ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.1627/25

 

27 Οκτωβρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

F. B.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Μ. Παπαλοΐζου, δικηγόρος για Αιτητή

Κα Π. Βρυωνίδου, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου η οποία του κοινοποιήθηκε δι’ επιστολής στις 04/06/25 ως άκυρης, στερούμενης έννομου αποτελέσματος (Αιτητικό Α), απόφαση «με την οποία να αναγνωρίζεται ως δικαιούχος καθεστώτος ασύλου και/ή συμπληρωματικής προστασίας» (Αιτητικό Β) και απόφαση «με την οποία να αναγνωρίζεται στον Αιτητή καθεστώς διεθνούς προστασίας» (Αιτητικό Γ).   

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από τη Γουινέα, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 10/04/25 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 16/04/25 (ερ.1-3, 48).

Στις 07/05/25 και 17/05/25 διεξήχθησαν συνεντεύξεις με τον αιτητή προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.37-43, 44-48) μετά δε τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση- Εισήγηση και στις 31/05/25 η αίτηση διεθνή προστασία απορρίφθηκε (ερ.62-69). Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 04/06/25 και του μεταφράστηκε στην μητρική του γλώσσα (ερ.70, 3).

Στην επίδικη αίτηση ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη Γουινέα για να ζητήσει διεθνή προστασίας εξαιτίας του ότι υπέφερε από τον πατριό του, ο οποίος τον αναζητεί, καθώς, ως περαιτέρω αναφέρει, όταν η μητέρα του παντρεύτηκε τον πατριό του αυτός άρχισε να χτυπά τον αιτητή και την μητέρα του, το 2020 η μητέρα του απεβίωσε από τα χτυπήματα που δεχόταν, το δε 2022 ο αιτητής πήρε τα χρήματα του πατριού του και έφυγε από τη χώρα και έκτοτε ο αιτητής, ως αναφέρει, μετακινείται και κρύβεται.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο αιτητής ανέφερε ότι είναι υγιής, γεννήθηκε και διέμενε στο Κονάκρυ το 2022 έφυγε από τη Γουινέα και διέμενε διαδοχικά στο Μάλι, Τυνησία και Σιέρρα Λεόνε και επέστρεψε στη γενέτειρα του για λίγο το 2025, όταν και έφυγε και ήρθε στη Δημοκρατία, μέσω κατεχομένων. Ο (βιολογικός) πατέρας του απεβίωσε όταν ο ίδιος κυοφορούνταν, η δε μητέρα του απεβίωσε το 2020 από ασθένεια, ο πατριός και η μητριά του μένουν στο Κονάκρυ, μαζί με την (ετεροθαλή) αδελφή του, όπου διέμενε και ο ίδιος προτού φύγει από τη Γουινέα. Δεν διατηρεί επικοινωνία μ’ αυτούς.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι τα προβλήματα του άρχισαν όταν ο πατριός του παντρεύτηκε 2^η σύζυγο, μετά τον θάνατο της μητέρας του αιτητή, όταν ο πατριός και η μητριά του άρχισαν να χτυπούν τον αιτητή και μια μέρα ο αιτητής πήρε τα χρήματα του πατριού του και έφυγε για το Μάλι (το 2022). Καλούμενος να αναφέρει περαιτέρω στοιχεία ο αιτητής ανέφερε ότι τον χτυπούσαν, δεν του έδιναν φαγητό και τις περισσότερες φορές έτρωγε στους γείτονες, έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού και η μητριά του τον έστελνε στην αγορά για να πουλήσει ρούχα και τότε ένας γείτονας του είπε να φύγει γιατί θα τον σκοτώσουν, ο ίδιος δε γείτονας τον βοήθησε να φύγει για το Μάλι. Εκείνη την ημέρα ο αιτητής τσακώθηκε με την μητέρα του (σ.σ. μάλλον εννοεί την μητριά του) την έσπρωξε, εκείνη έκλαιγε, ο ίδιος ήταν 18 ετών και τότε πήγε στο Μάλι (για 1 έτος), μετά πήγε στην Τυνησία (για 1 ½ έτος), μετά επέστρεψε στο Κονάκρυ, πήρε τα χρήματα του πατριού του και ταξίδεψε στην Κύπρο (στα κατεχόμενα) για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Ερωτώμενος τι θα του συμβεί αν επιστρέψει ανέφερε ότι θα διωχθεί από τους θετούς του γονείς και, σε ακόλουθες ερωτήσεις, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει άλλον στη Γουινέα και ότι είναι αδύνατο να μείνει σε άλλη περιοχή.

