T.A. κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 5278/2022, 5279/22 και 5280/22, 5/10/2026
print
Τίτλος:
T.A. κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 5278/2022, 5279/22 και 5280/22, 5/10/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 5278/2022, 5279/22 και 5280/22

 

5 Οκτωβρίου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

 

Υπόθεση Αρ. 5278/2022

 

Μεταξύ:

 

T.A.

Αιτητή

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

....................

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Υπόθεση Αρ. 5279/2022

 

Μεταξύ:

 

S.K.

Αιτήτρια

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

....................

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Υπόθεση Αρ. 5280/2022

 

Μεταξύ:

 

A.A.

Αιτητή

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

....................

 

Οι Αιτητές εμφανίζονται αυτοπροσώπως

Κυριάκος Ιμανίμης για Λουΐζα Γιάγκου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

[Παρόντες ο  κ. Moradi, για πιστή μετάφραση από farsi σε αγγλικά και αντίστροφα, καθώς και η κα Μαρίνα Katchatrian για πιστή μετάφραση από αγγλικά σε ελληνικά και αντίστροφα]

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Οι αιτητές προσφεύγουν με τις ως άνω συνεκδικαζόμενες αιτήσεις ακυρώσεως εναντίον των αντίστοιχων αποφάσεων της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 09/07/2022, με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημα εκάστου εξ αυτών για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από τις Ενστάσεις που καταχωρήθηκαν από τις ευπαίδευτες συνήγορους που εκπροσωπούσαν τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, καθώς και από τα στοιχεία που υπάρχουν καταχωρημένα στους τρεις διοικητικούς φακέλους που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 1 (εφεξής «δ.φ.-Τεκ.1»), Τεκμήριο 2 (εφεξής «δ.φ.-Τεκ.2») και Τεκμήριο 3 (εφεξής «δ.φ.-Τεκ.3»), αντίστοιχα, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω:

 

Οι Αιτητές 1, 2 και 3 αποτελούν οικογένεια, όπου ο Αιτητής 1 και η Αιτήτρια 2 αποτελούν ζεύγος με παιδί τον Αιτητή 3 και είναι όλοι ενήλικοι και υπήκοοι του Ιράν (τουρκο-αζερικής εθνικότητας), χώρα την οποία εγκατέλειψαν, έκαστος ξεχωριστά, περί τον Δεκέμβριο του 2018. Κατόπιν συμπλήρωσης ξεχωριστής αίτησης για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ο Αιτητής 1, η Αιτήτρια 2 και ο Αιτητής 3, στις 02/05/2019, στις 07/05/2019 και στις 02/05/2019, αντίστοιχα, παρέλαβαν βεβαίωση υποβολής αιτήματος διεθνούς προστασίας.

 

Στις 14/03/2022 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή 1, στις 15/03/2022 έλαβε χώρα η συνέντευξη της Αιτήτριας 2 και στις 17/03/2022 του Αιτητή 3 από λειτουργό της EUAA, ο οποίος ακολούθως, στις 25/05/2022 ετοίμασε ενιαία Εισηγητική Έκθεση σχετικά με τις εν λόγω συνεντεύξεις των αιτητών. Στις 09/07/2022, δεόντως εξουσιοδοτημένη από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδια λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε την εισήγηση για απόρριψη των αιτημάτων των αιτητών και αποφάσισε την επιστροφή τους στο Ιράν.

 

Στις 08/08/2022, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε ξεχωριστές για κάθε αιτητή επιστολές στις οποίες συμπεριέλαβε την απορριπτική της απόφαση μαζί με την αιτιολόγησή της σχετικά με το αίτημα των αιτητών, οι οποίες παραλήφθηκαν αντίστοιχα από έκαστο εκ των αιτητών στις 10/08/2022, κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου τους από διερμηνέα.  Ακολούθως, στις 22/08/2022, οι αιτητές καταχώρησαν, αυτοπροσώπως και ξεχωριστά τις υπό εξέταση προσφυγές (με τους ως άνω τίτλους και αριθμούς) εναντίον των αντίστοιχων προαναφερόμενων απορριπτικών αποφάσεων της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος συνεκδίκασης των προσφυγών των αιτητών από τους Καθ’ ων η αίτηση στις 02/02/2023 ενώπιον του Δικαστηρίου, εξέτασε το σχετικό αίτημα και εφόσον η πλευρά των αιτητών συναίνεσε με τη συνεκδίκαση των προσφυγών τους, εξέδωσα μετά από σχετική απόφαση, διάταγμα συνεκδίκασης των εν λόγω προσφυγών (με τους ως άνω τίτλους και αριθμούς) στις 05/04/2023.

 

Ο Αιτητής 1 προέβαλε δια του αιτητικού της προσφυγής του, ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για πολιτικούς λόγους, ενώ δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του, επειδή τον αναζητούν οι αρχές και κάτι τέτοιο θα επηρεάσει τον ίδιο και την οικογένειά του. Συναφώς, δια του αιτητικού των προσφυγών τους, η Αιτήτρια 2 και ο Αιτητής 3 επικαλέστηκαν τους πιο πάνω λόγους που δήλωσε ο Αιτητής 1.

 

Μέσω της γραπτής του αγόρευσης (στη μητρική του γλώσσα και στα αγγλικά, συνοδευόμενη από μετάφραση στα ελληνικά) ημερομηνίας 10/11/2022, που ο Αιτητής 1 προσκόμισε στο παρόν Δικαστήριο, ο ίδιος προβαίνει αρχικά σε μια επανάληψη των ισχυρισμών που προέβαλε κατά τη συνέντευξη του στην Υπηρεσία Ασύλου, περί του πολιτικού ακτιβισμού που είχε ως μέλος του κινήματος GAMOH στη χώρα καταγωγής του, καθώς και των κατ’ ισχυρισμών περιστατικών εναντίον του στο Ιράν εξαιτίας της δράσης του εκεί, της σύλληψης και καταδίκης του σε ένα έτος φυλάκισης τον Ιούνιο του 2011, όπου παρέμεινε στη φυλακή για 6 μήνες αντιμετωπίζοντας βασανιστήρια, καθώς και της σύλληψης και κράτησης του για 10 ημέρες τον Ιούλιο του 2018, κατά την οποία υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, ενώ αργότερα πληροφορήθηκε ως προέβαλε από τους συγγενείς του στο Ιράν ότι εν τέλει του επιβλήθηκε επταετής ποινή φυλάκισης εν τη απουσία του.

 

Αναφέρθηκε επίσης στην κατ’ ισχυρισμό σύλληψη του φίλου του περί τον Δεκέμβριο του 2018 καθώς τύπωναν φυλλάδια στο γραφείο του για μια εκδήλωση υπέρ των Αζέρων, καθώς και στις απειλές που ακολούθησαν εναντίον της συζύγου του (Αιτήτρια 2) και του υιού του (Αιτητής 3) από τις κρατικές αρχές του Ιράν, προτού εκείνοι εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Καταλήγοντας, επικαλέστηκε πως έχει καταδικαστεί στο Ιράν σε ποινή φυλάκισης ενός επιπλέον έτους, επειδή διέφυγε από τη χώρα, καθώς επίσης, ότι σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν, ο ίδιος (Αιτητής 1) και η οικογένεια του (Αιτήτρια 2 και Αιτητής 3), θα υποστούν κακομεταχείριση και βασανιστήρια. Τέλος, δηλώνει πως δεν μπορούν να επιστρέψουν στο Ιράν, ενώ αναφέρει ότι σε επικοινωνία με συγγενείς του στο Ιράν, ο ίδιος ζήτησε από εκείνους όπως προμηθευτούν τα έγγραφα από το ισλαμικό δικαστήριο στη χώρα του, για να του τα στείλουν ώστε να μπορέσει να τα προσκομίσει στο Δικαστήριο στα πλαίσια της υπόθεσής του.

 

Συνακόλουθα, μέσω της γραπτής της αγόρευσης (στη μητρική της γλώσσα και στα αγγλικά, συνοδευόμενη από μετάφραση στα ελληνικά) ημερ.11/11/2022, που η Αιτήτρια 2 προσκόμισε στο Δικαστήριο, η ίδια προβαίνει αρχικά σε παράθεση των προσωπικών της στοιχείων, ενώ επικαλείται τις ‘σκληρές’ απειλές και πιέσεις από την κυβέρνηση του Ιράν, ως τον λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της. Προβάλλει επίσης ότι, όπως και η ίδια, έτσι και ο υιός της (Αιτητής 3), είχαν δεχθεί άμεσες και έμμεσες απειλές κατά της ζωής του στη χώρα καταγωγής τους. Επιπλέον, ισχυρίζεται πως ο σύζυγος της (Αιτητής 1) κατηγορείτο και καταζητείτο στο Ιράν από την κρατική αστυνομία. Τέλος, ισχυρίζεται πως λόγω των πιο πάνω, δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στο Ιράν.

 

Με τη σειρά του, ο Αιτητής 3 δήλωσε ενώπιον του Δικαστηρίου (κατά τη δικάσιμο ημερ.12/01/2023), ότι εγκατέλειψαν τη χώρα καταγωγής τους, επειδή ο πατέρας του (Αιτητής 1) αντιμετώπιζε προβλήματα με τις αρχές του Ιράν, ενώ κινδύνευαν και δεν μπορούσαν να παραμείνουν εκεί, ισχυριζόμενος επίσης πως στο Ιράν επισκέφτηκαν την οικία τους οι αρχές δύο φορές και «πήραν» τον πατέρα του (Αιτητής 1). Καταλήγοντας, ο Αιτητής 3 προέβαλε πως στη χώρα καταγωγής του, ο ίδιος δεν είχε τη δυνατότητα να εκφραστεί και να ζήσει με άνεση.

 

Ο Αιτητής 3, μέσω της γραπτής του αγόρευσης ημερομηνίας 20/12/2022 (στη μητρική του γλώσσα, η οποία και αργότερα μεταφράστηκε στα ελληνικά), που είχε προσκομίσει στο Δικαστήριο κατά την παραπάνω δικάσιμο, επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς περί του ότι ο ίδιος και η οικογένεια του βρίσκονταν υπό αρκετή πίεση στη χώρα καταγωγής του, επικαλούμενος ότι η ιρανική υπηρεσία πληροφοριών τους παρακολουθούσε επειδή ο ίδιος σπούδαζε στη μητρική του γλώσσα και ο πατέρας του (Αιτητής 1) ήταν πολιτικός ακτιβιστής. Επιπρόσθετα, προέβαλε ότι λόγω της ανασφάλειας και των απειλών, αποφάσισε να σταματήσει τις σπουδές του στο Αζερμπαϊτζάν καθώς και να εγκαταλείψει οριστικά το Ιράν. Τέλος, εισηγείται πως εάν επιστρέψουν στο Ιράν, δεν γνωρίζει ο ίδιος τι θα συμβεί σε τέτοια περίπτωση, ωστόσο, πιστεύει πως τούτο δεν θα είναι κάτι καλό, ενώ επικαλείται επιπλέον, ότι σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν, τότε θα φυλακίσουν ολόκληρη την οικογένεια, ενώ εκτός της χώρας του, μπορούν και οι τρεις τους να ζουν ελεύθεροι.

 

Στα πλαίσια της πιο πάνω γραπτής του αγόρευσης (ημερ.20/12/2022), ο Αιτητής 3 προσκόμισε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα έγγραφα (στα ιρανικά) που αφορούν τον πατέρα του (Αιτητή 1), τα οποία και έτυχαν (αργότερα) μετάφρασης στα ελληνικά:

 

Έγγραφο 1 – Φέρεται να αφορά απόφαση του δευτέρου τμήματος του δικαστηρίου της Urmia και φέρει ημερομηνία έκδοσης 30 Ιανουαρίου 2019, με αναφορά στο ονοματεπώνυμο του Αιτητή 1 ως κατηγορούμενου «για προπαγανδιστική δραστηριότητα κατά του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και για συμμετοχή σε παράνομους συνδέσμους στο κάστρο του Babak», σύμφωνα με την οποία φαίνεται ο Αιτητής 1 να καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, με την πιο πάνω κατηγορία (στα πλαίσια του άρθρου 500 του Ισλαμικού Ποινικού Κώδικα) και με δυνατότητα να ασκηθεί έφεση στην εν λόγω δικαστική απόφαση εν τη απουσία του (εντός 10 ημερών από την ημερομηνία ειδοποίησης του δικαστηρίου).

 

Έγγραφο 2 – Φέρεται να αφορά απόφαση του δευτέρου τμήματος του δικαστηρίου της Urmia και φέρει ημερομηνία έκδοσης 16 Μαρτίου 2019, με αναφορά στο ονοματεπώνυμο του Αιτητή 1 ως κατηγορούμενου για «συμμετοχή στο ‘παράνομο’ κόμμα Pan-Turkism, προπαγανδιστικής δραστηριότητας κατά του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και βλασφημίας προς τη θρησκεία και την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν», σύμφωνα με την οποία φαίνεται ο Αιτητής 1 να καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης επτά ετών, με την πιο πάνω κατηγορία (στα πλαίσια των άρθρων 499 και 500 του Ισλαμικού Ποινικού Κώδικα) και με δυνατότητα να ασκηθεί έφεση στην εν λόγω δικαστική απόφαση εν τη απουσία του (εντός 10 ημερών από την ημερομηνία ειδοποίησης του δικαστηρίου).

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση, δια της γραπτής τους αγόρευσης υπεραμύνονται της νομιμότητας των προσβαλλόμενων αποφάσεων υποστηρίζοντας πως οι επίδικες αποφάσεις είναι καθ' όλα ορθές και νόμιμες και ότι λήφθηκαν σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής ενάσκησης των εκ του Νόμου παρεχόμενων εξουσιών, αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης, καθώς επίσης, ότι οι επίδικες αποφάσεις είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένες. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών είναι γενικοί, αόριστοι και αντιφατικοί, και ως εκ τούτου, εισηγούνται την απόρριψή τους. Υποστηρίζουν δε, ότι οι αιτητές δεν έχουν καταφέρει να αποσείσουν το βάρος απόδειξης και να αποδείξουν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και επομένως, ορθώς το αίτημά τους απορρίφθηκε. Συνεπώς, όπως ισχυρίζονται οι Καθ’ ων η αίτηση, δεν θα μπορούσαν οι αιτητές να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, αλλά ούτε και στη βάση των όσων ισχυρίστηκαν θα μπορούσε να τους παρασχεθεί συμπληρωματική προστασία στα πλαίσια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι υφίσταται στην περίπτωσή τους πραγματικός κίνδυνος σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης εάν επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους.

 

Περαιτέρω, δια της γραπτής τους αγόρευσης οι Καθ’ ων η αίτηση προβαίνουν σε εκτενή ανάλυση επί των σημείων με τις αντιφάσεις που εντοπίστηκαν στους ισχυρισμούς των αιτητών, που αφορούν (ειδικότερα) τις αντιφατικές δηλώσεις του Αιτητή 1 περί της ιδιότητας, του ρόλου και της συμμετοχής του στο κίνημα GAMOH, την απουσία λεπτομέρειας στις αναφορές του για το σύμβολο του εν λόγω κινήματος, καθώς και το γεγονός ότι ο Αιτητής 1 δεν αναφέρθηκε σε τέτοια συμμετοχή και δραστηριότητες του εν λόγω κινήματος που να υποστηρίζει και ενδεχομένως να ενισχύει τον ισχυρισμό του περί ενεργού πολιτικού ακτιβισμού στη χώρα καταγωγής του. Επιπλέον, οι Καθ’ ων η αίτηση επεσήμαναν αναφορές της Αιτήτριας 2 σχετικά με τον Αιτητή 1, που δεν αναφέρθηκαν ωστόσο από τους Αιτητές 1 και 3, καθώς και αναφορές από τους αιτητές για συγκριμένο γεγονός που ήταν διαφορετικές μεταξύ τους, ως επίσης, εντοπίστηκαν και χρονικές αντιφάσεις στους ισχυρισμούς των Αιτητών 1 και 2 σχετικά με την ημερομηνία που έλαβε χώρα η σύλληψη του Αιτητή 1 το 2011, ενώ κρίθηκαν ελλιπείς από τους Καθ΄ ων η αίτηση οι δηλώσεις της Αιτήτριας 2 σχετικά με την κατ’ ισχυρισμό επίσκεψη των κρατικών αρχών στο σπίτι τους στο Ιράν. Επιπρόσθετα, οι Καθ’ ων η αίτηση υπέδειξαν την ασυνέπεια που εντοπίστηκε στις δηλώσεις των Αιτητών 1 και 2 σχετικά με το λόγο για τον οποίο αποφυλακίστηκε ο Αιτητής 1 νωρίτερα, καθώς και το γεγονός ότι οι αιτητες παρέθεσαν τρεις διαφορετικές εκδοχές περί των γεγονότων και των ημερομηνιών που αφορούν στη δεύτερη κατ’ ισχυρισμό σύλληψη του Αιτητή 1 το 2018. Περαιτέρω, ως πλήρως αντιφατικός κρίθηκε ο ισχυρισμός του Αιτητή 1 περί των γεγονότων που ο ίδιος ανέφερε σχετικά με τα όσα οδήγησαν στην απελευθέρωσή του μετά από την εν λόγω δεύτερη σύλληψή του, ενώ κρίθηκε πως στερείται αληθοφάνειας ο ισχυρισμός περί ότι είχε καταδικαστεί σε επταετή ποινή φυλάκισης κατόπιν της εν λόγω σύλληψής του, αφού σε τέτοια περίπτωση θα είχε εντοπισθεί πριν εγκαταλείψει τη χώρα.

 

Επίσης, εντοπίστηκαν αντικρουόμενες δηλώσεις στα όσα ανέφερε ο Αιτητής 1 σχετικά με την έρευνα στο σπίτι του και στο γραφείο του, καθώς και αλλεπάλληλες αντιφάσεις σχετικά με το τι κατασχέθηκε από τις αρχές και από που, αλλά και αποκλίσεις στις δηλώσεις του Αιτητή 1 σχετικά με την ηλικία του συνεταίρου του (65 ετών), ενώ σημειώθηκε επιπλέον αντίφαση αφού ο Αιτητής 3 δήλωσε πως ο πατέρας του (Αιτητής 1) δεν είχε συνεργάτη αλλά μόνο δύο υπαλλήλους, ηλικίας 30-40 ετών ο ένας και 50 ετών ο άλλος. Επιπλέον, από τις διάφορες δηλώσεις των αιτητών περί παρακολούθησης/παρενόχλησης τους και αναζήτησης τους από τις αρχές της χώρας, εγείρονται (σύμφωνα πάντα με τους Καθ’ ων η αίτηση) εύλογα ερωτήματα σχετικά με το πως οι Αιτητές 2 και 3 κατάφεραν να εγκαταλείψουν τη χώρα νόμιμα αφού δήλωσαν πως οι αρχές της χώρας παρακολουθούσαν όλη την οικογένεια και πως αναζητούσαν τον Αιτητή 1 στο Ιράν και τον Αιτητή 3 στο πανεπιστήμιο του Baku.

 

Αντίφαση προκύπτει επίσης από τα λεγόμενα του Αιτητή 1, ο οποίος δήλωσε κατά τη συνέντευξη του πως δεν είχε προβλήματα με τις αρχές πριν από τη σύλληψή του το 2011, αλλά και κατά την αποφυλάκισή του και μετέπειτα, από το 2012 έως το 2018, ενώ η Αιτήτρια 2 ισχυρίστηκε πως οι αρχές της χώρας τους ενοχλούσαν πολύ επειδή έψαχναν τον σύζυγό της και συνεπεία τούτου, συνεχώς πήγαιναν στο σπίτι τους καθώς και στο σπίτι της μητέρας του Αιτητή 1, ως επίσης, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι οι αρχές είχαν μεταβεί δύο φορές στο σπίτι τους, ισχυρισμοί που βρίσκονται σε αντίθεση με τις πιο πάνω δηλώσεις του Αιτητή 1.

 

Αναφορικά δε, με τις κατ’ ισχυρισμό απειλές εναντίον τους, επίσης εντοπίζονται αντιφάσεις στις δηλώσεις των Αιτητών 1 και 2, με τον Αιτητή 1 να δηλώνει ότι τον απείλησαν πως θα βλάψουν τον υιό του (Αιτητή 3) και την Αιτήτρια 2 να ισχυρίζεται ότι απείλησαν τον Αιτητή 1 πως θα βλάψουν όλη την οικογένεια, και ενώ στην αρχική της αίτηση η Αιτήτρια 2 είχε δηλώσει ότι έλαβε προσωπικές απειλές και έπειτα στη συνέντευξη της δήλωσε ότι δεν απειλήθηκε ποτέ προσωπικά η ίδια. Ως τελευταίο σημείο, οι Καθ’ ων η αίτηση επεσήμαναν ότι αναμένονταν από τον Αιτητή 1 να αναφέρει πως υπήρχε ένταλμα σύλληψης εναντίον του όταν ερωτήθηκε στη συνέντευξη σχετικά με το τι πιστεύει πως θα του συνέβαινε σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, εφόσον μάλιστα ο Αιτητής 3 σε αντίστοιχη ερώτηση κατά τη συνέντευξη του, επικαλέστηκε τούτο.

 

Ακολούθως, αναφορικά με δύο έγγραφα που προσκόμισε ο Αιτητής 3 στο Δικαστήριο, δια της γραπτής τους αγόρευσης οι Καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν πως δεν προσκομίστηκαν οι πρωτότυπες αποφάσεις, χωρίς να δοθεί κάποια εξήγηση προς τούτο από τους αιτητές, κάτι που θέτει εν αμφιβόλω τη γνησιότητα των εν λόγω εγγράφων, τα οποία δε, δεν φέρουν καν την σφραγίδα του δικαστηρίου από το οποίο κατ’ ισχυρισμό εκδόθηκαν. Επιπρόσθετα, σημειώνουν πως και τα δύο εν λόγω έγγραφα φέρουν ημερομηνία προγενέστερη τόσο της υποβολής της αίτησης τους όσο και των συνεντεύξεων τους, οπότε θα αναμενόταν τουλάχιστον οι αιτητές να αναφερθούν σε αυτά εγκαίρως και όχι με τέτοια υπέρμετρη καθυστέρηση. Επίσης, επεσήμαναν πως ο Αιτητής 1 ανέφερε για πρώτη φορά ότι υπάρχει καταδικαστική απόφαση εναντίον του στο Ιράν στα πλαίσια της γραπτής του δήλωσης, ενώ ο Αιτητής 3 είχε δηλώσει κατά τη συνέντευξη του, ότι βάσει όσων μαθαίνει ο πατέρας του (Αιτητής 1) από συγγενείς τους στο Ιράν, υπήρχε ένταλμα σύλληψης εναντίον του ιδίου ( του πατέρα του). Τέλος, οι Καθ’ ων αίτηση σημειώνουν πως όταν ερωτήθηκε ο Αιτητής 1 στη συνέντευξη του κατά πόσον κατέχει έγγραφα για να προσκομίσει προς υποστήριξη του αιτήματός του, ο ίδιος αποκρίθηκε αρνητικά.

 

Κατά τις διευκρινήσεις στις 09/07/2024 ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ο Αιτητής 1 αρχικά επικαλέστηκε πως μεταφράστηκαν λανθασμένα τα όσα είπαν κατά τις συνεντεύξεις τους, ειδικότερα ως είπε σε σχέση και με τις ημερομηνίες, που γράφτηκαν λάθος ως προέβαλε. Κληθείς ακολούθως ο Αιτητής 1 να παρουσιάσει τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί με την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ο ίδιος ισχυρίστηκε πως είναι μέλος της ομάδας GAMOH και ανέφερε επίσης, ότι συμμετείχε σε διαδήλωση το 2011 εξαιτίας της ξήρανσης της λίμνης στην πόλη Urmia, με αποτέλεσμα τότε να συλληφθεί ο ίδιος μαζί με άλλους διαδηλωτές. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι μετά από 15 ημέρες βασανιστηρίων, μεταφέρθηκε από την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράν στη φυλακή προκειμένου να εκτίσει ποινή φυλάκισης ενός έτους, αλλά μετά από 6 μήνες αφέθηκε ελεύθερος επειδή είχε τότε λευκό ποινικό μητρώο.  

 

Στη συνέχεια, ο Αιτητής 1 αναφέρθηκε στη δεύτερη διαδήλωση στην οποία έλαβε μέρος ο ίδιος, που έλαβε χώρα στην τοποθεσία Babak Khorramdin Castle στις 6 Ιουλίου 2018, κατά την οποία επενέβη η αστυνομία και ο ίδιος συνελήφθη μαζί με άλλους, ενώ όλοι τους οδηγήθηκαν σε ένα ‘μαύρο βαν’ με κλειστά μάτια και μετά από δύο ώρες διαδρομής, οδηγήθηκαν σε ένα υπόγειο μέρος, όπου για περίπου 10 ημέρες τον βασάνιζαν, προβάλλοντας πως ο ίδιος φέρει σημάδια από τα εν λόγω κτυπήματα. Μετά από τις 10 ημέρες, ως ανέφερε, τον πήγαν στο ισλαμικό δικαστήριο στην πόλη Urmia και η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράν του ζήτησε να συνεργαστεί μαζί τους και να τους αποκαλύψει τα ονόματα των ανθρώπων που ήταν μαζί, οπότε ο ίδιος τους υποσχέθηκε ότι θα συνεργαστεί μαζί τους και αφότου πλήρωσε εγγύηση, αφέθηκε ελεύθερος. Στη συνέχεια, ισχυρίστηκε πως για 2-3 μήνες τον παρακολουθούσαν συνεχώς και του ζητούσαν στοιχεία, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να συνεργαστεί ποτέ μαζί με τις αρχές, επικαλούμενος πως κατά την εν λόγω περίοδο ένα άτομο με πολιτικά ρούχα τον επισκέφτηκε δύο φορές στο μαγαζί του καθώς και μία φορά του τηλεφώνησε, και του ζητούσε να συνεργαστεί και να τους δώσει τα ονόματα ως υποσχέθηκε, ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να αποφύγει να δώσει ονόματα αλλά και για να κερδίσει χρόνο.

 

Ακολούθως, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως μια μέρα πριν από τον εορτασμό της ημέρας της ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν και ενώ συνέχιζαν να τους παρακολουθούν ως προέβαλε, ο ίδιος και ένα φίλος του έφτιαχναν τις προσκλήσεις στο μαγαζί του για τη διαδήλωση και ενώ ο ίδιος είχε πάει για να φέρει φαγητό, επιστρέφοντας είδε κάποια άτομα να παίρνουν τον φίλο του από το μαγαζί, καθώς και ορισμένα στοιχεία και τον φορητό υπολογιστή του ιδίου, ενώ τότε κατάλαβε τι συνέβαινε και έφυγε, πηγαίνοντας στο σπίτι του πεθερού του, όπου παρέμεινε κρυμμένος στον κήπο για 9 ημέρες. Το βράδυ της ίδιας ημέρας που συνέλαβαν τον φίλο του, ως ο ίδιος ισχυρίστηκε, οι αρχές πήγαν στο σπίτι του και πήραν διάφορα στοιχεία, το διαβατήριο του καθώς και τον φορητό υπολογιστή του υιού του (Αιτητή 3). Ερωτηθείς δε, για ποιο λόγο πιστεύει ότι συνέλαβαν τον φίλο του και όχι και τον ίδιο, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως μπορεί να στάθηκε τυχερός, αφού πρόλαβε και τους είδε και αμέσως έφυγε, πιθανολογώντας πως ίσως κάποιος που γνώριζε ότι τη δεδομένη ημέρα έφτιαχναν προσκλήσεις για τη διαδήλωση της επόμενης ημέρας, τους κατέδωσε στις αρχές.

 

Καταλήγοντας, ο Αιτητής 1 προέβαλε πως όταν άλλαξε η κυβέρνηση στο Ιράν, δεν μπορούσαν να μιλήσουν τη γλώσσα τους, τα Azeri δηλαδή, και για αυτό το λόγο ήθελαν να διαμαρτυρηθούν, κάνοντας επίσης αναφορά και στη σχετική νομοθεσία του Ιράν, που ορίζει ως νόμιμη γλώσσα της χώρας τα Φαρσί, επισημαίνοντας ότι επιτρέπεται να μιλήσει και άλλες γλώσσες στο Ιράν, αλλά οι αρχές δεν το τηρούν. Στη συνέχεια, ερωτηθείσα η Αιτήτρια 2 αν έχει να προσθέσει κάτι, η ίδια αποκρίθηκε ότι συμφωνεί με όσα έχει πει ο Αιτητής 1 καθώς και πως κάποια από τα λεγόμενά τους κατά τη συνέντευξη καταγράφηκαν λανθασμένα. Τέλος, ο Αιτητής 3 ανέφερε πως σπούδαζε ιατρική μέχρι και το 2018, ωστόσο, ως επικαλέστηκε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του καθώς κινδύνευε η ζωή του και η ελευθερία του εκεί, ενώ στην Κύπρο, όπως είπε, νιώθει ασφαλής και ελεύθερος, και εάν επιστρέψουν στο Ιράν, θα είναι πολύ δύσκολο για τον ίδιο και την οικογένεια του, αφού πάλι θα αντιμετωπίσουν τα ίδια και θα ζουν με κίνδυνο για τη ζωή τους, όπως ισχυρίστηκε.

 

Μέσω της γραπτής αγόρευσης που καταχώρισαν στη συνέχεια (στα περσικά, μαζί με μετάφρασή της στα ελληνικά), οι αιτητές προβάλλουν τα όσα αφορούν στο αίτημά τους και ειδικότερα, τα σημεία στα οποία ως οι ίδιοι επικαλούνται και διαφωνούν με την προσβαλλόμενη απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου. Συγκεκριμένα, επικαλούνται αρχικά πως ο διερμηνέας κατά τη συνέντευξη του Αιτητή 1 ήταν Αφγανός και ο Αιτητής 1 δεν τον αντιλαμβανόταν, αλλά και τα λεγόμενά του μεταφράστηκαν λανθασμένα. Επίσης, προβάλλουν πως ο Αιτητής 1 ζήτησε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του όπως υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις σχετικά με τα σημάδια που φέρει από τα βασανιστήρια που υπέστη από τις αρχές της χώρας του, κάτι που ωστόσο δεν έγινε αποδεκτό (όπως ισχυρίζεται). Επιπλέον, παραθέτουν τα όσα ο Αιτητής 1 δήλωσε κατά τη συνέντευξη του, περί ότι είναι πολιτικός ακτιβιστής του κινήματος GAMOH και πως λειτουργούσε υπό τις εντολές του ηγέτη του κινήματος (τον οποίο και κατανομάζουν), ότι δεν ανέφερε κατά τη συνέντευξη του ότι ήταν Τούρκος, αλλά είναι Αζέρος που αγωνίζεται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία των ατόμων της εθνικότητας του, καθώς και για τη διδασκαλία και εκμάθηση της μητρικής τους γλώσσας ελεύθερα στο Ιράν.

 

Περαιτέρω, υποβάλλουν ότι ο Αιτητής 1 δεν ερωτήθηκε κατά τη συνέντευξη του σχετικά με το λογότυπο του κινήματος GAMOH, αλλά για τη σημαία του Νοτίου Αζερμπαϊτζάν, όπου απάντησε αναφέροντας τα τρία χρώματά της (μπλε, πράσινο, κόκκινο), προβάλλοντας και πάλι πως έγινε λανθασμένη μετάφραση από τον Αφγανό διερμηνέα. Ως προς τη δράση του Αιτητή 1 στο Ιράν, οι αιτητές υποβάλλουν πως δήλωσε συγκεκριμένα ότι έγινε μια μεγάλη διαδήλωση το 2006 υπέρ των Αζέρων του Ιράν, στην οποία ο ίδιος ωστόσο δεν συμμετείχε επειδή είχε σπάσει το πόδι του, αλλά δήλωσε κατά τη συνέντευξη του ότι, κατά την περίοδο μεταξύ του 2011 και 2018, ο ίδιος είχε συμμετάσχει στις περισσότερες δραστηριότητες του κινήματος του Νοτίου Αζερμπαϊτζάν που έγιναν σε διάφορες πόλεις, και πως δεν τον συνέλαβαν. Σχετικά με το γεγονός ότι η Αιτήτρια 2, ως δήλωσε κατά τη συνέντευξή της, προσπάθησε να πείσει τον Αιτητή 1 για να σταματήσει τις εν λόγω πολιτικές του δραστηριότητες στο κίνημα, υποβάλλοντας η ίδια αίτηση διαζυγίου, οι αιτητές σημειώνουν πως ο Αιτητής 1 και ο Αιτητής 3, δεν κλήθηκαν κατά τις συνεντεύξεις τους να απαντήσουν/σχολιάσουν την πιο πάνω τοποθέτηση.

 

Ως προς την ημερομηνία της διαδήλωσης στη λίμνη Urmia στην οποία συμμετείχε ο Αιτητής 1, επικαλούνται πως κατά τη συμπλήρωση της γραπτής του δήλωσης, ο ίδιος ήταν κουρασμένος λόγω της διπλής (πρωινής και βραδινής) εργασίας του, έτσι λανθασμένα κατέγραψε την ημερομηνία που είχε συλληφθεί, ενώ εισηγούνται ότι ο ίδιος ξεκαθάρισε πως η εν λόγω διαδήλωση που οδήγησε στην τότε σύλληψή του, έγινε στις 27/08/2011. Επίσης, ως αναφέρουν, εξαιτίας της λανθασμένης μετάφρασης που έγινε από τον Αφγανό διερμηνέα κατά τη συνέντευξη του Αιτητή 1, ο ίδιος ενώ αναφέρθηκε στη διαδήλωση που έγινε λόγω της αποξήρανσης της λίμνης Urmia, τούτο μεταφράστηκε πως είπε ότι η εν λόγω διαδήλωση έγινε επειδή στέρεψε το ποτάμι Urmia. Τα όσα ο Αιτητής 1 ανέφερε περί του ότι αφέθηκε ελεύθερος μετά από 6 μήνες στη φυλακή επειδή είχε καθαρό ποινικό μητρώο πριν από το 2011 και τα όσα η Αιτήτρια 2 ανέφερε για το ίδιο θέμα, πως ο Αιτητής 1 αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους, έχουν το ίδιο νόημα, αφού ως επεξήγησαν, το καθαρό ποινικό μητρώο αποτελεί προϋπόθεση για την απελευθέρωση υπό όρους, για την αμνηστία που ο ίδιος έλαβε τότε. Αναφορικά δε, με την ημερομηνία που ανέφερε η Αιτήτρια 2 σχετικά με τη δεύτερη διαδήλωση στην οποία συμμετείχε ο Αιτητής 1 στο κάστρο Babak, όπου και συνελήφθη, οι αιτητές επικαλούνται (και πάλι) πως αυτή δεν μεταφράστηκε ορθά από τον Αφγανό διερμηνέα, υποβάλλοντας πως και οι δύο τους αναφέρθηκαν στην ίδια ημερομηνία, την 06/07/2018.

 

Επιπρόσθετα, αναφέρουν ότι ο Αιτητής 1 δήλωσε πως μετά την εν λόγω σύλληψη του αφέθηκε ελεύθερος στις 16/07/2018 υπό όρους και με εγγύηση που πλήρωσε ο συνέταιρός του, ενώ και πάλι λόγω λανθασμένης μετάφρασης από τον Αφγανό μεταφραστή (ως επικαλούνται), καταγράφηκε άλλη ημερομηνία που ο Αιτητής 1 αποφυλακίστηκε, ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει ως ημερομηνία αποφυλάκισής του, τις 16/07/2018. Ως επίσης ισχυρίζονται, ουδέποτε ο Αιτητής 1 ανέφερε πως ο γιός του (Αιτητής 3) βρισκόταν στο Baku κατά τη δεύτερη σύλληψη του ιδίου στις 06/07/2018, αλλά ως δήλωσε, ο Αιτητής 3 ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο του Baku και μετά την εν λόγω σύλληψή του, είχαν μεταβεί μαζί με την Αιτήτρια 2 στο Baku για να εγγραφεί στο εν λόγω πανεπιστήμιο. Προβάλλουν επιπλέον, επικαλούμενοι (για ακόμη μία φορά) τη λανθασμένη μετάφραση που έγινε από τον Αφγανό διερμηνέα, ότι σχετικά με την ημέρα της ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι μία ημέρα πριν από την ημέρα της ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν, στις 11/12/2018, ο ίδιος βρισκόταν στο μαγαζί του με έναν από τους φίλους του και ετοίμαζαν φυλλάδια και αφίσες για να προωθήσουν τα δικαιώματα και τη γλώσσα των Αζέρων.

