραψε επέστρεψε ότι το 2012 επέστρεψε στη χώρα καταγωγής και τον Ιανουάριο 2022 επανήλθε στην Δημοκρατία (ερ. 71 του Δ.Φ.). Στις 10.1.2023, λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση εισηγούμενος την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή διότι εξ ιδίας υπαιτιότητας ο Αιτητής δεν προέβαλε τους ισχυρισμούς που προέβαλε με την μεταγενέστερη αίτηση του σε προγενέστερο της διαδικασίας στάδιο. Στις 13.1.2023, η αίτηση του Αιτητή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη.

 

31.          Στις 18.11.2024, ο Αιτητής υπέβαλε δεύτερη μεταγενέστερη αίτηση με την οποία επανέλαβε τα όσα είχε καταγράψει κατά την πρώτη μεταγενέστερη αίτηση και συμπλήρωσε ότι η οικογένεια της γυναίκας με την οποία είχε συνευρεθεί ερωτικά είναι πολύ ισχυρή και έχει πολιτικές διασυνδέσεις. Οι συγγενείς της εν λόγω γυναίκας, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, τον απειλούσαν με θάνατο διότι αυτό το ζήτημα άπτονταν της τιμής τους, ιδίως εξαιτίας της θρησκείας του Αιτητή ως χριστιανός. Ακολούθως, η σύζυγος του αιτήθηκε διαζύγιο (επισυνάπτεται το σχετικό έγγραφο) (ερ. 106, 102 του Δ.Φ.). Στις 28.5.2025, λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο, εισηγούμενος την απόρριψη της εν λόγω αίτησης ως απαράδεκτης καθότι τα στοιχεία που προέβαλε ο Αιτητής με την αίτησή του δεν αποτελούσαν νέα στοιχεία και το προσκομισθέν έγγραφο δεν επαύξανε τις πιθανότητες χορήγησης στον ίδιο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 30.5.2025.

 

32.          Κατά την καταγραφή της τρίτης και επίδικης μεταγενέστερης αίτησής του, ο Αιτητής επανέλαβε τα όσα είχε καταγράψει με την καταχώριση της δεύτερης μεταγενέστερης αίτησής του (ερ. 197, 193 του Δ.Φ.). Στις 15.12.2025, λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο, εισηγούμενος την έγκριση της εν λόγω αίτησης καθώς, καίτοι οι προβληθέντες με την τρίτη μεταγενέστερη αίτηση ισχυρισμοί είναι παρόμοιοι με εκείνους που προβλήθηκαν με τις προγενέστερες αιτήσεις, το σύνολο των ισχυρισμών του Αιτητή ουδέποτε εξετάσθηκε κατ’ ουσίαν και οι ισχυρισμοί του, οι οποίοι αποτελούν νέα στοιχεία που αυξάνουν τις πιθανότητες χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας και δεν θα ήταν δυνατόν να προβληθούν κατά την αρχική αίτησή του άνευ ιδίας υπαιτιότητας, χρήζουν εξέτασης. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν.

 

33.          Κατά την συνέντευξή του, ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι ήλθε στην Δημοκρατία το 2009 έως το 2012, στη συνέχεια επέστρεψε στη χώρα καταγωγής όπου παρέμεινε 10 έτη και τον Ιανουάριο 2022 επανήλθε στην Δημοκρατία μέσω Κωνσταντινούπολης και των μη ελεγχόμενων από τη Δημοκρατία περιοχών (ερ. 218 του Δ.Φ.).

 

34.          Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής υποστήριξε ότι διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση την οποία ανακάλυψε η σύζυγός του όταν μία ημέρα συνέλαβε τον ίδιο και την εν λόγω γυναίκα επ’ αυτοφώρω στην οικία τους. Ο Αιτητής βοήθησε την γυναίκα αυτή να διαφύγει από την οικία και ακολούθως έφυγε και εκείνος. Εν συνεχεία, η σύζυγός του μετέβη στην οικία της οικογένειας της γυναίκας αυτής και τους ενημέρωσε για την εξωσυζυγική σχέση του Αιτητή. Η οικογένεια αυτή, η οποία κατέχει μεγάλη επιρροή, ξεκίνησε να απειλεί με θάνατο τον Αιτητή μέσω των αδελφών του διότι εκείνος ήταν χριστιανός ενώ τα μέλη της μουσουλμάνοι και εκείνο που είχε διαπράξει ο Αιτητής θεωρούνταν αμαρτία (ερ. 218 του Δ.Φ.).