Ερωτώμενος κατά τη 2^η συνέντευξη για το πότε απεβίωσε η μητέρα του ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν το 2020, δεν θυμόταν τον μήνα, όμως ήταν από ασθένεια, δεν θυμόταν όμως λεπτομέρειες για την ασθένεια, ανέφερε δε ότι ο πατριός του την πήρε στο νοσοκομείο και πως ο ίδιος ήταν 15-16 ετών τότε. Ερωτώμενος εκ νέου για την κακομεταχείριση που κατ’ ισχυρισμό υπέστη από τον πατριό και την μητριά του επανέλαβε κατ’ ουσία τα όσα είχε αναφέρει κατά την 1^η συνέντευξη. Ερωτώμενος για τον λόγο που ήρθε στην Κύπρο, δεδομένου ότι τα όσα ανέφερε έγιναν προ 4 ετών και ο ίδιος δεν είχε καμία επαφή με τον πατριό και την μητριά του έκτοτε, ανέφερε πως ήρθε «γιατί [θέλει] να [προστατευτεί] και να [επανεκκινήσει] τη ζωή [του]» και πρόσθεσε ότι θέλει να τελειώσει τις σπουδές του, να αρχίσει να εργάζεται και να έχει «μια καλή ζωή». Όταν του υποβλήθηκε ότι στην αίτηση του είχε καταγράψει ότι η μητέρα του απεβίωσε γιατί την χτυπούσε ο πατριός του ανέφερε ότι την χτυπούσε αλλά δεν γνωρίζει αν πέθανε γι’ αυτόν τον λόγο.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα του αιτητή στην αίτηση και τη συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Ο αιτητής έφυγε τη χώρα καταγωγής του γιατί τον χτυπούσε ο πατριός του και ο αιτητής του έκλεψε χρήματα

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο ουσιώδη ισχυρισμό, απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, καθώς, ως κρίθηκε, στερούνταν συνοχής.

Επί του ως άνω 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να τοποθετήσει ακριβώς χρονικά τον θάνατο της μητέρας του, δεν μπορούσε να δώσει άλλες λεπτομέρειες για την ασθένεια (εξαιτίας της οποίας απεβίωσε), δεν έδωσε επαρκείς και ικανοποιητικές λεπτομέρειες για την κατ’ ισχυρισμό κακομεταχείριση που υπόκειτο από την μητριά και τον πατριό του, ούτε για τον κατ’ ισχυρισμό καυγά του με την μητριά του το 2021. Περαιτέρω, ερωτώμενος γιατί θεωρεί ότι οι θετοί του γονείς τον αναζητούν ακόμα με δεδομένο ότι – σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου – αυτός διέμενε εκτός Γουινέας ήδη από το 2021, έδωσε ασαφή απάντηση και ακολούθως ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν τον ψάχνουν. Τέλος αξιολογήθηκε αρνητικά το ότι όταν ο αιτητής ερωτήθηκε για τους λόγους που ήρθε στην Κύπρο αποκρίθηκε ότι ήρθε για να τελειώσει τις σπουδές του, να δουλέψει και να έχει μια καλύτερη ζωή. Δεδομένης δε της αμιγώς προσωπικής φύσης των όσων ο αιτητής ανέφερε δεν κρίθηκε σκόπιμο να αναζητηθούν διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) και, δεδομένων των ελλείψεων που εντοπίστηκαν στην εσωτερική συνοχή των λεγομένων του, ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, κατόπιν ανασκόπησης της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής (Conakry) και λαμβανομένου υπόψη του προφίλ του αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του.

Συνεπεία των ως άνω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του αιτητή στη χώρα καταγωγής του.

Κατά τις διευκρινήσεις ο συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητά τους λοιπούς νομικούς ισχυρισμούς, προωθώντας τελικά μόνο τον ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας κατά την επίδικη διαδικασία.