 

Σχετικά με όσα ισχυρίστηκε ο Αιτητής 3 αναφορικά με τις δύο επισκέψεις πρακτόρων της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Ιράν στο σπίτι τους, οι αιτητές υποβάλλουν πως τούτα αληθεύουν, ωστόσο, προβάλουν πως όπως επεξήγησε ο Αιτητής 1, ο υιός του (Αιτητής 3) ουδέποτε ανέφερε ότι την πρώτη φορά ο ίδιος συνελήφθη στο σπίτι του, αφού μετά τη σύλληψη του στις 27/08/2011 είχαν πάει οι αστυνομικοί στο σπίτι του, ενώ πήγαν στο σπίτι και μια δεύτερη φορά στις 11/12/2018, μετά που ο ίδιος είχε φύγει. Ως προς τούτα, οι αιτητές επικαλούνται και πάλι πως αυτά αποδίδονται στις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των σχετικών δηλώσεών τους και των όσων καταγράφηκαν, που οφείλονται σε λάθη κατά τη μετάφραση του Αφγανού μεταφραστή. Όσον αφορά δε, τα δικαστικά έγγραφα που προσκόμισαν οι αιτητές, επικαλούνται πως σε αυτά δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει σφραγίδα του δικαστηρίου καθότι οι δικαστικές αποφάσεις παραδίδονται μόνο στο ίδιο πρόσωπο ή στον δικηγόρο του, προβάλλοντας πως επειδή ο Αιτητής 1 βρισκόταν πλέον εκτός του Ιράν, οι προσκομισθείσες δικαστικές αποφάσεις δόθηκαν σε έναν συγγενή του, που πλήρωσε έναν δικαστικό υπάλληλο για να τις πάρει, ώστε να του στείλει τα εν λόγω έγγραφα, αλλά αυτά δεν ήταν σφραγισμένα από τον πρόεδρο του δικαστηρίου.

 

Συναφώς, οι αιτητές σημείωσαν ότι στα πλαίσια της γραπτής του δήλωσης, ο Αιτητής 1 ανέφερε πως τα εν λόγω έγγραφα βρίσκονταν στο ισλαμικό δικαστήριο και πως είχε τότε ζητήσει από συγγενείς του στο Ιράν όπως τα προμηθευτούν και τα αποστείλουν στον ίδιο. Καταλήγοντας, στην εν λόγω γραπτή τους δήλωση, οι αιτητές επικαλούνται επίσης, ότι είναι αληθή τα όσα η Αιτήτρια 2 ανέφερε, περί του ότι ο Αιτητής 1 καταζητείτο από πράκτορες των Υπηρεσιών Ασφαλείας του Ιράν, καθώς και πως ο ίδιος ήταν υπό παρακολούθηση στη χώρα του, προβάλλοντας πως εν τέλει δεν συνελήφθη ο Αιτητής 1 καθότι θα ήθελαν ενδεχομένως οι αρχές να τον συλλάβουν επ' αυτοφώρω, ενώ προβάλλουν σχετικά με την αποχώρηση του Αιτητή 3 από το πανεπιστήμιο του Baku, ότι ο Αιτητής 1 ουδέποτε ερωτήθηκε με ποιον μετέβη στο Baku τότε ο Αιτητής 3, υποβάλλοντας ότι ο υιός του (Αιτητής 3) πήγε μαζί με τον θείο του, επεξηγώντας ότι έτσι αποκαλεί ο Αιτητής 3 τον σύζυγο της κουνιάδας του. Τέλος, οι αιτητές επαναλαμβάνουν πως ο Αιτητής 1 είχε υποστεί βασανιστήρια και απάνθρωπες πράξεις στο Ιράν, καθώς και πως φέρει ακόμη σημάδια στο σώμα του από τα εν λόγω βασανιστήρια και τις απάνθρωπες πράξεις, προβάλλοντας επίσης, ότι σε περίπτωση ενδεχόμενης επιστροφής τους στο Ιράν, σίγουρα θα αντιμετωπίσουν βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση, ενώ εξαιτίας τούτου, καθώς και λόγω απειλών και κινδύνου φυλάκισης τους, δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους (ως καταληκτικά επικαλούνται οι αιτητές).

 

Κατά τη συνέχεια των διευκρινίσεων (στις 10/09/2024) ενώπιον του Δικαστηρίου, αρχικά ζητήθηκε από τους αιτητές να τοποθετηθούν σχετικά με τα όσα επικαλέστηκαν (για πρώτη φορά στα πλαίσια της παραπάνω κοινής, γραπτής τους δήλωσης, περί λανθασμένης διερμηνείας των λεχθέντων τους κατά τις συνεντεύξεις τους και συγκεκριμένα για ποιο λόγο δεν είχαν παραπονεθεί για τούτο στην Υπηρεσία Ασύλου, όπου ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε πως από φόβο δεν ανέφερε κάτι κατά τη συνέντευξη του, ενώ δήλωσε ότι δεν είχαν όλοι τους το ίδιο πρόβλημα.  Η Αιτήτρια 2 συμπλήρωσε πως είχαν πρόβλημα με τη μετάφραση των ημερομηνιών κυρίως, προβάλλοντας επίσης, ότι παρατήρησε και η ίδια ότι ο διερμηνέας έκανε λανθασμένη μετάφραση σε κάποια σημεία, ενώ καταλήγοντας, ισχυρίστηκε πως στο τέλος της συνέντευξης τους ζητήθηκε να υπογράψουν το πρακτικό αυτής χωρίς να γνωρίζουν το τι καταγράφεται σε αυτό.

 

Ακολούθως, ο Αιτητής 1 υποβλήθηκε σε ερωτήσεις αναφορικά με τα δύο αντίγραφα δικαστικών αποφάσεων που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο, σύμφωνα με τα οποία φέρεται να είχε ο ίδιος καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης ενός και επτά ετών από το Δικαστήριο της Urmia. Ειδικότερα, όταν ερωτήθηκε πότε και από ποιον ενημερώθηκε σχετικά με την ύπαρξη των τα δύο εν λόγω δικαστικών εγγράφων, ο Αιτητής 1 υπέβαλε ότι τα παρέλαβε η οικογένειά του από φίλους και γνωστούς και έπειτα τα έστειλαν στον ίδιο στην Κύπρο πριν από ενάμιση χρόνο, μέσω κινητού τηλεφώνου. Κληθείς να επεξηγήσει περαιτέρω, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι ζήτησε από τον γαμπρό του να βρει κάποιο τρόπο για να πάρει τα έγγραφα και ο ίδιος είχε δώσει τον αριθμό της κάρτας του σε εκείνον, που χρειάστηκε να πληρώσει αρκετά χρήματα σε κάποιο γνωστό του πρόσωπο, ώστε να τα αποκτήσει μέσω πρόσβασης σε ηλεκτρονικό σύστημα. Κληθείς να εξηγήσει το λόγο για τον οποίο δεν αναφέρθηκε ο ίδιος στην ύπαρξη των εν λόγω δικαστικών αποφάσεων, εφόσον αυτές φαίνεται να είχαν εκδοθεί πριν από τη διεξαγωγή της προφορικής του συνέντευξης, ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε πως γνώριζε ότι είχε ληφθεί απόφαση εναντίον του, αλλά δεν γνώριζε πότε λήφθηκε και ποια ήταν η ποινή.

 

Επιβεβαίωσε μάλιστα ότι οι εν λόγω δικαστικές αποφάσεις σχετίζονται με τη δεύτερη του σύλληψη, το 2018, καθώς επίσης, διευκρίνισε πως κατά τον Ιούλιο του 2018, όταν εμφανίστηκε ο ίδιος ενώπιον δικαστηρίου στη χώρα του, τότε δεν είχε ακόμη εκδοθεί απόφαση, ενώ ο ίδιος είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση, μέχρι να εκδοθεί η εν λόγω απόφαση, αφού για κάτι τέτοιο χρειάζονται 5-6 μήνες ως επικαλέστηκε ο Αιτητής 1. Επίσης, ως επιβεβαίωσε ο Αιτητης 1, δεν υπάρχουν κάποια άλλα έγγραφα σχετικά με την εν λόγω υπόθεση του στο Ιράν, ούτε και του αποστάλθηκε κάποια κλήση για να παρουσιαστεί ο ίδιος σε δίκη, κατά τον ένα μήνα πριν από την αναχώρηση του από το Ιράν. Ερωτηθείς στη συνέχεια κατά πόσο ο ίδιος είχε κάποια σχέση με το κόμμα Pan-Turkism, κάτι για το οποίο φέρεται να κατηγορείται με βάση το δικαστικό έγγραφο που προσκομίστηκε, ο Αιτητής 1 απάντησε ότι γνώριζε τον αντιπρόεδρό του (τον οποίο κατονόμασε) καθώς και ότι έκανε διάφορα πράγματα για το εν λόγω κόμμα, αλλά δεν ήταν ο ίδιος μέλος του κόμματος.

 

Κληθείς να σχολιάσει το γεγονός ότι η ιδεολογία του παντουρκισμού φαίνεται από γενικότερες πληροφορίες να υπάρχει στο Ιράν, ενώ δεν έχει εντοπιστεί η ύπαρξη του εν λόγω κόμματος, που να φέρει την ονομασία Pan-Turkism, o Αιτητής 1 αποκρίθηκε λέγοντας πως υπάρχουν γενικές πληροφορίες για το εν λόγω κόμμα στο διαδίκτυο, ενώ κατονόμασε και τον πρόεδρό του, αναφέροντας επίσης, ότι το εν λόγω πρόσωπο βρίσκεται στην Αμερική. Σχετικά δε, με τις δύο δικαστικές αποφάσεις εναντίον του, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως με την επιστροφή στο Ιράν θα εκτελεστούν και ο ίδιος θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στη φυλακή. Στη συνέχεια, ο Αιτητής 1 επιβεβαίωσε ότι το 2011 συμμετείχε σε μια διαδήλωση και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, εκτίοντας την ποινή του, ενώ το 2018 συνελήφθη εκ νέου και μεταφέρθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου της Urmia, όπου και αφέθηκε ελεύθερος καταβάλλοντας σχετική εγγύηση. Επιβεβαίωσε δε, ότι για τις εν λόγω διαδικασίες που αφορούν στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις που έγιναν στη χώρα καταγωγής του, ο ίδιος δεν είχε μαζί του οποιαδήποτε σχετικά έγγραφα, επικαλούμενος το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει έκτοτε. Ακολούθως, ερωτηθείς αναφορικά με το κίνημα GAMOH και τη συμμετοχή του ιδίου σε αυτό, o Aιτητής 1 ανέφερε πως το εν λόγω κίνημα ιδρύθηκε το 2002, ενώ ο ίδιος ξεκίνησε να το υποστηρίζει περί τον Μάρτιο του 2006, καθώς και επιβεβαίωσε ότι ο ίδιος δεν έγινε ποτέ μέλος του εν λόγω κινήματος, αφού δεν τον ενδιέφερε κάτι τέτοιο.

 

Ως προς τη δράση του για το εν λόγω κίνημα, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως βοηθούσε με την προώθηση της γλώσσας των Αζέρων μέσα από αυτό και είχε επίσης εκδώσει ο ίδιος κάποια δικά του βιβλία, ενώ προτού συλληφθεί για πρώτη φορά το 2011 ο ίδιος συμμετείχε σε κάποια ταξίδια για την προώθηση της γλώσσας των Αζέρων. Αναφορικά με την πρώτη του σύλληψη, ο Αιτητής 1 είπε πως έγινε το 2011 κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης για την λίμνη Urmia, όπου συνέλαβαν αρκετό κόσμο, περί των 300 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων και μη μελών του κινήματος GAMOH.  Αφού κρατήθηκε για 15 ημέρες, κατά τις οποίες υπέστη βασανιστήρια ως ισχυρίστηκε, έπειτα οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος (χωρίς όρους, ως ο ίδιος επιβεβαίωσε) στους 6 μήνες, επειδή είχε λευκό ποινικό μητρώο, επικαλούμενος ότι του δόθηκε αμνηστία (ως η σχετική δήλωση της Αιτήτριας 2) αφού κάτι τέτοιο γίνεται στις περιπτώσεις που ένα άτομο έχει καθαρό ποινικό μητρώο. Ακολούθως, η Αιτήτρια 2 κλήθηκε να διευκρινίσει το πότε έλαβαν χώρα οι επισκέψεις των αρχών στο σπίτι τους στο Ιράν, όπου η ίδια ανέφερε ότι μία φορά ήταν το 2011 και οι αρχές είχαν εντολή να ψάξουν το σπίτι τους και τότε είχαν πάρει τα βιβλία που είχε ο Αιτητής 1 καθώς και μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν. Η άλλη φορά, όπως είπε, ήταν το 2018, δύο ημέρες μετά τη σύλληψη του Αιτητή 1, όταν ο ίδιος βρισκόταν υπό κράτηση και οι αρχές είχαν πάει στο σπίτι τους και το έψαξαν.

 

Ερωτηθείς ο Αιτητής 1 στη συνέχεια, εάν μεταξύ του 2011 και 2012 ανέπτυξε κάποια δραστηριότητα σε σχέση με πολιτικό κίνημα/κόμμα, ο ίδιος επιβεβαίωσε πως συμμετείχε σε μια μεγάλη διαδήλωση το 2012, αλλά δεν είχε συλληφθεί κανένας, ενώ ως προς τη δράση του κατά την εν λόγω περίοδο, ο ίδιος επικαλέστηκε ότι συμμετείχε στις συναντήσεις του κινήματος και έκανε διάφορα πράγματα, στα πλαίσια της συνήθης δράσης του. Αναφορικά με το ταξίδι της αναχώρησης της από το Ιράν, η Αιτήτρια 2 δήλωσε ότι, όπως και ο υιός της (Αιτητής 3) που έφυγε δύο ημέρες νωρίτερα από την ίδια και συναντήθηκαν έπειτα, είχε μεταβεί από την Urmia στην Τεχεράνη, και ακολούθως από εκεί, μετέβη αεροπορικώς στο Baku του Αζερμπαϊτζάν (όπου φοιτούσε ο Αιτητής 3) και μαζί οι δύο τους μετέβησαν αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη, από όπου εν τέλει κατέληξαν στην Κύπρο. Ερωτηθείσα κατά πόσο είχε αντιμετωπίσει οποιοδήποτε θέμα κατά την έξοδο της από το Ιράν, η Αιτήτρια 2 ισχυρίστηκε πως το διερεύνησε και ενημερώθηκε από κάποιο γνωστό της εκεί ότι ακόμα δεν θα τους σταματούσαν στο αεροδρόμιο, ενώ ισχυρίστηκε πως κατά την έξοδο τους από το Αζερμπαϊτζάν δέχθηκαν αρκετές ερωτήσεις αναφορικά με τον προορισμό τους, το λόγο αναχώρησης τους, καθώς και το πότε ανέμεναν να επιστρέψουν.

 

Κατά την τελευταία δικάσιμο ημερ.09/07/2026, όπου συνεχίστηκε η διαδικασία των διευκρινίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, κλήθηκε αρχικά ο Αιτητής 1 να αναφέρει κατά πόσο αντιμετώπιζαν στην καθημερινότητα τους σαν οικογένεια άλλο πρόβλημα ή κάποια άλλη μεταχείριση στο Ιράν, όπου ο ίδιος αποκρίθηκε αναφέροντας ότι δεν μπορούσαν να ομιλούν και να γράφουν στη μητρική τους γλώσσα ( τη γλώσσα των Αζέρων), αφού αυτή είναι απαγορευμένη στο Ιράν και δεν τους δίδεται τέτοιο δικαίωμα, ενώ στο σχολείο, ο γιος του (Αιτητής 3) αναγκαζόταν να μιλά τα Farsi και όχι τα Azeri και για αυτό το λόγο, ο ίδιος τον έστειλε στο Αζερμπαϊτζάν για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Προσθέτοντας, ο Αιτητής 1 ανέφερε πως κάθε φορά που επιθυμούσε να περάσει τα σύνορα αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα με τις αρχές που βρίσκονταν εκεί και για αυτό το λόγο, όταν εγκατέλειψε τη χώρα έπρεπε να ακολουθήσει συγκεκριμένη διαδρομή, όπως ήδη την έχει αναφέρει. Καταλήγοντας αναφέρθηκε και στο θέμα με τη λίμνη Urmia στην περιοχή τους, ζήτημα για το οποίο όπως ανέφερε έκαναν διαδηλώσεις.

 

Ακολούθως, όταν ρωτήθηκε ο Αιτητής 1 σχετικά με το πως ο ίδιος είχε ενημερωθεί για την ύπαρξη των δικαστικών αποφάσεων (που προσκόμισαν οι αιτητές ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου), ο ίδιος επανέλαβε πως είχε αναφερθεί σε αυτά στη γραπτή του δήλωση, προσθέτοντας πως είχε ενημερωθεί από κάποια άτομα στη χώρα του περί του ότι αντιμετωπίζει φυλάκιση, έτσι ζήτησε από τον γαμπρό του να το ψάξει και εκείνος, αφού δωροδόκησε τις αρχές περί το 2023-2024 έλαβε τα εν λόγω έγγραφα. Ερωτηθείς για ποιο λόγο δεν αναφέρθηκε στις εν λόγω δικαστικές αποφάσεις κατά τη συνέντευξή του, αφού αυτές είχαν εκδοθεί πριν ακόμη καν υποβάλει την αίτηση του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής 1 είπε πως ενώ είχαν εκδοθεί προηγουμένως, ο ίδιος δεν είχε τα εν λόγω έγγραφα μαζί του κατά τη συνέντευξη, ούτε και γνώριζε για την ύπαρξή τους, παρά μόνο γνώριζε ότι θα αντιμετώπιζε φυλάκιση στη χώρα του.

 

Επιβεβαίωσε δε, ότι οι εν λόγω αποφάσεις σχετίζονται με τη δεύτερη του σύλληψη το 2018, ενώ ως προς το λόγο που δεν του είχε επιβληθεί τότε ποινή, όταν ο ίδιος είχε εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου το 2018 κατόπιν της σύλληψης του περί τον Ιούλιο του 2018, εντούτοις είχε αφεθεί ελεύθερος και το δικαστήριο αποφάσισε αργότερα την καταδίκη του, περί τον Ιανουάριο του 2019, ο Αιτητής 1 τοποθετήθηκε αναφέροντας ότι στις 16/07/2018 είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση, αφού έβαλε υποθήκη το σπίτι του, ενώ ως επίσης ισχυρίστηκε, οι αρχές δέχθηκαν τούτο με αντάλλαγμα όπως ο ίδιος τους δώσει τα ονόματα των άλλων ατόμων του κινήματος των Αζέρων, κάτι το οποίο δεν έπραξε όπως ισχυρίστηκε. Επικαλέστηκε δε, ότι στο Ιράν η διαδικασία δεν είναι πολύ ξεκάθαρη και μπορεί κάποιος να περιμένει 6-7 μήνες για να λάβει την απόφαση ή οποιαδήποτε επιστολή από το δικαστήριο, έτσι και οι εν λόγω δικαστικές αποφάσεις στην περίπτωσή του, εκδόθηκαν κατόπιν που ο ίδιος εγκατέλειψε τη χώρα. Επίσης, ισχυρίστηκε πως κατόπιν της δεύτερης του σύλληψης, ο ίδιος παρέμεινε πολιτικά ενεργός και δεν σταμάτησε ποτέ τις δραστηριότητες του στο κίνημα των Αζέρων, αφού και μετά που τον άφησαν ελεύθερο, είχε ακόμη επαφή με όλα τα άτομα του κινήματος, βοηθώντας στην επίτευξη του σκοπού τους. Όταν του ζητήθηκε να αναφερθεί στη συνέχεια κατά πόσον υπάρχουν κάποια έγγραφα σχετικά με την εν λόγω σύλληψή του, ή/και αναφορικά με την απελευθέρωσή του, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως κανένα έγγραφο δεν παρέλαβε σχετικά με τα πιο πάνω, ενώ επιβεβαίωσε πως τα μόνα έγγραφα που κατέχει, είναι οι δύο δικαστικές αποφάσεις που προσκομίστηκαν ήδη.

 

Ούτε και ο ίδιος έλαβε κάποια κλήση προτού εγκαταλείψει το Ιράν για να παρουσιαστεί σε δίκη εκεί, ενώ στο ερώτημα για ποιο λόγο θεωρεί πως θα ανοίξει ξανά η υπόθεση του με την επιστροφή του στο Ιράν, εφόσον μετά τη δεύτερη σύλληψή του είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση, ο Αιτητής 1 αποκρίθηκε λέγοντας πως συνέχιζε να είναι πολιτικά ενεργός και την ημέρα που τύπωναν φυλλάδια για μια εκδήλωση, οι αρχές συνέλαβαν τον φίλο του, έτσι ο ίδιος αποφάσισε να διαφύγει από τη χώρα. Κληθείς ακολούθως να αναφέρει το λόγο που ο ίδιος κατηγορείται για συμμετοχή στο παράνομο κόμμα Pan-Turkism, ο Αιτητής 1 είπε ότι δεν έχει σχέση με το εν λόγω κόμμα, όμως στο παρελθόν είχε τηλεφωνικές συνομιλίες μαζί τους για διάφορα πράγματα, αλλά πριν από δύο χρόνια σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί τους, ενώ επικαλέστηκε ως προς την εν λόγω κατηγορία εναντίον του, τα όσα ισχυρίστηκε περί μιας τελετής σε συγκεκριμένη τοποθεσία και ημέρα κάθε χρόνο, κατά την οποία συνέλαβαν πάρα πολλά άτομα, μαζί και με τον ίδιο, παραπέμποντας δε, στο κίνημα GAMOH των Αζέρων.

 

Στη συνέχεια, κληθείς ο Αιτητής 1 να αναφέρει τι γίνεται πλέον με τις δικαστικές αποφάσεις που τον αφορούν, ο ίδιος είπε πως από την ημέρα που έλαβε τα σχετικά έγγραφα, έκτοτε, καμία πληροφορία δεν είχε σχετικά με τις εν λόγω δικαστικές αποφάσεις, επικαλούμενος πως οι αστυνομικές αρχές της χώρας, δεν γνωρίζουν ότι έφυγαν από το Ιράν, ούτε και ο ίδιος ανέφερε τούτο σε κάποιο άλλο άτομο. Καταληκτικά, ερωτηθείς για το τι πιστεύει ότι μπορεί να του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως σίγουρα θα φυλακιστεί και θα υποστεί βασανιστήρια, ενώ όπως ακόμη και την πρώτη φορά που τον φυλάκισαν, έτσι και τώρα, ο ίδιος δεν θα έχει το δικαίωμα πρόσβασης σε δικηγόρο προς υπεράσπισή του,  επικαλούμενος πως οι διαδικασίες στο Ιράν είναι διαφορετικές. Τέλος, ερωτηθείς κατά πόσο επιθυμεί να αναφέρει οτιδήποτε άλλο, ο Αιτητής 1 επανέλαβε ότι ακόμη φέρει ουλές στο σώμα του από τα βασανιστήρια που αντιμετώπισε στη χώρα του, αναφέροντας επίσης, ότι το είχε αναφέρει αυτό κατά τη συνέντευξή του και ισχυριζόμενος πως είχε ζητήσει όπως τύχει ιατρικής εξέτασης, κάτι το οποίο δεν έγινε, ενώ ανέφερε πως ο ίδιος αναφέρθηκε στα πιο πάνω και στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης.

 

Στη συνέχεια τέθηκαν ερωτήματα προς την Αιτήτρια 2 σχετικά με το κατά πόσο η ίδια γνωρίζει το σύστημα ηλεκτρονικής πλατφόρμας καταχώρησης δικαστικών εγγράφων στο Ιράν, όπου επιβεβαίωσε ότι το γνωρίζει και είχε πρόσβαση σε αυτό όταν η ίδια ήταν στο Ιράν, όμως από την Κύπρο ισχυρίστηκε πως δεν μπορεί να έχει πρόσβαση καθότι είναι απαραίτητο να υπάρχει Ιρανικός αριθμός τηλεφώνου καθώς και διαδικτυακή σύνδεση εντός της χώρας. Πρόσθετα ανέφερε, πως αφού εγκατέλειψε τη χώρα της δεν είχε πλέον πρόσβαση στην ιρανική κάρτα SIM που είχε για το κινητό της τηλέφωνο στο Ιράν, ώστε να μπορούσε ενδεχομένως να εντοπίσει τις δικαστικές αποφάσεις εναντίον του Αιτητή 1, μέσω της σχετικής ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Κληθείσα ακολούθως, όπως εξηγήσει το λόγο για τον οποίο οι εν λόγω δικαστικές αποφάσεις φέρουν τον τίτλο κλήση και όχι απόφαση, η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε λέγοντας πως τέτοια έγγραφα δεν αφορούν τελική απόφαση, αλλά κλήτευση ώστε να παρουσιαστεί ο ενδιαφερόμενος στο δικαστήριο για τη συνέχιση της διαδικασίας. Καταλήγοντας, ερωτηθείσα κατά πόσο η ίδια ή και ο υιός της (Αιτητής 3) είχαν δεχθεί κάποια προσωπική απειλή από τις αρχές του Ιράν εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο σύζυγός της και πατέρας του υιού της  (ο Αιτητής 1), η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε καταφατικά, ισχυριζόμενη πως απειλούσαν τόσο την ίδια όσο και τον υιό της (Αιτητή 3), καθώς και ότι οι αρχές της χώρας της ζήτησαν προσωπικά να πάρει διαζύγιο, κάτι που προφανώς δεν δέχθηκε να κάνει.

 

Ισχυρίστηκε επίσης πως απείλησαν τον γιο της (Αιτητή 3) και η ίδια τότε του είπε πως πρέπει να είναι προσεκτικός. Περαιτέρω, ερωτηθείσα κατά πόσο μετά τις δύο συλλήψεις του Αιτητή 1 επηρεάστηκε η θέση της ως υπάλληλος σε δικαστήριο, όπου εργαζόταν στη χώρα της, η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε καταφατικά, επικαλούμενη πως μετά τη δεύτερη φορά που συνέλαβαν τον σύζυγο της (Αιτητή 1), αφού την πρώτη φορά η ίδια δεν εργαζόταν, είχαν αποστερήσει από την ίδια και τον υιό της (Αιτητή 3) το δικαίωμα να εγκαταλείψουν  τη χώρα όποτε επιθυμούσαν, ενώ πρόσθετα δήλωσε, ότι μία φορά αποφάσισε να πάρει διαζύγιο. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα της με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσαν να την σταματήσουν, διευκρινίζοντας ότι, επειδή εργαζόταν στο οικογενειακό δικαστήριο, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη χώρα όποτε επιθυμούσε,  αλλά έπρεπε πρώτα να ενημερώσει τις αρχές ώστε να της δώσουν άδεια εξόδου από το Ιράν. Τέλος, κληθείσα να αναφέρει το συγκεκριμένο γεγονός που τη δεδομένη στιγμή ώθησε την ίδια στο να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της, η Αίτητρια 2 ισχυρίστηκε πως εξαιτίας του συζύγου της (Αιτητή 1) δέχονταν καθημερινά ενοχλήσεις, παρόλο που ο ίδιος είχε εγκαταλείψει το Ιράν, προβάλλοντας επιπλέον, πως οι αρχές έψαξαν το σπίτι τους και επίσης ενόχλησαν τον υιό της (Αιτητή 3) και εξαιτίας τούτου, δεν μπορούσαν να παραμείνουν πλέον στη χώρα τους.

 

Στη συνέχεια, ερωτηθείς ο Αιτητής 3 σχετικά με το τι πιστεύει πως θα συμβεί σε περίπτωση που επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, ο ίδιος αναφέρθηκε γενικότερα στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν, επικαλούμενος πως σκοτώνουν όλους όσους βρίσκονται εναντίον της κυβέρνησης στη χώρα, χωρίς καν να ενδιαφερθούν για το ποια είναι τα άτομα αυτά. Πρόσθετα, ο Αιτητής 3 ανέφερε πως έχει υψηλό δείκτη νοημοσύνης και ότι ο ίδιος προσωπικά δεν εγκατέλειψε τη χώρα του εκμεταλλευόμενος την κατάσταση, αλλά ο λόγος που έφυγε από το Ιράν ήταν επειδή εκεί βρισκόταν σε κίνδυνο η ζωή του, όπως και της οικογένειάς του. Καταλήγοντας, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι η διαβίωση του στο Ιράν δεν ήταν δυσχερής, αλλά ως επανέλαβε, ο λόγος που έφυγε από τη χώρα του ήταν για να προστατεύσει τη ζωή του, καθώς και για να έχει την ελευθερία του.

 

Εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση, τοποθετούμενος ο συνήγορός τους δήλωσε πως υιοθετούν το περιεχόμενο της Ένστασης, της γραπτής τους αγόρευσης και των σχετικών διοικητικών φακέλων, υποβάλλοντας επίσης, ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών κρίθηκαν ως αναξιόπιστοι από την Υπηρεσία Ασύλου, αλλά και σε περίπτωση που υποθετικά κάποιοι ισχυρισμοί θα μπορούσε να αληθεύουν, αποτελεί θέση τους πως δεν προκύπτει οιοσδήποτε μελλοντοστραφής κίνδυνος δίωξης ή πραγματικής βλάβης.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018 (Ν. 73(Ι)/2018), το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση και επί της ουσίας. Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η υπό εξέταση υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά εμπίπτει στις προϋποθέσεις του άρθρου 11 του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (Ν. 73(Ι)/2018), οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Αρχικά, διαπιστώνεται ότι οι αιτητές προβάλλουν ισχυρισμούς περί πλημμελειών κατά τις συνεντεύξεις τους, καθώς και για παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας από μέρους των Καθ’ ων αίτηση.

 

Ως προς το πρώτο, οι αιτητές προβάλλουν συγκεκριμένα πως έγινε λανθασμένη μετάφραση ορισμένων δηλώσεων τους κατά τις συνεντεύξεις τους στην Υπηρεσία Ασύλου και κυρίως, ότι έγινε λάθος μετατροπή κάποιων ημερομηνιών από το Ιρανικό/Περσικό Ημερολόγιο στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, εξαιτίας (ως επίσης επικαλούνται) του διερμηνέα που ήταν παρών κατά τις συνεντεύξεις. Σε σχέση με τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς, παρατηρείται από τα πρακτικά των συνεντεύξεων που τηρήθηκαν, ότι κατά την εισαγωγή της κάθε συνέντευξης, οι αιτητές ρωτήθηκαν κατά πόσο κατανοούν τον διερμηνέα και όλοι τους αποκρίθηκαν καταφατικά, ενώ τους επεξηγήθηκε πως σε περίπτωση που κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αντιμετωπίσουν κάποια δυσκολία στην όλη επικοινωνία, τότε να το αναφέρουν αμέσως ώστε να γίνουν οι απαραίτητες διευκρινήσεις (βλ. ερυθρό 93/1Χ του διοικητικού φακέλου -Τεκμήριο 1, ερυθρό 44/1Χ του διοικητικού φακέου -Τεκμήριο 2 και ερυθρό 41/3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Επιπλέον, κατά το τέλος της κάθε συνέντευξης, κλήθηκαν να αναφέρουν οτιδήποτε άλλο επιθυμούσαν, χωρίς να αναφέρουν οτιδήποτε σχετικό ή επιπρόσθετο (βλ. ερυθρό 77 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο.1, ερυθρό 35 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 33 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).  Πρόσθετα, τους διαβάστηκε το κείμενο της κάθε συνέντευξης και επιβεβαίωσαν ότι τα όσα καταγράφηκαν συμφωνούν με τις δηλώσεις τους (βλ. ερυθρό 77/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1, ερυθρό 35/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό  33/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Ως επίσης παρατηρείται, οι ημερομηνίες που καταγράφονται στο πρακτικό της συνέντευξης του Αιτητή 1 πέραν όπου αναφέρονται σε κάποιο έτος, όπου σε αυτές τις περιπτώσεις καταγράφηκαν τόσο το Περσικό έτος όσο και το Γρηγοριανό έτος, όλες έχουν καταγραφεί σε Γρηγοριανή ημερολογιακή μορφή. Ωστόσο, συγκεκριμένα στη συνέντευξη του Αιτητή 1, εντοπίζεται μία περίπτωση όπου φαίνεται να προέκυψε αμφιβολία και έγινε σχετική διευκρίνιση/διόρθωση στην αναφορά του Αιτητή 1 σε συγκεκριμένο έτος (βλ. ερυθρό 86/1Χ,2Χ,4Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), καθώς και μία άλλη περίπτωση, όπου και πάλι ο λειτουργός προέβη σε σχετικές διευκρινιστικές ερωτήσεις, ώστε ο Αιτητής 1 να προσδιορίσει την περίοδο στην οποία αναφερόταν (βλ. ερυθρό 81 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι στις συνεντεύξεις των Αιτητών 2 και 3, ο διερμηνέας ήταν το ίδιο άτομο, αλλά στη συνέντευξη του Αιτητή 1 ο διερμηνέας ήταν διαφορετικό άτομο (βλ. ερυθρό 94 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1, ερυθρό 45 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 42 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Επίσης, στις συνεντεύξεις των Αιτητών 2 και 3, οι ημερομηνίες καταγράφηκαν σε Περσική ημερολογιακή μορφή, άρα μπορούν να επιβεβαιωθούν ως προς την Γρηγοριανή ημερολογιακή μορφή τους. Ωστόσο, ο ισχυρισμός του Αιτητή 1 περί λανθασμένης μετάφρασης από έναν συγκεκριμένο διερμηνέα, τόσο για κάποιες δηλώσεις του ιδίου, όσο και για ορισμένες δηλώσεις των Αιτητών 2 και 3, δεν μπορεί να ισχύει, αφού ως ήδη παρατηρήθηκε, ο διερμηνέας στην περίπτωση των Αιτητών 2 και 3 ήταν διαφορετικός από αυτόν στη συνέντευξη του Αιτητή 1. Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι και στη μεταφρασμένη κοινή γραπτή δήλωσή τους, σε δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις, οι αιτητές αναφέρονται σε ημερομηνίες που δεν συνάδουν/συμπίπτουν με αυτές που αναφέρονται στο ελληνικό κείμενο που οι ίδιοι παραπέμπουν, ενώ τούτο ενδεχομένως να προκύπτει λόγω διαδοχικής ημερολογιακής μετατροπής των ημερομηνιών από διαφορετικά άτομα, αλλά και πάλι αυτό δεν μπορεί να ξεκαθαριστεί, αφού δεν υπάρχει καταγραφή των εν λόγω ημερομηνιών και στις δύο ημερολογιακές μορφές.

 

Σε κάθε περίπτωση, αναφορικά με τα πιο πάνω ζητήματα, διακρίνεται ότι οι Καθ’ ων η αίτηση στη γραπτή τους αγόρευση κατέγραψαν πλειάδα αντιφάσεων και αποκλίσεων στις δηλώσεις των αιτητών που πλήττουν την εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών τους, καθώς και άλλων σημείων που αφορά στο αίτημα των αιτητών, που εξάλλου δεν περιορίζονται στα όσα οι αιτητές διατείνονται, περί κάποιων δηλώσεων τους που μεταφράστηκαν λανθασμένα και ορισμένων ημερομηνιών στις οποίες έγινε λάθος μετατροπή. Στην παρούσα περίπτωση, εντοπίζονται ορισμένα σημεία, όπου κατά τις συνεντεύξεις τους, οι αιτητές αναφέρθηκαν μόνο στο Περσικό ημερολογιακό έτος ή στον Περσικό μήνα και έτος, εντούτοις, έγινε μετατροπή τους από τον λειτουργό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, παραθέτοντας την πλήρη ημερομηνία (ημέρα, μήνα και έτος), κάτι που δεν συνάδει πλήρως με τα δεδομένα και ενδεχομένως να οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Ως εκ τούτου, θα δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα σημεία όπου έγινε μια τέτοια μετατροπή, ειδικότερα όπου αυτά προβάλλονται από τους Καθ’ ων η αίτηση ως αντιφάσεις/αποκλίσεις στις δηλώσεις των αιτητών, ώστε να αποδοθούν ορθά οι εν λόγω ημερομηνίες, καθώς και να αποφευχθούν οι αναφορές στις συγκρίσεις που έγιναν μεταξύ τους και που καταγράφηκαν ως σημεία απόκλισης.

 

Αναφορικά δε, με τον ισχυρισμό των αιτητών περί παράλειψης οφειλόμενης ενέργειας, παρατηρείται πως αυτός αφορά τον Αιτητή 1 συγκεκριμένα, ο οποίος επικαλείται πως κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του αναφέρθηκε στα σημάδια που φέρει στο σώμα του από τα βασανιστήρια που υπέστη από τις αρχές της χώρας καταγωγής του, ενώ προβάλλει πως ο ίδιος ζήτησε όπως υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις σχετικά με τα βασανιστήρια που υπέστη, αλλά τούτο δεν έγινε αποδεκτό από την Υπηρεσία Ασύλου. Ωστόσο, ως διαπιστώνεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1, αν και όντως ο ίδιος αναφέρθηκε σε βασανιστήρια που υπέστη κατά την κατ’ ισχυρισμό κράτησή του στο Ιράν, εντούτοις, στο πρακτικό της συνέντευξής του, δεν εντοπίζεται κάποια δήλωσή του περί του ότι ο ίδιος φέρει σημάδια από τα βασανιστήρια που κατ’ ισχυρισμό υπέστη στη χώρα καταγωγής του, ούτε και κάποιο αίτημά του, περί του ότι είχε ζητήσει να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις σχετικά με τον εν λόγω ισχυρισμό του.