 

35.          Ακολούθως, τέθηκαν στον Αιτητή διευκρινιστικής φύσεως ερωτήματα αναφορικά με το κίνητρο των απειλών, τον χρόνο που γνώρισε την εν λόγω γυναίκα και τις συνθήκες γνωριμίας τους, την φύση της σχέσης τους και την διάρκεια αυτής, τον λόγο που έπαυσε αυτή και τον χρόνο που έλαβε διαζύγιο από την πρώην σύζυγό του. Ο Αιτητής δήλωσε ότι το περιστατικό έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο 2019 και έκτοτε δεν είχε επικοινωνία ούτε με την εν λόγω γυναίκα ούτε και με την πρώην σύζυγό του (ερ. 217-216, 215 του Δ.Φ.).

 

36.          Υποβλήθηκαν περαιτέρω ερωτήματα στον Αιτητή ως προς την ταυτότητα της εν λόγω γυναίκας και του ζητήθηκε να περιγράψει την σχέση τους. Εν συνεχεία, ζητήθηκε από τον Αιτητή να περιγράψει την ημέρα που έλαβε χώρα το περιστατικό και τις επακόλουθες ενέργειές του καθώς και τον τρόπο που πληροφορήθηκε ότι η πρώην σύζυγός του ενημέρωσε την οικογένεια της γυναίκας με την οποία διατηρούσε σχέση. Ο Αιτητής υποστήριξε ότι η πρώην σύζυγός του γνώριζε την εν λόγω γυναίκα διότι συνήθιζε να επισκέπτεται το κατάστημα ενδυμάτων που εκείνη διατηρούσε και θεωρεί πως ανακάλυψε την διεύθυνση της οικογένειάς της αφότου προσέγγισε το κατάστημα της. Δεν διαθέτει αποδεικτικά στοιχεία για την επικοινωνία της πρώην συζύγου του με την οικογένεια της γυναίκας αυτής διότι οι αδελφοί του τον ενημέρωσαν επ’ αυτού (ερ. 216-215 του Δ.Φ.). Στη συνέχεια ερωτήθηκε για τον λόγο που θεωρεί ότι η πρώην σύζυγος του κατάφερε να πείσει την οικογένεια αυτή σχετικά με την αλήθεια των ισχυρισμών της (ερ. 214 του Δ.Φ.). Περαιτέρω, του τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τις κατ’ ισχυρισμόν απειλές, το χρονικό διάστημα που αυτές διήρκησαν, τον λόγο που δεν τις έλαβε προσωπικά αλλά μονάχα μέσω των αδελφών του και που δεν ζήτησε πληροφορίες από τους αδελφούς του για την ταυτότητα των ατόμων που απέστελλαν τις απειλές. Ο Αιτητής δήλωσε ότι οι αδελφοί του λάμβαναν απειλητικά τηλεφωνήματα από αγνώστους τα οποία απέδωσαν στην εν λόγω οικογένεια (ερ. 214 του Δ.Φ.). Ακολούθως, ζητήθηκε από τον Αιτητή να παράσχει πληροφορίες σχετικά με την εν λόγω οικογένεια, τον τρόπο που θα τον εντοπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα, τον λόγο που δεν αντιμετώπισε κάποιο περιστατικό από τότε που εγκατέλειψε τη χώρα, την τρέχουσα κατάσταση της οικογένειάς του, τα ληφθέντα μέτρα αυτοπροστασίας και τον χρόνο που έλαβε διαζύγιο από την πρώην σύζυγό του. Ο Αιτητής ανέφερε πως η σύζυγός του κατέθεσε αίτηση διαζυγίου το 2019 και αυτό οριστικοποιήθηκε το 2021, ο ίδιος ωστόσο δεν υπέγραψε κάποιο σχετικό έγγραφο, προτού δε διαφύγει από τη χώρα έλαβε αντίγραφό του (ερ. 213-212 του Δ.Φ.). Τέλος, ερωτήθη σε σχέση με τις συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής (ερ. 211 του Δ.Φ.).

 

37.          Προς στοιχειοθέτηση των ισχυρισμών του ο Αιτητής προσκόμισε στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας τα ακόλουθα έγγραφα (ερ. 228-221 του Δ.Φ.): α) Αντίγραφο καταχώρισης διαζυγίου, β) αντίγραφο απόφασης για την πνευματική λύση του γάμου γ)Βεβαίωση αγαμίας

 

38.          Αξιολογώντας τις ανωτέρω δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση σχημάτισαν έναν ουσιώδη ισχυρισμό, ο οποίος αφορούσε στον φόβο του Αιτητή υπό την μορφή απειλών που δέχθηκε από την οικογένεια της ερωμένης του, αφού η πρώην σύζυγός του τους ενημέρωσε για την σχέση τους. Σε σχέση με τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέγραψαν ότι αυτά έχουν ήδη εξετασθεί στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και δεν συντρέχει λόγος επανεξέτασής τους.