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν άπαντες οι ισχυρισμοί του αιτητή, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας αυτής, ζητώντας γι’ αυτό απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένου ότι οι ως άνω μόνοι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπών με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, καθώς όσα ανέφερε στις επίδικες συνεντεύξεις, ως οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν λεπτομερώς στην επίδικη έκθεση (ερ.65-66), στερούνταν, επί πάσης πτυχής τους, κάθε ψήγματος αναμενόμενης λεπτομέρειας ή και βιωματικού στοιχείου και έβριθαν κενών, ασαφειών και προφανών αντιφάσεων και ουδέν βιωματικό στοιχείο ή επαρκείς λεπτομέρειες παρέθεσε αναφορικά με όλα όσα εξιστόρησε. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι, ακόμα και γίνονταν δεκτοί οι ισχυρισμοί του αιτητή, δεν αποκαλύπτουν και δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν βάσιμο φόβο δίωξης ή και σοβαρής βλάβης για το μέλλον, δεδομένου ότι ο αιτητής είναι πλέον ενήλικος, έχει ζήσει για αρκετά χρόνια εκτός της χώρα καταγωγής του, σε διάφορες μάλιστα χώρες, και ουδέν αναφέρεται στη βάση του οποίου θα μπορούσε να στηριχθεί συμπέρασμα ότι σε περίπτωση επιστροφής του θα μπορούσε να εντοπιστεί και να υποστεί κακομεταχείριση από τους θετούς του γονείς κατά την επιστροφή του στο Conakry, μετά από 5 και πλέον έτη.

Ενόψει των ως άνω δεν έχω τίποτε να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων του αιτητή που άπτονται του 2^ου ισχυρισμού, πέραν των όσων επί τούτου ενδελεχώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση, τα οποία και παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία υιοθετώ και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω.

Σημειώνω περαιτέρω ότι, δεδομένης της παντελούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του αιτητή αλλά και της αμιγώς προσωπικής φύσης τους, δεν θεωρώ ότι ήταν απαραίτητη η αναζήτηση πληροφορίων αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία τους, αφού, ως και στο εγχειρίδιο «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», του EASO, σελ.132, αναφέρεται, η έρευνα ΠΧΚ «ενδέχεται να μην είναι απαραίτητ[η] σε περίπτωση αρνητικής διαπίστωσης περί της αξιοπιστίας βάσει καταφανούς έλλειψης εσωτερικής συνοχής».

Απομένει εδώ μια έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Conakry) σε επικαιροποιημένη βάση.

Σύμφωνα με στοιχεία από τη βάση δεδομένων της πλατφόρμας ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), κατά τους τελευταίους 12 μήνες καταγράφηκαν (συνολικά) στην (ευρύτερη) περιοχή της διοικητικής περιφέρειας Conakry της Γουινέας, 88 περιστατικά[1] με 7 θανάτους[2], ο δε πληθυσμός στην εν λόγω διοικητική περιφέρεια εκτιμάται περί τα 3.5 εκατομμύρια κατοίκων[3]. Στην πόλη Conakry, κατά ίδιο διάστημα, καταγράφηκαν 85 περιστατικά[4] και 7 θάνατοι[5], ο δε πληθυσμός της πόλης εκτιμάται περί τα 2.2 εκατομμύρια κατοίκων[6].

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας και η ένταση στον τόπο διαμονής του δεν είναι του επιπέδου που απαιτείται προκειμένου να αποδοθεί συμπληρωματική προστασία, δεδομένου ότι δεν θεωρώ πως υφίστανται εν προκειμένω ιδιαίτερες περιστάσεις που θα μπορούσαν να επιτείνουν τον κίνδυνο για τον αιτητή, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [7] (C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Σημειώνω ότι ο αιτητής είναι περί των 21 ετών σήμερα, υγιής, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία (εργάστηκε άλλωστε στο παρελθόν σε άλλες χώρες), τα οποία και επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι θα έχει τα κατάλληλα μέσα να βιοποριστεί και να μπορέσει να εξασφαλίσει στέγαση, καθώς και τα αναγκαία χρειώδη, παρά τις όποιες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει.

Έπεται ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως οι έννοιες αυτές ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου [αντίστοιχα αρ.3 (5) και (6) του Κανονισμού 2024/1347/ΕΕ]. Δεδομένων δε και των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι τυχόν επιστροφή του συνιστά επαναπροώθηση.

Ουδέν ετέθη ενώπιον μου στα πλαίσια της παρούσης που να ανατρέπει τα ως άνω.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.