 

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 15 του περί Προσφύγων Νόμου (Ν. 6(Ι)/2000), η παραπομπή αιτητή για εξέταση σε ιατρό ή/και ψυχολόγο υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του λειτουργού, εφόσον κριθεί σκόπιμο κάτι τέτοιο για την αξιολόγηση της αίτησης διεθνούς προστασίας, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, ο αιτητής διατηρεί το δικαίωμα να μεριμνά για την ιατρική ή/και ψυχολογική του εξέταση με δική του πρωτοβουλία. Κατά συνέπεια, ο προβαλλόμενος ισχυρισμός δεν δημιουργεί οποιοδήποτε πρόβλημα στη διαδικασία που ακολουθήθηκε.

 

Προχωρώ να εξετάσω τους ισχυρισμούς των αιτητών καθώς και ότι, ως προβάλλουν, εσφαλμένα το αρμόδιο όργανο απέρριψε το αίτημά τους για χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Θεωρώ χρήσιμο να καταγραφούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλαν οι αιτητές σε όλα τα στάδια της εξέτασης του αιτήματός τους, προκειμένου να εξετάσω την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά και για να διαφανεί εάν το αρμόδιο όργανο αποφάσισε μετά από δέουσα έρευνα, ορθά, νόμιμα και εντός των πλαισίων της σχετικής νομοθεσίας και αν εξέδωσε δεόντως αιτιολογημένη απόφαση.

 

Κατά την καταγραφή στα πλαίσια της αίτησης του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής 1 δήλωσε αρχικά ότι εγκατέλειψαν τη χώρα καταγωγής τους εξαιτίας αρκετών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν. Ακολούθως, δήλωσε πως ο ίδιος ήταν πολιτικά ενεργός και μέλος του κινήματος υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, που προωθεί την αναγνώριση των Αζέρων. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη σύλληψη του από τις αρχές στις 27/08/2011 εξαιτίας της συμμετοχής του σε διαδήλωση η οποία αφορούσε την επικείμενη ξηρασία της λίμνης Urmia, ενώ ως επίσης κατέγραψε, μετά από τη σύλληψη του, ο ίδιος μεταφέρθηκε σε φυλακή της Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Urmia, όπου κρατήθηκε για 15 ημέρες και υπέστη βασανιστήρια.  Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στο δικαστήριο, όπου καταδικάστηκε σε ενός έτους ποινή φυλάκισης, της οποίας εξέτισε το ήμισυ (6 μήνες) αφού αφέθηκε ελεύθερος στις 24/02/2012. Ακολούθως, ανέφερε πως στις 06/07/2018, ο ίδιος συνελήφθη για δεύτερη φορά κατά τη συμμετοχή του σε συγκέντρωση κατά των αρχών που έλαβε χώρα στο Κάστρο Babak και έπειτα μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Πληροφοριών στο Tabriz, όπου τον κρατούσαν για 10 ημέρες και υπέστη βασανιστήρια, ενώ κατόπιν μεταφέρθηκε στο δικαστήριο στην Urmia, όπου και του ζητήθηκε να συνεργαστεί με την Υπηρεσία Πληροφοριών ως κατάσκοπος, προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος.

 

Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι, ενόψει της εθνικής ημέρας του Νοτίου Αζερμπαϊτζάν στις 12/12/2018, ο ίδιος, την προηγούμενη ημέρα (στις 11/12/2018) βρισκόταν στο μαγαζί του με κάποιον φίλο του και ετοίμαζαν τα φυλλάδια για την εν λόγω εκδήλωση, όταν κατά το βράδυ βγήκε έξω για να αγοράσει φαγητό και όταν επέστρεψε, είδε δύο αμάξια απέναντι από το μαγαζί του, που πήραν τον φίλο του και έφυγαν. Ο ίδιος, ως κατέγραψε, έτρεξε μακριά και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με έναν βοηθό που είχε στο μαγαζί του, ενώ κατόπιν της συνομιλίας που κατάφερε να έχει μαζί με τον εν λόγω βοηθό του, ο ίδιος ενημερώθηκε πως οι αρχές πήραν τους υπολογιστές, τα φυλλάδια, τα βιβλία και άλλα πράγματα από το μαγαζί του. Το ίδιο βράδυ, οι αρχές πήγαν στο σπίτι του, το οποίο έψαξαν και πήραν το διαβατήριο του καθώς και άλλα πράγματα, ορισμένα εκ των οποίων ανήκαν στον υιό του. Στη συνέχεια, δήλωσε πως επικοινώνησε με τον κουνιάδο του, στον οποίο είπε να πάρει τον υιό και την σύζυγό του στο σπίτι του, ενώ ο ίδιος μετέβη στο σπίτι του πεθερού του, όπου και παρέμεινε στον κήπο του σπιτιού για 9 ημέρες. Εν τω μεταξύ, ο ίδιος βρισκόταν σε επικοινωνία με τη σύζυγό του, στην οποία ανέφερε πως θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη χώρα προτού αυτός συλληφθεί από τις αρχές.

 

Στις 24/12/2018 ο υιός του επέστρεψε στην Urmia και ξεκίνησε το ταξίδι για να εγκαταλείψει τη χώρα, ενώ ο ίδιος ξεκίνησε το ταξίδι του στις 25/12/2018.  Οι τρεις τους  συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη μία ημέρα αφού ο ίδιος έφθασε στην Τουρκία, όπου παρέμειναν για 3 μήνες και έπειτα, συναντήθηκαν ξανά στην Κύπρο, όπου κατέληξαν αρχικά στα κατεχόμενα και ακολούθως εισήλθαν στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. Καταλήγοντας, ο Αιτητής 1 ζητά όπως ληφθούν υπόψη τα όσα τους συνέβησαν στο Ιράν, καθώς επίσης και τις απειλές που δέχθηκε και τα βασανιστήρια που υπέστη ο ίδιος στη χώρα του, αλλά και τους μήνες που πέρασε στη φυλακή καθώς και τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε στο Ιράν. Τέλος, κατέγραψε πως επιθυμεί ο ίδιος και η οικογένεια του να έχουν ένα ασφαλές μέρος, χωρίς κίνδυνο και επίσης, να ζήσουν ελεύθερα και να τύχουν μεταχείρισης σύμφωνα με τα όσα διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως [βλ. μετάφραση στα ερυθρά 13-8 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Κατά την καταγραφή στα πλαίσια της αίτησης της για διεθνή προστασία, η Αιτήτρια 2 δήλωσε ως προς τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της πως ο σύζυγος της ήταν πολιτικά ενεργός και εξαιτίας αυτού, τον παρακολουθούσαν οι ιρανικές αρχές, ενώ εκείνος συνελήφθη δύο φορές στο Ιράν από τις αρχές στην περιοχή τους. Ως επίσης κατέγραψε, οι ίδιοι βρίσκονταν πραγματικά σε κίνδυνο και είχαν προβλήματα, ως εκ τούτου, επιθυμούσαν να εγκαταλείψουν το συντομότερο τη χώρα τους, αφού ως οικογένεια είχαν υποφέρει πολλά και δεν ήταν ασφαλείς. Πρόσθεσε ότι η ίδια συνήθιζε να λαμβάνει απειλές από τις ιρανικές αρχές, οι οποίες και τους παρακολουθούσαν. Ακολούθως, ανέφερε ότι εν τέλει αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα της στις 27/12/2018, μεταβαίνοντας αρχικά στο Baku του Αζερμπαϊτζάν, από όπου, στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και παρέμειναν για 3 μήνες, αφού κατόπιν κατάφεραν να έρθουν στην Κύπρο. Για το εν λόγω ταξίδι τους στην Κύπρο, η Αιτήτρια 2 ανέφερε ότι αρχικά η ίδια και ο υιός της έφτασαν στα κατεχόμενα με ψεύτικα ταξιδιωτικά έγγραφα και μετά από έξι ημέρες, εκεί έφτασε και ο σύζυγός της, ενώ εν τέλει, όλοι τους εισήλθαν στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. Επανέλαβε τέλος, ότι η ίδια και ο υιός της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους εξαιτίας του κινδύνου για τη ζωή του συζύγου της καθώς και της πολιτικής του δραστηριότητας στο Ιράν, αφού δεν μπορούσαν πλέον να συνεχίσουν να διαμένουν στη χώρα τους καθώς βρίσκονταν σε κίνδυνο και υπό απειλές [βλ. μετάφραση στα ερυθρά 9-7 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2].

 

Κατά την καταγραφή στα πλαίσια της αίτησης του για διεθνή προστασία, ο Αιτητής 3 ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, επειδή αντιμετώπιζε προβλήματα, παραπέμποντας στο ότι ο πατέρας του ήταν πολιτικά ενεργός στο Ιράν και αυτό προκάλεσε πολλά προβλήματα στους ίδιους, αφού όλη η οικογένεια δέχονταν απειλές στη χώρα τους. Τέλος, ανέφερε πως ο πατέρας του υπέστη βασανιστήρια και φυλακίστηκε στο Ιράν, και για αυτό το λόγο αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους προκειμένου να μεταβούν σε κάποια περιοχή όπου θα υπάρχει ασφάλεια [βλ. μετάφραση στο ερυθρό 6 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3].

 

Κατά τη συνέντευξη του στην Υπηρεσία Ασύλου, ο Αιτητής 1 δήλωσε, σχετικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ότι είναι Ιρανός Μουσουλμάνος, ο οποίος ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Αζέρων και η μητρική του γλώσσα είναι τα τουρκοαζέρικα («Τurk-Αzeri»), ενώ μιλάει επίσης τα Farsi και λίγα Ελληνικά και Αγγλικά. Επίσης, δήλωσε ότι γεννήθηκε, έζησε και μεγάλωσε, καθώς και παντρεύτηκε στην πόλη Urmia του Ιράν, που αποτελεί και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετικά με την πατρική του οικογένεια, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι ο πατέρας του απεβίωσε, ενώ η μητέρα του εξακολουθεί να διαμένει στην πόλη καταγωγής του, ως επίσης, έχει δύο αδελφούς και τέσσερις αδερφές, οι οποίοι διαμένουν όλοι τους στην πόλη Urmia. Αναφορικά με την οικογενειακή του κατάσταση, ο Αιτητής 1 επιβεβαίωσε ότι παντρεύτηκε τη σύζυγό του (Αιτήτρια 2) περί το 1997/1998 και μαζί απέκτησαν αργότερα έναν υιό (Αιτητής 3). Ως προς το μορφωτικό του επίπεδο, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι φοίτησε στο σχολείο για 12 χρόνια, ενώ στη χώρα του, είχε ολοκληρώσει τη διετή στρατιωτική του υποχρέωση και έπειτα, διατηρούσε επιχείρηση πώλησης ακινήτων [βλ. ερυθρά 91-90 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Αναφορικά με τις συνθήκες του ταξιδιού του από το Ιράν στην Κύπρο, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι εγκατέλειψε το Ιράν παράτυπα στις 03/12/2018 και διήλθε οδικώς στην Τουρκία (εκεί συναντήθηκαν με τη σύζυγο του (Αιτήτρια 2) και τον υιό του (Αιτητή 3) που ταξίδεψαν αεροπορικώς), όπου στη συνέχεια ταξίδεψε μέχρι την Κωνσταντινούπολη, όπου και παρέμεινε για τρεις μήνες, όταν τότε ταξίδεψε στα κατεχόμενα με πλαστό διαβατήριο και στη συνέχεια εισήλθε παράτυπα στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. [βλ. ερυθρό 89 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο1].

 

Ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής 1 ανέφερε πως εγκατέλειψε τη χώρα του εξαιτίας του πολιτικού του ακτιβισμού μέσω της εμπλοκής στο κίνημα GAMOH, καθώς επίσης, ότι ο δεύτερος λόγος που έφυγε από τη χώρα του ήταν εξαιτίας της εναντίωσής του στο καθεστώς του Ιράν. Ως προς τον δεύτερο λόγο, ο Αιτητής 1 αναφέρθηκε γενικότερα στα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Αζέροι στο Ιράν, λόγω του ότι υπέφεραν και τους απαγόρευαν να ακολουθήσουν την παράδοσή τους. Περαιτέρω, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως συμμετείχε σε μια διαδήλωση υπέρ των Αζέρων στις 27/08/2011, κατά την οποία φώναζαν συνθήματα κατά του καθεστώτος του Ιράν και η οποία κατέληξε σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία, με αποτέλεσμα ο ίδιος να συλληφθεί μαζί και με άλλους διαδηλωτές. Έπειτα, τους μετέφεραν με ένα βαν σε κέντρο κράτησης στην Urmia, όπου τους βασάνισαν, ενώ ο ίδιος είχε υποστεί κακομεταχείριση και ξυλοδαρμό κατά τη διάρκεια των δύο ημερών παραμονής του εκεί. Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε ένα άλλο κέντρο κράτησης, όπου κρατείτο σε ένα μικρό δωμάτιο για 13 ημέρες, ενώ εκεί τον ανέκριναν και τον βασάνιζαν, μέχρι που οδηγήθηκε ενώπιον του ισλαμικού δικαστηρίου στην Urmia, όπου καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους και οδηγήθηκε στις κεντρικές φυλακές, αλλά εξέτισε εντούτοις το μισό της ποινής του καθότι δεν είχε καταδικαστεί στο παρελθόν και στις 24/02/2012 αφέθηκε ελεύθερος, και τότε επέστρεψε στο σπίτι του, όπου έμαθε από τη σύζυγο του (Αιτήτρια 2) πως κατά τη διάρκεια της κράτησής του, οι αρχές επισκέφθηκαν την οικία του, ψάχνοντας το σπίτι και παίρνοντας μαζί τους μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν καθώς και 2 βιβλία του, που βρήκαν εκεί, γεγονός το οποίο συνέδεσε ο ίδιος με τα όσα ερωτήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του.

 

Στη συνέχεια, όπως ανέφερε, κατά το έτος 2018 ο ίδιος συνελήφθη για δεύτερη φορά όταν συμμετείχε σε μια ετήσια συγκέντρωση των Αζέρων στο Κάστρο Babak, όπου η αστυνομία έκανε επιδρομή στο χώρο και επιτέθηκε στους διαδηλωτές, οι οποίοι προσπάθησαν να αμυνθούν. Κατόπιν της σύλληψής του, ο Αιτητής 1 οδηγήθηκε σε κέντρο κράτησης, όπου κρατήθηκε για 2 ημέρες και ανακρίθηκε, χωρίς ωστόσο να υποστεί βασανιστήρια. Ακολούθως, μεταφέρθηκε σε άλλο κέντρο κράτησης, δέχθηκε σκληρά βασανιστήρια, ως ισχυρίστηκε, από άτομα εθνοτικής καταγωγής Fars. Εν τέλει, στις 16/07/2018, ο ίδιος μεταφέρθηκε στο ισλαμικό δικαστήριο στην Urmia, όπου του επιβλήθηκε χρηματική ποινή και αφού ενημέρωσε τον συνέταιρο του, εκείνος έβαλε ως υποθήκη την περιουσία του και έτσι ο Αιτητής 1 αφέθηκε ελεύθερος. Ακολούθως, στις 11/12/2018, ενόσω το βράδυ ο ίδιος ασχολείτο με την ετοιμασία αφισών μαζί με έναν φίλο του στο γραφείο του, για τον εορτασμό της ημέρας Ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν, που ήταν την επόμενη ημέρα, αφού είχε βγει εκτός για να πάει να πάρει φαγητό, κατά την επιστροφή του, είδε δύο αυτοκίνητα μπροστά από το γραφείο και στη συνέχεια να καλύπτουν το πρόσωπο του φίλου του με μια μαύρη σακούλα και να τον παίρνουν μαζί τους. Ο ίδιος τότε διέφυγε από την περιοχή και πήγε στον κήπο του πεθερού του, όπου και παρέμεινε για 12 ημέρες, ενώ συνάμα, ειδοποίησε τηλεφωνικώς τον κουνιάδο του, λέγοντας του να πάρει τη σύζυγό του (Αιτήτρια 2) και τον υιό του (Αιτητή 3) στο δικό του σπίτι. Προσθέτοντας, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως εν τω μεταξύ, είχε προηγηθεί επιδρομή της αστυνομίας στο σπίτι του, όπου πήραν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του, τον εκτυπωτή, καθώς και τον φορητό υπολογιστή του υιού του (Αιτητή 3). Αργότερα, όπως είπε, ο ίδιος επικοινώνησε με τη σύζυγό του (Αιτήτρια 2), και αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, μαζί και με τον υιό τους (Αιτητή 3), ο καθένας χωριστά ώστε να μην αναγνωριστούν, επικαλούμενος δε, πως η συνέχιση της παραμονής τους στο Ιράν θα έθετε πλέον σε κίνδυνο τις ζωές τους [βλ. ερυθρά 88-87/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Σε σειρά διευκρινιστικών ερωτήσεων αναφορικά με τη συμμετοχή του στο κίνημα GAMOH, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως συμμετείχε στις δραστηριότητές του εν λόγω κινήματος, όπου καλούσαν όσους είχαν την εθνότητα των Αζέρων να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους και επίσης, προωθούσαν την κουλτούρα των Αζέρων (ερυθρό 87/5Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), ενώ ο ίδιος προσωπικά εκτύπωνε βιβλία και περιοδικά στην Τουρκική γλώσσα καθώς και κάποια άλλα έντυπα σχετικά με την εθνικότητά τους (ερυθρό 87 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), χωρίς όμως ο ίδιος να ήταν εγγεγραμμένο μέλος (ως δήλωσε), αλλά ακολουθούσε τις οδηγίες που του έδινε ένας φίλος του, ο οποίος ήταν επίσημο μέλος του κινήματος (ερυθρό 87/3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Ερωτηθείς σχετικά με το τι τον οδήγησε στο να ακολουθήσει και να υποστηρίξει το εν λόγω κίνημα, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι γνώριζε κάποια άτομα που τον παρακίνησαν στο να υποστηρίξει το κίνημα (ερυθρό 87 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Ακολούθως, σχετικά με το γνωμικό του κινήματος, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως απαιτούν να επιτραπεί στην επόμενη γενιά να σπουδάσουν στα τουρκοαζέρικα και όχι μόνο στα Φαρσί και γενικότερα, ότι διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ενώ κατονόμασε τον ηγέτη του κινήματος, καθώς επίσης, περιέγραψε το έμβλημα του κόμματος, λέγοντας πως προσομοιάζει με τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν (ερυθρό 86 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Αναφορικά με τις διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε ο ίδιος, ο Αιτητής 1 ανέφερε ότι η πρώτη ήταν το 2011 όπου διαμαρτυρήθηκαν επειδή στέρεψε το ποτάμι Urmia και η δεύτερη ήταν το 2018 στο Κάστρο Babak όπου είχαν πάει για τις διακοπές τους (ερυθρό  86/1Χ-3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Αναφορικά με την πρώτη διαδήλωση, ο ίδιος ισχυρίστηκε πως την οργάνωσε μαζί με δύο φίλους του, τυπώνοντας τις ενημερωτικές προσκλήσεις προς τον κόσμο για την εν λόγω διαδήλωση (ερυθρό 86/4Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Κληθείς να διευκρινίσει που εκτύπωναν τα έντυπα που προανέφερε, ο Αιτητής 1 είπε πως το έκαναν με δικά τους έξοδα στο γραφείο που διατηρούσε ο ίδιος (ερυθρά 86-85 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Κληθείς να διευκρινίσει κατά πόσο υπήρξαν και άλλες διαδηλώσεις μεταξύ του 2011 και του 2018, πέραν από τις δύο που ο ίδιος συμμετείχε, ο Αιτητής 1 ανέφερε πως υπήρχαν κάποιες διαδηλώσεις αλλά ο ίδιος δεν μπόρεσε να συμμετάσχει σε αυτές, επικαλούμενος αρχικά πως είχε σπασμένο πόδι, ενώ έπειτα διευκρίνισε ότι κατά την περίοδο των επτά ετών που μεσολάβησε έγιναν ορισμένες μικρές και μεγάλες διαδηλώσεις, αλλά ο ίδιος όπως ισχυρίστηκε, δεν συμμετείχε σε αυτές (ερυθρό 85/2Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Επικαλέστηκε δε, ότι κατά το διάστημα των 7 ετών που μεσολάβησε, ο ίδιος συνέχιζε να εκτελεί στα κρυφά τα καθήκοντα και τις δραστηριότητες του για τα δικαιώματα των Αζέρων, ενώ στάθηκε τυχερός, όπως ισχυρίστηκε, που δεν είχε οποιαδήποτε προβλήματα με την αστυνομία (ερυθρό 82/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Στη συνέχεια, κληθείς να περιγράψει την πρώτη σύλληψη του, που έγινε τον Αύγουστο του 2011, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως ο ίδιος συνελήφθη από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης με σκοπό τη διαμαρτυρία επειδή στέρεψε το ποτάμι Urmia, όπου είχαν συλληφθεί στο σύνολο περίπου 300 άτομα για διατάραξη της κοινωνίας και εναντίωση στο καθεστώς της χώρας. Ο ίδιος οδηγήθηκε στο κέντρο κράτησης, όπου κρατήθηκε για 2 ημέρες σε ένα μικρό δωμάτιο με άλλα 9 με 10 άτομα και εκεί δεν ανακρίθηκε, αλλά δέχθηκε ξυλοδαρμό από τις αρχές. Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε δεύτερο κέντρο κράτησης, όπου κρατήθηκε για 13 ημέρες και εκεί ανακρίθηκε, ρωτώντας τον σχετικά με τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν που βρέθηκε στο σπίτι του, καθώς και σχετικά με το κίνημα που υποστήριζε. Πρόσθεσε πως εκεί τον κτύπησαν και τον βασάνισαν, καθώς επίσης, δέχθηκε κακομεταχείριση εξαιτίας της εθνοτικής του καταγωγής. Μετά από 13 ημέρες σε κράτηση, ως ανέφερε, ο ίδιος παρουσιάστηκε ενώπιον δικαστηρίου, όπου ο δικαστής δεν του επέτρεψε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά βασίστηκε αποκλειστικά στην έκθεση της αστυνομίας και διέταξε να τον επιστρέψουν στη φυλακή, ενώ μετά από ένα μήνα τον ενημέρωσαν πως καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, με την κατηγορία ότι υποκινούσε κόσμο κατά του καθεστώτος. Ως επίσης ισχυρίστηκε, δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ορίσει δικηγόρο για την υπόθεση του, ενώ στις Κεντρικές Φυλακές της Urmia, όπου είχε εκτίσει την ποινή του, στο κελί του ήταν συνολικά 6 άτομα, με κάποιους να κοιμούνται σε κρεβάτια και άλλους στο πάτωμα. Παραπονέθηκε δε, πως το φαγητό στη φυλακή δεν ήταν καλό, αλλά και ότι του έδιναν μόνο ένα χάπι την ημέρα, αντί αυτά που έπρεπε να παίρνει για τον διαβήτη που είχε. Επιπλέον, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως στη φυλακή τον επισκέφθηκε η σύζυγός του (Αιτήτρια 2) μόνο μία φορά, αφού ο ίδιος την παρότρυνε να μην ξαναπάει εκεί, εξαιτίας των αστυνομικών που κακομεταχειρίζονταν τις γυναίκες [βλ. ερυθρά 85-82 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Ακολούθως, ερωτηθείς για ποιο λόγο ο ίδιος συμμετείχε σε δεύτερη διαδήλωση το 2018, ενώ είχε προηγηθεί το 2011 η σύλληψη του και η κακομεταχείριση που δέχθηκε τότε, ο Αιτητής 1 αποκρίθηκε λέγοντας πως ως Αζέρος υπερασπιζόταν τα δικαιώματα τους και την επιθυμία τους για ανεξαρτησία (ερυθρό 82/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Αναφορικά δε, με τη δεύτερη σύλληψη του κατά τη διάρκεια διαδήλωσης το 2018, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως μαζί με τον ίδιο συνελήφθη και ένας φίλος του, ενώ διευκρίνισε πως οι αρχές συνέλαβαν και αρκετά άλλα άτομα, καθώς επίσης, σχετικά με την κατηγορία εναντίον του, ο ίδιος ανέφερε πως αυτή αφορούσε στο ότι κατά τη διαδήλωση που συμμετείχε παρακινούσε άτομα εναντίον της κυβέρνησης και του καθεστώτος του Ιράν (ερυθρό 80 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει κατά πόσο ο ίδιος αντιμετώπισε οποιοδήποτε άλλο περιστατικό μετά τη δεύτερη σύλληψη του που έγινε τον Ιούλιο του 2018, ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε πως κατόπιν που αφέθηκε ελεύθερος, μια ημέρα καθώς έφτιαχναν αφίσες στο μαγαζί του μαζί με έναν φίλο του, τότε οι αρχές είχαν συλλάβει τον φίλο του, ενώ ο ίδιος είχε διαφύγει στον κήπο του πεθερού του (ερυθρό 81 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Ερωτηθείς σχετικά με το εάν παρακολουθούνταν και οι δύο τους, αφού ο φίλος του συνελήφθη στο γραφείο του ενόσω ο ίδιος είχε βγει για να πάρει φαγητό από έξω, ο Αιτητής 1 αποκρίθηκε πως ενδεχομένως να τον παρακολουθούσαν, αλλά όπως ισχυρίστηκε, καθώς επέστρεφε στο γραφείο, είδε από απόσταση το τι συνέβη και έτσι δεν τον είχαν αντιληφθεί οι αρχές που συνέλαβαν τον φίλο του, επικαλούμενος πως οι αρχές γνώριζαν ότι βρίσκονταν και οι δύο τους στο γραφείο του, αλλά ο ίδιος στάθηκε τυχερός αφού βγήκε έξω για φαγητό, ενώ σε διαφορετική περίπτωση θα είχε συλληφθεί και αυτός μαζί με τον φίλο του (ερυθρό 80 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Κληθείς να επεξηγήσει τη δήλωση του κατά την καταγραφή της αίτησης του, περί του ότι μετά τη σύλληψη του φίλου του και κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας που ο ίδιος είχε με τον συνέταιρο του ανακάλυψε ότι είχαν πάρει από το μαγαζί του τα βιβλία του, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και άλλα αντικείμενα, ενώ κατά την ελεύθερη του αφήγηση ανέφερε ότι η αστυνομία εισήλθε στην οικία του και πήρε τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, τον εκτυπωτή, καθώς και τον φορητό υπολογιστή του γιου του, ο Αιτητής 1 αποκρίθηκε επικαλούμενος πως ουδέποτε κατέγραψε κάτι τέτοιο στην αίτηση του (ερυθρό  79 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), ενώ έπειτα δήλωσε πως ο συνέταιρος του πήγε στο μαγαζί για να το κλείσει, αφού ο ίδιος δεν μπορούσε να επιστρέψει εκεί και εξάλλου ο συνεταίρος του ήταν μεγάλος σε ηλικία (περίπου 65 ετών) και δεν είχε ενασχόληση με την πολιτική, άρα δεν κινδύνευε να συλληφθεί (ερυθρό 78/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), διευκρινίζοντας πως εκείνος ενημέρωσε τότε τον ίδιο πως πήραν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή από το μαγαζί του, καθώς και τον φορητό υπολογιστή του υιού του από το σπίτι τους (ερυθρό 78 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Σε σχετικά ερωτήματα αναφορικά με τον υιό του (Αιτητή 3), ο Αιτητής 1 είπε πως αυτός σπούδαζε ιατρική στο Baku του Αζερμπαϊτζάν, αφού είχε εγγραφεί στο πανεπιστήμιο  τον Σεπτέμβριο του 2017 (ερυθρό 81 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), ενώ ως επίσης ανέφερε, ο υιός του ολοκλήρωσε μόνο το πρώτο έτος (ερυθρό 79 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1) και μετά που ο ίδιος συνελήφθη για δεύτερη φορά κατά τον Ιούλιο 2018, ο υιός του (Αιτητής 3) μαζί με τη μητέρα του (Αιτήτρια 2) είχαν μεταβεί στο Baku ώστε να εγγραφεί αυτός για το δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο και να πληρώσουν τα δίδακτρα (ερυθρό 80/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Ωστόσο, εξαιτίας των όσων συνέβησαν κατά τον Ιούλιο του 2018 (σε σχέση με τον Αιτητή 1), ο Αιτητής 3 δεν συνέχισε τις σπουδές του στο Baku αλλά επέστρεψε στο Ιράν (ερυθρό 79 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Καταληκτικά, ερωτηθείς κατά πόσο ο ίδιος θα μπορούσε να επιστρέψει στο Ιράν και να εγκατασταθεί με ασφάλεια σε κάποιο άλλο μέρος της χώρας, ο Αιτητής 1 αποκρίθηκε αρνητικά, λέγοντας πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, ενώ στο ερώτημα αναφορικά με το τι πιστεύει πως μπορεί να του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στο Ιράν, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ως συνέπεια της επιστροφής του εκεί, θα αντιμετωπίσει τη θανατική ποινή, καθώς και ισόβια φυλάκιση και βασανιστήρια (ερυθρό 78 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Τέλος, ερωτηθείς κατά πόσο οι αρχές είχαν παρενοχλήσει κάποιο μέλος της οικογένειας του στο Ιράν ώστε να μάθουν που βρίσκεται ο ίδιος, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε ότι οι αρχές απλά πήγαν στο σπίτι της μητέρας του και ρωτούσαν που βρίσκεται ο ίδιος, αλλά δεν συνέβη οτιδήποτε άλλο, ως επίσης δήλωσε (ερυθρό 77 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης και σε σχέση με τα προσωπικά της στοιχεία, η Αιτήτρια 2 δήλωσε Ιρανή υπήκοος, Μουσουλμάνα Σιίτισα και ότι ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Αζέρων, ενώ ομιλεί τα τουρκοαζέρικα («Τurk-Αzeri») και τα Farsi. Δήλωσε επίσης ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Urmia του Ιράν μέχρι το 1992/1993 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην πόλη Zanjan για τρία χρόνια, ενώ ακολούθως επέστρεψε στην πόλη Urmia, όπου και διέμενε μέχρι να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της (το 2018). Ως προς την πατρική της οικογένεια, η Αιτήτρια 2 δήλωσε ότι ο πατέρας της απεβίωσε, ενώ η μητέρα της διαμένει στην πόλη Urmia, καθώς επίσης, ότι έχει δύο αδερφούς και δύο αδερφές, εκ των οποίων η μία αδερφή της διαμένει στη Σλοβενία και τα υπόλοιπα αδέρφια της διαμένουν στο Ιράν. Η Αιτήτρια 2 δήλωσε επιπλέον ότι είναι παντρεμένη με τον Αιτητή 1 και μαζί έχουν έναν υιό, τον Αιτητή 3. Σχετικά με το μορφωτικό της επίπεδο, η Αιτήτρια 2 δήλωσε ότι διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στη νομική και ότι ήταν υποψήφια διδάκτορας, ενώ στο Ιράν εργαζόταν ως δικηγόρος στο δικαστήριο επίλυσης οικογενειακών διαφορών [βλ. ερυθρά 42-41 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2].

 

Αναφορικά με τις συνθήκες του ταξιδιού της από το Ιράν στην Κύπρο, η Αιτήτρια 2 ανέφερε ότι στις 27/12/2018 ταξίδεψε αεροπορικώς από την πόλη Urmia μέχρι την Τεχεράνη και μετά από 2-3 ημέρες που παρέμεινε εκεί, μετέβη στην πόλη Baku του Αζερμπαϊτζάν, αεροπορικώς, όπου ήδη βρισκόταν από μερικές ημέρες πριν ο υιός της (Αιτητής 3). Στη συνέχεια ταξίδεψε μέχρι την Τουρκία, φθάνοντας στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο του 2019, όπου βρισκόταν ήδη ο σύζυγός της (Αιτητής 1), και μαζί παρέμειναν εκεί για 3 μήνες, ενώ στη συνέχεια ταξίδεψαν μέχρι τα κατεχόμενα, όπου αφίχθηκαν κατά τον Μάρτιο του 2019, από όπου διήλθαν παράτυπα στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. Διευκρίνισε δε, ότι η ίδια αναχώρησε νόμιμα με το διαβατήριο της από το Ιράν, ενώ δήλωσε επίσης πως η ίδια δεν αντιμετώπισε οποιαδήποτε προβλήματα κατά την έξοδο από τη χώρα καταγωγής της [βλ. ερυθρά 41/4Χ και 40/1Χ του διοικητικού φακέλου -Τεκμήριο 2].

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, η Αιτήτρια 2 ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα της εξαιτίας των όσων συνέβησαν στον σύζυγο της (Αιτητή 1), αφού κινδύνευε η ζωή τους Ειδικότερα, ισχυρίστηκε πως ο σύζυγος της δεχόταν απειλές από τις αρχές της χώρας τους εξαιτίας των πολιτικών του δραστηριοτήτων του, καθώς επίσης, πως ούτε στο Baku όπου σπούδαζε ο υιός της (Αιτητής 3) ήταν ασφαλείς, αφού μπορούσαν εύκολα να τους εντοπίσουν και να τους δημιουργήσουν προβλήματα. Επικαλέστηκε επιπλέον, ότι καταζητούσαν τον σύζυγό της, έτσι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, ενώ ισχυρίστηκε επίσης πως και η ίδια δέχθηκε απειλές από τις αρχές της χώρας, παρά το ότι δεν γνώριζε λεπτομέρειες για τις δραστηριότητες του συζύγου της (Αιτητή 1), πέραν το ότι εκείνος είχε κάποια εμπλοκή σε πολιτική δράση, καθώς και ότι κινδύνευε και έπρεπε να διαφύγει για κάποιο διάστημα και να παραμείνει κρυμμένος. Περαιτέρω, η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως εξαιτίας των πιο πάνω έπρεπε να φύγουν από τη χώρα, χωρίς καν η ίδια να ενημερώσει τους δικούς της, πλην του αδελφής της και του συζύγου της, που τη βοήθησαν να πάρει εισιτήριο για το Αζερμπαϊτζάν, όπου (ως ανέφερε) πηγαινοερχόταν αρκετά συχνά και έτσι θεώρησε πως τούτο δεν θα προκαλούσε υποψίες. Καταληκτικά, η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως οι αρχές τους ενοχλούσαν αρκετά επειδή αναζητούσαν τον σύζυγό της (Αιτητής 1) και συνεχώς πήγαιναν στην οικία τους, καθώς και στο σπίτι της μητέρας του, ψάχνοντάς τον [βλ. ερυθρά 40/2Χ και 39/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2].

 

Ακολούθως, όταν ρωτήθηκε εάν πέραν των όσων ανέφερε, υπήρχε και κάποιος άλλος λόγος που η ίδια αιτήθηκε διεθνούς προστασίας, η Αιτήτρια 2 επικαλέστηκε ότι στη χώρα της γενικότερα δεν υπήρχε ελευθερία αλλά καταπίεση, προβάλλοντας επίσης πως για αυτό το λόγο και ο υιός της (Αιτητής 3) σπούδασε στο εξωτερικό. Κληθείσα να αναφέρει ότι γνωρίζει σχετικά με τις πολιτικές δραστηριότητες του συζύγου της (Αιτητή 1), η Αιτήτρια 2 επικαλέστηκε πως αυτός δεν ήθελε να την εμπλέξει σε αυτές, ενώ η ίδια προσπαθούσε να τον αποτρέψει από αυτές τις δραστηριότητες αρκετές φορές. Ανέφερε δε, ότι η ίδια γνωρίζει πως ο σύζυγός της (Αιτητής 1) είχε συλληφθεί στο Ιράν σε δύο περιπτώσεις, την πρώτη φορά κατά τον Αύγουστο του 2011, επειδή συμμετείχε σε διαμαρτυρία για τη ξηρασία της λίμνης Urmia όπου θεώρησαν υπαίτια την κυβέρνηση για την κακοδιαχείριση της εν λόγω κατάστασης, και τη δεύτερη φορά στις 03/06/2018, σε διαμαρτυρία που έγινε κατά την ετήσια συγκέντρωση των Αζέρων του Ιράν στο Κάστρο Babak στην πόλη Tabriz. Πρόσθεσε ότι, την πρώτη φορά επιβλήθηκε στον σύζυγό της ποινής φυλάκισης 1 έτους, αλλά εξέτισε 6 μήνες στις κεντρικές φυλακές της Urmia και αφέθηκε ελεύθερος κατόπιν απονομής αμνηστίας σε αυτόν, ενώ τη δεύτερη φορά, ο σύζυγος της είχε τεθεί υπό κράτηση. Η Αιτήτρια 2 δήλωσε επίσης, όσον αφορά την πρώτη περίπτωση, πως δεν προσέλαβαν δικηγόρο επειδή δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι, ενώ ανέφερε επιπλέον, ότι όταν ο σύζυγος της βρισκόταν στη φυλακή η ίδια τον επισκέφτηκε εκεί μία φορά.