 

39.          Ως προς τον σχηματισθέντα ουσιώδη ισχυρισμό, ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος καθώς οι δηλώσεις του κρίθηκαν ως στερούμενες περιγραφικής λεπτομέρειας, ασυνεπείς, μη ευλογοφανείς και αντιφατικές. Ειδικότερα, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει βιωματικές πληροφορίες και λεπτομέρειες σε σχέση με την γυναίκα που είχε συνάψει εξωσυζυγική σχέση και την φύση της σχέσης τους καθώς και τον τρόπο που η πρώην σύζυγος του ενημέρωσε την οικογένεια της τρίτης γυναίκας για την σχέση τους, το οποίο ο ίδιος πληροφορήθηκε από τους αδελφούς του που συνομίλησαν με την πρώην σύζυγό του –να σημειωθεί ότι δεν προσκόμισε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο επ’ αυτού. Ομοίως, έλλειψη πληροφοριών και ασάφεια σημειώθηκε ως προς το περιστατικό που έλαβε χώρα στην οικία του και ενδεχόμενα επακόλουθα γεγονότα. Περαιτέρω, δεν διαφάνηκε να βίωσε ποτέ προσωπικά απειλές∙ αντιθέτως, δήλωσε ότι οι αδελφοί του λάμβαναν τις κατά δήλωση απειλές δίχως να είναι σε θέση να παραθέσει περαιτέρω πληροφορίες στις ερωτήσεις που του τέθηκαν. Ως μη ευλογοφανείς κρίθηκαν οι δηλώσεις του ως προς την ικανότητα της εν λόγω οικογένειας να τον εντοπίσει, ιδίως συνεκτιμώντας ότι κατόπιν του συμβάντος και έως ότου να εγκαταλείψει τη χώρα δεν είχαν κατορθώσει να τον εντοπίσουν ενώ αντιφατική αξιολογήθηκε η δήλωσή του ότι οι απειλές έπαυσαν όταν διέφυγε από τη χώρα εφόσον υποστήριξε παράλληλα ότι συνεχίζουν να τον αναζητούν. Χρονική αντίφαση καταγράφηκε ως προς τον χρόνο που έλαβε διαζύγιο. Τέλος, αδυνατούσε να παράσχει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με την εν λόγω οικογένεια και προέβαλε ότι η οικογένεια του συνεχίζει να παραμένει στη χώρα δίχως πρόβλημα.

 

40.          Κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέγραψαν ότι τα προσκομισθέντα από τον Αιτητή έγγραφα δεν δύνανται να ενισχύσουν ουσιωδώς την αξιοπιστία του πυρήνα του αιτήματός του και δεν προκύπτει σύνδεση των εγγράφων με τον ισχυριζόμενο φόβο δίωξης. Συνεκτιμώντας αφενός ότι ανακύπτει αντίφαση μεταξύ των δηλώσεων του Αιτητή και των εγγράφων σχετικά με τον χρόνο λύσης του γάμου του και αφετέρου ότι τα προσκομισθέντα έγγραφα πρόκειται για αντίγραφα των οποίων η γνησιότητα δεν δύναται να επαληθευθεί, οι Καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τον υπό εξέταση ισχυρισμό στο σύνολό του ως μη αξιόπιστο.

 

41.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, ήτοι την ταυτότητα, τα στοιχεία του προσωπικού του προφίλ και τη χώρα καταγωγής που είχαν ήδη σε προγενέστερο στάδιο εξεταστεί, και κατόπιν έρευνας που πραγματοποιήθηκε για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι το Κάιρο, κρίθηκε ότι δεν ανακύπτουν λόγοι εκ των οποίων θα μπορούσε να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής, ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει οποιοδήποτε κίνδυνο.

 

42.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή κατά την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής, δυνάμει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2025, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος έκθεσης σε σοβαρής βλάβη δυνάμει του άρθρου 19(2) των ιδίων νόμων.

 

43.          Ολοκληρώνοντας, οι Καθ’ ων η αίτηση  έκριναν ότι δεν δύναται να γίνει αποδεκτό ότι ο Αιτητής θα υποβληθεί σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση και/ή τιμωρία σε περίπτωση επιστροφής του στην Αίγυπτο και ειδικότερα στο Κάιρο, κατά παράβαση του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ και/ή της αρχή της μη επαναπροώθησης.