 

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το τι συνέβη στην ίδια και τον γιο της μετά την κάθε σύλληψη του συζύγου της, η Αιτήτρια 2 είπε πως την πρώτη φορά ο γιος της φοβόταν, ενώ τη δεύτερη φορά αυτός σπούδαζε και ανησυχούσε για τον πατέρα του (Αιτητή 1). Η ίδια, ως επιβεβαίωσε, δεν είχε οποιαδήποτε προβλήματα με την αστυνομία, ενώ ισχυρίστηκε πως μέλη της Υπηρεσίας Πληροφοριών, με πολιτική ενδυμασία, επισκέφθηκαν την οικία τους δύο φορές και τη δεύτερη φορά κατάσχεσαν κάποια αντικείμενά τους, όπως το διαβατήριο του συζύγου της, τον φορητό υπολογιστή του υιού τους, καθώς και τις φορητές ηλεκτρονικές συσκευές μνήμης αυτού (του Αιτητή 3). Στη συνέχεια, όταν ρωτήθηκε σχετικά με το πως έμαθε η ίδια ότι ο σύζυγος της συνελήφθη τη δεύτερη φορά, η Αιτήτρια 2 δήλωσε ότι προσπάθησε αρκετές φορές για να επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικώς εκείνη την ημέρα, αλλά δεν ανταποκρινόταν το κινητό του τηλέφωνο, έτσι θεώρησε πως τον συνέλαβαν. Πρόσθετα, ανέφερε πως μετά από 4-5 ημέρες η ίδια έπρεπε να συνοδεύσει τον γιο της στο Baku, για να τον βοηθήσει με την εγγραφή του στο πανεπιστήμιο εκεί, και όταν η ίδια επέστρεψε στο Ιράν μαζί με τον γιο της μετά από 3-4 ημέρες που παρέμειναν στο Baku, τότε ενημερώθηκε για το ότι ο σύζυγός της απελευθερώθηκε κατόπιν της σύλληψης και κράτησης του [βλ. ερυθρά 39-37 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2].

 

Κατόπιν σχετικής ερώτησης, η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως ο γιος της μετέβη και πάλι στο Baku, όχι για τις σπουδές του, αλλά για να διαγράψει την εγγραφή του στο πανεπιστήμιο  (ερυθρό 37/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), επικαλούμενη πως ο γιος της έπραξε τούτο επειδή ο Αιτητής 1 είχε δεχθεί σοβαρές απειλές κατά τη διάρκεια της κράτησης του, περί του ότι εάν δεν σταματούσε τις δραστηριότητες του, τότε θα έβλαπταν τη σύζυγο του και τον υιό του (ερυθρό 37 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Όταν ρωτήθηκε ακολούθως εάν η ίδια ή ο γιος της απειλήθηκαν ποτέ άμεσα/προσωπικά από τις αρχές της χώρας, η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε αρνητικά (ερυθρό 37 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Ερωτηθείσα κατά πόσο η ίδια δέχθηκε οιασδήποτε μορφής διακριτική μεταχείριση απλά και μόνο επειδή ανήκει στους Αζέρους, η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε αναφέροντας ότι δεν τους επέτρεπαν να μεγαλώσουν το παιδί τους σύμφωνα με την κουλτούρα τους, αλλά ούτε και να το μορφώσουν στη γλώσσα τους, αν και δήλωσε επίσης πως η ίδια είχε πρόσβαση στην εκπαίδευση (ερυθρά 37 και 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Επιπλέον, η Αιτήτρια 2 επιβεβαίωσε ότι ο γιος της (Αιτητής 3) προσωπικά δεν δέχθηκε καμία απειλή κατά τη διάρκεια που σπούδαζε στο Baku, ωστόσο, ισχυρίστηκε πως κατόπιν που ο γιος της επέστρεψε στο Ιράν από το Baku όπου σπούδαζε, αυτός είχε ενημερωθεί από κάποιους φίλους του πως κάποια άτομα τον έψαχναν (ερυθρό 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2).

 

Κληθείσα ακολούθως να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με το κίνημα που υποστήριζε ο σύζυγος της (Αιτητής 1) καθώς και τις δραστηριότητες του, η Αιτήτρια 2 ανέφερε πως αυτός υποστήριζε το κίνημα GAMOH (ερυθρό 37/4Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), ενώ όσον αφορά τις δραστηριότητες τους και πότε ξεκίνησε ο ίδιος να υποστηρίζει το εν λόγω κίνημα, η Αιτήτρια 2 είπε ότι δεν γνώριζε οιεσδήποτε πληροφορίες σχετικά με αυτά (ερυθρό 37/2Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), παρά μόνο ήξερε η ίδια ότι αυτός είχε ενεργό ρόλο στο κίνημα (ερυθρό 37/3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Δήλωσε επίσης, ότι η ίδια φοβάται να επιστρέψει στο Ιράν εξαιτίας των απειλών που δέχθηκε ο σύζυγός της (Αιτητής 1), αφού τέτοιες απειλές μπορεί να  γίνουν πράξη όπως έγινε σε άλλες παρόμοιες υποθέσεις, ως επικαλέστηκε (ερυθρό 36/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Αναφορικά με τις εν λόγω απειλές που δέχθηκε ο σύζυγος της (Αιτητής 1), η Αιτήτρια 2 είπε πως αυτός είχε υποστεί βασανιστήρια αρκετές φορές και τον είχαν προειδοποιήσει να σταματήσει τις δραστηριότητες του, αλλιώς θα αντιμετώπιζε τις συνέπειες, ενώ η ιδία πρόσθεσε πως ο σύζυγος της πάντοτε υποσχόταν να σταματήσει τις δραστηριότητες του, αφού μία φορά του είχε ζητήσει διαζύγιο και αυτός φοβόταν να μην τη χάσει (ερυθρό 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2).

 

Όταν της ζητήθηκε να αναφέρει κατά πόσο σε περίπτωση επιστροφής της στο Ιράν θα μπορούσε να εγκατασταθεί και να ζήσει με ασφάλεια σε κάποιο άλλο τμήμα της χώρας όπως στην Τεχεράνη, η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας είναι πολύ ισχυρές και όπου και να πάνε θα τους βρουν, ενώ σε τέτοια περίπτωση να αρχίσουν να διώκουν και την ίδια ώστε να μάθουν για τις δραστηριότητες του συζύγου της (Αιτητής 1) και η ίδια δεν θα μπορέσει να ζήσει εκεί με ηρεμία (ερυθρά 36 και 35 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2). Τέλος, ερωτηθείσα σχετικά με το πως κατάφεραν να εγκαταλείψουν η ίδια και ο γιος της (Αιτητής 3) τη χώρα νόμιμα με τα δικά τους διαβατήρια, η Αιτήτρια 2 αποκρίθηκε επικαλούμενη πως έβαλε κάποιο άτομο που γνώριζε να ελέγξει πρώτα εάν η ίδια και ο γιος της βρίσκονταν στη λίστα απαγόρευσης εξόδου από το Ιράν και το εν λόγω άτομο την ενημέρωσε ότι μόνο ο σύζυγός της (Αιτητής 1) απαγορευόταν να βγει από τη χώρα (ερυθρό 35 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), ενώ σε άλλο ερώτημα, η Αιτήτρια 2 ανέφερε πως οι αρχές πήγαν στο σπίτι της μητέρας της και της πεθεράς της, και ρωτούσαν να μάθουν για την ίδια, ώστε να μάθουν πληροφορίες για τον σύζυγο της (Αιτητή 1), αλλά εκείνες είπαν στις αρχές πως δεν γνώριζαν που βρισκόταν η ίδια τη δεδομένη στιγμή (ερυθρό 35 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2).

 

Κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης και σε σχέση με τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής 3 δήλωσε υπήκοος Ιράν, Μουσουλμάνος Σιίτης και ότι ανήκει στη εθνοτική ομάδα των Αζέρων, καθώς και ότι η μητρική του γλώσσα είναι τα τουρκοαζέρικα («Τurk-Αzeri»), ενώ μιλάει επίσης τα Farsi, τα Ελληνικά και τα Αγγλικά. Γεννήθηκε, έζησε και μεγάλωσε στην πόλη Urmia, ενώ σε ηλικία 18-19 χρονών έζησε για περίπου 14 μήνες στο Αζερμπαϊτζάν όπου είχε μεταβεί για σπουδές. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πόλη Urmia όπου έζησε για περίπου 5-6 μήνες προτού εγκαταλείψει οριστικά τη χώρα καταγωγής του. Αναφορικά με την οικογενειακή του κατάσταση ο Αιτητής 3 δήλωσε άγαμος και μοναχοπαίδι. Σχετικά με το μορφωτικό του επίπεδο, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι απέκτησε δίπλωμα στο Ιράν και στη συνέχεια πήγε στο Αζερμπαϊτζάν προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στην ιατρική επιστήμη. Ως προς την εργασιακή του εμπειρία, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι ουδέποτε εργάστηκε στο Ιράν, ενώ ως προς την στρατιωτική του θητεία, δήλωσε ότι ο ίδιος πήρε απαλλαγή επειδή έχει πρόβλημα με την όρασή του και δεν μπορεί να δει χωρίς γυαλιά [βλ. ερυθρά  40-39 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3]

 

Αναφορικά με τις συνθήκες του ταξιδιού του, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι ταξίδεψε οδικώς μαζί με τον σύζυγο της θείας του, μέχρι τα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν, από όπου ο ίδιος διήλθε με τα πόδια δια των συνόρων (νόμιμα με το διαβατήριο του) στην εν λόγω χώρα και εκεί περίμενε τη μητέρα του (Αιτήτρια 2) για 6-7 ημέρες, ενώ όταν αυτή αφίχθηκε, ταξίδεψαν μαζί με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Αργότερα, από εκεί μετέβησαν αεροπορικώς ο ίδιος μαζί με την μητέρα του στα κατεχόμενα, από όπου έπειτα εισήλθαν παράτυπα στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας. Ως επίσης δήλωσε ο Αιτητής 3, ο ίδιος έφυγε νόμιμα από το Ιράν, με το επίσημο διαβατήριο του, χωρίς να αντιμετωπίσει οιαδήποτε προβλήματα κατά την έξοδο του από τη χώρα του, ενώ ούτε αντιμετώπισε οιεσδήποτε απειλές ενόσω παρέμεινε για 3 μήνες στην Κωνσταντινούπολη, επικαλούμενος ότι τον περισσότερο χρόνο ήταν εντός του σπιτιού, αφού η οικογένεια του εισηγήθηκαν να παραμείνει μέσα για λόγους ασφάλειας [βλ. ερυθρό 38/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3].

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησής του, ο Αιτητής 3 επικαλέστηκε τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο πατέρας του (Αιτητής 1) στο Ιράν και συγκεκριμένα, τη σύλληψη του το 2018, τη φυγή του πριν τον συλλάβουν ξανά, καθώς και τις απειλές περί του ότι την επόμενη φορά θα αντιμετωπίσει προβλήματα ολόκληρη η οικογένεια. Πρόσθεσε πως ένα μήνα μετά την επιστροφή του από το Baku το 2018, όπου είχε πάει για να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο όπου φοιτούσε, ο ίδιος ενημερώθηκε πως κάποια άτομα είχαν πάει στην εστία του και ρωτούσαν τους φίλους του για αυτόν, έτσι εξαιτίας τούτου, οι γονείς του αποφάσισαν όπως ο ίδιος διακόψει τις σπουδές του για λόγους ασφάλειας. Ως εκ τούτου, ο ίδιος μετέβη περί τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 2018 στο Αζερμπαϊτζάν μαζί με τον θείο του για να διαγράψει την εγγραφή του στο πανεπιστήμιο εκεί και να πάρει πίσω τα χρήματα της εγγραφής, και ακολούθως επέστρεψαν στο Ιράν. Στη συνέχεια, ο Αιτητής 3 δήλωσε πως ο ίδιος, όπως και οι γονείς του (Αιτητές 1 και 2) φοβούνταν και απέφευγαν να βγαίνουν από το σπίτι τους. Επανέλαβε δε, ακολούθως, τα γεγονότα στις 11/12/2018, επικαλούμενος πως ενώ ο πατέρας του (Αιτητής 1) ήταν στο γραφείο του μαζί με έναν φίλο του, ενώ είχε βγει για να αγοράσει φαγητό, κατά την επιστροφή του είδε τις αρχές να συλλαμβάνουν τον φίλο του που ήταν στο γραφείο και τότε ο πατέρας του διέφυγε. Συνέχισε πως ο ίδιος και η μητέρα του δεν γνώριζαν τίποτα για το εν λόγω περιστατικό, ενώ το ίδιο βράδυ εισήλθαν τρεις άνδρες της Υπηρεσίας Πληροφοριών στο σπίτι τους, χωρίς να επιδείξουν κάποιο ένταλμα έρευνας, παρά μόνο κάποια έγγραφα από μακριά, και άρχισαν να ερευνούν την οικία τους.

 

Στο τέλος πήραν το διαβατήριο του πατέρα του (Αιτητή 1), καθώς και τον φορητό υπολογιστή του ιδίου μαζί με τις φορητές ηλεκτρονικές συσκευές μνήμης. Αργότερα τα μεσάνυχτα (ως πρόσθεσε ο Αιτητής 3) ο αδελφός της μητέρας του, τους πήρε από το σπίτι και τους μετέφερε στο σπίτι της γιαγιάς του, όπου και ο εν λόγω θείος του, τους ενημέρωσε περί του ότι ο πατέρας του (Αιτητής 1) είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικώς μαζί του και του ανέφερε το εν λόγω συμβάν στο γραφείο του. Ως επίσης ανέφερε ο Αιτητής 3, ο πατέρας του (Αιτητής 1) κρυβόταν στο σπίτι του πατέρα της μητέρας του, ενώ ο ίδιος με τη μητέρα του (Αιτήτρια 2) παρέμειναν στο σπίτι της γιαγιάς του, όπου διέμενε και ο θείος του, για δύο εβδομάδες, μέχρι τις 23/12/2018 που ο ίδιος εγκατέλειψε το Ιράν, ενώ όταν μετά από 3 ημέρες έμαθαν ότι ο πατέρας του (Αιτητής 1) κατάφερε να διαφύγει από το Ιράν και έφτασε στην Τουρκία, τότε η μητέρα του (Αιτήτρια 2) συνάντησε τον ίδιο στο Baku και μετά από 3 ημέρες, μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη μαζί οι δύο τους, όπου και εκεί συνάντησαν τον πατέρα του, επικαλούμενος πως οργάνωσαν με αυτό τον τρόπο το ταξίδι τους για λόγους ασφάλειας, ώστε να μην τους υποψιαστούν πως θα έφευγαν από τη χώρα οριστικά [βλ. ερυθρό 37/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3].

 

Ερωτηθείς ακολούθως, κατά πόσο ο ίδιος είχε υποστεί διακριτική μεταχείριση λόγω της εθνότητάς του, ως Αζέρος, ο Αιτητής 3 επικαλέστηκε πως αποτελούν μειονότητα στο Ιράν και πως τον περιγελούσαν στο σχολείο, για αυτό και άλλαξε σχολείο, προσθέτοντας πως δεν τους επέτρεπαν να μιλούν τη γλώσσα τους στο σχολείο, αλλά έπρεπε να μιλούν στα Farsi, αν και στο πανεπιστήμιο μπορούσε να σπουδάζει στη μητρική του γλώσσα, ωστόσο τον Ιούλιο του 2018 είχε συλληφθεί ο πατέρας του και επίσης κάποια άτομα έψαχναν τον ίδιο στο Baku, και άρα έπρεπε να διακόψει τις σπουδές του (ερυθρό 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Επικαλέστηκε επιπλέον, ότι στην ηλικία των 13 ετών, οι αρχές πήγαν στο σπίτι τους και αυτό τον έκανε να φοβηθεί πολύ (ερυθρό 35 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Κληθείς στη συνέχεια να αναφέρει αυτά που γνώριζε σχετικά με τις πολιτικές δραστηριότητες του πατέρα του (Αιτητή 1), ο Αιτητής 3 δήλωσε πως δεν γνώριζε αυτές τις πληροφορίες, επειδή ο πατέρας του δεν ήθελε να τους αναμίξει σε αυτά, ενώ ως επίσης ανέφερε, ο ίδιος γνώριζε μόνο ότι αυτός συμμετείχε σε ένα κίνημα υπέρ των Αζέρων με την ονομασία GAMOH (ερυθρό 36/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Ως επίσης ανέφερε, σε άλλη ερώτηση, ο ίδιος και η μητέρα του (Αιτήτρια 2) δεν γνώριζαν για τη δεύτερη σύλληψη του πατέρα του (Αιτητή 1) και το έμαθαν αργότερα, όταν επέστρεψαν από το Baku όπου είχαν πάει μαζί με τη μητέρα του για την εγγραφή του στο πανεπιστήμιο εκεί, ενώ μέχρι τότε θεώρησαν πως αυτός είχε συλληφθεί, αφού προτού αναχωρήσουν για το Baku, ο πατέρας του είχε εξαφανιστεί και έκτοτε δεν είχαν ακούσει νέα του (ερυθρό 36/3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Αναφερόμενος στο λόγο της δεύτερης σύλληψης του πατέρα του (Αιτητή 1), ο Αιτητής 3 είπε ότι, όπως ο ίδιος τους είχε επεξηγήσει όταν συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, αυτός συμμετείχε στον ετήσιο εορτασμό του κινήματος GAMOH εις μνήμη ενός Τούρκου ήρωα (τον οποίο κατονόμασε), που έγινε στις 05/07/2018 στο Κάστρο Babak, ενώ ως επίσης ανέφερε ο Αιτητής 3, ο ίδιος και η μητέρα του (Αιτήτρια 2) επί δύο ημέρες προσπαθούσαν συνεχώς να επικοινωνήσουν τηλεφωνικώς μαζί του, αλλά αυτός δεν ανταποκρινόταν, έτσι κατάλαβαν πως τον είχαν συλλάβει (ερυθρό 36/2Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Ο Αιτητής 3 επιβεβαίωσε πως κατά την επιδρομή των αρχών στην οικία τους, εν τη απουσία του πατέρα του (Αιτητή 1), οι αρχές πήραν το διαβατήριο του πατέρα του, καθώς και τον φορητό υπολογιστή του ιδίου μαζί με τις φορητές ηλεκτρονικές συσκευές μνήμης, επικαλούμενος πως οι αρχές πήραν τις εν λόγω συσκευές ώστε να ενδεχομένως να βρουν κάποια στοιχεία αναφορικά με τις δραστηριότητες του πατέρα του, ενώ δεν πήραν το διαβατήριο του ίδιου, ούτε και της μητέρας του, παρά μόνο αυτό του πατέρα του, αφού σκοπός τους ήταν να μην φύγει ο πατέρας του εκτός της χώρας και να τον συλλάβουν, ως επίσης είπε ο Αιτητής 3. Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις σχετικά με την επιχείρηση του πατέρα του (Αιτητή 1), ο Αιτητής 3 δήλωσε πως αυτός είχε εταιρεία πώλησης ακινήτων, ωστόσο, δεν γνώριζε τι απέγινε η εν λόγω επιχείρηση, καθώς όταν έφυγαν, τα εγκατέλειψαν όλα. Ερωτηθείς κατά πόσο ο πατέρας του είχε κάποιον συνέταιρο στην εν λόγω επιχείρηση του, ο Αιτητής 3 ανέφερε ότι αυτός είχε δύο άτομα μαζί του, ο ένας 30-40 ετών και ο δεύτερος περίπου 50 ετών, όχι για συνέταιρους, αλλά σαν υπαλλήλους. Κληθείς να διευκρινίσει με ποιο άτομο είχε πάει ο ίδιος τη δεύτερη φορά στο Baku ώστε να διαγραφεί από το πανεπιστήμιο εκεί και να πάρει πίσω τα χρήματά του, ο Αιτητής 3 δήλωσε πως πήγε μαζί με τον θείο του, ήτοι τον σύζυγο της θείας του, ως επεξήγησε. Κληθείς να αναφέρει το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της δεύτερης σύλληψης του πατέρα του (Αιτητή 1) και της στιγμής που ο ίδιος έφυγε από το Ιράν οριστικά, ο Αιτητής 3 δήλωσε πως ο πατέρας του είχε συλληφθεί κατά τον Ιούλιο του 2018 ενώ ο ίδιος εγκατέλειψε τη χώρα του στις 23/12/2018, άρα πέρασαν περί τους 6 μήνες, ως επίσης είπε. Ερωτηθείς εάν κατά το εν λόγω διάστημα των 6 μηνών, ο ίδιος είχε δεχθεί κάποια προσωπική απειλή εναντίον του, ο Αιτητής 3 δήλωσε ότι δεν αντιμετώπισε οτιδήποτε προσωπικά ο ίδιος, επικαλούμενος πως τον απειλούσαν έμμεσα, επαναλαμβάνοντας ότι τον έψαχναν στο Baku περί τον Ιούλιο/Αύγουστο του 2018, καθώς επίσης, αναφέρθηκε στο συμβάν που αρχές πήγαν στην οικία τους και την έψαξαν, λόγω των δραστηριοτήτων του πατέρα του (Αιτητή 1), ως πρόσθεσε [βλ. ερυθρά 35-34 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Καταλήγοντας, όταν του ζητήθηκε να αναφέρει τι πιστεύει πως θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής 3 δήλωσε πως δεν γνωρίζει σίγουρα τι θα συμβεί, επικαλούμενος πως ο πατέρας του (Αιτητής 1) ενημερώθηκε από κάποιους συγγενείς του στο Ιράν ότι έχει εκδοθεί κατηγορητήριο για τη σύλληψή του (ερυθρό 34/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Τέλος, ερωτηθείς εάν θα μπορούσε να επιστρέψει στο Ιράν και να διαμείνει με ασφάλεια σε κάποιο άλλο τμήμα της χώρας, όπως για παράδειγμα στην Τεχεράνη, ο Αιτητής 3 αποκρίθηκε αρνητικά, προβάλλοντας πως το κυρίαρχο καθεστώς στο Ιράν είναι ενιαίο και όπου και να πάνε, θα βρίσκονται υπό τον έλεγχο των αρχών (ερυθρό 33 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3).

 

Στη βάση των ανωτέρω προβαλλόμενων ισχυρισμών, ο λειτουργός της EUAA στην Εισηγητική Έκθεση σχημάτισε δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως: (1) ταυτότητα, προφίλ και χώρα καταγωγής των αιτητών, και (2) ο Αιτητής 1 ήταν πολιτικά ενεργός στο Ιράν και εξαιτίας τούτου συνελήφθη δύο φορές. [βλ. ερυθρό 119 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός των αιτητών ως προς την ταυτότητα, τα προσωπικά τους στοιχεία, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής τους  έγινε αποδεκτός, καθότι διαπιστώθηκε ότι πληρείται τόσο η εσωτερική, όσο και η εξωτερική αξιοπιστία των σχετικών τους δηλώσεων, που κρίθηκαν σαφείς, συνεκτικές και περιεκτικές, καθώς επίσης, όπου κρίθηκε εφικτό, διασταυρώθηκαν με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης [βλ. ερυθρά 119-118 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Ωστόσο, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός των αιτητών, περί παρελθούσας δίωξης του Αιτητή 1 λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας στο Ιράν, δεν έγινε αποδεκτός, αφού κρίθηκε πως δεν στοιχειοθετείται η αξιοπιστία των σχετικών ισχυρισμών των αιτητών, εξετάζοντας τις εν λόγω δηλώσεις τους και συνδυαστικά/συγκριτικά μεταξύ τους. Ειδικότερα, ως προς την εσωτερική αξιοπιστία των σχετικών τους δηλώσεων, οι δηλώσεις του Αιτητή 1 σχετικά με την υποστήριξη του κινήματος GAMOH κρίθηκαν πως δεν ήταν λεπτομερείς, ενώ εντοπίστηκαν και αποκλίσεις στα λεγόμενα του σχετικά με το λόγο της διαδήλωσης στην οποία συμμετείχε στις 27/08/2011. Περαιτέρω, κρίθηκε πως ενώ ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι ήταν ενεργό μέλος του κινήματος GAMOH υπέρ των Αζέρων στο Ιράν, καθώς και δήλωσε πως παρακινούσε τους Αζέρους στο να αγωνιστούν για τα δικαιώματα τους και οργάνωνε διαδηλώσεις για το σκοπό αυτό, στις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος, εντούτοις, ερωτηθείς σχετικά, δήλωσε πως οργάνωσε μια διαδήλωση το 2012 και συμμετείχε σε άλλες δύο το 2011 και 2018, ως επίσης, ότι δεν συμμετείχε σε άλλες δραστηριότητες μέσα σε ένα χρονικό πλαίσιο 7 ετών. Ως προς τα πιο πάνω, ο λειτουργός σημείωσε επίσης πως η Αιτήτρια 2 επιβεβαίωσε εν μέρει τις εν λόγω δηλώσεις του Αιτητή 1, αν και παρατηρήθηκε ότι οι Αιτητές 2 και 3 δεν γνώριζαν τις πολιτικές δραστηριότητες του Αιτητή 1 (ως αυτοί δήλωσαν σχετικά) και ως εκ τούτου, δεν μπορούν τα όσα δήλωσαν να θεωρηθούν υποστηρικτικά ως προς τις εν λόγω δηλώσεις του.

 

Επιπλέον, αναφορικά με την πρώτη του σύλληψη το 2011, κρίθηκε πως ο Αιτητής 1 δεν γνώριζε πόσα άτομα συμμετείχαν στην εν λόγω διαδήλωση καθώς και τον αριθμό των ατόμων που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια αυτής. Περαιτέρω, διαπιστώθηκε ότι, η δήλωση του Αιτητή 1 ότι το 2011 ο ίδιος καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους, αλλά σε έξι μήνες αφέθηκε ελεύθερος επειδή δεν είχε προηγούμενες καταδίκες, βρίσκεται σε αντίφαση με όσα σχετικά δήλωσε η Αιτήτρια 2, η οποία ανέφερε πως δόθηκε αμνηστία στον Αιτητή 1 και έτσι αυτός αφέθηκε ελεύθερος στους έξι μήνες μετά την καταδίκη του. Επίσης, παρατηρήθηκε ότι οι αιτητές έδωσαν αντιφατικές και μη συνεκτικές μεταξύ τους δηλώσεις σχετικά με τη δεύτερη σύλληψη του Αιτητή 1, όπου συγκεκριμένα, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως συνελήφθη για δεύτερη φορά περί τον Ιούλιο του 2018, ενώ η Αιτήτρια 2 δήλωσε πως η δεύτερη σύλληψη του έλαβε χώρα στις 03/06/2018. Πρόσθετα, αντιφατικές ήταν και οι δηλώσεις τους σχετικά με τις συνθήκες κατά το εν λόγω περιστατικό, αφού ο Αιτητής 1 δήλωσε πως συνελήφθη στο Κάστρο Babak όπου είχαν πάει για τις διακοπές τους, ενώ η Αιτήτρια 2 του δήλωσε πως αυτός συνελήφθη σε διαμαρτυρία που έγινε κατά την ετήσια συγκέντρωση των Αζέρων του Ιράν στο Κάστρο Babak στην πόλη Tabriz. Επίσης ο Αιτητής 3 παρέθεσε μια τρίτη εκδοχή, περί του ότι ο Αιτητής 1 είχε συλληφθεί ενώ συμμετείχε στον ετήσιο εορτασμό του κινήματος GAMOH που έγινε στις 05/07/2018 στο Κάστρο Babak εις μνήμη ενός Τούρκου ήρωα.

 

Εξίσου αντιφατικές κρίθηκαν οι δηλώσεις των Αιτητών 1 και 3, αναφορικά με τους συνεργάτες που είχε ο Αιτητής 1 στην επιχείρηση του. Περαιτέρω, ο λειτουργός επεσήμανε πως οι Αιτητές 2 και 3 δεν ήταν σε θέση να αποκριθούν με συνεπή και συνεκτικό τρόπο για το λόγο που αποφάσισαν να μεταβούν στο Baku στην κατάσταση που βρίσκονταν τη δεδομένη στιγμή, όταν τότε δεν γνώριζαν που βρισκόταν ο Αιτητής 1 και πιθανολογώντας ότι αυτός είχε συλληφθεί. Καταληκτικά, ως σημείωσε ο λειτουργός, οι αιτητές έφυγαν από το Ιράν περί τους 6 μήνες κατόπιν της φερόμενης απελευθέρωσης του Αιτητή 1 και τέλος, σημείωσε πως σύμφωνα με τις δηλώσεις των Αιτητών 2 και 3, αυτοί δεν γνώριζαν πλήρως για την πολιτική δραστηριότητα του Αιτητή 1 ενόσω βρίσκονταν στο Ιράν, αφού ο ίδιος δεν τους ενέπλεξε ούτε τους ενημέρωνε για τις δραστηριότητες του, παρά μόνο δε, είχαν την εντύπωση πως ο Αιτητής 1 ήταν απλός υποστηρικτής του κινήματος GAMOH χωρίς κάποια σημαντική συμμετοχή/εμπλοκή στις δραστηριότητες του εν λόγω κινήματος [βλ. ερυθρά 118-116 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία του ανωτέρω ισχυρισμού, ο λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν (γενικότερα) οι Αζέροι στο Ιράν, από τις οποίες επιβεβαιώνεται η αποξήρανση της λίμνης Urmia, καθώς επίσης βρέθηκαν και πληροφορίες σχετικά με διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις 27/08/2011 στην πόλη Urmia και σε άλλες πόλεις της περιοχής Azerbaijan region του Ιράν, όπου ακτιβιστές και διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή της λίμνης Urmia και για την αδράνεια της κυβέρνησης να τη διασώσει. Σύμφωνα επίσης με τις εν λόγω εξωτερικές πληροφορίες, τουλάχιστον 300 διαδηλωτές συνελήφθησαν μόνο στην πόλη Urmia, ενώ δεκάδες εξ αυτών αφέθηκαν ελεύθεροι και τον Σεπτέμβριο του 2011, οι αρχές της επαρχίας West Azerbaijan του Ιράν δήλωσαν διατιθέμενες να εκδώσουν άδειες σε όσους ήθελαν να διαδηλώσουν για τη λίμνη Urmia, όμως σύμφωνα και πάλι με τις εν λόγω αρχές, οι διαδηλωτές απέτυχαν να υποβάλλουν τέτοια αίτηση. Καταλήγοντας, ο λειτουργός σημείωσε πως από τις ανωτέρω πληροφορίες κατέστη δυνατός ο εντοπισμός πληροφοριών για την κατάσταση της λίμνης και τις διαμαρτυρίες γύρω από αυτήν, εντούτοις, σύμφωνα και πάλι με τον λειτουργό, δεν βρέθηκαν πληροφορίες για κάποια διαδήλωση το 2018 στο Κάστρο Babak. Ως εκ τούτου, λόγω του ότι κρίθηκε πως δεν στοιχειοθετείται η εσωτερική αξιοπιστία των αιτητών, καθότι δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσουν τους ισχυρισμούς τους με συνεκτικότητα και συνέπεια, αλλά ούτε και τεκμηριώνονται τα όσα ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε περί συμμετοχής του σε δραστηριότητες του κινήματος GAMOH και περί του ρόλου του στη διοργάνωση διαδηλώσεων, ο πιο πάνω ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός στο σύνολό του. [βλ. ερυθρά 116-115 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Προχωρώντας στην αξιολόγηση κινδύνου βάσει των ισχυρισμών των αιτητών που έγιναν αποδεκτοί, ο λειτουργός διέκρινε πως δεν εντοπίστηκε κάποιο στοιχείο από το ατομικό τους προφίλ, που θα τους έθετε σε κίνδυνο, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αιτητές είναι υπήκοοι του Ιράν, με αρκετή μόρφωση και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας. Ως εκ τούτου, ο λειτουργός προχώρησε στην εκτίμηση της γενικής κατάστασης στην περιοχή συνήθους διαμονής τους στο Ιράν  (στην Urmia), παραθέτοντας γενικότερες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές για την εν λόγω περιοχή, καταλήγοντας δε, ότι βάσει αυτών των πληροφοριών δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι να θεωρηθεί πως οι αιτητές κατά την επιστροφή τους στη χώρα καταγωγής τους θα υποστούν μεταχείριση που ισοδυναμεί με δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω της ταυτότητας τους και του προφίλ τους. [βλ. ερυθρά 115-114 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Υπό το φως των ανωτέρω, στο στάδιο της νομικής ανάλυσης, κρίθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση ότι στην περίπτωση των αιτητών, δεν τεκμηριώνεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους του άρθρου 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν. 6(Ι)/2000 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ώστε να τους παραχωρηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα. Ακολούθως, κατέληξαν πως ούτε οι αιτητές πληρούν τις προϋποθέσεις αναγνώρισης συμπληρωματικής προστασίας σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19(1) του περί Προσφύγων Νόμου Ν. 6(Ι)/2000, αφού διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε εύλογη πιθανότητα οι αιτητές, σε περίπτωση επιστροφής τους στην πόλη Urmia του Ιράν, να αντιμετωπίσουν πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης όπως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του προαναφερθέντος Νόμου, θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, ή σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (σημειώνοντας ότι με βάση τις τότε διαθέσιμες εξωτερικές πληροφορίες για την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του αιτητή, δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης) [βλ. ερυθρά 114-113 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1].

 

Ως εκ των ανωτέρω, το αίτημα των αιτητών για διεθνή προστασία απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, προχωρώ να εξετάσω κατ' ουσίαν το αίτημα των αιτητών λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων καθώς και όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου κατά την παρούσα δικαστική διαδικασία.

 

Με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, που αφορά τα προσωπικά στοιχεία/προφίλ των αιτητών και ο οποίος ορθά έγινε αποδεκτός, δεν θεωρώ αναγκαίο να ασχοληθώ, εφόσον μάλιστα δεν αμφισβητείται. Επομένως, γίνεται αποδεκτό ότι οι αιτητές είναι υπήκοοι του Ιράν, Αζερικής εθνικότητας, με τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής την πόλη Urmia (επαρχία West Azerbaijan του Ιράν).

 

Αναφορικά με το δεύτερη ουσιώδη ισχυρισμό των αιτητών, που δεν έγινε αποδεκτός, συμφωνώ με την κατάληξη των Καθ' ων η αίτηση, ωστόσο, παρατηρώ ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή 1 δεν αξιολογήθηκαν στο σύνολό τους, ενώ η αξιολόγηση της αξιοπιστίας των αιτητών βασίστηκε εν μέρει, είτε σε μη ουσιώδεις αποκλίσεις/αντιφάσεις, είτε σε πλημμελή έρευνα του λειτουργού ως προς τα περιστατικά που επικαλέστηκε ο Αιτητής 1.

 

Καταρχάς, διαπιστώνεται ότι το αίτημα των αιτητών εδράζεται στους ισχυρισμούς του Αιτητή 1, περί του ότι εγκατέλειψαν τη χώρα καταγωγής τους, αφού ο Αιτητής 1 είχε συλληφθεί από τις αρχές του Ιράν σε δύο περιπτώσεις, το 2011 και το 2018 και εξαιτίας των πολιτικών του δραστηριοτήτων στη χώρα του, κινδυνεύει ο ίδιος να συλληφθεί και να αντιμετωπίσει φυλάκιση και βασανιστήρια, καθώς επίσης, εξαιτίας όλων τούτων, βρίσκονται σε κίνδυνο και οι Αιτητές 2 και 3 σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν. Συμπληρωματικά, ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε επιπλέον, ότι περί τον Δεκέμβριο του 2018, οι αρχές συνέλαβαν έναν φίλο του, μαζί με τον οποίο ο ίδιος βρισκόταν προηγουμένως στο γραφείο του, ετοιμάζοντας υλικό για μια εκδήλωση υπέρ των Αζέρων, που θα λάμβανε χώρα την επόμενη ημέρα.

 

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη και τα όσα οι αιτητές προέβαλαν κατά την παρούσα δικαστική διαδικασία, προκύπτουν ασάφειες, αντιφάσεις και ασυνέπειες στις δηλώσεις τους, όσον αφορά συγκεκριμένα τους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή 1, καθώς και στο σύνολο, τους ισχυρισμούς που από κοινού προβάλλουν οι αιτητές.