 

44.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

45.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του.

 

46.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση εσφαλμένως συμπεριλαμβάνουν στον τίτλο του εν λόγω ισχυρισμού τον «φόβο δίωξής» του, συγχέοντάς τον με την αξιολόγηση των συνθηκών από τις οποίες αυτός απορρέει. Ο φόβος δίωξης εξετάζεται κατά το στάδιο της αξιολόγησης του κινδύνου και ερμηνεύεται στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης. Αντιθέτως, οι ουσιώδεις ισχυρισμοί, των οποίων αξιολογείται η αξιοπιστία, αφορούν κυρίως παρελθοντικά περιστατικά και, ενίοτε, υφιστάμενες καταστάσεις και/ή συνθήκες. Ως εκ τούτου, ο επίμαχος ισχυρισμός αποδίδεται ορθότερα ως «η δίωξη του Αιτητή από την οικογένεια της ερωμένης του, αφότου η πρώην σύζυγός του τους ενημέρωσε για τη σχέση τους».

 

47.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του υπό αναφορά ισχυρισμού, παρατηρείται, καταρχάς, ότι ο Αιτητής δεν ανέφερε οποιαδήποτε προσωπική επαφή με τα πρόσωπα που φέρεται να τον απειλούσαν. Αντιθέτως, διευκρίνισε ότι ουδέποτε δέχθηκε ο ίδιος απειλή ή προσέγγιση από μέλος της οικογένειας της ερωμένης του και ότι οι σχετικές πληροφορίες τού μεταφέρονταν αποκλειστικά από τους αδελφούς του, οι οποίοι φέρονται να δέχονταν τηλεφωνήματα από άγνωστα πρόσωπα. Μάλιστα, παραδέχθηκε ότι ούτε οι αδελφοί του γνώριζαν την ταυτότητα των καλούντων ούτε υπήρχε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο που να συνέδεε τα τηλεφωνήματα με τη συγκεκριμένη οικογένεια. Συνεπώς, η απόδοση των απειλών στην οικογένεια της ερωμένης του στηρίζεται σε υπόθεση και όχι σε άμεση γνώση ή επαρκώς εξατομικευμένα πραγματικά περιστατικά.

 

48.          Περαιτέρω, οι δηλώσεις του ως προς την ταυτότητα και τη δυνατότητα δράσης των φερόμενων δραστών παρέμειναν ιδιαιτέρως γενικές. Παρότι χαρακτήρισε την οικογένεια της ερωμένης του ως “γνωστή” και “ισχυρή”, δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει τα μέλη της, τη θέση ή την επιρροή τους ούτε να εξηγήσει με συγκεκριμένο τρόπο σε τι συνίστατο η υποτιθέμενη ισχύς τους, πέραν της αόριστης αναφοράς ότι ασχολούνταν με το εμπόριο. Ομοίως, η εκτίμησή του ότι θα εξακολουθούν να τον αναζητούν επ’ αόριστον και ότι θα μπορούσαν να τον εντοπίσουν οπουδήποτε στην Αίγυπτο δεν συνοδεύτηκε από συγκεκριμένα στοιχεία ή περιστατικά που να την καθιστούν ευλόγως θεμελιωμένη.

 

49.          Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται, τέλος, στο γεγονός ότι, μολονότι το επίδικο περιστατικό φέρεται να συνέβη τον Δεκέμβριο του 2019, ο Αιτητής παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του μέχρι τον Ιανουάριο του 2022. Κατά το διάστημα αυτό διέμεινε σε διάφορες περιοχές, μεταξύ άλλων στην Αλεξάνδρεια και στο Sharm el-Sheikh, χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε άμεση απειλή, επίθεση ή προσέγγιση. Η επί διετία παραμονή του στην Αίγυπτο χωρίς την υλοποίηση των φερόμενων απειλών ή οποιαδήποτε αποδεδειγμένη προσπάθεια εντοπισμού του αποδυναμώνει ουσιωδώς τον ισχυρισμό περί πραγματικής και συνεχιζόμενης στοχοποίησής του.

 

50.          Ως προς την εξωτερικής αξιοπιστία του Αιτητή, τα προσκομισθέντα έγγραφα σχετικά με το διαζύγιο του Αιτητή δύνανται, ακόμα και εάν γίνοντνανγίνονταν αποδεκτά ως γνήσια και αξιόπιστα, να τεκμηριώσουν αποκλειστικά τη λύση του γάμου του. Δεν αποδεικνύουν, όμως, ούτε την ύπαρξη εξωσυζυγικής σχέσης ούτε ότι το διαζύγιο επήλθε εξαιτίας αυτής και, κυρίως, δεν καταδεικνύουν ότι η πρώην σύζυγός του ενημέρωσε την οικογένεια της ερωμένης του ή ότι μέλη της τελευταίας τον απείλησαν και εξακολουθούν να τον αναζητούν. Η λύση του γάμου αποτελεί επιμέρους και περιφερειακή παράμετρο της αφήγησης, η οποία μπορεί να οφείλεται σε πλείστους άλλους λόγους και δεν αποδεικνύει τον πυρήνα του υπό εξέταση ισχυρισμού.

 

51.          Η ύπαρξη εξωτερικών πηγών που αναφέρονται γενικότερα στην ύπαρξη εγκλημάτων τιμής στη χώρα καταγωγής του Αιτητή ομοίως δεν δύνανται να επιδράσουν ουσιωδώς στην αξιολόγηση της φερόμενης προσωπικής του δίωξης, καθώς η εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή δεν έχει θεμελιωθεί εν προκειμένω για τους λόγος που καταγράφονται ανωτέρω. Ως εκ τούτου, ο υπό εξέταση ισχυρισμός απορρίπτει στο σύνολό του.

 

52.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχει ο Αιτητής, στη βάση των δύο αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών του, επιπρόσθετα προς όσα καταγράφονται στην Εισηγητική-Έκθεση, ιδίως όσον αφορά στην επικαιροποιημένη εικόνα της κατάστασης ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, παρατηρούνται τα εξής:

 

53.          Σύμφωνα με έκθεση του ACCORD που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο 2025, οι αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά ένοπλων ομάδων στην περιοχή του βόρειου Σινά εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία.^[2] Η Μονάδα ΠΧΚ του CGRS-CEDOCA αναφέρει στην έκθεσή της Οκτωβρίου του 2024 ότι «βάσει βιβλιογραφικής έρευνας και δεδομένων ACLED, τόσο στο βόρειο Σινά όσο και στο υπόλοιπο της χώρας, η βία έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια», εν μέρει λόγω της εντατικοποίησης των στρατιωτικών επιχειρήσεων.^[3] Ο Πρόεδρος El-Sisi κήρυξε τη χερσόνησο του Σινά ελεύθερη από τρομοκρατία τον Ιανουάριο 2023 και ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο βόρειο Σινά τον Απρίλιο 2023.^[4] Σύμφωνα με την 2025 έκθεση του οργανισμού Human Rights Watch που αφορά στα γεγονότα του 2024, «παρά τη σχετικά ήρεμη κατάσταση, οι αρχές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την περιοχή του βόρειου Σινά ως de facto κλειστή στρατιωτική ζώνη και έχουν απαγορεύσει την ανεξάρτητη δημοσιογραφική κάλυψη.»^[5]

 

54.          Η αυστριακή BFA Staatendokumentation σε έκθεση της που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο 2025 επισημαίνει ότι «τρομοκρατικές επιθέσεις μπορούν να εκδηλωθούν σε όλη τη χώρα, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν συγκεντρωθεί στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου του Σινά», ενώ  η περιοχή του βόρειου Σινά παραμένει «εστία» τρομοκρατικής δραστηριότητας.^[6]

 

55.          Σύμφωνα με δημοσίευμα του Zawia3, ενός εθνικού ερευνητικού πρακτορείου^[7], ημερομηνίας Αυγούστου 2025, παρότι οι καταγεγραμμένες τρομοκρατικές επιχειρήσεις έχουν μειωθεί και το κράτος έχει αρχίσει να κάνει λόγο για σχέδια ανάπτυξης και ανοικοδόμησης του κυβερνείου [βόρειου Σινά], ένοπλοι φυλετικοί σχηματισμοί «εξακολουθούν να διαδραματίζουν ρόλους στον τομέα της ασφάλειας και της υλικοτεχνικής υποστήριξης επί του πεδίου, ενώ έχουν επεκτείνει τη δραστηριότητά τους και στον οικονομικό τομέα, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση συνοριακών διαβάσεων και εμπορικών δραστηριοτήτων.»^[8]

 