 

Γενικότερα, παρατηρείται πως οι Αιτητές 2 και 3, έφυγαν νόμιμα από τη χώρα καταγωγής τους, με τα επίσημα διαβατήρια τους, άρα κρίνεται ως αβάσιμος ο ισχυρισμός τους, συγκεκριμένα περί του ότι κινδύνευαν στο Ιράν εξαιτίας ότι οι αρχές καταζητούσαν τον Αιτητή 1, αφού σε κάθε περίπτωση, αυτοί έφυγαν νόμιμα από τη χώρα τους (ερυθρό 41/4Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 38/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), χωρίς να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε προβλήματα κατά την έξοδο τους από το Ιράν (ερυθρό 40/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 38/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), έστω λαμβάνοντας υπόψη ότι θα μετέβαιναν τότε ως δήλωσαν στο πανεπιστήμιο του Αιτητή 3 στο Baku. Όσον αφορά δε, τον τρόπο με τον οποίο εγκατέλειψαν τη χώρα καταγωγής τους, διαπιστώνεται πως ο Αιτητής 1 δήλωσε αρχικά ότι έφυγε από το Ιράν στις 03/12/2018 (ερυθρό 89 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), κάτι που δεν συνάδει με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του, περί ενός περιστατικού στο γραφείο του, που έγινε στις 11/12/2018, κατόπιν του οποίου ο ίδιος κατέφυγε στο σπίτι του πεθερού του, όπου και παρέμεινε κρυμμένος για κάποιες ημέρες μέχρι που εγκατέλειψε τη χώρα του (ερυθρά 88/1Χ και 81 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Ειδικότερα, όσον αφορά το περιστατικό της πρώτης σύλληψης του Αιτητή 1 το 2011, παρατηρείται πως ο ίδιος κατέγραψε στη γραπτή του αγόρευση (ημερομηνίας 10/11/2022) ότι είχε συλληφθεί στις 15/06/2011, ενώ η εν λόγω διαδήλωση που οδήγησε στη σύλληψή του, έγινε στις 27/08/2011 (σύμφωνα με άλλες δηλώσεις των αιτητών), δεδομένα που δεν συνάδουν μεταξύ τους, ενώ προσθέτουν και ασυνέπεια στις δηλώσεις των αιτητών. Ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή η αιτιολογία των αιτητών περί του ότι κατά τη συμπλήρωση της εν λόγω γραπτής του δήλωσης, ο Αιτητής 1 ήταν κουρασμένος λόγω της εργασίας του και έτσι λανθασμένα κατέγραψε την ημερομηνία που είχε συλληφθεί, αφού τα έγγραφα που προσκόμισαν με την κοινή γραπτή τους αγόρευση, αφορούν τον Δεκέμβριο του 2022, καθώς και τον Αύγουστο του 2023, ενώ η εν λόγω γραπτή αγόρευση του Αιτητή 1 (όπου ο ίδιος έδωσε διαφορετική ημερομηνία για την κατ’ ισχυρισμό σύλληψη του, το 2011) έγινε περί τον Νοέμβριο του 2022.

 

Περαιτέρω, εντοπίζονται αποκλίσεις και αντιφάσεις/ασυνέπειες στους ισχυρισμούς των αιτητών αναφορικά με τα εν λόγω περιστατικά που επικαλείται ο Αιτητής 1. Συγκεκριμένα, ο Αιτητής 1 ισχυρίστηκε πως κατόπιν που συνελήφθη το 2011 και φυλακίστηκε για 6 μήνες, όταν αφέθηκε ελεύθερος και τότε επέστρεψε στο σπίτι του, ο ίδιος όπως είπε, έμαθε από τη σύζυγο του (Αιτήτρια 2) πως κατά τη διάρκεια της πιο πάνω κράτησής του, οι αρχές επισκέφθηκαν την οικία του, ψάχνοντας το σπίτι και παίρνοντας μαζί τους μια σημαία του Αζερμπαϊτζάν καθώς και 2 βιβλία του, που βρήκαν εκεί (ερυθρό 88/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), γεγονός το οποίο συνέδεσε ο ίδιος με τα όσα ερωτήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του προτού καταδικαστεί (ερυθρό 83 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Ωστόσο, ως επίσης ο ίδιος δήλωσε (ερυθρό 82 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), η σύζυγός του (Αιτήτρια 2) τον επισκέφτηκε μία φορά στις φυλακές όπου βρισκόταν τότε (κάτι που επιβεβαίωσε και η Αιτήτρια 2 – ερυθρό 39/4Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), χωρίς δε, ο Αιτητής 1 να αναφερθεί σε οτιδήποτε σχετικά με την εν λόγω επίσκεψη στην οικία του, που μεσολάβησε και ενδεχομένως να το είχαν συζητήσει ή να το είχε αναφέρει τότε η σύζυγός του.

 

Επιπλέον, η Αιτήτρια 2 ανέφερε πως τους είχαν επισκεφθεί οι αρχές στην οικία τους, σε δύο περιπτώσεις, μετά από το περιστατικό της σύλληψης του Αιτητή 1 το 2011, καθώς και μετά από το δεύτερο περιστατικό της σύλληψης του κατά το 2018, όταν ο ίδιος βρισκόταν υπό κράτηση (ερυθρά 39 και 38 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2), ως επίσης η ίδια επιβεβαίωσε κατά τις διευκρινήσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ωστόσο, τόσο ο Αιτητής 1, όσο και ο Αιτητής 3 τοποθέτησαν την εν λόγω δεύτερη επίσκεψη των αρχών στο σπίτι τους, σε διαφορετικό χρονικό σημείο, κατόπιν του περιστατικού στις 11/12/2018, όπου κατ’ ισχυρισμό συνέλαβαν έναν φίλο του Αιτητή 1 στο γραφείο του (ερυθρό 88/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο1 και ερυθρό 37/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3). Επίσης, διαπιστώνεται ασάφεια στα όσα ανέφερε ο Αιτητής 1 αναφορικά με την επιδρομή της αστυνομίας στην οικία του κατόπιν του κατ’ ισχυρισμό περιστατικού που έγινε στις 11/12/2018 στο γραφείο του, όπου κατά την ελεύθερη του αφήγηση ο ίδιος ανέφερε ότι η αστυνομία εισήλθε στην οικία του και πήρε τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, τον εκτυπωτή, καθώς και τον φορητό υπολογιστή του γιου του (ερυθρά 88/1Χ και 87/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), ενώ αργότερα κατά τη συνέντευξή του, ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε πως ο συνέταιρος του, κατόπιν που πήγε στο γραφείο του μετά το εν λόγω περιστατικό, ενημέρωσε τον ίδιο πως από εκεί πήραν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή καθώς και τον φορητό του υπολογιστή, ωστόσο, διαδοχικά, στη συνέχεια ο Αιτητής 1 ανέφερε ότι πήραν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή από το γραφείο του και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του γιου του από το σπίτι (ερυθρό 78 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1). Αντιφατικά επίσης, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως κατόπιν της δεύτερης σύλληψης του (περί τον Ιούλιο του 2018), του επιβλήθηκε χρηματική ποινή, αλλά ο ίδιος αφέθηκε ελεύθερος αφότου ενημέρωσε τον συνέταιρο του, ο οποίος έβαλε ως υποθήκη την περιουσία του (ερυθρό 88/6Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), κάτι που ο Αιτητής 1 επιβεβαίωσε τόσο σε άλλο σημείο της συνέντευξης του (ερυθρό 86 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1), όσο και δια της κοινής γραπτής δήλωσης υπεράσπισης των αιτητών, ενώ κατά την τελευταία δικάσιμο ημερ.09/07/2026, ο Αιτητής 1 επικαλέστηκε πως τότε (στις 16/07/2018) είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση, αφού έβαλε υποθήκη το δικό του σπίτι, και ως επίσης ο ίδιος προέβαλε κατά τις διευκρινήσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (που δεν το είχε αναφέρει κατά τη συνέντευξή του), οι αρχές δέχθηκαν τούτο με αντάλλαγμα όπως ο ίδιος τους δώσει τα ονόματα των άλλων ατόμων του κινήματος των Αζέρων.

 

Πέραν των πιο πάνω, παρατηρείται επίσης ότι οι αιτητές (και οι τρεις τους) επικαλέστηκαν πως ο Αιτητής 3 σταμάτησε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Baku και επέστρεψε στο Ιράν εξαιτίας των όσων συνέβησαν κατά τον Ιούλιο του 2018 αναφορικά με τη δεύτερη σύλληψη του Αιτητή 1, καθώς και των απειλών εναντίον του Αιτητή 1 (ερυθρό 79 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1, ερυθρό 37 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), καθώς επίσης ότι αργότερα (περί τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 2018 – βλ. ερυθρό 37/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3) ο Αιτητής 3 είχε μεταβεί στο Baku ώστε να διαγραφεί από το πανεπιστήμιο εκεί, επικαλούμενοι και πάλι τα περί απειλών που δεχόταν ο Αιτητής 1 κατόπιν της εν λόγω δεύτερης σύλληψης του (ερυθρό 79 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1, ερυθρό 37 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 37/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), ωστόσο, όλοι τους παρέμειναν στο Ιράν για κάποιους μήνες μετά από την κατ’ ισχυρισμό δεύτερη σύλληψη του Αιτητή 1 και ουδόλως  συνέδεσαν τα πιο πάνω ως αναμενόταν να πράξουν ενδεχομένως, με το κατ’ ισχυρισμό περιστατικό όπου συνέλαβαν έναν φίλο του Αιτητή 1 στο γραφείο του περί τον Δεκέμβριο του 2018, όπου βρισκόταν προηγουμένως και ο ίδιος και όπου μαζί ετοίμαζαν φυλλάδια για μια εκδήλωση των Αζέρων, αλλά και με την οριστική απόφαση τους να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής τους. Περαιτέρω, διακρίνεται πως τόσο η Αιτήτρια 2, όσο και ο Αιτητής 3, παρά το ότι δεν γνώριζαν πληροφορίες για τις δραστηριότητες του Αιτητή 1 στο Ιράν ως δήλωσαν – βλ. ερυθρό 39/2Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 36/1Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3, εντούτοις, οι δύο τους γνώριζαν να αναφέρουν πιο συγκεκριμένες πληροφορίες για τη διαμαρτυρία που έγινε τον Αύγουστο του 2011 σχετικά με την ξήρανση της λίμνης Urmia (βλ. ερυθρό 39/7Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 34 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), καθώς και για την εκδήλωση στο Κάστρο Babak τον Ιούλιο του 2018 (ερυθρό 38 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 2 και ερυθρό 36 του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 3), όπου δε, στα δύο εν λόγω περιστατικά κατ’ ισχυρισμό συμμετείχε και ο Αιτητής 1, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του ως υποστηρικτής του κινήματος GAMOH (όπως ο ίδιος επικαλέστηκε – βλ. ερυθρό 86/3Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1).

 

Στο σημείο αυτό, επισημαίνεται πως (ως γενικότερα δεδομένα στο Ιράν) επιβεβαιώνονται από έρευνα σε ΠΧΚ, τόσο η ύπαρξη του κινήματος GAMOH[1], όσο και η διαμαρτυρία που έγινε για τη λίμνη Urmia περί τον Αύγουστο του 2011[2], καθώς και η εκδήλωση στο Κάστρο Babak περί τον Ιούλιο του 2018[3], ως επίσης, το γεγονός ότι στις 12 Δεκεμβρίου είναι η συμβολική επέτειος ίδρυσης της τότε αυτόνομης κυβέρνησης του Νοτίου Αζερμπαϊτζάν[4]. Ειδικότερα, ως προς τα εν λόγω γεγονότα, παρατηρείται πως το κίνημα GAMOH (Southern Azerbaijan National Awakening Movement) έχει ως έδρα το Baku και ιδρύθηκε το 2002, με σκοπό την «υποστήριξη της αυτοδιάθεσης των Ιρανών Αζέρων και την ενοποίηση των Αζέρων»[5]. Επίσης, αναφορικά με τη διαμαρτυρία που έγινε το 2011 για τη λίμνη Urmia, διαπιστώνεται ότι με βάση το ιστορικό αυτής, τον Απρίλιο του 2011 «οι δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν δεκάδες διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί στη λίμνη Urmia κρατώντας πλακάτ και φωνάζοντας συνθήματα στα αζερικά, ζητώντας από τις αρχές να σώσουν τη λίμνη», καθώς επίσης, αργότερα «αρκετές χιλιάδες διαδηλωτές, μερικοί από τους οποίους συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής εξεγέρσεων, συμμετείχαν σε μια μεγάλη συγκέντρωση στην Urmia στις 27 Αυγούστου [του 2011]», όπου αναφέρθηκε πως «οι αρχές συνέλαβαν περίπου 300 διαδηλωτές μόνο στην Urmia», ωστόσο, «έκτοτε έχουν απελευθερώσει δεκάδες».[6]

 

Ακολούθησαν δε, παρόμοιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τη λίμνη Urmia στις πόλεις Tabriz και Urmia[7], ενώ συγκεκριμένα στις 3 Σεπτεμβρίου του 2011, συνελήφθησαν δεκάδες άλλοι διαδηλωτές στις δύο αυτές πόλεις, μεταξύ και αρκετών άλλων πόλεων, «μετά που τοπικοί ακτιβιστές κάλεσαν σε πρόσθετες διαδηλώσεις»[8]. Περαιτέρω, όσον αφορά την εκδήλωση στο Κάστρο Babak περί τον Ιούλιο του 2018, εξωτερικές πληροφορίες αναφέρουν πως 17-20 τοπικοί εθνικιστές ακτιβιστές, αζερικής καταγωγής[9], τέθηκαν υπό κράτηση στις 5 και 6 Ιουλίου του 2018, επειδή έλαβαν μέρος στην ετήσια εκδήλωση στο Κάστρο Babak, που βρίσκεται στην επαρχία East Azerbaijan του Ιράν, οι οποίοι κατά την ανάκρισή τους από τις αρχές, φέρεται να υπέστησαν βία και κακοποίηση, ωστόσο, αργότερα (περί τις 10/07/2018) «όλοι οι κρατούμενοι είχαν πλέον αφεθεί ελεύθεροι» από τα κρατητήρια των αρχών[10], ενώ ως επίσης αναφέρεται, «αρκετά άλλα άτομα συνελήφθησαν επίσης κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων που προηγήθηκαν του συμβάντος»[11] και συγκεκριμένα φέρεται να είχαν συλληφθεί περί τα 50 άτομα στο νοτιοδυτικό Ιράν[12].

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών, διαπιστώνεται πως εν μέρει επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες αναφορικά με τα περιστατικά που επικαλούνται οι αιτητές σε σχέση και με τον Αιτητή 1 ειδικότερα, ωστόσο, παρατηρείται πως τούτα αφορούν γενικότερα γεγονότα και αποτελούν ενδεχομένως ευρύτερα γνωστά δεδομένα για το Ιράν, που εξάλλου από μόνα τους δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αιτητών και δη, να τεκμηριώσουν συγκεκριμένα τη συμμετοχή/εμπλοκή του Αιτητή 1 σε αυτά, ιδιαίτερα ενόψει και των αντιφάσεων/ασυνεπειών που αναλύθηκαν παραπάνω και που πλήττουν την εσωτερική αξιοπιστία των εν λόγω ισχυρισμών τους.

 

Σε κάθε περίπτωση, διαπιστώνεται πως ο Αιτητής 1 ως δήλωσε, δεν συμμετείχε σε οιεσδήποτε άλλες διαδηλώσεις στο Ιράν (ερυθρό 85/2Χ του διοικητικού φακέλου-Τεκμήριο 1) και παρά το ότι συνέχιζε, ως επικαλέστηκε, τις δραστηριότητες του για το κίνημα GAMOH, ουδόλως αναφέρθηκε σε κάποια συγκεκριμένη δράση του πέραν του ισχυρισμού του περί εμπλοκής του στην οργάνωση μιας διαδήλωση του κινήματος που έγινε το 2012, καθώς και της αναφοράς του περί εμπλοκής του στην ετοιμασία προσκλήσεων για την εκδήλωση των Αζέρων στις 12/12/2018. Πέραν τούτου, ούτε ο ίδιος φαίνεται να αντιμετώπιζε οιαδήποτε προβλήματα με τις αρχές της χώρας καταγωγής του τουλάχιστον μετά και το έτος 2006 που ο ίδιος δήλωσε πως ξεκίνησε να υποστηρίζει το κίνημα υπέρ των Αζέρων στο Ιράν, ενώ μετά και την κατ’ ισχυρισμό αποφυλάκιση του το 2011, παρέμεινε με την οικογένεια του στο Ιράν, όπου  ζούσε μέχρι και τα τέλη του 2018, όταν αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους ως οικογένεια, περί τους 6 μήνες μετά που ο ίδιος κατ’ ισχυρισμό είχε συλληφθεί και κρατηθεί από τις αρχές όταν αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, χωρίς έστω και τότε να υποδείξει πως αντιμετώπιζε οποιαδήποτε προβλήματα με τις κρατικές αρχές του Ιράν, αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό στις 11/12/2018, χωρίς ωστόσο να καταδεικνύεται οιαδήποτε προσωπική δίωξή του λόγω τούτου.

 

Αναφορικά δε, με τα δύο φερόμενα δικαστικά έγγραφα που προσκόμισαν οι αιτητές στο Δικαστήριο και που φαίνεται να αφορούν ‘αδικήματα’ που κατ’ ισχυρισμό διέπραξε ο Αιτητής 1 στο Ιράν, παρατηρείται καταρχάς ότι τα εν λόγω έγγραφα φέρουν ημερομηνίες αρκετά προγενέστερες των συνεντεύξεων των αιτητών στην Υπηρεσία Ασύλου, όπου έκαστος είχε ερωτηθεί συγκεκριμένα κατά πόσο υπήρχαν οποιαδήποτε άλλα έγγραφα προς υποστήριξη του αιτήματός τους, αποκρινόμενοι και οι τρεις, αρνητικά (βλ. ερ. 77 του δ.φ.-Τεκ.1, ερ. 35 του δ.φ.-Τεκ.2 και ερ. 33 του δ.φ.-Τεκ.3). Συγκεκριμένα, ερωτηθείς σχετικά, κατά τη συνέντευξή του, ο Αιτητής 1 δήλωσε πως κατόπιν της κατ’ ισχυρισμό δεύτερης σύλληψης του το 2018, ο ίδιος είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση (ερ. 80/2Χ του δ.φ.-Τεκ.1), ενώ εικάστηκε πως ενδεχομένως να βρισκόταν έκτοτε υπό παρακολούθηση (ερ. 80 του δ.φ.-Τεκ.1), χωρίς ωστόσο να αναφερθεί σε οτιδήποτε που να παραπέμπει σε κάποια τρέχουσα διαδικασία εναντίον του από τις κρατικές αρχές του Ιράν, ούτε και σε κάποια ενδεχόμενη καταδίκη του εκεί ή έστω σε δικαστική απόφαση για την υπόθεσή του στο Ιράν.

 

Σε αντίθεση με τούτο, ο Αιτητής 3 επικαλέστηκε κατά το τέλος της συνέντευξης του στην Υπηρεσία Ασύλου, ότι κάποιοι συγγενείς τους στο Ιράν είχαν ενημερώσει τον Αιτητή 1 πως εκδόθηκε κατηγορητήριο για τη σύλληψη του (ερ. 34/1Χ του δ.φ.-Τεκ.3). Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι, ως επικαλέστηκε ο Αιτητής 1 κατά τις διευκρινήσεις ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ο ίδιος έμαθε από συγγενείς του αργότερα για τα περί καταδίκης του στη χώρα του, αλλά δεν είχε πρόσβαση στις σχετικές πληροφορίες, ενώ εξασφάλισε τα εν λόγω δικαστικά έγγραφα μετέπειτα και άρα δεν τα είχε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, δεν μπορεί να αποτελέσει εύλογα αποδεκτή αιτιολογία. Με τον τρόπο που ο ίδιος δήλωσε πως πληροφορήθηκε για τα έγγραφα αυτά, αλλά και που τα εξασφάλισε, θα μπορούσε να τα είχε λάβει νωρίτερα, αμέσως μετά που είχαν εκδοθεί/κυκλοφορήσει, αφού εξάλλου οι αιτητές όλοι τους δήλωσαν πως είχαν επαφή με συγγενείς στη χώρα καταγωγής τους καθώς και ότι βρίσκονταν σε επικοινωνία μαζί τους (βλ. ερ. 91 του δ.φ.-Τεκ.1, ερ. 42 του δ.φ.-Τεκ.2 και ερ. 39 του δ.φ.-Τεκ.3).

 

Περαιτέρω, εξετάζοντας τα δύο εν λόγω δικαστικά έγγραφα που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο, παρατηρείται πως αυτά φαίνεται να αποτελούν κείμενα σε ηλεκτρονική μορφή (εξάλλου ο Αιτητής 1 δήλωσε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου πως τα έλαβε μέσω τρίτου ατόμου στο Ιράν που είχε πρόσβαση στο ηλεκτρονικό σύστημα), με ημερομηνίες και αναφορές σε αριθμό κλήσης, φακέλου και αρχείου, αλλά χωρίς κάποια σφραγίδα/αποτύπωμα ή/και υπογραφή, ούτε και φέρουν κάποια αναφορά σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία ως ισχυρίστηκε ο Αιτητής 1 πως υπήρχε, αφού τον Ιούλιο του 2018 και κατόπιν της ισχυριζόμενης σύλληψης του, είχε τότε παρουσιαστεί ενώπιον δικαστηρίου – βλ. ερ. 88/6Χ του δ.φ., ενώ φέρεται να αφορούν αποφάσεις του δεύτερου τμήματος του ισλαμικού δικαστηρίου της Urmia. Ως προς τα εν λόγω στοιχεία/δεδομένα, από εξωτερικές πληροφορίες επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του δεύτερου τμήματος του ισλαμικού δικαστηρίου στην πόλη Urmia[13], ως επίσης, η διάθεση στους πολίτες του Ιράν που βρίσκονται στο εξωτερικό, ενός συστήματος ηλεκτρονικής πλατφόρμας καταχώρησης/πρόσβασης για δικαστικές υποθέσεις/αποφάσεις και ειδοποιήσεις[14], καθώς επίσης ότι, σύμφωνα με το ιρανικό δικαστικό σύστημα, τα δικαστήρια εκδίδουν αποφάσεις ερήμην, εν τη απουσία υπεράσπισης του κατηγορούμενου κατόπιν προηγούμενης κλήτευσής του, οι οποίες και είναι εφεσίβλητες εντός 10 ημερών από την ημέρα κοινοποίησης τους[15].

 

Ωστόσο, σε αντίθεση με τα πιο πάνω, η Αιτήτρια 2 ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, αν και δήλωσε πως γνώριζε για το εν λόγω σύστημα ηλεκτρονικής πλατφόρμας καταχώρησης/πρόσβασης για δικαστικές υποθέσεις/αποφάσεις και ειδοποιήσεις του Ιράν, εντούτοις, ισχυρίστηκε πως η ίδια δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση σε αυτό καθότι χρειαζόταν ιρανικό κινητό ενώ στην επίσημη ιστοσελίδα του εν λόγω ηλεκτρονικού συστήματος, αναφέρεται συγκεκριμένα πως δεν χρειάζεται ο πολίτης που βρίσκεται στο εξωτερικό να έχει αριθμό κινητού τηλεφώνου στη χώρα, καθώς επίσης, ότι η σχετική πληρωμή μπορεί να γίνει σε ξένο συνάλλαγμα και μέσω διεθνών τραπεζιτικών καρτών[16]. Περαιτέρω, διαπιστώνεται πως ο Αιτητής 1, κατά τη συνέντευξή του στην Υπηρεσία Ασυλου, δήλωσε με ασάφεια ότι τη δεύτερη σύλληψη του ήταν με την κατηγορία της εναντίωσης στο καθεστώς της χώρας και της παρότρυνσης πολιτών εναντίον της κυβέρνησης κατά τη διαδήλωση που ο ίδιος συμμετείχε τότε (ερ. 80 του δ.φ.-Τεκ.1), ενώ ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ο ίδιος επιβεβαίωσε πως τα εν λόγω δικαστικά έγγραφα, αφορούν την εν λόγω υπόθεση του 2018 εναντίον του. Ωστόσο, παρατηρείται πως οι κατηγορίες εναντίον του, ενώ στο έγγραφο ημερ.30/01/2019 φαίνεται να σχετίζονται με αυτά που ο ίδιος δήλωσε πως κατηγορείτο, εντούτοις στο έγγραφο ημερ.16/01/2019, οι κατηγορίες που αναφέρονται δεν συνάδουν με την εν λόγω δήλωσή του και ούτε σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος ανέφερε κατά τη συνέντευξη του φαίνεται να σχετίζονται με συγκεκριμένο περιστατικό ή συμμετοχή του σε κάποια δραστηριότητα, αλλά ούτε και με την κατ’ ισχυρισμό δράση του στο Ιράν.

 

Επικουρικώς δε, αναφέρονται και οι ακόλουθες πληροφορίες που σχετίζονται με τα πιο πάνω, ως προκύπτουν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης:

 

Σύμφωνα με το άρθρο 378 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας του Ιράν, οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει επίσης να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα στοιχεία: τον αριθμό της υπόθεσης, τον αριθμό της δικαστικής απόφασης, την ημερομηνία έκδοσης, τα στοιχεία του δικαστηρίου και του/των δικαστή/δικαστών, καθώς και τα στοιχεία των εμπλεκόμενων μερών και των δικηγόρων τους, το ιστορικό της υπόθεσης, το πλήρες κείμενο της απόφασης, την υπογραφή του δικαστή, συνήθως του προέδρου του δικαστηρίου, ως επίσης και τη σφραγίδα του δικαστηρίου, σημειώνοντας ωστόσο ότι στην πράξη (κατά την άποψη της υπηρεσίας LandInfo), οι δικαστικές αποφάσεις στο Ιράν δεν συμμορφώνονται πάντοτε με όλες τις ανωτέρω νομικές διατάξεις, «αν και συνήθως περιλαμβάνουν τουλάχιστον μια σύντομη αιτιολόγηση βάσει των σχετικών άρθρων του νόμου και φέρουν τα τυπικά στοιχεία».[17] Όσον αφορά το ενδεχόμενο πλαστογράφησης ιρανικών δικαστικών εγγράφων, σε σχετική έκθεση του Immigration and Refugee Board of Canada (IRB) του 2020, σημειώνεται πως «είναι δύσκολο να αποκτηθεί ένα νομικό έγγραφο με δωροδοκία, καθώς τα δικαστήρια βρίσκονται υπό επιτήρηση», ωστόσο, παράλληλα, σημειώνεται και πως «η απόκτηση ενός νομικού εγγράφου με ψευδείς πληροφορίες είναι πιθανώς δυνατή», ενώ με παραπομπή σε μια τρίτη πηγή, φέρεται να

 

«είναι σχετικά εύκολη η πλαστογράφηση ενός δικαστικού εγγράφου» στο Ιράν.[18]

 

Πέραν των πιο πάνω, επικουρικώς επίσης αναφέρεται πως το δεύτερο τμήμα του ισλαμικού δικαστηρίου στην Urmia, αφορά δικαστικό όργανο που φαίνεται να χειρίζεται πολιτικές υποθέσεις και υποθέσεις που σχετίζονται με την ασφάλεια, και το οποίο φέρεται να εκδίδει αυστηρές ετυμηγορίες, συμπεριλαμβανομένων θανατικών ποινών και αποφάσεων τιμωρίας σωματικής φύσεως, όπως ακρωτηριασμούς[19] ωστόσο, παρατηρείται πως οι ποινές που αναφέρονται στα δύο δικαστικά έγγραφα που προσκομίστηκαν για τον Αιτητή 1, αφορούν σε ποινές φυλάκισης, ενός και επτά ετών.

 

Ως εκ των ανωτέρω αποκλίσεων/ασυνεπειών και πληροφοριών, λαμβανομένης υπόψη και της παραπάνω κατάληξης επί της εσωτερικής και εξωτερικής αξιοπιστίας των αιτητών, τα εν λόγω έγγραφα που προσκομίστηκαν για τον Αιτητή 1, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως τεκμήρια που να ενισχύουν το αίτημα των αιτητών.

 

Το άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, προβλέπει πως (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου): «Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής [.]».

 

Είναι ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 3(1) του Ν. 6(Ι)/2000, όσο και από το άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, πως για να αναγνωριστεί πρόσωπο ως πρόσφυγας, θα πρέπει να αποδεικνύεται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης, του οποίου τόσο το υποκειμενικό, όσο και το αντικειμενικό στοιχείο, πρέπει να εκτιμηθούν από το αρμόδιο όργανο προτού καταλήξει σε απόφαση (βλ. παράγραφοι 37 και 38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες).

 

Ως προκύπτει από τα όσα παρέθεσαν οι αιτητές (ως αναλύθηκαν ανωτέρω), δεν στοιχειοθετούνται οι ισχυρισμοί τους αναφορικά με το αίτημά τους και τους λόγους που εγκατέλειψαν τη χώρα καταγωγής τους, ενώ τα γεγονότα και δεδομένα που έγιναν αποδεκτά στην περίπτωσή τους, δεν συνιστούν βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξής τους σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής, για λόγους που εμπίπτουν στο άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου (Ν. 6(Ι)/2000).

 

Ειδικότερα, διαπιστώνεται πως οι καινοφανείς ισχυρισμοί που επικαλούνται οι αιτητές ενώπιον του  Δικαστηρίου, πέραν του ότι προβάλλονται γενικά και αόριστα, ουδέν έρεισμα βρίσκουν στα όσα οι ίδιοι ανέφεραν κατά τις συνεντεύξεις τους. Συγκεκριμένα, ο Αιτητής 1 προβάλλει πως ο ίδιος μετά την κατ’ ισχυρισμό δεύτερη σύλληψη του το 2018 βρισκόταν υπό επιτήρηση από τις αρχές και τον είχαν προσεγγίσει σε κάποιες περιπτώσεις, καθώς επίσης, ισχυρίστηκε πως είχε επαφές και με το κίνημα του Pan-Turkism, ισχυρισμοί ωστόσο που ουδόλως ο ίδιος ανέφερε προηγουμένως κατά τη συνέντευξή του. Επίσης, παρατηρείται πως η Αιτήτρια 2 ισχυρίστηκε ότι δέχονταν απειλές στη χώρα τους, προβάλλοντας πως οι αρχές της χώρας ανάγκασαν την ίδια να χωρίσει τον Αιτητή 1 ενώ στη συνέντευξή της, είχε αναφέρει πως η ίδια με δική της πρωτοβουλία προειδοποίησε τον σύζυγο της πως θα πάρει διαζύγιο εάν αυτός δεν σταματήσει τις δραστηριότητες που είχε, καθώς επίσης, η ίδια ισχυρίστηκε πως απείλησαν τον γιο της (Αιτητή 3) με το αυτοκίνητο κάτι που ουδόλως ανέφερε ο Αιτητής 3, αλλά και εξάλλου, οι Αιτητές 2 και 3 είχαν επικαλεστεί μόνο πως κάποιοι έψαχναν τον Αιτητή 3 στο Baku, όπου σπούδαζε, ενόσω όμως ο ίδιος ήταν στο Ιράν. Επιπλέον, ούτε υποστηρίζονται τα όσα προβάλλει η Αιτήτρια 2 περί ‘καθημερινών ενοχλήσεων’ που βίωναν στη χώρα τους, αφού οι αιτητές κατά τις συνεντεύξεις τους είχαν αναφερθεί μόνο σε δύο περιπτώσεις όπου οι αρχές εισήλθαν στο σπίτι τους, καθώς και σε μία περίπτωση που επισκέφθηκαν τους συγγενείς τους στο Ιράν κατόπιν που οι ίδιοι έφυγαν από τη χώρα επικαλούμενοι πως ζητούσαν πληροφορίες. Περαιτέρω, παρατηρείται πως η Αιτήτρια 2 επικαλείται ότι μετά τη δεύτερη φορά που συνέλαβαν τον σύζυγο της (Αιτητή 1), είχαν αποστερήσει από την ίδια και τον υιό της (Αιτητή 3) το δικαίωμα να φύγουν από τη χώρα όποτε επιθυμούσαν, ενώ ισχυρίστηκε πως η ίδια έπρεπε πρώτα να ενημερώσει τις αρχές ώστε να της δώσουν άδεια εξόδου από το Ιράν, ισχυρισμοί που ωστόσο ανατρέπονται από τα όσα η ίδια δήλωσε περί ότι έφυγε από το Ιράν πηγαίνοντας στο Baku, όπου πήγε προηγουμένως ο Αιτητής 3 αφού φοιτούσε εκεί, ώστε να μην αντιληφθούν οι αρχές ότι ενδεχομένως θα εγκατέλειπαν τη χώρα τους.

 

Ως νομολογιακά έχει κριθεί, γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί, καθώς και ισχυρισμοί για κίνδυνο ζωής χωρίς στοιχειοθετημένες και τεκμηριωμένες αναφορές, δεν θεμελιώνουν βάσιμο φόβο δίωξης ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, ώστε να ισοδυναμεί με προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση και δεν στοιχειοθετεί περιστάσεις, οι οποίες λαμβανομένης υπόψη της εξατομικευμένης κατάστασης του αιτητή να συνιστούν απειλή έτσι ώστε ευλόγως να δύναται να θεωρηθεί ότι ο αιτητής έχει βάσιμο φόβο δίωξης (βλ. απόφασή στην υπόθεση υπ' αριθμόν 121/20, A.S.R. v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/7/2020). Εκ των ανωτέρω δεδομένων και της σχετικής ανάλυσης που προηγήθηκε, οι πιο πάνω καινοφανείς ισχυρισμοί των αιτητών δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί και άρα απορρίπτονται στο σύνολό τους.

 

Αναφορικά δε, με τα περί γλωσσικών διακρίσεων και παραβίασης δικαιωμάτων των Αζέρων του Ιράν εξαιτίας της εθνοτικής τους καταγωγής ως επικαλέστηκαν οι αιτητές, παρατηρούνται τα εξής:

 

Σύμφωνα με σχετική έκθεση του πρακτορείου Eurasia Review του 2024, οι εθνοτικοί Αζέροι αποτελούν «μια σημαντική μειονότητα στο Ιράν, που εκτιμάται στο 25-30% του πληθυσμού, συγκεντρωμένη στις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας», οι οποίοι «έχουν μακρά ιστορία στην αναζήτηση πολιτιστικής και πολιτικής αναγνώρισης», ενώ ιστορικά «έχουν υποστεί συστηματικές διακρίσεις, πολιτισμική καταστολή και πολιτική περιθωριοποίηση υπό διάφορα καθεστώτα στο Ιράν», περιλαμβανομένης της ‘συστηματικής αποστέρησης’ των γλωσσικών και πολιτιστικών τους δικαιωμάτων, «με περιορισμούς στη χρήση της τουρκοαζετικής γλώσσας», καθώς και ως επίσης επισημαίνεται, παρά τη σημαντική δημογραφική τους παρουσία, «αντιμετωπίζουν περιορισμούς στην πρόσβαση στην εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα» και επιπλέον, οι «οι φωνές των Αζέρων συχνά περιθωριοποιούνται στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, διαιωνίζοντας έναν κύκλο στέρησης δικαιωμάτων ψήφου και συστημικής ανισότητας».[20]

 

Ωστόσο, σε άλλη έκθεση της EUAA του 2024 για το Ιράν, επικαλούμενη τον Dr. Barzoo Eliassi του οποίου το ερευνητικό πεδίο εστιάζει στις εθνοτικές σχέσεις, την κοινωνική πολιτική, την κοινωνική εργασία, τις κουρδικές και παλαιστινιακές διασπορές, την ιθαγένεια και τον πολυπολιτισμικότητα σε κοινωνίες της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ευρώπης[21], αναφέρεται ότι οι Αζέροι στο Ιράν έχουν μακρύτερη ιστορία πολιτικής ενσωμάτωσης στην εκλεκτή κοινωνία και είναι οικονομικά πιο εύποροι από τις υπόλοιπες εθνοτικές ομάδες.[22]

 

Περαιτέρω, σε σχετική αναφορά του Minority Rights Group για τους τουρκοαζέρους ή Αζέρους του Ιράν, καταγράφεται ως προς το προφίλ τους πως «είναι κυρίως σιίτες και, λόγω αυτού, καθώς και του πληθυσμού τους και της εγγύτητάς τους στο κέντρο εξουσίας στην Τεχεράνη, αποτελούν γενικά τη λιγότερο’προβληματική από τις μειονότητες του Ιράν», καθώς και ιστορικά «οι Αζέροι είχαν την τάση να ταυτίζονται με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράν», ενώ «τα συνεχή παράπονα των Αζέρων κατά της κυβέρνησης αφορούσαν ιστορικά τα γλωσσικά και πολιτιστικά δικαιώματα».[23]

 

Ειδικότερα, στην παρούσα περίπτωση των αιτητών, από τα λεγόμενά τους, ούτε προκύπτει συγκεκριμένα πως οι ίδιοι αντιμετώπισαν προσωπικά οτιδήποτε σε τέτοιο βαθμό που να συνιστά δίωξη ή σοβαρή βλάβη στη χώρα καταγωγής τους, λόγω της τουρκοαζερικής εθνοτικής καταγωγής τους. Συγκεκριμένα, ο Αιτητής 1 ξεκάθαρα δήλωσε πως δεν δέχθηκε κάποιας μορφής κακομεταχείριση ενόσω ζούσε στην πόλη Urmia καθότι όλοι στην πόλη του είναι Αζέροι (ερ. 83 του δ.φ.-Τεκ.1). Επίσης, ενώ η Αιτήτρια 2 αναφέρθηκε στο ότι αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν το παιδί τους (Αιτητή 3) όχι σύμφωνα με την κουλτούρα τους, αλλά ούτε και να το μορφώσουν στη γλώσσα τους, εντούτοις, ως δήλωσε, η ίδια είχε πρόσβαση στην εκπαίδευση (ερ. 36 του δ.φ.-Τεκ.2). Επιπλέον, ο Αιτητής 3 αναφέρθηκε γενικότερα στο ότι οι Αζέροι αποτελούν μειονότητα στο Ιράν, ενώ για τον ίδιος, ανέφερε πως τον περιγελούσαν στο σχολείο και για αυτό άλλαξε σχολείο, καθώς επίσης, ανέφερε ότι δεν τους επέτρεπαν να μιλούν τη γλώσσα τους στο σχολείο, αλλά έπρεπε να μιλούν στα Farsi, ωστόσο στο πανεπιστήμιο του Baku ως δήλωσε ο ίδιος μπορούσε να σπουδάζει στη μητρική του γλώσσα (ερ. 36 του δ.φ.-Τεκ.3). Περαιτέρω, κατά την τελευταία δικάσιμο, ημερ.09/07/2026, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ο Αιτητής 1 ανέφερε ως προς τα προβλήματα στην καθημερινότητα τους ως οικογένεια, ότι δεν είχαν το δικαίωμα να μιλούν και να γράφουν στη μητρική τους γλώσσα (ήτοι τη γλώσσα των Αζέρων), αφού είναι απαγορευμένη στο Ιράν, καθώς επίσης, ότι στο σχολείο, ο γιος του (Αιτητής 3) αναγκαζόταν να μιλά τα Farsi και όχι τα Azeri, για αυτό το λόγο και τον έστειλαν στο Αζερμπαϊτζάν για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο.