56.          Όπως αναφέρει άρθρο του Middle East Eye, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο 2025 και το οποίο επικαλείται ανώτερη στρατιωτική πηγή, η Αίγυπτος ανέπτυξε «πρόσθετες δυνάμεις κατά μήκος των συνόρων με τη Γάζα, εν μέσω αυξανόμενων φόβων ότι η σχεδιαζόμενη από το Ισραήλ κατοχή της Λωρίδας θα μπορούσε να οδηγήσει Παλαιστινίους προς το βόρειο Σινά.»^[9] Άρθρο του ίδιου πρακτορείου που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο 2026 επισημαίνει πως ισραηλινά μέσα ενημέρωσης «ανέδειξαν για ακόμη μία φορά τις αυξανόμενες στρατιωτικές δυνατότητες της Αιγύπτου, καθώς και τις κινήσεις που συνδέονται με την ενίσχυση της στρατιωτικής της παρουσίας στο Σινά, αντανακλώντας τις ανησυχίες που επικρατούν στους ισραηλινούς κύκλους ασφαλείας και στον πολιτικό χώρο.»^[10]

 

 

57.          Για λόγους πληρότητας της έρευνας θα παρατεθούν ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στο Κάιρο. Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 25.8.2026), στην εν λόγω περιοχή, καταγράφηκαν 62 περιστατικά ασφαλείας από τα οποία προκλήθηκαν 8 θάνατοι.^[11] Σημειώνεται πως σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2026 ο πληθυσμός στο Cairo ανέρχεται σε 10,119,520 κατοίκους.^[12]

 

58.          Από το σύνολο των ανωτέρω πληροφοριών προκύπτει ότι, μολονότι εξακολουθούν να καταγράφονται περιστατικά τρομοκρατικής και ένοπλης δραστηριότητας στην Αίγυπτο, αυτά εντοπίζονται κυρίως στο βόρειο και κεντρικό Σινά και σε ορισμένες παραμεθόριες περιοχές. Αντιθέτως, στο Κάιρο, όπου εντοπίζεται η συνήθης διαμονή του Αιτητή, η κατάσταση ασφαλείας κινείται σε χαμηλά επίπεδα βίας, λαμβανομένων ιδίως υπόψη του περιορισμένου αριθμού περιστατικών και θυμάτων σε συνάρτηση με τον ιδιαίτερα μεγάλο πληθυσμό της πόλης. Ομοίως, από τις διαθέσιμες επικαιροποιημένες πληροφορίες δεν προκύπτει η ύπαρξη ένοπλης σύρραξης ή συστηματικής ένοπλης δραστηριότητας στην Αλεξάνδρεια ή στο Sharm el‑Sheikh, όπου επίσης διέμεινε ο Αιτητής. Συνακόλουθα, η γενική κατάσταση ασφαλείας στις συγκεκριμένες περιοχές δεν εμφανίζει τέτοια ένταση, συχνότητα ή έκταση βίας, ώστε η απλή παρουσία αμάχου σε αυτές να συνεπάγεται πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.[13]

 

59.          Αναφορικά με την μεταχείριση των χριστιανών στην Αίγυπτο παρατίθενται οι κάτωθι πληροφορίες.

 

60.          Σύμφωνα με την 2026 έκθεση της Επιτροπής των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία, η οποία δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο 2026, «το 2025, οι συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στην Αίγυπτο παρέμειναν κακές. Η κυβέρνηση συνέχισε να περιορίζει συστηματικά την ελευθερία θρησκείας ή πεποιθήσεων για τις θρησκευτικές μειονότητες και για άτομα που εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από την κρατική ερμηνεία του Ισλάμ. Οι αιγυπτιακές αρχές υπέβαλλαν σε παρατεταμένη προφυλάκιση άτομα που θεωρούνταν ύποπτα για παραβίαση του Νόμου 98(στ), ο οποίος τιμωρεί την «γελοιοποίηση ή προσβολή μίας θεϊκής θρησκείας ή μιας αίρεσης/θρησκευτικής ομάδας».^[14]

 

61.          Περί το 90% του πληθυσμού στην Αίγυπτο είναι σουνίτες μουσουλμάνοι με τους σιίτες, τους κορανιστές και άλλες μη σουνιτικές μουσουλμανικές ομάδες να αποτελούν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού.^[15] Οι χριστιανοί αντιπροσωπεύουν περίπου το 10% του πληθυσμού, αποτελώντας τη μεγαλύτερη χριστιανική μειονότητα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής με το μεγαλύτερο ποσοστό (άνω του 90%) να ανήκει στην Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία και μια μικρότερη μερίδα να ασπάζεται το ευαγγελικό, το καθολικό και ορισμένα μικρότερα χριστιανικά δόγματα.^[16] Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι μπαχάι και οι εβραίοι απαρτίζουν μικρότερο ποσοστό του πληθυσμού.^[17]

 

62.          Το Freedom House στην 2025 έκθεσή του που αφορά στα γεγονότα του 2024 καταγράφει πως στην Αίγυπτο οι θρησκευτικές μειονότητες συχνά υφίστανται διώξεις όταν εκφράζουν δημόσια τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αρχές τους απαγγέλλουν κατηγορίες για βλασφημία.^[18] Οι κόπτες χριστιανοί, οι οποίοι αποτελούν σημαντική θρησκευτική μειονότητα στην Αίγυπτο, καθώς και μικρότερες ομάδες, όπως οι σιίτες μουσουλμάνοι, άλλα δόγματα Χριστιανισμού και οι άθεοι, αντιμετωπίζουν εκτεταμένες διώξεις και περιστατικά βίας.^[19] Η έκθεση ενδεικτικά παραθέτει ότι τον Απρίλιο 2024, φήμες για μετατροπή κατοικίας σε εκκλησία προκάλεσαν βίαιες επιθέσεις και λεηλασίες σε χριστιανικές κατοικίες από μουσουλμάνους ενώ οι αρχές επικρίθηκαν για την ανεπαρκή προστασία των μειονοτήτων και για την αδυναμία αντιμετώπισης της έλλειψης εκκλησιών.^[20]

 

63.          Σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε το Austrian Centre for Country of Origin & Asylum Research and Documentation (ACCORD), δημοσιευθείσες τον Νοέμβριο 2025, οι νόμοι περί βλασφημίας χρησιμοποιούνται σε βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών.^[21]

 

64.          Περαιτέρω, σύμφωνα με την Christian Solidarity International (CSI), μια χριστιανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων,^[22] «το αιγυπτιακό νομικό σύστημα περιλαμβάνει διατάξεις που θέτουν τους χριστιανούς σε μειονεκτική θέση. Οι λεγόμενοι «νόμοι περί βλασφημίας» χρησιμοποιούνται για να τιμωρούνται άτομα που προσβάλλουν τα θρησκευτικά αισθήματα, και οι διατάξεις αυτές συχνά ερμηνεύονται με πολύ ευρεία έννοια. Οι χριστιανοί, καθώς και οι μουσουλμάνοι με μη ορθόδοξες απόψεις, μπορούν να γίνουν στόχος για κάτι τόσο απλό όσο μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.»^[23]

 

65.          Στο πλαίσιο της έρευνας που διεξήγαγε το ACCORD και της συνέντευξης που πραγματοποίησε με την CSI, ένας Αιγύπτιος ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανέδειξε τα κοινωνικά ζητήματα που σχετίζονται με την αντίδραση των μουσουλμάνων κατά της κατασκευής χριστιανικών εκκλησιών και τα οποία εντοπίζονται στη βελτίωση του κοινωνικού status των χριστιανών οι οποίοι ιστορικά κατείχαν υποδεέστερη θέση εντός της ισλαμικής κοινωνίας.^[24]

 

66.          Σύμφωνα με την CSI, στην Αίγυπτο, επιτρέπεται στους μουσουλμάνους άνδρες να παντρεύονται χριστιανές γυναίκες, ενώ οι χριστιανοί άνδρες δεν επιτρέπεται να παντρεύονται μουσουλμάνες γυναίκες.^[25] Όλα τα παιδιά από μικτούς γάμους καταγράφονται αυτομάτως ως μουσουλμάνοι.^[26] Η θρησκευτική ταυτότητα κάθε ατόμου καταχωρίζεται από το κράτος και αναγράφεται στο δελτίο ταυτότητάς του.^[27]

 

67.          Το Open Doors, στην 2026 συνοπτική αναφορά του για την Αίγυπτο αναφέρει ότι σε ολόκληρη τη χώρα παρατηρείται έντονος διχασμός μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων.^[28] Οι διακρίσεις εις βάρος των χριστιανών στην απασχόληση εξακολουθούν να είναι συχνές, ιδιαίτερα όσον αφορά ευαίσθητες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό.^[29] Παράλληλα, οι χριστιανικές επιχειρήσεις ενδέχεται επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο μποϊκοτάζ.^[30] Οι επιθέσεις και οι παρενοχλήσεις συχνά παραμένουν ατιμώρητες λόγω της ανεπαρκούς εφαρμογής του νόμου.^[31]

 