 

Επικουρικώς, αναφέρεται ότι, σύμφωνα με τις παραγράφους 54 και 55 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων του Γραφείου του Ύπατου Αρμοστή των Η.Ε. για τους Πρόσφυγες:

 

«54 Διαφορές στη μεταχείριση διαφόρων κοινωνικών ομάδων υπάρχουν πράγματι σε μεγαλύτερη ή μικρότερη έκταση σε πολλές κοινωνίες. Πρόσωπα που τους επιφυλάσσεται λιγότερο ευμενής μεταχείριση εξαιτίας τέτοιων διαφορών δεν είναι κατ’ ανάγκη θύματα δίωξης. Μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις η διάκριση αυτή συνιστά δίωξη. Αυτό συμβαίνει μόνον όταν τα μέτρα διάκρισης καταλήγουν σε συνέπειες ουσιωδώς επιζήμιου χαρακτήρα για το πρόσωπο που τα υφίσταται, π.χ. σοβαρούς περιορισμούς στο δικαίωμά του να κερδίζει τα προς το ζην, στο δικαίωμά του να ασκεί τη θρησκεία του ή στο δικαίωμά του πρόσβασης σε γενικώς προσιτά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

 

55 Όπου τα μέτρα δυσμενούς διάκρισης δεν είναι καθεαυτά σοβαρά, είναι ωστόσο δυνατό να προκαλούν δικαιολογημένο φόβο δίωξης, εάν προξενούν στη συνείδηση του εν λόγω προσώπου συναισθήματα ανησυχίας και ανασφάλειας για το μέλλον του. Εάν ανάλογα μέτρα, αυτά καθεαυτά, συνιστούν δίωξη, αυτό πρέπει να καθορισθεί λαμβανομένων υπόψη όλων των συνθηκών. Ο ισχυρισμός για την ύπαρξη φόβου δίωξης είναι περισσότερο βάσιμος όταν ένα πρόσωπο υπήρξε θύμα μιας σειράς μέτρων δυσμενούς μεταχείρισης αυτού του τύπου, και όταν μ’ αυτόν τον τρόπο εμπλέκεται ένα στοιχείο συσσώρευσης λόγων.»

 

Συνοψίζοντας, όλο το πιο πάνω ιστορικό, στο οποίο στηρίζεται το αίτημα διεθνούς προστασίας που υπέβαλαν οι αιτητές, αυτό δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής τους. Από τα όσα ισχυρίστηκαν οι αιτητές σε κάθε στάδιο εξέτασης του αιτήματός τους, με βάση και τα όσα γεγονότα έγιναν αποδεκτά, δεν προκύπτει βάσιμος και αιτιολογημένος φόβος δίωξης ή σοβαρής βλάβης στη χώρα καταγωγής τους σχετικά με το εν λόγω αίτημά τους για διεθνή προστασία.

 

Ειδικά σε σχέση με την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας στο πλαίσιο του άρθρου 19 (1) και (2) του Ν. 6(Ι)/2000 προβλέπονται τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.»

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19 του Ν. 6 (Ι)/2000, σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, και ενόψει της απόρριψης των ισχυρισμών των αιτητών, προκύπτει πως δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2) (α) ή (β) του Ν. 6 (Ι)/2000 για να παρασχεθεί στους αιτητές το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστούν σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη υπό τη μορφή της θανατικής ποινής ή εκτέλεσης,  βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής τους στη χώρα καταγωγής τους.

 

Στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 όπως αυτό παρατίθεται ανωτέρω, θα προβώ σε εξέταση της σχετικής νομολογίας των ζητημάτων που προκύπτουν από το άρθρο αυτό.

 

Όπως ανέλυσα και στην απόφασή μου στην υπόθεση υπ'αριθμόν 4778/22, Y.Y.M. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 6/2/2025:

 

«Σχετικά με την έννοια της ένοπλης σύρραξης, το ΔΕΕ στην απόφαση Diakite [ΔΕΕ, C-285/12, ημερ. 30.1.2014, σκ.35] έκρινε ότι (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου) «το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας έχει την έννοια ότι η ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης συρράξεως πρέπει να γίνεται δεκτή, όσον αφορά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της συρράξεως αυτής ως ένοπλης συρράξεως που δεν έχει διεθνή χαρακτήρα, υπό την έννοια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και χωρίς η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργανώσεως των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων ή η διάρκεια της συρράξεως να αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς εκτιμήσεως σε σχέση με την εκτίμηση του βαθμού βίας που δεσπόζει στην οικεία επικράτεια.»

 

Σε σχέση με την έννοια της αδιάκριτης βίας και ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού αυτού στοιχείου του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε απόφασή του στην υπόθεση C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43, ότι λαμβάνονται υπόψη «[.]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 [.] καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών».

 

Επί του προσδιορισμού του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ( στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011, σκ.241) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

Περαιτέρω, διευκρινίζοντας τον όρο «προσωπική απειλή», το ΔΕΕ στα πλαίσια της απόφασης στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009, σκέψη 35 εξήγησε ότι οφείλει (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου): «να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.» Ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ίδια απόφαση της υπόθεσης C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερομηνία 17.2.2009, στην σκέψη 39 διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».»

 

Κατά την άσκηση της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου για πλήρη και από τούδε και στο εξής (άρθρο 11 (3) (α) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018) εξέταση πραγματικών και νομικών ζητημάτων που διέπουν την επίδικη απόφαση θα προβώ σε παράθεση πρόσφατων πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής των αιτητών. Επαναλαμβάνω ότι η συλλογή πληροφοριών από το Δικαστήριο έχει αναγνωριστεί τόσο στη νομολογία του ΕΔΔΑ (βλ. ενδεικτικά ΕΔΔΑ, απόφαση ημερομηνίας 11/01/2007, αίτηση υπ' αριθ. 1948/04, Salah Sheekh, παρ.136, απόφαση ημερ. 23/08/2016, αίτηση υπ' αριθ. 59166/12, JK and Others v. Sweden, παρ.90), όσο και του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά YB v. Δημοκρατίας, ημερ. 02/05/2023, απόφαση αρ. 1217/21).

 

Προχωρώντας σε παράθεση πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής τους και ιδίως τη γενική κατάσταση ασφαλείας στο Ιράν, διαπιστώνεται πως στις 28 Φεβρουαρίου 2026 το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν νέα κύματα αεροπορικών πληγμάτων στο Ιράν,[24] εγκαινιάζοντας μια νέα φάση σύρραξης που μέσα σε λίγες ημέρες, απέκτησε περιφερειακή διάσταση. Η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε ότι μέχρι τις 3 Μαρτίου η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη επεκταθεί ώστε να εμπλέκει περισσότερες από δέκα χώρες.[25] Μεταξύ των νεκρών της 28ης Φεβρουαρίου συγκαταλέγονταν και ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Ali Khamenei.[26] Μετά τον θάνατό του, ως νέος Ανώτατος Ηγέτης ορίστηκε ο Mojtaba Khamenei.[27]

 

Οι διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης συνδέουν την έναρξη αυτής της νέας φάσης τόσο με τη μακρά αντιπαράθεση γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν όσο και με τη γενικότερη στρατιωτική και γεωπολιτική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, η οποία είχε ήδη οξυνθεί κατά το έτος 2025. Το ACLED περιγράφει τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου ως το γεγονός που πυροδότησε πόλεμο πλήρους κλίμακας με ταχεία περιφερειακή διάχυση,[28] ενώ το OHCHR, αλλά και ειδικοί εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ, συνέδεσαν την κλιμάκωση με την αποτυχία αποκλιμάκωσης μέσω διπλωματικών οδών και με την ευρύτερη αμφισβήτηση της νομιμότητας της χρήσης στρατιωτικής βίας ως μέσου αντιμετώπισης του ιρανικού πυρηνικού ζητήματος ή άλλων περιφερειακών διαφορών.[29]

 

Από τις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων, διεθνείς οργανισμοί προειδοποιούσαν ότι ο κίνδυνος δεν περιοριζόταν σε μεμονωμένα στρατιωτικά πλήγματα. Στις 2 Μαρτίου 2026 ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας δήλωσε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αυξάνουν τους κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια και προστασία και ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν θα πρέπει να αποτελούν στόχο,[30] ενώ την ίδια ημέρα η ICRC υπογράμμισε ότι η διεύρυνση των εχθροπραξιών θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τους αμάχους και τις βασικές πολιτικές υποδομές, υπενθυμίζοντας την υποχρέωση σεβασμού νοσοκομείων, σχολείων και λοιπών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν τον άμαχο πληθυσμό.[31]

 

Η εξέλιξη της σύρραξης κατέδειξε ότι ο κίνδυνος για τους αμάχους και για την καθημερινή λειτουργία της χώρας δεν εντοπίζεται μόνο στην Τεχεράνη. Κατά το ACLED, ήδη από τις αρχές Μαρτίου είχαν καταγραφεί πλήγματα σε τουλάχιστον 26 από τις 31 επαρχίες του Ιράν.[32] Στο ίδιο πλαίσιο, η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε αναφορές για θύματα αμάχων, καθώς και για ζημιές και καταστροφές σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία,[33] ενώ ειδική αναφορά έγινε στο πλήγμα κατά σχολείου στο Minab της επαρχίας Hormozgan στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όπου αναφέρθηκε ότι σκοτώθηκαν περισσότερα από 165 άτομα, στη μεγάλη τους πλειονότητα μαθήτριες.[34]

 

Σύμφωνα και πάλι με το OHCHR, στις 3 Μαρτίου 2026 η Iranian Red Crescent Society είχε ήδη αναφέρει 787 νεκρούς στο Ιράν από την έναρξη των αεροπορικών πληγμάτων.[35] Στις 11 Μαρτίου ο WHO ανέφερε ότι οι εθνικές αρχές του Ιράν κατέγραφαν περισσότερους από 1.300 θανάτους και 9.000 τραυματισμούς,[36] ενώ στις 17 Μαρτίου η περιφερειακή ενημέρωση του WHO έκανε λόγο για πάνω από 1.440 νεκρούς και περισσότερους από 18.700 τραυματισμούς στο Ιράν.[37] Την ίδια περίοδο η UNICEF έκανε λόγο για σημαντική αύξηση των παιδικών θυμάτων στην ευρύτερη σύγκρουση, περιλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών που αναφέρονταν ως νεκρά στο Ιράν.[38] Οι τελευταίες αναφορές Μαρτίου του έτους 2026 κάνουν λόγο για 1.500 νεκρούς και 18.551 τραυματίες,[39] ενώ το ACLED είχε καταγράψει 2.436 περιστατικά ασφαλείας σε 31 επαρχίες του Ιράν, εκ των οποίων τα 1.523 καταγράφονται ως εκρήξεις ή απομακρυσμένη βία, καθώς και 889 απώλειες ανθρώπινων ζώων.[40]

 

Επιπτώσεις υπήρξαν και στο σύστημα υγείας της χώρας. Στις 5 Μαρτίου το Reuters, επικαλούμενο τον WHO, μετέδωσε ότι είχαν ήδη επαληθευθεί 13 επιθέσεις κατά υγειονομικών δομών ή πόρων στο Ιράν,[41] ενώ στις 11 Μαρτίου ο WHO έκανε λόγο για 18 επαληθευμένες επιθέσεις κατά της υγειονομικής περίθαλψης από τις 28 Φεβρουαρίου, με οκτώ θανάτους μεταξύ υγειονομικών.[42] Στις 16 Μαρτίου αναφέρθηκε επίσης η εκκένωση έξι νοσοκομείων λόγω των εχθροπραξιών,[43] ενώ η ICRC επισήμανε ότι οι συνέπειες των επιχειρήσεων αποτυπώνονται πλέον στην καθημερινή ζωή, στις μετακινήσεις, στη στέγαση και στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.[44]

 

Πέραν των άμεσων απωλειών σε ανθρώπινες ζωές, οι πηγές καταγράφουν εκτεταμένες βλάβες και σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε στις 19 Μαρτίου 2026 ότι, σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση Iranian Red Crescent, είχαν πληγεί 67.414 πολιτικές τοποθεσίες στο Ιράν, εκ των οποίων 498 σχολεία και 236 υγειονομικές εγκαταστάσεις.[45] Η ίδια πηγή ανέφερε επίσης διακοπές στην ηλεκτροδότηση και ελλείψεις βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, βρεφικό γάλα και καύσιμα, ενώ επισήμανε ότι τα πλήγματα στρέφονται ολοένα περισσότερο προς πυκνοκατοικημένες περιοχές και μεγάλες εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου.[46]

 

Οι κίνδυνοι αυτοί ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι οι εχθροπραξίες επηρεάζουν μεγάλες αστικές περιοχές αλλά και κρίσιμες ενεργειακές ζώνες εκτός πρωτεύουσας. Στις 18 Μαρτίου το Reuters ανέφερε πλήγματα κατά εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στο South Pars και στο Asaluyeh,[47] ενώ στις 23 Μαρτίου αναφέρθηκαν νέες επιχειρήσεις στην Τεχεράνη και προειδοποιήσεις για αντίποινα σε περίπτωση στοχοποίησης της ηλεκτρικής υποδομής του Ιράν.[48] Την ίδια ημέρα, το Reuters μετέδωσε επίσης προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από πλήγματα πλησίον του πυρηνικού σταθμού Bushehr.[49]

 

Η κλιμάκωση είχε επίσης άμεσες συνέπειες στις μετακινήσεις πληθυσμού. Στις 4 Μαρτίου η UNHCR κατέγραψε 100.000 νέους εσωτερικά εκτοπισμένους στο Ιράν και 1.000 πρόσφυγες που είχαν ήδη περάσει σε γειτονικά κράτη,[50] ενώ στο επικαιροποιημένο δελτίο της 25ης Μαρτίου 2026 ανέφερε ότι, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Ιράν, μεταξύ 600.000 και 1.000.000 νοικοκυριών είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια σε άλλα μέρη της χώρας, κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 1,9 έως 3,2 εκατομμύρια άτομα.[51] Το ίδιο δελτίο αναφέρει ότι οι περισσότερες οικογένειες φεύγουν προσωρινά από την Τεχεράνη και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα προς τον βορρά της χώρας και προς αγροτικές περιοχές, ενώ μεγάλος αριθμός πληθυσμού - κυρίως οικογένειες -προσφεύγει σε γειτονικές χώρες.[52]

 

Παράλληλα, οι συνέπειες της σύρραξης συνδυάστηκαν με εσωτερική καταστολή και περιορισμούς που δυσχεραίνουν περαιτέρω την προστασία του πληθυσμού. Το OHCHR ανέφερε ότι οι άμαχοι στο Ιράν βρίσκονται μεταξύ συνεχιζόμενων εχθροπραξιών και κρατικής καταστολής, με διακοπή του διαδικτύου ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, γεγονός που παρεμπόδισε την πρόσβαση σε ζωτικές πληροφορίες για τις εχθροπραξίες, ασφαλείς διαδρομές διαφυγής και επικοινωνία με συγγενείς.[53] Η ίδια πηγή αναφέρθηκε επίσης σε αυξανόμενες ανησυχίες για κρατουμένους, συμπεριλαμβανομένων προσώπων στην Evin prison compound, και σε κίνδυνο περαιτέρω παραβιάσεων δικαιωμάτων υπό τις συνθήκες του πολέμου.[54]

 

Μέχρι τις 26 Μαρτίου 2026 δεν είχε διαμορφωθεί σταθερό ή συμφωνημένο πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός. Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη εξέταζε αμερικανική πρόταση 15 σημείων που διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν, πλην όμως ο Υπουργός Εξωτερικών, Abbas Araqchi, δήλωσε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω τρίτων χωρών δεν συνιστά διάλογο ή διαπραγμάτευση.[55] Το Reuters είχε ήδη μεταδώσει στις 24 Μαρτίου ότι η διαπραγματευτική στάση της Τεχεράνης είχε σκληρύνει σημαντικά μετά την έναρξη του πολέμου,[56] ενώ στις 25 Μαρτίου ανώτερη ιρανική πηγή χαρακτήριζε την αρχική αντίδραση στην αμερικανική πρόταση ως μη θετική.[57] Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη έχει επίσης διαμηνύσει μέσω μεσολαβητών ότι επιθυμεί οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός να περιλαμβάνει και το Λίβανο, συνδέοντας το ενδεχόμενο αποκλιμάκωσης με παύση των ισραηλινών επιχειρήσεων κατά της Hezbollah.[58]

 

Με βάση τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν, ότι οι πολιτικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις επεκτείνονταν σε ολόκληρη σχεδόν την ιρανική επικράτεια, και ότι οι όποιες προοπτικές διαλόγου παρέμειναν εύθραυστες και εξαρτώμενες από έμμεσες επαφές και από τη βούληση των μερών να μετατρέψουν την ανταλλαγή μηνυμάτων σε δομημένη διαπραγμάτευση.[59] Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ιράν καταγραφόταν ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας και της κατασταλτικής αντίδρασης των αρχών, με συλλήψεις, διώξεις και δημόσιες προειδοποιήσεις για αυστηρές ποινές σε περιπτώσεις που οι αρχές συνδέουν με κατασκοπεία, συνεργασία με εχθρικά κράτη ή διάδοση υλικού το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να διευκολύνει εχθρική δράση.[60] Με βάση δημοσιεύματα στις αρχές Απριλίου ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ, τα οποία έχουν κλείσει λόγω του πολέμου με το Ιράν. Τόνισε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι υποχρεωμένες να προστατεύουν το πετρέλαιο άλλων χωρών και εκτίμησε ότι η αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε δύο έως τρεις εβδομάδες. Παράλληλα, οι συγκρούσεις συνεχιζόταν, με αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν και ιρανική επίθεση σε πετρελαιοφόρο του Κουβέιτ. Ο πόλεμος είχε προκαλέσει, έως τότε, περισσότερους από 3.000 θανάτους και σημαντικές αναταράξεις στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, ενώ στις ΗΠΑ η μέση τιμή της βενζίνης ξεπέρασε τα 4 δολάρια το γαλόνι.[61]

 

Ως προς την πορεία των διαπραγματεύσεων κατά τον Μάρτιο του έτους 2026, από τα δημοσιεύματα προέκυπτε ότι παραμένουν ανοικτοί ορισμένοι δίαυλοι επικοινωνίας και μεσολαβητικές πρωτοβουλίες από τρίτα κράτη, χωρίς όμως να προκύπτει σταθερή ή οριστική συμφωνία. Από αμερικανικής πλευράς δημοσιοποιούνταν αναφορές περί επαφών και πιθανότητας διευθέτησης, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε η διατήρηση της απειλής και της στρατιωτικής πίεσης από ιρανικής πλευράς και καταγράφηκε η επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε προτάσεις που εμφανίζονταν να συνδυάζουν διαπραγμάτευση με παράλληλη στρατιωτική πίεση. Συνεπώς, προέκυπτε μια ρευστή διαδικασία, στην οποία οι επαφές συνεχίζονται αλλά η έκβαση παραμένει αβέβαιη.[62] [63] [64] [65] [66]

 

Στις 9 Απριλίου 2026, η βάση δεδομένων των Ηνωμένων Εθνών Relief Web δημοσίευσε έκθεση από το ACLED, η οποία κατέγραφε ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου, είχαν σημειωθεί περισσότερα από 3.000 περιστατικά αμερικανικών και ισραηλινών πληγμάτων σε όλες τις 31 επαρχίες του Ιράν. Στην ίδια περιφερειακή επισκόπηση αναφερόταν ότι η κατάπαυση του πυρός μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν δεν είχε σταματήσει τις επιχειρήσεις στο Λίβανο, όπου το Ισραήλ συνέχιζε να αντιμετωπίζει το λιβανικό μέτωπο ως διακριτό από την ευρύτερη περιφερειακή κρίση.[67]

 

Ως προς την ένοπλη σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στο Ιράν, το «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm (πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), μια πρωτοβουλία της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αναφέρει, με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 8 (Civilian Harm) και 27 (Classification) Απριλίου 2026, πως, μέχρι τη στιγμή που τέθηκε σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός, στις 8 Απριλίου 2026, οι επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ προξένησαν, σύμφωνα με ιρανικές αναφορές, περισσότερους από 2.000 θανάτους και 26.500 τραυματισμούς στο Ιράν.[68] Σημειώθηκαν, επίσης, αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα στο Ιράν, τα οποία στόχευσαν εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων σχολείο θηλέων κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας και πανεπιστημιακά κτίρια.[69] Σύμφωνα με αναφορές, άλλες επιθέσεις έπληξαν επίσης κτήρια κατοικιών, αθλητική αίθουσα και ακόμη ένα σχολείο.[70] Καταγράφηκαν επίσης επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων αφαλάτωσης στο Ιράν, ενώ το Ισραήλ έπληξε και τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου του South Pars στο πλαίσιο μεγάλης κλίμακας επίθεσης.[71]

 

Η ίδια πηγή, επισημαίνει, περαιτέρω, πως [άτυπη μετάφραση]: «Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις 7 Απριλίου και εξακολουθούσε να ισχύει κατά τον χρόνο σύνταξης της έκθεσης (26 Απριλίου 2026), δεν σηματοδοτεί τη λήξη της διεθνούς ένοπλης σύρραξης (International Armed Conflict - IAC). Η διαπίστωση αυτή αποτελεί πραγματικό ζήτημα, το οποίο προϋποθέτει την οριστική παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.»,[72] προσθέτοντας ότι, «Κατά συνέπεια, η διεθνής ένοπλη σύρραξη (IAC) μεταξύ του Ιράν, αφενός, και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, αφετέρου, εξακολουθούσε να υφίσταται κατά το τέλος της περιόδου αναφοράς».[73]

 

Η UNHCR, στα δελτία Middle East Situation του Απριλίου και των αρχών Μαΐου, συνέχισε να εντάσσει το Ιράν στο ευρύτερο πλαίσιο ανθρωπιστικών και προστατευτικών αναγκών που προκλήθηκαν από την κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Στις 5 Μαΐου 2026 ανέφερε ότι το Ιράν εξακολουθούσε να φιλοξενεί περίπου 1,65 εκατομμύρια πρόσφυγες και άλλα πρόσωπα που χρήζουν διεθνούς προστασίας, ενώ η UNHCR και συνεργαζόμενοι φορείς παρείχαν υποστήριξη μέσω τηλεφωνικών γραμμών, συμβουλευτικής, καταγραφής, νομικής συνδρομής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.[74] Στις 30 Απριλίου 2026, η έκτη εξωτερική έκθεση κατάστασης του WHO για τη σύγκρουση ανέφερε ότι η παράταση της κατάπαυσης του πυρός στο Ιράν είχε συνοδευθεί από σχετική ηρεμία, ενώ οι υγειονομικοί εταίροι εξέφραζαν ανησυχίες για επερχόμενες ελλείψεις φαρμάκων και περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ως συνέπεια των προηγούμενων έντονων εχθροπραξιών και των ζημιών σε υγειονομικές και παραγωγικές εγκαταστάσεις.[75]

 

Στην ανθρωπιστική ενημέρωση της 1ης Μαΐου 2026, η OCHA ανέφερε ότι η κλιμάκωση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής βρισκόταν πλέον στη δέκατη εβδομάδα της και εξακολουθούσε να προκαλεί ανθρωπιστική κρίση, με συνέπειες σε τομείς όπως η προστασία, η υγεία, η εκπαίδευση, η στέγαση, οι μετακινήσεις και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.[76] Στην ανθρωπιστική ενημέρωση που καλύπτει το διάστημα από 1 έως 31 Μαΐου, ο οργανισμός OCHA ανέφερε ότι η προσωρινή εκεχειρία που ανακοινώθηκε στις 7 Απριλίου για αρχική περίοδο δύο εβδομάδων παρατάθηκε στη συνέχεια, αν και η κατάσταση παραμένει ευάλωτη και υπόκειται σε αλλαγές, καθώς έχουν αναφερθεί επιθέσεις στην περιοχή του νότιου Ιράν, γύρω από το Στενό του Ορμούζ, στα τέλη Μαΐου.[77]

 

Στις 12 Μαΐου 2026, η UNHCR ανέφερε ότι από την έναρξη της κρίσης περίπου 142.900 άτομα είχαν επιστρέψει από το Ιράν στο Αφγανιστάν, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό επιστροφών προς το Αφγανιστάν το 2026 σε 249.100.[78] Η ίδια ενημέρωση ενέτασσε τις επιστροφές αυτές στο ευρύτερο πλαίσιο περιφερειακών μετακινήσεων και αναγκών προστασίας που συνδέονταν με την κλιμάκωση των εχθροπραξιών.[79] Στις 13 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών του Ιραν, Abbas Araqchi, σύμφωνα με τις οποίες η Τεχεράνη δεν είχε εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα διαπραγματευόταν μόνον εφόσον η Ουάσιγκτον επιδείκνυε σοβαρή στάση.[80] Επίσης στις 15 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε ότι το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν στην παράταση της κατάπαυσης του πυρός κατά 45 ημέρες μετά από συνομιλίες στην Washington, εξέλιξη που διατηρούσε την περιφερειακή διάσταση της κρίσης στο επίκεντρο των διπλωματικών επαφών.[81]

 

Ο οργανισμός WHO στην αναφορά κατάστασης (situation report) που δημοσιεύθηκε στις 11 Ιουνίου 2026 αναφέρει πως η επανάληψη των εχθροπραξιών μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν στις 7-8 Ιουνίου είχε ως αποτέλεσμα επιπλέον απώλειες και ζημιές στις υποδομές του πληθυσμού.[82] Σύμφωνα με τις εθνικές αρχές, αναφέρθηκαν 15 τραυματίες κατά τη διάρκεια της τελευταίας κλιμάκωσης της 8ης Ιουνίου, εκ των οποίων οι 14 έχουν ήδη πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο.[83] Οι πτήσεις είχαν επανέλθει, κατ’ εκείνη την περίοδο, στο φυσιολογικό μετά από προσωρινές αναστολές που επηρέασαν αρκετά αεροδρόμια, ενώ η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, αν και η συνδεσιμότητα παραμένει περιορισμένη σε ορισμένες περιοχές.[84] Οι πιθανές επιπτώσεις στην περιβαλλοντική υγεία από τις επιθέσεις στο νότιο Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται υπό αξιολόγηση και συνεχίζουν να αναφέρονται ελλείψεις και υψηλές τιμές φαρμάκων για μη μεταδοτικές ασθένειες και ιατρικού εξοπλισμού.[85]

 

Ο οργανισμός IOM στην έκθεση αναφοράς που δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 2026 καταγράφει ότι εντός του Ιράν, η καταστροφή περισσότερων από 149.000 υποδομών και υπηρεσιών για τον πληθυσμό έχει επηρεάσει άμεσα πάνω από 400.000 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία της 29ης Απριλίου.[86] Άρθρο του BBC που δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 2026 αναφέρει ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν συμφώνησαν να συνάψουν μια συμφωνία για τον τερματισμό της μεταξύ τους σύγκρουσης σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, όπου το Ισραήλ και η υποστηριζόμενη από το Ιράν οργάνωση Χεζμπολάχ μάχονται μεταξύ τους.[87] Παρά την συμφωνία, έκτοτε, έχουν σημειωθεί επιθέσεις από αμφότερες πλευρές, οι οποίες αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση της εκεχειρίας.[88]

 

Στις 17 Ιουνίου 2026, σε συνέχεια της διαπραγματευτικής στάσης που είχε κρατήσει η Τεχεράνη και της διαμήνυσης, μέσω διαμεσολαβητών, ότι η οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης πυρός θα ανέμενε να περιλαμβάνει και τον Λίβανο[89], υπεγράφη σύμφωνο 14 σημείων με στόχο τον τερματισμό της σύγκρουσης και με κεντρικό στοιχείο της συμφωνίας να αποτελεί η δέσμευση της Τεχεράνης να αραιώσει το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει κατά τη διάρκεια δίμηνης περιόδου διαπραγματεύσεων.[90] Σύμφωνα με το Reuters, στις 30 Ιουνίου 2026, οι προσπάθειες για επίτευξη μόνιμης ειρήνης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσκολίες, καθώς το Ιράν αρνήθηκε να πραγματοποιήσει απευθείας συνομιλίες με τους Αμερικανούς απεσταλμένους, υποστηρίζοντας ότι πρέπει πρώτα να διευθετηθούν οι όροι της πρόσφατης εκεχειρίας. Βασικό σημείο διαφωνίας αποτέλεσαν τα Στενά του Ορμούζ, με το Ιράν να υποστηρίζει ότι έχει δικαίωμα να ρυθμίζει την κυκλοφορία και να επιβάλλει τέλη διέλευσης, ενώ οι ΗΠΑ απέρριψαν κατηγορηματικά αυτή τη θέση. Παράλληλα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, φέρεται να εξέταζε το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων κατά του Ιράν, αν και επέλεξε προσωρινά να δώσει περισσότερο χρόνο στη διπλωματία. Παρά την αποκατάσταση σε μεγάλο βαθμό της ναυσιπλοΐας και των ενεργειακών ροών, ο πόλεμος εξακολουθούσε να προκαλεί αυξήσεις στις τιμές τροφίμων και καυσίμων και να επιβαρύνει την παγκόσμια οικονομία. Τέλος, αμφιβολίες υπήρχαν και για την εφαρμογή της συμφωνίας σχετικά με τη σύγκρουση Ισραήλ – Χεζμπολάχ στον Λίβανο, με αναλυτές να εκτιμούν ότι ενδέχεται να παραταθεί το υφιστάμενο αδιέξοδο.[91]

 

Σύμφωνα με την Κοινή Έκθεση Παρακολούθησης των Συνόρων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (IOM) και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σχετικά με τις εισροές που πραγματοποιούνται στο Πακιστάν από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καταγράφεται πως, από την 1η Μαρτίου 2026 μέχρι και την 23 Ιουλίου 2026, 21.895 Ιρανοί υπήκοοι έχουν καταφύγει στο Πακιστάν.[92] Στην έκτακτη ενημερωτική έκθεση σχετικά με την κατάσταση ασφάλειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική κατάσταση στη Μέση Ανατολή που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουλίου από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αναφέρεται πως οι εχθροπραξίες που λαμβάνουν χώρα στο Ιράν και στον Λίβανο έχουν προκαλέσει «ανθρωπιστικές συνέπειες και ζητήματα προστασίας σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων επιστροφών προσφύγων, υπό δυσμενείς συνθήκες, στο Αφγανιστάν και στη Συρία.».[93] Η UNHCR καταγράφει πως, [άτυπη μετάφραση]: «μολονότι οι διπλωματικές προσπάθειες έχουν συμβάλει στη μείωση της μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής δραστηριότητας, η αβεβαιότητα εξακολουθεί να είναι υψηλή και η κατάσταση συνεχίζει να εξελίσσεται σε ένα ήδη εύθραυστο περιφερειακό περιβάλλον»,[94] υπογραμμίζοντας ότι, ακόμα και πριν την κλιμάκωση των εχθροπραξιών στην περιοχή βρίσκονταν περισσότεροι από 31 εκατομμύρια αναγκαστικά εκτοπισμένοι και πρόσφατα επιστρέψαντες, με τις κοινότητες υποδοχής να αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις.[95] Σύμφωνα με την εκτίμηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), οι Ιρανοί και οι Λιβανέζοι υπήκοοι που βρίσκονται εκτός των χωρών καταγωγής τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των ένοπλων εχθροπραξιών στο Ιράν και στον Λίβανο.[96]

 

Σύμφωνα με ερευνητικές και δημοσιογραφικές πηγές, στις 23 Ιουλίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης των αμερικανικών στρατιωτικών πληγμάτων κατά του Ιράν, προσθέτοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να εξαπολύσουν «μαζική επίθεση», εφόσον ληφθεί σχετική απόφαση,[97] ενώ σε επόμενη δήλωσή του διαμήνυσε πως προετοιμάζεται για «ισχυρή στρατιωτική επιχείρηση», σε περίπτωση που οι διπλωματικές συνομιλίες με το Ιράν δεν ευδοκιμήσουν.[98] Όπως καταγράφει, επίσης, το Reuters, στις 30 Ιουλίου οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεκκίνησαν τα στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν, μετά από απόπειρες επιθέσεων εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην Ιορδανία και έπειτα από πλήγμα που δέχθηκε δεξαμενόπλοιο αποθήκευσης φυσικού αερίου στην Αίγυπτο κατά τις προηγούμενες ημέρες,[99] ενώ σε προγενέστερο άρθρο του είχε αναφέρει πως τα πλήγματα που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στο Ιράν φέρεται να «διευρύνουν την ένοπλη σύγκρουση η οποία επεκτείνεται σε περισσότερες χώρες».[100]

 

Με βάση τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στις 31/08/2026 οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την πρώτη τους επίθεση κατά του Ιράν εδώ και περίπου έναν μήνα, με στόχο δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, προετοίμαζαν την τοποθέτηση ναρκών στα διεθνή ύδατα των Στενών του Ορμούζ και απειλούσαν τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Το Ιράν ανακοίνωσε ως απάντηση επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών θέσεων στην Ιορδανία, ενώ οι Φρουροί της Επανάστασης ανέφεραν ότι οι αμερικανικές επιθέσεις προκάλεσαν απώλειες. Η νέα κλιμάκωση σημειώθηκε έξι μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, ενώ οι διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του παραμένουν ουσιαστικά στάσιμες. Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε μετατοπίσει την έμφαση από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην άσκηση «οικονομικού πολέμου» κατά του Ιράν, με ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και πίεση στις προμήθειες καυσίμων.[101]

 

Σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες που παρατέθηκαν στην σελίδα ζωντανής αναμετάδοσης των εξελίξεων του πολέμου μεταξύ ΗΠΑ/Ισραήλ και Ιράν του ειδησεογραφικού μέσου Al Jazeera, στις 01/09/2026 οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν σειρά αεροπορικών επιθέσεων κατά στρατιωτικών στόχων στο Ιράν. Ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν εκρήξεις στις περιοχές Asaluyeh, Jiroft, Bandar Abbas, Qeshm Island, Konarak, Chabahar, Jask, Sirik και Lavan. Σε αντίδραση, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) υποστήριξαν ότι επιτέθηκαν σε αμερικανικό στρατόπεδο στο Camp Titin της Ιορδανίας, ενώ ο ιρανικός στρατός ανέφερε ότι έπληξε αμερικανικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην αεροπορική βάση Sheikh Isa στο Μπαχρέιν. Παράλληλα, ο στρατός του Κουβέιτ ανακοίνωσε ότι η αεράμυνα της χώρας αντιμετώπισε επιθέσεις από «εχθρικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη» προερχόμενα από το Ιράν. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Mojtaba Khamenei, στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση μετά την επανέναρξη των αμερικανοϊρανικών επιθέσεων, δήλωσε ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις επιφυλάσσουν στις ΗΠΑ «αξέχαστα μαθήματα». Ο εκπρόσωπος του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών, Esmaeil Baghaei, δήλωσε ότι το Ιράν θα απαντήσει «με αποφασιστικότητα», μετά την επίθεση σε κατοικία στην Kuhestak της περιοχής Sirik, η οποία σημειώθηκε κατά τη διάρκεια γαμήλιας εκδήλωσης. Σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση Iranian Red Crescent (Ιρανική Ερυθρά Ημισέληνος), από την επίθεση σκοτώθηκαν τουλάχιστον τέσσερα άτομα, μεταξύ των οποίων ένα παιδί, ενώ περισσότεροι από 50 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ιρανική αντίδραση θα αντιμετωπιστεί με νέα επίθεση «σε πολύ σκληρότερο και υψηλότερο επίπεδο».[102]

 

Άρθρο του BBC την επόμενη ημέρα, ήτοι στις 02/09/2026, για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην κατάσταση ασφαλείας της χώρας διαπιστώνεται ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών (ΗΠΑ και Ιράν) έχει κλιμακωθεί ξανά μέσω εχθροπραξιών μετά τη λήξη του Μνημονίου Κατανόησης που προέβλεπε εκεχειρία μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, στο άρθρο αναφέρεται ότι η Τεχεράνη εξαπέλυσε επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών στόχων στην Ιορδανία, το Κουβέιτ, το Ιράκ και το Μπαχρέιν, ως αντίποινα για τις νέες αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν. Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι οι επιθέσεις τους στόχευαν θέσεις των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), μετά από απόπειρες επιθέσεων του Ιράν εναντίον εμπορικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ και αμερικανικών δυνάμεων. Στο παρόν πιο πρόσφατο άρθρο επιβεβαιώνεται η επίθεση με αμερικανικό πύραυλο στο νότιο Ιράν και συγκεκριμένα στην πόλη Sirik σε σπίτι όπου γινόταν γαμήλια γιορτή, η οποία, σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση Iranian Red Crescent, προκάλεσε εν τέλει τον θάνατο πέντε ανθρώπων, μεταξύ τους ενός παιδιού, και τον τραυματισμό περισσότερων από 50. Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι δεν στοχοποιούν ποτέ αμάχους. Η Ιορδανία ανακοίνωσε ότι αναχαίτισε 13 ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, χωρίς νεκρούς ή τραυματίες, ενώ το Κουβέιτ ενεργοποίησε την αεράμυνά του και αναφέρθηκαν εκρήξεις στο Μπαχρέιν. Παράλληλα, το Ιράν ανέφερε επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι δύο πλευρές έχουν επίσης συγκρουστεί και γύρω στα Στενά του Ορμούζ.[103]

 

Με βάση τη σελίδα ζωντανής αναμετάδοσης των εξελίξεων του πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν του ειδησεογραφικού μέσου Al Jazeera,στις 02/09/2026 οι αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στο Ιράν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 18 ατόμων, στρατιωτικών και άμαχου πληθυσμού. Ειδικότερα, τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια γαμήλιας εκδήλωσης στο Kouhestak, επτά άτομα σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες στην επαρχία Khuzestan, ενώ τέσσερα μέλη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) σκοτώθηκαν στην Kermanshah. Επιπλέον, τρία μέλη της παραστρατιωτικής δύναμης Basij σκοτώθηκαν σε αμερικανικές επιδρομές στη νήσο Lavan, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Mehr. Η Basij αποτελεί εθελοντική παραστρατιωτική δύναμη υπό τη διοίκηση του IRGC, στην οποία εντάσσονται και άμαχοι. Πρόκειται για βαθιάς ιδεολογίας δύναμη, η οποία φέρεται να αριθμεί περίπου 450.000 μέλη και έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και εξεγέρσεων στο Ιράν τα τελευταία χρόνια.[104]

 

Σύμφωνα με την The Guardian η νέα κλιμάκωση αποτελεί συνέχεια των εχθροπραξιών που ξεκίνησαν την Κυριακή 31/08/2026, όταν οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι έπληξαν εκτοξεύσεις πυραύλων το νησί Larak, στα Στενά του Ορμούζ, στην πρώτη τους επίθεση κατά του Ιράν από τον Ιούλιο. Η Ουάσιγκτον υποστήριξε ότι εντόπισε προετοιμασίες του Ιράν για την τοποθέτηση νέων ναρκών στη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό παρουσιάζοντας έτσι ως αντίποινα/αντίδραση τη δική της επίθεση. Το Ιράν απάντησε με πυραυλικές επιθέσεις κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην Ιορδανία, οι οποίες αναχαιτίστηκαν, καθώς και κατά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα οποία ανέφεραν ότι αναχαίτισαν ιρανικό drone. Μετά τις αρχικές επιθέσεις, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε προειδοποιήσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απαντούσαν με σκληρά πλήγματα, τα οποία πραγματοποιήθηκαν περίπου 24 ώρες αργότερα, όπως φαίνεται και από τα ανωτέρω παρατεθέντα.[105] Παράλληλα, εν μέσω των εξελίξεων αυτών ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνει ότι η επανέναρξη των συγκρούσεων με το Ιράν δεν θα διαρκέσει «πολύ», ενώ απειλεί ότι ο αμερικανικός στρατός είναι έτοιμος να επιτεθεί στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν «όποτε το θελήσουμε».[106] [107]

 

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ενημέρωση της ζωντανής μετάδοσης των εξελίξεων του πολέμου στο ειδησεογραφικό μέσο Al Jazeera στις 03/09/2026, αναφέρεται πως η νέα κλιμάκωση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ ήταν αναμενόμενη μετά την κατάρρευση του Μνημονίου Κατανόησης για εκεχειρία μεταξύ τους.[108] Σύμφωνα με την αναλύτρια Negar Mortazavi, στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, με τις δύο πλευρές να χρησιμοποιούν στρατιωτική δύναμη για να επιβάλουν την επιρροή τους στην περιοχή. Η σύγκρουση ενδέχεται να οδηγήσει σε νέες επιθέσεις και αντεπιθέσεις, εάν δεν υπάρξει συμφωνία, καθώς η στρατιωτική και οικονομική πίεση δεν αναμένεται να οδηγήσει το Ιράν σε υποχώρηση.[109] Ως μόνη διέξοδος προβάλλεται η ουσιαστική διπλωματία, με παραχωρήσεις και από τις δύο πλευρές, ενώ η αμοιβαία επιστροφή στο Μνημόνιο Κατανόησης θεωρείται η σαφέστερη οδός για αποκλιμάκωση και επίτευξη τελικής ειρηνευτικής συμφωνίας. Δεν καταγράφονται ωστόσο ουσιαστικές κινήσεις προς τούτο.[110]

 

Στην ίδια πηγή πληροφόρησης αναφέρεται ότι σύμφωνα με το ιρανικό Υπουργείο Υγείας, τουλάχιστον 18 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 142 τραυματίστηκαν από τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν μεταξύ 30 Αυγούστου και 2 Σεπτεμβρίου. Από τους τραυματίες, 61 ήταν γυναίκες και 44 άτομα κάτω των 18 ετών, ενώ μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν δύο γυναίκες και ένα παιδί. Εκπρόσωπος του Υπουργείου τόνισε ότι πίσω από κάθε αριθμό βρίσκεται ένας άνθρωπος και μια οικογένεια.[111] Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Ένωσης Τραπεζών Τροφίμων της Τεχεράνης, η προμήθεια και διανομή βασικών αγαθών στο Ιράν συνεχίζεται κανονικά, με τα απαραίτητα προϊόντα να παραμένουν διαθέσιμα στις αγορές. Παράλληλα, η τιμή του ιρανικού ρυζιού έχει μειωθεί κατά 25%, ενώ οι τιμές των οσπρίων παρουσιάζουν επίσης πτωτική τάση. Οι δηλώσεις έγιναν ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από τις ΗΠΑ.[112]Παρά το ότι το Ιράν παραμένει ανοιχτό σε συζητήσεις για ειρήνη ταυτόχρονα δεν υποχωρεί σε όρους πέραν αυτών στο υπάρχον από τον Ιούνιο Σύμφωνο Κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών. Σύμφωνα με τον πρώην Ιρανό διπλωμάτη Hadi Afghahi σε αυτό το σύμφωνο δεν γεννιούνταν αμφιβολίες ως προς τους όρους του, ωστόσο οι Αμερικανοί, θεωρεί, στοχεύουν στο να ελέγχουν το ιρανικό πετρέλαιο και να ανατρέψουν το καθεστώς, «και αυτό είναι κάτι που το Ιράν δεν θα δεχτεί».[113]

 

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό μέσο Al Jazeera καταγράφονται όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας της 03/09/2026 προς 04/09/2026. Στη νότια Γάζα, τουλάχιστον ένας Παλαιστίνιος σκοτώθηκε και τρεις τραυματίστηκαν από ισραηλινά πυρά βόρεια της Khan Younis. Παράλληλα, η ισραηλινή αστυνομία ανακοίνωσε ότι σκότωσε Παλαιστίνιο κοντά στην Πύλη της Δαμασκού στην Παλιά Πόλη (Old City), υποστηρίζοντας ότι επιχείρησε επίθεση με μαχαίρι. Στον νότιο Λίβανο, ισραηλινές δυνάμεις βομβαρδίζουν τα περίχωρα των Beit Leef και Sarbin, μετά από πρωινά πυρά πυροβολικού που είχαν πλήξει περιοχές όπως οι al-Mansouri, Majdal Zoun και Beit al-Sayyad. Παράλληλα, η Νότια Κορέα εξετάζει πρακτικές επιλογές, ακόμη και στρατιωτικά μέτρα, για να υποστηρίξει την ελευθερία ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, απορρίπτοντας ως αναληθείς τους ισχυρισμούς ότι δεν έχει προσφέρει καμία βοήθεια. Το πετρέλαιο καταγράφει τη μεγαλύτερη εβδομαδιαία άνοδο από τα μέσα Ιουλίου, φτάνοντας τα 95,67 δολάρια το βαρέλι τα ξημερώματα της 04/09/2026. Οι ιρανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι κατέσχεσαν σημαντικό οπλοστάσιο μετά από σύγκρουση με ένοπλους λαθρέμπορους στα σύνορα με το Πακιστάν. Στην Υεμένη, συνεχίζονται οι βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών ενόπλων δυνάμεων και των μαχητών Houthi, που υποστηρίζονται από το Ιράν, στην επαρχία Taiz στα νοτιοδυτικά της χώρας.[114]

 

Η πλατφόρμα ACLED, η οποία καταγράφει σχεδόν ημερησίως τα γεγονότα και τα περιστατικά ασφαλείας που σχετίζονται με τις ένοπλες συγκρούσεις στο Ιράν, με τελευταία ενημέρωση στις 01/09/2026, αναφέρει πως, από την έναρξη της ένοπλης σύρραξης στις 28 Φεβρουαρίου 2026 μέχρι και της 31 Αυγούστου 2026, ο συνολικός αριθμός των στρατιωτικών πληγμάτων που πραγματοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εν μέσω των επιθέσεων που εξαπέλυσαν εναντίον του Ιράν, ανήλθε στα 3.580.[115] Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, μέσω επίσημης δήλωσης του για την εκ νέου κλιμάκωση του πολέμου στο Ιράν δια μέσω του εκπροσώπου του Stephane Dujarric, ζήτησε την άμεση διακοπή των νέων στρατιωτικών επιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, προειδοποιώντας ότι η περαιτέρω κλιμάκωση θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για τους αμάχους και τη σταθερότητα ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Εξέφρασε βαθιά ανησυχία για τις αναφορές σχετικά με θύματα μεταξύ αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των καταγγελιών ότι αμερικανικό πλήγμα πραγματοποιήθηκε σε γαμήλια εκδήλωση στο νότιο Ιράν. Καταδίκασε τις επιθέσεις που πλήττουν αμάχους και υπενθύμισε σε όλες τις πλευρές τις υποχρεώσεις τους βάσει του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Παράλληλα, κάλεσε όλες τις πλευρές να επιδείξουν τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση και να αποφύγουν ενέργειες ή δηλώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω κλιμάκωση. Ο ΟΗΕ προειδοποίησε επίσης ότι η συνεχιζόμενη κλιμάκωση αυξάνει τις ανθρωπιστικές ανάγκες σε μια περιοχή που ήδη αντιμετωπίζει πολλαπλές κρίσεις και σοβαρές ελλείψεις χρηματοδότησης.[116]

 

Κατά τον Σεπτέμβριο του 2026, σύμφωνα με την έκθεση του Congressional Research Service (CRS) με ημερομηνία επικαιροποίησης 18/09/2026, η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είχε εισέλθει σε φάση παρατεταμένης αντιπαράθεσης χαμηλότερης έντασης, μετά την κατάρρευση της συμφωνίας του Ιουνίου 2026 και την επίσημη λήξη της τον Αύγουστο. Οι δύο πλευρές συνέχισαν να ανταλλάσσουν περιορισμένα πλήγματα, ενώ οι ΗΠΑ ενίσχυσαν την εκστρατεία οικονομικών κυρώσεων κατά του Ιράν. Παράλληλα, περιφερειακά κράτη κατέβαλλαν προσπάθειες για την επανέναρξη της διπλωματικής διαδικασίας. Η έκθεση, επίσης, αναφέρει ότι, στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ των δύο πλευρών εντάθηκαν εκ νέου, ενώ οι ΗΠΑ προχώρησαν σε πλήγματα κατά ιρανικών πετρελαιοφόρων ως απάντηση σε ιρανικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων. Παράλληλα, το Ιράν εξακολουθούσε να διαθέτει σημαντικές δυνατότητες πυραυλικών και μη επανδρωμένων επιθέσεων, γεγονός που, κατά την έκθεση, συνέβαλλε στη διατήρηση της σύγκρουσης σε επίπεδο πολέμου φθοράς. Ιδιαίτερη σημασία κατά τον Σεπτέμβριο (τουλάχιστον έως τις 18/09/2026 που καλύπτει η έκθεση) είχε η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία αποτέλεσαν βασικό επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Σύμφωνα με το CRS, οι ιρανικές απειλές και επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων είχαν περιορίσει σημαντικά τη ναυσιπλοΐα μέσω των Στενών του Ορμούζ, προκαλώντας σοβαρές και δυνητικά παρατεταμένες διαταραχές στις διεθνείς αγορές πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων εμπορευμάτων. Οι ΗΠΑ διατηρούσαν σημαντική ναυτική παρουσία στην περιοχή, επιδιώκοντας να αποτρέψουν το Ιράν από το να ελέγχει τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ και να προστατεύσουν την εμπορική ναυσιπλοΐα. Παράλληλα, η αμερικανική πολιτική συνέχιζε να επικεντρώνεται στην αποτροπή της επανόδου του Ιράν σε δυνατότητα ανάπτυξης πυρηνικού όπλου, στον περιορισμό των πυραυλικών και στρατιωτικών του δυνατοτήτων και στην άσκηση οικονομικής πίεσης μέσω κυρώσεων. Η ίδια έκθεση επισημαίνει, τέλος, ότι κατά τον Σεπτέμβριο παρέμεναν ανοικτά διαφορετικά ενδεχόμενα για την εξέλιξη της σύγκρουσης, μεταξύ άλλων η συνέχιση μιας παρατεταμένης σύγκρουσης χαμηλής έντασης, μια νέα προσωρινή κατάπαυση του πυρός, περαιτέρω στρατιωτική κλιμάκωση ή η επίτευξη νέας συμφωνίας μέσω διαπραγματεύσεων.[117] Παρά τα ανοιχτά ενδεχόμενα αναφορικά με την εξέλιξη των γεγονότων δεν διαφαίνεται από την πηγή ότι η κατάσταση της σύγκρουσης είχε λάβει κάποια συγκεκριμένη πορεία, αντιθέτως παρέμεναν ανοιχτά όλα τα προαναφερθέντα ενδεχόμενα.

 

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters στις 22/09/2026, το Ιράν άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας των Στενών του Ορμούζ για τη ναυσιπλοΐα εντός ημερών, υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα άρουν τον αποκλεισμό τους. Η εξέλιξη σημειώθηκε ενόψει της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, την οποία Ιρανός αξιωματούχος χαρακτήρισε ευκαιρία για την επανέναρξη της διπλωματίας με τις ΗΠΑ. Το Reuters αναφέρει επίσης ότι οι αντιπροσωπείες των δύο χωρών είχαν την εξουσιοδότηση να επαναφέρουν τις διαπραγματεύσεις, ενώ δεν είχε πραγματοποιηθεί απευθείας συνάντηση μεταξύ των δύο προέδρων και δεν υπήρχαν γνωστές απευθείας συνομιλίες από τον Ιούλιο, όταν είχε καταρρεύσει προηγούμενη ενδιάμεση συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου.[118]

 

Σε δημοσίευμά του στις 24.9.2026, και πάλι το Reuters αναφέρει ότι Αμερικανοί και Ιρανοί διαπραγματευτές στη Νέα Υόρκη διερευνούσαν μια σταδιακή συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, η οποία θα προέβλεπε την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν και την άρση του αμερικανικού οικονομικού αποκλεισμού. Σύμφωνα με τις πηγές που επικαλείται το Reuters, τα Στενά του Ορμούζ είχαν καταστεί βασικό αντικείμενο των διαπραγματεύσεων, καθώς το Ιράν επιδίωκε οικονομική ανακούφιση από τον αμερικανικό αποκλεισμό, ενώ οι ΗΠΑ ζητούσαν την ελεύθερη διέλευση των πλοίων από τη σημαντική αυτή θαλάσσια οδό μεταφοράς πετρελαίου. Οι συνομιλίες αντιμετώπιζαν, ωστόσο, σημαντικό εμπόδιο, καθώς καμία από τις δύο πλευρές δεν επιθυμούσε να εγκαταλείψει πρώτη το διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα.[119]

 

Σύμφωνα με το δημοσιογραφικό άρθρο της Associated Press, στις 28.9.2026 οι διαμεσολαβητές εξακολουθούσαν να εργάζονται για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν με στόχο τον τερματισμό των συγκρούσεων και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Οι έμμεσες συνομιλίες αναμενόταν να επαναληφθούν, ενώ οι προτάσεις που εξετάζονταν περιλάμβαναν το άνοιγμα της θαλάσσιας οδού και την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού και των κυρώσεων, σε συνδυασμό με ιρανικές παραχωρήσεις σε ζητήματα που αφορούσαν το πυρηνικό πρόγραμμα. Η ίδια πηγή επισημαίνει, ωστόσο, ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν σημαντικά εμπόδια και ότι οι διαπραγματεύσεις παρέμεναν έμμεσες, με τη συμμετοχή περιφερειακών διαμεσολαβητών.[120]

 

Τέλος, με βάση δημοσιογραφικό άρθρο του Reuters στις 30/09/2026, αναφέρεται ότι ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών έλαβε μέσω Κατάρ την απάντηση των ΗΠΑ σε ιρανική πρόταση για επταήμερο σχέδιο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών. Η πρόταση περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, βήματα για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και την αποκατάσταση της κανονικής ναυσιπλοΐας. Οι συνομιλίες επικεντρώνονταν πλέον στον τρόπο και τη σειρά εφαρμογής των προτεινόμενων μέτρων, ενώ το Κατάρ συνέχιζε τις προσπάθειες διαμεσολάβησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.[121]

 

Σύμφωνα με έτερη πηγή πληροφόρησης επιβεβαιώνεται η ύπαρξη διπλωματικών προσπαθειών για την εκεχειρία των συγκρούσεων. Συγκεκριμένα, η πηγή αναφέρει ότι στις 22 Σεπτεμβρίου με την πραγματοποίηση έμμεσων συνομιλιών ΗΠΑ – Ιράν με διαμεσολάβηση του Κατάρ. Επίσης και στις 28 Σεπτεμβρίου αναμενόταν να πραγματοποιηθούν χωριστές συναντήσεις των δύο πλευρών με Καταριανούς διαμεσολαβητές. Το Ιράν είχε επίσης προτείνει κατάπαυση του πυρός διάρκειας μίας εβδομάδας, με στόχο το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ο Αμερικανός Πρόεδρος, ωστόσο, απέρριψε την ιρανική πρόταση ειρήνης, χαρακτηρίζοντάς την ως ένδειξη απελπισίας, αλλά δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις θα συνεχίζονταν. Παράλληλα, εξέταζε το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης και μιλούσε για πιθανότητα «εξόντωσης» του ιρανικού καθεστώτος.[122]

 

Παράλληλα με τις ανωτέρω προσπάθειες εκεχειρίας και εξεύρεσης λύσης οι συγκρούσεις μεταξύ των μερών συνεχίζονταν κατά το μήνα Σεπτέμβριο 2026. Σύμφωνα με την χρονολογική καταγραφή των γεγονότων από την Global Conflict Tracker (GCT) που προσφέρεται από τον οργανισμό Council of Foreign Relations (CFR) υφίσταντο κλιμάκωση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ να συνεχίζουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά ιρανικών στόχων και το Ιράν να απαντά με επιθέσεις κατά αμερικανικών βάσεων και πλοίων στην περιοχή. Στις 9 Σεπτεμβρίου οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την καταστροφή πέντε ιρανικών πετρελαιοφόρων, ενώ το Ιράν ανέφερε πυραυλική επίθεση σε αμερικανική βάση στην Ιορδανία και επιθέσεις σε εμπορικά πλοία. Τα Στενά του Ορμούζ αποτέλεσαν βασικό σημείο της έντασης. Πολλά πλοία και πετρελαιοφόρα επλήγησαν από άγνωστα ή αποδιδόμενα στο Ιράν βλήματα και/ή επιθέσεις, με ορισμένα να τυλίγονται στις φλόγες και να επιφέρουν απώλειες ναυτικών σε αυτά. Παράλληλα, οι ΗΠΑ ανέφεραν ότι ανακατεύθυναν περισσότερα από 100 εμπορικά πλοία που κατευθύνονταν προς ή από ιρανικά λιμάνια, ενώ το Ιράν ανακοίνωσε σχέδια για νέα ζώνη περιορισμού και νέο ναυτιλιακό διάδρομο. Επίσης, κατά τη διάρκεια του μήνα οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν νέες κυρώσεις που στόχευαν τον αεροπορικό τομέα του Ιράν και επιχειρήσεις που παρέχουν υποστήριξη στις ιρανικές αεροπορικές εταιρείες. Το Ιράν, από την πλευρά του, απείλησε περιφερειακά αεροδρόμια που εφαρμόζουν τις αμερικανικές κυρώσεις κατά των ιρανικών αεροπορικών εταιρειών. Η ένταση επεκτάθηκε και εκτός της άμεσης περιοχής του πολέμου, καθώς στις 27 Σεπτεμβρίου πέντε Βρετανοί συνελήφθησαν κοντά στη στρατιωτική βάση RAF Fairford με υποψίες για αδικήματα σχετικά με εκρηκτικά και τρομοκρατία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ιρανικής εμπλοκής, ενώ το Ιράν αρνήθηκε τις κατηγορίες. Δεν βρέθηκαν εκρηκτικοί μηχανισμοί και οι πέντε αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι υπό όρους.[123]

 

Στην ίδια προαναφερθείσα πηγή πληροφοριών, διαπιστώνεται ότι την 1η και 2α Οκτωβρίου εξακολούθησε η σύγκρουση με νέα στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ, οι οποίες αποφάσισαν να στείλουν στη Μέση Ανατολή τρίτη ομάδα μάχης αεροπλανοφόρου και δεύτερη εκστρατευτική μονάδα Πεζοναυτών, ενισχύοντας περαιτέρω τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν και αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στο Ιράν, όπου οι Φρουροί της Επανάστασης πραγματοποίησαν επιδρομή σε κατοικία στο Manjilabad, κοντά στην Τεχεράνη, κατά την οποία σκοτώθηκαν έξι άτομα και, σύμφωνα με τα ιρανικά κρατικά μέσα, κατασχέθηκαν εκρηκτικά και οι νεκροί χαρακτηρίστηκαν από τα κρατικά μέσα ως «τρομοκράτες». Κατά τη διάρκεια της ένοπλης επίθεσης στο νοτιοανατολικό Ιράν άγνωστοι ένοπλοι σκότωσαν μέλος των ιρανικών δυνάμεων ασφαλείας που επάνδρωνε σημείο ελέγχου κοντά στην πόλη Rask, στην επαρχία Sistan and Baluchestan. Επίσης, οι βρετανικές αρχές συνέλαβαν άτομο με διπλή βρετανική και ιρανική υπηκοότητα, ως ύποπτο για προετοιμασία τρομοκρατικών ενεργειών, στο πλαίσιο της έρευνας για την ύποπτη συνωμοσία κατά βρετανικής βάσης της RAF.[124]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με άρθρο ημερομηνίας 03/10/2026 από το Iran International (ειδησεογραφικό μέσο που διαχειρίζεται το βρετανικό μέσο ειδησεογραφίας Volant Media UK Limeted), αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ ενισχύουν τη στρατιωτική τους παρουσία στη Μέση Ανατολή, ενώ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη ανώτατων αξιωματούχων εθνικής ασφάλειας στο Camp David, κατά την οποία συζητήθηκαν, μεταξύ άλλων, το Ιράν και η σύγκρουση με τους Χούθι στην Υεμένη. Παράλληλα, αμερικανικές ναυτικές και στρατιωτικές δυνάμεις μετακινούνται προς την περιοχή, γεγονός που αυξάνει τις διαθέσιμες στρατιωτικές επιλογές των ΗΠΑ σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης. Οι εξελίξεις αυτές λαμβάνουν χώρα ενώ οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχουν σημειώσει περιορισμένη πρόοδο, με τις ΗΠΑ να συνεχίζουν παράλληλα την οικονομική και στρατιωτική πίεση προς το Ιράν. Εντούτοις, από τα ανωτέρω δεν προκύπτει ότι έχει ληφθεί οριστική απόφαση για την επανέναρξη αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, καθώς η διπλωματική οδός εξακολουθεί να παραμένει ανοικτή.[125]

 

Υπό τα παρόντα δεδομένα, οι δημόσιες ενδείξεις συγκλίνουν περισσότερο σε συνέχιση της αβεβαιότητας και σε κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης παρά σε άμεση σταθεροποίηση της κατάστασης. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών από τις 31/08/2026 και έπειτα έχουν θέσει εκ νέου σε κρίσιμη κατάσταση τις συνθήκες στην περιοχή, ενώ δεν είναι εφικτό και ασφαλές να εξαχθεί συμπέρασμα για την τροπή των γεγονότων. Παρά τις δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ, ότι πρόκειται για μικρής διάρκειας επιθέσεις, και την θέση του Ιράν, για πρόθεση εκεχειρίας υπό συγκεκριμένους όρους, η κατάσταση παραμένει τεταμένη, ασταθής και ανασφαλής στην περιοχή. Ως φαίνεται οι προσπάθειες για λύση και/ή εκεχειρία μοιάζουν να έχουν βαλτώσει και δεν έχουν επιφέρει αποτέλεσμα.

 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της πλατφόρμας ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), παρατίθενται και αριθμητικά δεδομένα για την επαρχία West Azerbaijan του Ιράν, όπου σύμφωνα με επικαιροποιημένη έρευνα του Δικαστηρίου, κατά τους τελευταίους 12 μήνες καταγράφηκαν (συνολικά) στην εν λόγω επαρχία, 150 περιστατικά διαδηλώσεων (‘demonstrations’)[126] με 350 απώλειες[127], καθώς και 80 περιστατικά πολιτικής βίας (‘political violence’)[128] με 435 απώλειες[129]. Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της επαρχίας West Azerbaijan του Ιράν εκτιμήθηκε στους 3.553.000 κατοίκους (σύμφωνα με εκτίμηση για το 2023[130]).

 

Ο ιδιαίτερα υψηλός αριθμός τραυματισμών αμάχων, ο οποίος ανέρχεται σε χιλιάδες περιστατικά, δεν αποτελεί απλώς ένα ποσοτικό δεδομένο, αλλά κρίσιμο δείκτη της έντασης, της διάρκειας και της γεωγραφικής έκτασης της ασκούμενης βίας. Ειδικότερα, η συχνότητα και η κλίμακα των τραυματισμών καταδεικνύουν ότι οι εχθροπραξίες λαμβάνουν χώρα με τρόπο επαναλαμβανόμενο και εκτεταμένο, επηρεάζοντας συστηματικά τον άμαχο πληθυσμό. Περαιτέρω, η φύση των τραυματισμών, οι οποίοι προκύπτουν από μέσα και μεθόδους πολέμου όπως βομβαρδισμοί, εκρήξεις και επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές, καταδεικνύει ότι η ασκούμενη βία δεν είναι στοχευμένη αλλά αδιάκριτη, υπό την έννοια ότι δεν περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους αλλά πλήττει αμάχους ανεξαρτήτως της προσωπικής τους κατάστασης ή συμπεριφοράς.

 

Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός τραυματιών, σε συνδυασμό με τον αντίστοιχο αριθμό νεκρών και εκτοπισμένων κατά τη διάρκεια του εν εξελίξει πολέμου, αποτυπώνει μια κατάσταση γενικευμένης ανασφάλειας, στην οποία η πιθανότητα έκθεσης σε σοβαρή βλάβη δεν είναι θεωρητική αλλά πραγματική και υψηλή για κάθε άτομο που βρίσκεται στην πληγείσα περιοχή. Η αξιολόγηση του επιπέδου της βίας δεν περιορίζεται σε ποσοτικά δεδομένα αριθμού ανθρώπινων απωλειών, αλλά εκτείνεται και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά της σύρραξης. Η εκτίμηση του κινδύνου σοβαρής βλάβης δεν περιορίζεται σε στατική αποτύπωση της παρούσας κατάστασης ασφαλείας, αλλά περιλαμβάνει και αξιολόγηση της πιθανής εξέλιξής της σε περίπτωση επιστροφής των αιτητών. Στο πλαίσιο αυτό, κρίσιμη είναι η ύπαρξη ενδείξεων ότι η ασκούμενη βία παρουσιάζει δυναμικό χαρακτήρα και ενδέχεται να συνεχιστεί ή και να κλιμακωθεί.

 

Σε αυτό το σημείο θα προσθέσω, μετά από έρευνα στην επίσημη σελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης την ασφάλειας της αεροπορίας, European Union Aviation Safety Agency (EASA), ότι στις 08/07/2026, οπότε αξιολογήθηκε από τον εν λόγω οργανισμό, διαπιστώθηκε ότι η γενική ένταση στην περιοχή έχει μειωθεί μετά τις συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός, όμως ο εναέριος χώρος του Ιράν εξακολουθούσε να θεωρείται υψηλού κινδύνου, ενώ για την ευρύτερη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο παρέμεναν κίνδυνοι μεσαίου επιπέδου.[131] Στις 30/09/2026 έγινε επαναξιολόγηση της κατάστασης οπότε και ανανεώθηκε η οδηγία περί υψηλού κινδύνου εναέρια περιοχή έως τις 16/11/2026 για τον εναέριο χώρο του Ιράν με εισήγηση οι αεροπορικοί φορείς να μην πραγματοποιούν πτήσεις στον εναέριο χώρο του Ιράν και ιδίως στην περιοχή ελέγχου πτήσεων FIR Tehran σε οποιοδήποτε υψόμετρο και επίπεδο πτήσεις. Επίσης, ο EASA εισηγείται την συνεχή παρακολούθηση των εξελίξεων από τους αεροπορικούς φορείς.[132]

 

Η συνέχιση των εχθροπραξιών, η αστάθεια της κατάστασης ασφαλείας, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας των επιθέσεων και η εξακολούθηση απαγόρευσης πτήσεων στον εναέριο χώρο του Ιράν (με ημερομηνία λήξης στις 16/11/2026) καταδεικνύουν ότι ο κίνδυνος για τον άμαχο πληθυσμό παραμένει υπαρκτός. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατά τον απαιτούμενο βαθμό βεβαιότητας, ότι οι αιτητές, σε περίπτωση επιστροφής τους, θα εκτεθούν σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι η ένταση της βίας δεν παρουσιάζει σταθεροποιητική τάση αλλά, αντιθέτως, παραμένει ρευστή και επιρρεπής σε περαιτέρω επιδείνωση. Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικής σημασίας για την εφαρμογή του άρθρου 19(2)(γ), όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία, σε περιπτώσεις υψηλού επιπέδου αδιάκριτης βίας, η απλή παρουσία αμάχου αρκεί για τη θεμελίωση του απαιτούμενου κινδύνου.

 

Ενόψει των ανωτέρω, καθίσταται σαφές ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υφίσταται ένοπλη σύρραξη με την ευρεία έννοια του όρου, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην απόφαση της 30.01.2014, υπόθεση C-285/12, Diakité (σκέψη 28). Λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που έχουν αναλυθεί, κρίνεται ότι το επίπεδο της προερχόμενης από την ένοπλη σύρραξη αδιάκριτης βίας είναι ιδιαιτέρως υψηλό, σε βαθμό ώστε η απλή παρουσία αμάχου στην εν λόγω περιοχή να αρκεί για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000.

 

Ως προς την ύπαρξη φορέα σοβαρής βλάβης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση της 18.12.2014, υπόθεση C-542/13, M'Bodj, σκέψη 35), καθώς και το άρθρο 6 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, οι φορείς σοβαρής βλάβης περιλαμβάνουν τόσο κρατικούς όσο και μη κρατικούς δρώντες. Η εν λόγω διάταξη έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική έννομη τάξη με το άρθρο 3Α του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Στην παρούσα περίπτωση, η αδιάκριτη βία που επικρατεί στο πλαίσιο της ένοπλης σύρραξης συνιστά την πηγή του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης για τους αιτητές, με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται η ύπαρξη τόσο κρατικών όσο και μη κρατικών φορέων βλάβης.

 

Αναφορικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής προστασίας, από τα διαθέσιμα στοιχεία για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι το κράτος δεν είναι σε θέση να παρέχει προστασία υπό τους όρους του άρθρου 3Β (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι το κράτος του Ιράν αδυνατεί να εξασφαλίσει στους αιτητές αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της σοβαρής βλάβης που ευλόγως αναμένεται να υποστεί.

 

Η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης, η οποία καθορίζεται στο άρθρο 12Γ(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, προβλέπει ότι δύναται να αποκλειστεί η ανάγκη διεθνούς προστασίας εφόσον οι αιτητές μπορούν να μετεγκατασταθούν με ασφάλεια και νόμιμα σε άλλο τμήμα της χώρας καταγωγής τους, όπου δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης και όπου μπορεί ευλόγως να διαμείνουν.  Η σχετική αξιολόγηση διενεργείται λαμβάνοντας υπόψιν την ύπαρξη ασφάλειας σε ορισμένη περιοχή της χώρας, την προσβασιμότητα σε αυτή και τον εύλογο χαρακτήρα της μετεγκατάστασης των αιτητών.[133] Συνεκτιμώνται τόσο οι γενικές περιστάσεις οι οποίες επικρατούν στο συγκεκριμένο τμήμα της χώρας, όσο και οι ειδικές περιστάσεις των αιτητών.[134] Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση και την ένταση της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, καθώς και τη γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί σε όλη την επικράτεια του Ιράν, δεν προκύπτει ότι υπάρχει ασφαλής και εύλογη εναλλακτική περιοχή εσωτερικής μετεγκατάστασης για τους αιτητές. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 12Γ(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, αποκλείεται στην παρούσα περίπτωση.

 

Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν έχει αμφισβητηθεί η ιδιότητα των αιτητών ως αμάχων, ούτε προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη προς τούτο. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι συγκρούσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν εκτεταμένα την επικράτεια του Ιράν, με σοβαρές πολιτικές και ανθρωπιστικές συνέπειες έως τώρα, ενώ δεν καθίσταται δυνατό να εκτιμηθούν οι συνέπειες στο μέλλον ενόψει των πολύ πρόσφατων επιθέσεων και από τις δύο πλευρές του πολέμου. Η επανέναρξη των συγκρούσεων στις 31/08/2026 έχουν καταστήσει την κατάσταση ιδιαιτέρως κρίσιμη και ασταθής με τις εξελίξεις να είναι ραγδαίες και ταχύτατες, γεγονός που δείχνει την κρισιμότητα της κατάστασης ειδικά δεδομένης της λήξης του Συμφώνου Κατανόησης. Οι δυνατότητες για άμεσο και ουσιαστικό διάλογο παραμένουν περιορισμένες, καθώς μετά τις τελευταίες εξελίξεις δεν έχουν γίνει ουσιαστικές ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση διατηρώντας έτσι την αστάθεια και την ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα. Υπό τις παρούσες συνθήκες, η κατάσταση παραμένει ασταθής, με αυξημένο κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης και χωρίς σαφή ένδειξη άμεσης σταθεροποίησης.