68.          Στην προαναφερθείσα έκθεση του ACCORD, η οργάνωση σταχυολογεί επιθέσεις σε βάρος της χριστιανικής κοινότητας, εντοπίζοντας αυτές κυρίως στην Άνω Αίγυπτο και ειδικά στην επαρχία Minya, καθώς και στις πτωχές αγροτικές περιοχές όπως τα χωριά και οι πόλεις του Δέλτα του Νείλου.^[32] Αναφέρει την επίθεση με μαχαίρι σε βάρος 3 χριστιανών μέσα σε ένα τοπικό φαρμακείο στο χωριό Ashruba της επαρχίας Minya τον Νοέμβριο 2024^[33] καθώς και την επίθεση σε χριστιανικά σπίτια και ιδιοκτησίες στο χωριό Nazlet Jelf, επίσης στην επαρχία Minya, τον Οκτώβριο 2025, σε συνέχεια φημολογούμενης σχέσης ανάμεσα σε μία μουσουλμάνα κοπέλα και ένα νεαρό χριστιανό.^[34]

 

69.          Δημοσίευμα του Τhe New Arab αναφέρει ότι οι διακρίσεις σε βάρος χριστιανών είναι σχετικά διακριτικές σε μεγάλες πόλεις όπως η πρωτεύουσα, ή η Αλεξάνδρια, ωστόσο, γίνονται πολύ πιο έντονες στις νότιες περιοχές της χώρας.^[35]

 

70.          Λαμβανομένων υπόψιν των ανωτέρω, ως προς το προσωπικό προφίλ του Αιτητή και, ειδικότερα, τη χριστιανική θρησκευτική του ταυτότητα, οι ανωτέρω αντικειμενικές πληροφορίες επιβεβαιώνουν ότι οι χριστιανοί στην Αίγυπτο ενδέχεται να αντιμετωπίζουν κοινωνικές και θεσμικές διακρίσεις, περιορισμούς ως προς την άσκηση της θρησκείας τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, περιστατικά βίας. Εντούτοις, οι σοβαρότερες επιθέσεις φαίνεται να εντοπίζονται κυρίως στην Άνω Αίγυπτο, ιδίως στην επαρχία Minya, καθώς και σε πτωχές αγροτικές περιοχές, ενώ στις μεγάλες πόλεις, όπως το Κάιρο και η Αλεξάνδρεια, οι διακρίσεις εμφανίζονται περισσότερο περιορισμένες και λιγότερο έκδηλες. Οι πληροφορίες αυτές, συνεκτιμώμενες με τις εξατομικευμένες περιστάσεις του Αιτητή, δεν καταδεικνύουν ότι κάθε χριστιανός στην Αίγυπτο αντιμετωπίζει, αποκλειστικά λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας, πραγματικό κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Ειδικότερα, ο Αιτητής διέμεινε επί σειρά ετών στο Κάιρο, ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του, απέκτησε δίπλωμα Εμπορικών Σπουδών και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά, διατηρώντας κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε αποδεδειγμένο περιστατικό δίωξης ή ουσιώδους διάκρισης λόγω του θρησκεύματός του. Περαιτέρω, μέλη του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος διαβιούν στο Κάιρο, χωρίς να προκύπτει ότι αντιμετωπίζουν συναφή προβλήματα. Υπό τα δεδομένα αυτά, η χριστιανική ταυτότητα του Αιτητή, εξεταζόμενη σε συνάρτηση με τον τόπο προηγούμενης συνήθους διαμονής του, το μορφωτικό και επαγγελματικό του υπόβαθρο, την προηγούμενη απρόσκοπτη διαβίωσή του και την ύπαρξη οικογενειακού δικτύου στο Κάιρο, δεν θεμελιώνει εύλογη πιθανότητα να υποστεί πράξεις δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του.

71.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

27.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς επικουρικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

28.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] και ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

29.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

30.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

72.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Στη βάση των ανωτέρω πηγών, δεν λαμβάνει χώρα είτε στο Κάιρο είτε στην Αλεξάνδρεια είτε στο Sharm el‑Sheikh της Αιγύπτου ένοπλη σύρραξη συνεπώς παρέλκει η εξέταση συνδρομής οποιουδήποτε άλλου συστατικού στοιχείου της εν λόγω διάταξης.

73.          Επικουρικώς, ως  προς τις περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής είναι άνδρας νεαρής ηλικίας και χωρίς προβλήματα υγείας. Πρόκειται για λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία και αυτοσυντήρηση πρόσωπο. Είναι περαιτέρω εξοικειωμένος με την περιοχή, καθότι διέμενε για αρκετά χρόνια, άρα σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους, δεν έχει τεκμηριώσει περιστατικό παρελθούσας δίωξης, ενώ διαθέτει ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο.

31.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.