 

Συνοψίζοντας την πιο πάνω ανάλυση επαναλαμβάνω πως το άρθρο 19(2)(γ), το οποίο ενσωματώνει το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, καλύπτει περιπτώσεις όπου η σοβαρή βλάβη δεν προκύπτει από εξατομικευμένη δίωξη, αλλά από γενικευμένη κατάσταση βίας. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ιδίως στις υποθέσεις Elgafaji και Diakité), η έννοια της «αδιάκριτης βίας» αναφέρεται σε επίπεδο βίας τέτοιο ώστε να θέτει σε κίνδυνο οποιονδήποτε άμαχο, ανεξαρτήτως προσωπικών χαρακτηριστικών, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του στην πληγείσα περιοχή.

 

Στην περίπτωση των αιτητών, η αξιολόγηση επικεντρώνεται στις επικρατούσες συνθήκες στη χώρα καταγωγής τους. Από τις πηγές πληροφόρησης που έχουν παρατεθεί ανωτέρω προκύπτει ότι υφίσταται κατάσταση εσωτερικής ή διεθνοποιημένης ένοπλης σύρραξης, με εκτεταμένη χρήση βίας από κρατικούς και/ή μη κρατικούς δρώντες, και ότι η βία αυτή έχει λάβει τέτοια ένταση και γεωγραφική έκταση, ώστε να πλήττει αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό. Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, σε περιπτώσεις εξαιρετικά υψηλής έντασης βίας όπως την παρούσα, η απλή ιδιότητα των αιτητών ως αμάχων και η παρουσία τους στην επηρεαζόμενη περιοχή αρκούν για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης.

 

Από τα επικαιροποιημένα στοιχεία σχετικά με τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι, από τα τέλη Φεβρουαρίου 2026 και εντεύθεν, το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ένοπλης σύρραξης, συνεπεία της εκτεταμένης στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροπραξίες δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές αλλά έχουν επεκταθεί ουσιαστικά στο σύνολο της επικράτειας, με καταγραφή χιλιάδων στρατιωτικών πληγμάτων και περιστατικών ασφαλείας σε όλες τις επαρχίες της χώρας, προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών αμάχων, εκτεταμένες καταστροφές σε κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες κρίσιμες πολιτικές υποδομές. Παράλληλα, οι διεθνείς οργανισμοί (OHCHR, WHO, ICRC, UNHCR, OCHA και IOM) καταγράφουν σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εσωτερικών εκτοπισμών, διακοπών στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, ελλείψεων φαρμάκων και καυσίμων, καταστροφής υποδομών υγείας, περιορισμένης πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και συνεχιζόμενης αβεβαιότητας ως προς τη διάρκεια και την εξέλιξη της σύρραξης. Είναι κρίσιμο να αναφερθεί πως με δεδομένες τις εχθροπραξίες των τελευταίων ημερών οι ανθρωπιστικές συνέπειες δεν έχουν ακόμη επαναξιολογηθεί με πληρότητα και επισημότητα, ενώ παραμένει ρευστό για το τι ένταση και έκταση θα καταλήξουν αυτές να έχουν. Με αυτό το δεδομένο εντείνεται η αστάθεια, ανασφάλεια και επικινδυνότητα στη χώρα και ιδίως για τους αμάχους της.

 

Μολονότι κατά διαστήματα ανακοινώθηκαν προσωρινές εκεχειρίες και διπλωματικές πρωτοβουλίες, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι αυτές δεν οδήγησαν σε οριστικό τερματισμό της διεθνούς ένοπλης σύρραξης. Ακόμη και η μετά την επανέναρξη των εκατέρωθεν επιθέσεων θέση του Ιράν πως είναι ανοιχτό στο ενδεχόμενο εκεχειρίας δεν έχει φέρει κάποιο αποτέλεσμα, αλλά ούτε και έχει δημιουργήσει έδαφος για οριστική και/ή άμεση παύση των εχθροπραξιών. Αντιθέτως, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται καθημερινά με νέες κλιμακώσεις από τις 31/08/2026 που ακολούθησαν αυτές των μηνών Ιουνίου και Ιουλίου. Κρίσιμη είναι και η θέση της UNHCR, καθ’ όλη τη διάρκεια της ένοπλης σύρραξης στην περιοχή, σύμφωνα με την οποία εξακολουθεί να επισημαίνει ότι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη και ότι οι Ιρανοί υπήκοοι που βρίσκονται εκτός της χώρας τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών. Στην πρόσφατη θέση του οργανισμού εκφράζεται και πάλι η μεγάλη ανησυχία για τις ανθρωπιστικές συνέπειες και την εκτεταμένη κρίση στην περιοχή, η οποία ήδη έχει πληγεί σε  μεγάλο βαθμό, ενώ τονίζει ότι πλήγματα των αμάχων θα επεκταθούν με την περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης.

 

Υπό το φως των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η ένταση, η γεωγραφική έκταση και η αδιακρίτως ασκούμενη βία που χαρακτηρίζουν τη διεθνή ένοπλη σύρραξη στο Ιράν έχουν φθάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε κάθε άμαχος που επιστρέφει στη χώρα να διατρέχει, αποκλειστικά και μόνο λόγω της παρουσίας του στην επικράτεια, πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας.

 

Ούτως ή άλλως, οι αρχές του Ιράν δεν είναι σε θέση να παρέχουν αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της εν λόγω βίας και η βία είναι εκτεταμένη και κατά συνέπεια, η εσωτερική μετεγκατάσταση δεν αποτελεί βιώσιμη εναλλακτική λύση. Από την πιο πάνω ανάλυση διαφαίνεται πως η επιστροφή των αιτητών θα τους εξέθετε σε πραγματικό κίνδυνο απειλής της ζωής τους ή της σωματικής τους ακεραιότητας, λόγω της γενικευμένης βίας, και η χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας, δυνάμει του άρθρου 19 2 (γ), του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, καθίσταται επιβεβλημένη ενόψει των συνθηκών που επικρατούν αυτή τη στιγμή στη χώρα καταγωγής τους. Ως εκ τούτου, πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, καθόσον η απομάκρυνση των αιτητών στο Ιράν θα τον εξέθετε σε σοβαρή βλάβη λόγω αδιακρίτου βίας στο πλαίσιο διεθνούς ένοπλης σύρραξης.

 

Υπενθυμίζω βέβαια, πως το Δικαστήριο εξετάζει πάντοτε την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής των αιτητών την στιγμή που εκδίδει την απόφαση, στα πλαίσια του κατ' ουσίαν ελέγχου που οφείλει να διεξάγει και οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν, είτε καλυτέρευσης είτε χειροτέρευσης των συνθηκών, θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα για παύση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας ή και αντίστοιχα για διατήρησή του.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται δυνάμει του άρθρου 146 (4) (δ) του Συντάγματος και του άρθρου 11 (3) (β) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ν. 73(Ι)/2018. Επιδικάζονται €600 έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση για κάθε προσφυγή. Κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση των αιτητών ως δικαιούχων συμπληρωματικής προστασίας και δια ταύτα χορηγείται στους αιτητές το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.

 



[1] Larry Fink, Southern Azerbaijan National Awakening Movement, [07/01/2026], διαθέσιμο στο https://www.paxhistoria.co/flags/18de2dc2-e441-4997-9075-c95c883eee49

[2] Human Rights Watch, Iran: Allow Peaceful Protests Over Lake’s Destruction, September 10, 2011, https://www.hrw.org/news/2011/09/10/iran-allow-peaceful-protests-over-lakes-destruction

[3] Center for Human Rights in Iran, Detained Iranian Azeri Rights Activists Badly Injured During Interrogations, July 11, 2018, https://iranhumanrights.org/2018/07/detained-iranian-azeri-rights-activists-badly-injured-during-interrogations/; Voice of America (VOA), Iranians: Police Arrest 17 Azeri Rights Activists in North, July 05, 2018, https://www.voanews.com/a/iran-arrests-azeri-activists/4470155.html

[4] iRAM Center for Iranian Studies, Revising the Controversy: The Rise and Fall of the Azerbaijan People’s Government (by Alireza Hodaei), [2016], https://iramcenter.org/en/revising-the-controversy-the-rise-and-fall-of-the-azerbaijan-peoples-government_en-1565

[5] Larry Fink, Southern Azerbaijan National Awakening Movement, [07/01/2026], διαθέσιμο στο https://www.paxhistoria.co/flags/18de2dc2-e441-4997-9075-c95c883eee49

[6] Human Rights Watch, Iran: Allow Peaceful Protests Over Lake’s Destruction, September 10, 2011, https://www.hrw.org/news/2011/09/10/iran-allow-peaceful-protests-over-lakes-destruction

[7] Guardian (The), Iranian greens fear disaster as Lake Orumieh shrinks, 5 Sep 2011, https://www.theguardian.com/world/2011/sep/05/iran-greens-lake-orumieh-shrinks

[8] Human Rights Watch, Iran: Allow Peaceful Protests Over Lake’s Destruction, September 10, 2011, https://www.hrw.org/news/2011/09/10/iran-allow-peaceful-protests-over-lakes-destruction

[9] Center for Human Rights in Iran, Detained Iranian Azeri Rights Activists Badly Injured During Interrogations, July 11, 2018, https://iranhumanrights.org/2018/07/detained-iranian-azeri-rights-activists-badly-injured-during-interrogations/; Voice of America (VOA), Iranians: Police Arrest 17 Azeri Rights Activists in North, July 05, 2018, https://www.voanews.com/a/iran-arrests-azeri-activists/4470155.html

[10] Center for Human Rights in Iran, Detained Iranian Azeri Rights Activists Badly Injured During Interrogations, July 11, 2018, https://iranhumanrights.org/2018/07/detained-iranian-azeri-rights-activists-badly-injured-during-interrogations/

[11] Center for Human Rights in Iran, Detained Iranian Azeri Rights Activists Badly Injured During Interrogations, July 11, 2018, https://iranhumanrights.org/2018/07/detained-iranian-azeri-rights-activists-badly-injured-during-interrogations/

[12] United Against Nuclear Iran (UANI), Up to fifty persons have been arrested in northwestern Iran, days ahead of the annual gathering at a historic fortress in Eastern Azarbaijan province, human rights activists report., 08/07/2018, https://www.unitedagainstnucleariran.com/node/20233

[13] National Council of Resistance of Iran (NCRI), Torture and Humiliation of Young People in the Streets of Tehran and Medieval Sentences Ordered by Khamenei, 8th October 2020, https://www.ncr-iran.org/en/ncri-statements/torture-and-humiliation-of-young-people-in-the-streets-of-tehran-and-medieval-sentences-ordered-by-khamenei/; Kurdistan Press Agency (KURDPA), The trial of two Kurdish citizens in the Second Branch of the Revolutionary Court of Urmia, 26 July 2020, https://kurdpa.net/en/news/2020-07-26-34316

[14] Βλ. πλατφόρμα Judicial electronic service system for Iranians abroad, διαθέσιμη στο https://international-sana.itsaaz.com/en/home-page/

[15] IRB Canada, Iran: The competent authority/court with legal jurisdiction to sentence a convicted criminal to death; whether a death sentence can be handed down in absentia ; if so, the procedure involved, including whether the family of the convicted individual in absentia would be notified that a death sentence had been handed down, 20 April 2004, https://www.irb-cisr.gc.ca/en/country-information/rir/Pages/index.aspx?doc=425871

[16] Βλ. πλατφόρμα Judicial electronic service system for Iranians abroad, διαθέσιμη στο https://international-sana.itsaaz.com/en/home-page/

[17] Landinfo (Switzerland), IRAN: Criminal procedures and documents, December 2021, https://landinfo.no/wp-content/uploads/2021/12/Iran-report-criminal-procedures-and-documents-122021-4.pdf, σελ. 76-77

[18] IRB Canada, Iran: Court summonses and arrest warrants, including issuance procedures; description of the documents, including security features; whether copies can be obtained from outside the country or by a third party; prevalence of fraudulent court documents (2017-March 2020), 13 March 2020, διαθέσιμο στο https://www.ecoi.net/en/document/2027859.html

[19] National Council of Resistance of Iran (NCRI), Torture and Humiliation of Young People in the Streets of Tehran and Medieval Sentences Ordered by Khamenei, 8th October 2020, https://www.ncr-iran.org/en/ncri-statements/torture-and-humiliation-of-young-people-in-the-streets-of-tehran-and-medieval-sentences-ordered-by-khamenei/; Kurdistan Press Agency (KURDPA), The trial of two Kurdish citizens in the Second Branch of the Revolutionary Court of Urmia, 26 July 2020, https://kurdpa.net/en/news/2020-07-26-34316

[20] Euroasia Review, The Untold Story Of Iran’s Azerbaijanis: A Divided Nation (By Fuad Muxtar-Agbabali), March 13, 2024, https://www.eurasiareview.com/13032024-the-untold-story-of-irans-azerbaijanis-a-divided-nation-oped/

[21] Βλ. ακαδημαϊκό/επαγγελματικό προφίλ του Dr. Barzoo Eliassi στο https://www.lnu.se/en/staff/barzoo.eliassi#:~:text=I%20hold%20a%20PhD%20in,teach%20at%20undergraduate%20and%20graduate

[22] Eliassi, B., interview 14 March 2024, and email communication, 20 March 2024, EUAA Country Focus: Iran 2024, June 2024, https://www.euaa.europa.eu/sites/default/files/publications/2024-06/2024_06_COI_Report_Iran_Country_Focus_EN_0.pdf, σελ. 85

[23] Minority Rights Group, Azerbaijani Turks (Azeris) in Iran, Updated January 2026, https://minorityrights.org/communities/azeris-2/

[24] OHCHR, Statement by the Independent International Fact-Finding Mission on the Islamic Republic of Iran regarding Israeli-U.S. airstrikes against Iran, 4 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/statement-independent-international-fact-finding-mission-islamic-republic

[25] OHCHR, Independent International Fact-Finding Mission on Iran, A/HRC/61/60, advance unedited version, 10 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/sites/default/files/2026-03/a-hrc-61-60-auv.pdf

[26] OHCHR, Independent International Fact-Finding Mission on Iran, A/HRC/61/60, advance unedited version, 10 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/sites/default/files/2026-03/a-hrc-61-60-auv.pdf

[27] BBC, Who is Mojtaba Khamenei, Iran's new supreme leader?, 8 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.bbc.com/news/articles/c78xxg05w0zo

[28] ACLED, Middle East Special Issue: March 2026, 4 March 2026, διαθέσιμο σε: https://acleddata.com/update/middle-east-special-issue-march-2026

[29] OHCHR, Iran: UN experts call for de-escalation and accountability, 4 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/iran-un-experts-call-de-escalation-and-accountability

[30] IAEA, Director General's Introductory Statement to the Special Session of the Board of Governors, 2 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.iaea.org/newscenter/statements/iaea-director-generals-introductory-statement-to-the-special-session-of-the-board-of-governors

[31] IAEA, Director General's Introductory Statement to the Special Session of the Board of Governors, 2 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.icrc.org/en/statement/icrc-president-widening-hostilities-across-middle-east-civilian-lives-grave-danger

[32] ACLED, Middle East Special Issue: March 2026, 4 March 2026, διαθέσιμο σε: https://acleddata.com/update/middle-east-special-issue-march-2026

[33] OHCHR, Independent International Fact-Finding Mission on Iran, A/HRC/61/60, advance unedited version, 10 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/sites/default/files/2026-03/a-hrc-61-60-auv.pdf

[34] OHCHR, UN experts strongly condemn deadly missile strike on girls' school in Iran, call for independent investigation, 6 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/un-experts-strongly-condemn-deadly-missile-strike-girls-school-iran-call

[35] OHCHR, Independent International Fact-Finding Mission on Iran, A/HRC/61/60, advance unedited version, 10 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/sites/default/files/2026-03/a-hrc-61-60-auv.pdf

[36] WHO, Conflict deepens health crisis across Middle East, WHO says, 11 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.who.int/news/item/11-03-2026-conflict-deepens-health-crisis-across-middle-east--who-says

[37] WHO EMRO, Update on escalating conflict in the Eastern Mediterranean Region, 17 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.emro.who.int/media/news/update-on-escalating-conflict-in-the-eastern-mediterranean-region.html

[38] UNICEF, Child casualties rise amidst deepening Middle East conflict, 11 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.unicef.org/press-releases/child-casualties-rise-amidst-deepening-middle-east-conflict

[39] Al Jazeera, Live Tracker, Casualties in US-Israeli and Iranian attacks, 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.aljazeera.com/news/2026/3/1/us-israel-attacks-on-iran-death-toll-and-injuries-live-tracker

[40] ACLED, Iran, past month, διαθέσιμο σε: https://acleddata.com/platform/explorer

[41] Reuters, WHO says it has verified 13 attacks on health sites in Iran, 5 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/who-says-has-it-has-verified-13-health-attacks-iran-2026-03-05/ [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[42] WHO, Conflict deepens health crisis across Middle East, WHO says, 11 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.who.int/news/item/11-03-2026-conflict-deepens-health-crisis-across-middle-east--who-says [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[43] Reuters, WHO says six hospitals evacuated in Iran, system holding up, 16 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/who-says-six-hospitals-evacuated-iran-system-holding-up-2026-03-16/

[44] ICRC, Iran: Civilians are paying a heavy price amid escalating hostilities, 17 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.icrc.org/en/statement/icrc-head-delegation-iran-civilians-are-paying-heavy-price-amid-escalating-hostilities

[45] OHCHR, Civilians bear brunt of reckless war in the Middle East, says Türk, 19 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/civilians-bear-brunt-reckless-war-middle-east-says-turk [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[46] OHCHR, Civilians bear brunt of reckless war in the Middle East, says Türk, 19 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/civilians-bear-brunt-reckless-war-middle-east-says-turk [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[47] Reuters, Tehran warns Gulf energy sites to evacuate after Iranian gas facilities hit, 18 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/tehran-warns-gulf-energy-installations-after-oil-industry-facilities-hit-2026-03-18/ [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[48] Reuters, Israeli military says it is conducting strikes in Tehran, 23 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/israeli-military-says-it-is-conducting-strikes-tehran-2026-03-23/ [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[49] Reuters, Kremlin says strikes near Bushehr nuclear plant in Iran are dangerous, 23 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/kremlin-says-strikes-near-bushehr-nuclear-plant-iran-are-dangerous-2026-03-23/ [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[50] UNHCR, Middle East Situation CORE, 4 March 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/details/121405 [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[51] UNHCR, Middle East Situation CORE, as of 24 March 2026, published 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/121699 [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[52] UNHCR, Middle East Situation CORE, as of 24 March 2026, published 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/121699 [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[53] OHCHR, Iranian civilians caught between ongoing armed hostilities and repression that has reached unprecedented levels, which may amount to crimes against humanity, 11 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/iranian-civilians-caught-between-ongoing-armed-hostilities-and-repression [ημερ. πρόσβασης 02/09/2026]

[54] OHCHR, Iranian civilians caught between ongoing armed hostilities and repression that has reached unprecedented levels, which may amount to crimes against humanity, 11 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/03/iranian-civilians-caught-between-ongoing-armed-hostilities-and-repression

[55] Reuters, Iran says US ceasefire plan under review but there are no negotiations, 26 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/iran-says-it-is-reviewing-us-ceasefire-plan-no-talks-trump-says-tehran-leaders-2026-03-26

[56] Reuters, Iran toughens negotiating stance amid mediation efforts, sources say, 24 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/iran-toughens-negotiating-stance-amid-mediation-efforts-sources-say-2026-03-24/

[57] Reuters, Iran's initial response to US proposal not positive, senior Iranian official tells Reuters, 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/irans-initial-response-us-proposal-not-positive-senior-iranian-official-tells-2026-03-25/

[58] Reuters, Iran wants Lebanon included in any ceasefire, sources say, 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/iran-wants-lebanon-included-any-ceasefire-sources-say-2026-03-25/

[59] Reuters, Iran says US ceasefire plan under review but there are no negotiations, 26 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/iran-says-it-is-reviewing-us-ceasefire-plan-no-talks-trump-says-tehran-leaders-2026-03-26/

[60] Reuters, Iran warns of death penalty, asset seizures for spying, aiding enemies, 31 March 2026, διαθέσιμο σε: Iran warns of death penalty, asset seizures for spying, aiding enemies

[61] AP NEWS, Trump lashes out at allies, says securing the Strait of Hormuz is ‘not for us’, 01 April 2026, διαθέσιμο σε: https://apnews.com/article/iran-us-israel-trump-lebanon-march-31-2026-07fcd5216ceae44965de79a60a4623da

[62] Reuters, Trump again warns Iran to open Strait of Hormuz, 30 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/trump-again-warns-iran-open-strait-hormuz-2026-03-30/

[63] Reuters, Giant oil tanker off Dubai hit by Iranian strike after Trump's latest threats, 31 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/business/energy/giant-oil-tanker-off-dubai-hit-by-iranian-strike-trump-threatens-obliterate-iran-2026-03-31/

[64] Reuters, EU's Costa discusses Iran situation with Pakistan's Prime Minister, 30 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/eus-costa-discusses-iran-situation-with-pakistans-prime-minister-2026-03-30/

[65] Reuters, Pakistan, Afghanistan trade fire as Islamabad prepares to host US-Iran talks, 30 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/pakistan-afghanistan-trade-fire-islamabad-prepares-host-us-iran-talks-2026-03-30/

[66] AP NEWS, Iran-backed Houthis enter the monthlong war and could further threaten global shipping, 29 March 2026, διαθέσιμο σε: https://apnews.com/article/iran-us-israel-trump-lebanon-march-28-2026-0f919596403d2f851196451f4532717e

[67] Relief Web, ACLED Regional Overview Middle East: April 2026, 9 April 2026, διαθέσιμο σε: https://reliefweb.int/report/iran-islamic-republic/acled-regional-overview-middle-east-april-2026

[68] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), Armed Conflicts in Iran, Reporting Period January 2026- April 2026: The Armed Conflicts/ Civilian Harm (last updated 8 April 2026), https://warwatch.ch/situations/armed-conflicts-in-iran/?tab=tab-1

[69] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), Armed Conflicts in Iran, Reporting Period January 2026- April 2026: The Armed Conflicts/ Civilian Harm (last updated 8 April 2026), https://warwatch.ch/situations/armed-conflicts-in-iran/?tab=tab-1

[70] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), Armed Conflicts in Iran, Reporting Period January 2026- April 2026: The Armed Conflicts/ Civilian Harm (last updated 8 April 2026), https://warwatch.ch/situations/armed-conflicts-in-iran/?tab=tab-1

[71] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), Armed Conflicts in Iran, Reporting Period January 2026- April 2026: The Armed Conflicts/ Civilian Harm (last updated 8 April 2026), https://warwatch.ch/situations/armed-conflicts-in-iran/?tab=tab-1

[72] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), IRAN, Timeline: 1 July 2023- 30 June 2026, last updated on 27 April 2026: International Armed Conflict between Iran and the United States and Israel , Iran - WAR WATCH

[73] War Watch (World Assessment and Tracking of Civilian Harm -πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), IRAN, Timeline: 1 July 2023- 30 June 2026, last updated on 27 April 2026: International Armed Conflict between Iran and the United States and Israel , Iran - WAR WATCH

[74] UNHCR, Middle East Situation CORE - 5 May 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/122341

[75] WHO, Middle East Escalation of Conflict, Global external situation report #6 - 30 April 2026, 30 April 2026, διαθέσιμο σε: https://cdn.who.int/media/docs/default-source/middle-east-situation-report/middle-east-conflict-global-situation-report-30-april-2026.pdf

[76] OCHA, Islamic Republic of Iran: Humanitarian Update No. 04, 1 May 2026, διαθέσιμο σε: https://www.unocha.org/publications/report/iran-islamic-republic/islamic-republic-iran-humanitarian-update-no-04-1-may-2026

[78] UNHCR, Middle East Situation — Weekly Analytical Update, 12 May 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/122432, σελ. 2

[79] UNHCR, Middle East Situation — Weekly Analytical Update, 12 May 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/122432, σελ. 2]

[80] Reuters, Iran has 'no trust' in US, will negotiate only if it is serious, Araqchi says, 15 May 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/china/iran-has-no-trust-us-will-negotiate-only-if-it-is-serious-araqchi-says-2026-05-15/

[81] Reuters, Israel, Lebanon extend ceasefire by 45 days as Washington talks conclude, 15 May 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/israel-lebanon-agree-extend-ceasefire-by-45-days-us-state-dept-says-2026-05-15/ 

[82] WHO, Middle East Escalation of Conflict, Global external situation report #9 - 11 June 2026, διαθέσιμο σε: https://cdn.who.int/media/docs/default-source/middle-east-situation-report/middle-east-conflict-global-situation-report-11-june-2026.pdf?sfvrsn=3c57424b_3&download=true, σελ. 1

[83] WHO, Middle East Escalation of Conflict, Global external situation report #9 - 11 June 2026, διαθέσιμο σε: https://cdn.who.int/media/docs/default-source/middle-east-situation-report/middle-east-conflict-global-situation-report-11-june-2026.pdf?sfvrsn=3c57424b_3&download=true, σελ. 1

[84] WHO, Middle East Escalation of Conflict, Global external situation report #9 - 11 June 2026, διαθέσιμο σε: https://cdn.who.int/media/docs/default-source/middle-east-situation-report/middle-east-conflict-global-situation-report-11-june-2026.pdf?sfvrsn=3c57424b_3&download=true, σελ. 1

[85] WHO, Middle East Escalation of Conflict, Global external situation report #9 - 11 June 2026, διαθέσιμο σε: https://cdn.who.int/media/docs/default-source/middle-east-situation-report/middle-east-conflict-global-situation-report-11-june-2026.pdf?sfvrsn=3c57424b_3&download=true, σελ. 1

[86] IOM, Escalation In The Middle East And Beyond Situation Report 11, 8 June 2026, διαθέσιμο σε: https://www.iom.int/sites/g/files/tmzbdl2616/files/situation_reports/file/escalation-in-middle-east-and-beyond-sit-rep-8-june-2026.pdf

[87] BBC, US and Iran agree deal to end war as Trump says Strait of Hormuz to reopen, 15 June 2026, διαθέσιμο σε: https://www.bbc.com/news/articles/c39yvvy273ko?at_medium=RSS&at_campaign=rss

[88] Time, Iran Targets U.S. Military Sites in Kuwait and Bahrain as Ceasefire Falters, 27 June 2026, διαθέσιμο σε: https://time.com/article/2026/06/27/Iran-Bahrain-attack-Strait-of-Hormuz-drone-strikes/ ; Politico, US military says it struck multiple targets in Iran as ceasefire is strained by 2nd day of attacks, 27 June 2026, διαθέσιμο σε: https://www.politico.com/news/2026/06/27/us-military-says-it-struck-multiple-targets-in-iran-as-ceasefire-is-strained-by-2nd-day-of-attacks-00979183

[89] Reuters, Iran wants Lebanon included in any ceasefire, sources say, 25 March 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/iran-wants-lebanon-included-any-ceasefire-sources-say-2026-03-25/

[90] RFE/RL - Radio Free Europe/Radio Liberty: Trump, Pezeshkian Sign Deal Aimed At Ending Iran War, 18 June 2026, https://www.ecoi.net/en/document/2141187.html

[91] Reuters, Uncertainty over Qatar diplomacy clouds prospects for US-Iran deal

Published on 30 June 2026 & updated on 01 July 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/uncertainty-over-qatar-diplomacy-clouds-prospects-us-iran-deal-2026-06-30/

[92] IOM (International Organization for Migration) and UNHCR (UN High Commissioner for Refugees), Pakistan; Joint IOM and UNHCR Border Monitoring Report on Inflows from the Islamic Republic of Iran; 01 March - 23 July 2026, 28 July 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/123475

[93] UNHCR (UN High Commissioner for Refugees), Emergency Update; 7 July 2026; Middle East Situation, 7 July 2026, https://data.unhcr.org/en/documents/download/123236, σελ. 2

[94] UNHCR (UN High Commissioner for Refugees), Emergency Update; 7 July 2026; Middle East Situation, 7 July 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/123236, σελ. 2

[95] UNHCR (UN High Commissioner for Refugees), Emergency Update; 7 July 2026; Middle East Situation, 7 July 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/123236, σελ. 2

[96] UNHCR (UN High Commissioner for Refugees), Emergency Update; 7 July 2026; Middle East Situation, 7 July 2026, διαθέσιμο σε: https://data.unhcr.org/en/documents/download/123236, σελ. 2

[97] CTP (Critical Threats Project) and ISW (Institute for the Study of War), Iran Update Special Report, July 23, 2026, 23 July 2026, διαθέσιμο σε: https://understandingwar.org/research/middle-east/iran-update-special-report-july-23-2026/

[98] Reuters, Trump says he is ready for military action if Iran talks fail, Axios reports, 27 July 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/middle-east/trump-says-he-is-ready-military-action-if-iran-talks-fail-axios-reports-2026-07-27/

[99] Reuters, US strikes Iran again as war widens with attack on Egypt port - as it happened, 30 July 2026, διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/iran-war-live-us-strikes-iran-again-war-widens-with-attack-egypt-port-2026-07-30/

[100] Reuters, US strikes Iran as widening war engulfs more countries, 29 July 2026,διαθέσιμο σε: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/us-saudis-attack-iran-backed-groups-iraq-threatening-intensify-conflict-2026-07-29/

[101] Euronews, Iran launches strikes on Jordan after US attacks an island in Hormuz, 31/08/2026, https://www.euronews.com/2026/08/31/iran-fires-retaliatory-strikes-following-us-attacks-on-larak-island-in-the-strait-of-hormu

[102] Al Jazeera, Iran war updates: US launches new strikes, kills 4 at Sirik wedding party https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/1/iran-war-live-trump-vows-to-hit-iran-following-first-clash-in-a-month

[103] BBC, Iran attacks US bases in Middle East after reports US strike killed five at wedding party, 02/09/2026, https://www.bbc.com/news/articles/cj06q4ynpmjo

[104] Al Jazeera, Iran war updates: Trump says renewed US-Iran fighting will not last long, 02/09/2026,

https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/2/iran-war-live-us-bombs-iran-tehran-retaliates-on-gulf-neighbours-jordan [

[105] The Guardian, Iran says ‘regretful response’ to US attacks has begun after state TV reports four killed at wedding in Sirik region – as it happened, 02/09/2026, https://www.theguardian.com/world/live/2026/sep/01/us-iran-military-strikes-live-updates ]

[106] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, 03/09/2026, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[107] Al Jazeera, Trump threatens more strikes as death toll in Iran rises to 18, 03/09/2026, https://www.aljazeera.com/news/2026/9/3/trump-threatens-more-strikes-as-death-toll-in-iran-rises-to-19

[108] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Iran-US attacks risk further escalation; ‘serious diplomacy’ only way out

Author: Usaid Siddiqui, 03/09/2026, publication time(GMT): 07:45am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[109] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Iran-US attacks risk further escalation; ‘serious diplomacy’ only way out Author: Usaid Siddiqui, 03/09/2026, publication time(GMT): 07:45am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[110] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Iran-US attacks risk further escalation; ‘serious diplomacy’ only way out Author: Usaid Siddiqui, 03/09/2026, publication time (GMT): 07:45am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[111]Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Dozens of Iranian children, women among the wounded after US attacks, 03/09/2026, publication time (GMT): 05:40am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[112] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Basic commodities readily available in markets, Iranian official says, 03/09/2026, publication time (GMT): 08:20am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[113] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: 105 children and women wounded in latest US attacks, Sub-title: Iran still willing to negotiate with US but only on deal signed in June, 03/09/2026, publication time (GMT): 07:00am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/3/iran-war-live-trump-says-renewed-us-iran-clashes-will-not-last-too

[114] Al Jazeera, Live updates - Iran war live: Iran war live: US rules out Iran talks until ship attacks stop, Sub-title: If you’re just joining us, 04/09/2026, publication time (GMT): 05:00am, https://www.aljazeera.com/news/liveblog/2026/9/4/iran-war-live-us-rules-out-iran-talks-until-ship-attacks-stop

[115] ACLED, Iran war updates - Updates on the conflict unfolding in Iran and the wider region, https://acleddata.com/iran-crisis-live

[116] SANA (Syrian Arab News Agency), Guterres voices deep concern over renewed U.S.-Iran strikes, urges immediate halt, 03/09/2026, https://sana.sy/en/international/2340126/ ; Reuters, Iran war escalation raises concern over civilian death toll, 03/09/2026, https://www.reuters.com/world/middle-east/iran-war-escalation-raises-concern-over-civilian-death-toll-2026-09-03/

[117] Congressional Research Service (CRS), US Conflict with Iran – Period March 2026 – 18th of September 2026, updated 18/09/2026, https://www.everycrsreport.com/reports/R48887.html

[118] Reuters, Tehran hints at Hormuz talks with US as leaders gather at UN, 22/09/2026, available at: https://www.investing.com/news/commodities-news/tehran-hints-at-hormuz-talks-with-us-as-leaders-gather-at-un-4910717

[119] Reuters, US and Iran discuss phased deal to reopen Hormuz and end US blockade, sources say, 24/09/2026, available at: https://www.investing.com/news/commodities-news/us-and-iran-discuss-phased-deal-to-reopen-hormuz-and-end-us-blockade-sources-say-4915884

[120] Associated Press, Mediators are working to broker a US-Iran deal, but major hurdles remain, updated 29/09/2026, https://apnews.com/article/iran-trump-negotiations-war-strait-nuclear-871504dbd98d9b08b226b9805d8f4606

[121] Reuters, Iran receives US feedback on seven-day trust-building plan, 30/09/2026, https://www.reuters.com/world/middle-east/iran-receives-us-feedback-seven-day-trust-building-plan-2026-09-30/

[122] Global Conflict Tracker υπό την αιγίδα του Council of Foreign Relations, Latest News; Conflict with Iran, 1 – 30 September 2026, https://www.cfr.org/global-conflict-tracker/conflict/confrontation-between-united-states-and---iran/alerts

[123] Global Conflict Tracker υπό την αιγίδα του Council of Foreign Relations, Latest News; Conflict with Iran, 1 – 30 September 2026, https://www.cfr.org/global-conflict-tracker/conflict/confrontation-between-united-states-and---iran/alerts

[124] Global Conflict Tracker υπό την αιγίδα του Council of Foreign Relations, Latest News; Conflict with Iran, 1 – 2 October 2026, https://www.cfr.org/global-conflict-tracker/conflict/confrontation-between-united-states-and---iran/alerts

[125] Iran International (Volant Media UK Limited), Security meeting, military buildup: US weighs next move on Iran?, 03/10/2026, https://www.iranintl.com/en/202610039569

 

[126] ACLED, ACLED Explorer – Iran (Demonstrations events, Past Year), Latest update: 27/08/2026, https://apps.acleddata.com/newexplorer/?time=year&type=events&disorder=demonstrations#/country/364

[127] ACLED, ACLED Explorer – Iran (Demonstrations fatalities, Past Year), Latest update: 27/08/2026, https://apps.acleddata.com/newexplorer/?time=year&type=fatalities&disorder=demonstrations#/country/364

[128] ACLED, ACLED Explorer – Iran (Political violence events, Past Year), Latest update: 27/08/2026, https://apps.acleddata.com/newexplorer/?time=year&type=events&disorder=politicalviolence#/country/364

[129] ACLED, ACLED Explorer – Iran (Political violence fatalities, Past Year), Latest update: 27/08/2026, https://apps.acleddata.com/newexplorer/?time=year&type=fatalities&disorder=politicalviolence#/country/364

[130] City Population, Iran: Provincial Division – West Azarbaijan Province, 21/09/2023 https://www.citypopulation.de/en/iran/prov/admin/

[131] European Union Aviation Safety Agency, Revised conflict zone advisories for Middle East, 08/07/2026, https://www.easa.europa.eu/en/newsroom-and-events/news/revised-conflict-zone-advisories-middle-east

[132] European Union Aviation Safety Agency, Airspace of Iran, Issue date: 08/07/2026, Revision date: 30/09/2026, https://www.easa.europa.eu/en/domains/air-operations/czibs/czib-2026-04-r2

[133] EASO, 'Practical Guide on the Application of the Internal Protection Alternative' (2021), σελ. 18, διαθέσιμο σε: https://euaa.europa.eu/sites/default/files/publications/EASO-Practical-guide-application-IPA.pdf

[134] EASO, 'Practical Guide on the Application of the Internal Protection Alternative' (2021), σελ. 6, διαθέσιμο σε: https://euaa.europa.eu/sites/default/files/publications/EASO-Practical-guide-application-IPA.pdf


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο