J. K. K. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ.Τ297/26, 16/11/2026
print
Τίτλος:
J. K. K. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ.Τ297/26, 16/11/2026

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                   Υπόθεση αρ.Τ297/26

 

16 Νοεμβρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

J. K. K.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κκ Κύπρος Ανδρέου ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για τον αιτητή

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημ.03/07/26, δια της οποίας απορρίφθηκε η μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στο Υπόμνημα που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του Διοικητικού Φάκελου (ΔΦ), ο αιτητής κατάγεται από τη Λ. Δ. του Κονγκό (ΛΔΚ), εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 27/10/21 και υπέβαλε 1η αίτηση διεθνούς προστασίας στις 29/11/21 (ερ.1-3, 19-21, 40).

Στις 12/03/24 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση της αιτήσεως διεθνούς προστασία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.27-40). Μετά τη συνέντευξη, ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση - Εισήγηση και στις 29/05/24 η αίτηση απορρίφθηκε (ερ.60-69).

Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του δόθηκε δια χειρός στις 12/06/24 και του μεταφράστηκε στην μητρική του γλώσσα (ερ.70, 21).

Κατά της ως άνω απόφασης της Υπηρεσίας ο αιτητής καταχώρισε στο Δικαστήριο την προσφυγή αρ.2599/24, η οποία απορρίφθηκε στις 20/02/26 δια σχετικής αποφάσεως του Δικαστηρίου, η οποία δημοσιεύτηκε[1] (ερ.85-99).

Στις 04/06/26 ο αιτητής υπέβαλε την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας η οποία απορρίφθηκε στις 23/06/26 ως απαράδεκτη στη βάση του αρ.16 (Δ) του Νόμου (ερ.111-120 και 123-128). Ακολούθως ετοιμάστηκε επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία δόθηκε δια χειρός και μεταφράστηκε σε γλώσσα την οποία κατανοεί στις 03/07/26 (ερ.129).

Επί της 1ης αιτήσεως ασύλου ο αιτητής καταγράφει ότι είναι ορφανός, καθώς οι γονείς του απεβίωσαν, ήταν παραμελημένος στη ΛΔΚ και ζητά προστασία.  

Κατά τη συνέντευξη στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως ο αιτητής ανέφερε τα εξής, τα οποία και καταγράφονται στην απόφαση της αδελφής δικαστού Μ. Παπαντωνίου στην προσφυγή 2599/24, που αφορά την απόφαση της Υπηρεσίας επί της 1ης αιτήσεως ασύλου:

«Κατά την συνέντευξη του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου επιβεβαίωσε ότι είναι υπήκοος ΛΔΚ γεννηθείς στην Kinshasa, όπου διέμενε στην κοινότητα Kalamu μέχρι να εγκαταλείψει την χώρα καταγωγής του. Είναι Χριστιανός Καθολικός στο θρήσκευμα και εθνοτικής καταγωγής Mukongo. Ως προς την πατρική του οικογένεια δήλωσε ότι οι γονείς του απεβίωσαν σε τροχαίο δυστύχημα στις 10 Ιανουαρίου 2021. Έχει μια αδελφή, η οποία βρίσκεται στην Κύπρο και είναι αιτούσα άσυλο. Έχει ολοκληρώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην χώρα καταγωγής του και ξεκίνησε να φοιτά στο Πανεπιστήμιο το οποίο δεν ολοκλήρωσε (Eρ.35 1χ του ΔΦ.). Δεν έχει εργαστεί στη χώρα καταγωγής του, συντηρούνταν οικονομικά από τους γονείς του (Eρ.35 1χ του ΔΦ.). Εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του μαζί με την αδελφή του στις 8 Οκτωβρίου 2021,  από το αεροδρόμιο της χώρας, με χρήση διαβατηρίου, κατόπιν συνδρομής ενός ιερέα, χωρίς να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα κατά την έξοδο τους από τη χώρα(Eρ.35 2χ του ΔΦ.)..

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, δήλωσε στο στάδιο της ελεύθερης αφήγησης ότι, μετά τον θάνατο των γονέων του, ο ίδιος και η ανήλικη αδελφή του φιλοξενήθηκαν στο σπίτι της θείας τους. Κατά το διάστημα αυτό, ο σύζυγος της θείας του αποπειράθηκε επανειλημμένα να βιάσει την αδελφή του. Στη συνέχεια, αναγκάστηκαν να διαφύγουν και να αναζητήσουν καταφύγιο σε φιλικό πρόσωπο της μητέρας τους, ωστόσο ο εν λόγω άνδρας συνέχισε να τους αναζητά. Ακολούθως κατέφυγαν σε ιερέα σε καθολική εκκλησία, στον οποίο ανέφεραν τα περιστατικά κακομεταχείρισης και παραμέλησης από τον ανωτέρω άνδρα, καθώς και τις απόπειρες βιασμού της αδελφής του. Ο ιερέας, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι γονείς τους είχαν πεθάνει, την έλλειψη οικογενειακής προστασίας και ότι ο ανωτέρω άνδρας τους αναζητεί, εκκίνησε τις διαδικασίες ώστε να εγκαταλείψει ο ίδιος και η αδελφή του τη χώρα(Eρ.34 2χ του ΔΦ).

Κληθείς να αποκριθεί για ποιο λόγο δεν επιθυμεί να επιστρέψει στην χώρα καταγωγής του δήλωσε ότι η ζωή του θα κινδυνέψει από τον ανωτέρω άνδρα, ο οποίος τους αναζητεί, καθώς και ότι οι γονείς του έχουν αποβιώσει και δεν θα μπορέσει να τύχει προστασίας (Eρ.34 3χ του ΔΦ.). Δήλωσε ότι δεν θα μπορέσει να διαμείνει σε άλλη περιοχή εντός της χώρα καταγωγής του καθότι δεν θα γνωρίζει κανένα στη νέα περιοχή και δεν μπορεί να επιστρέψει στην Κινσάσα εξαιτίας του συζύγου της θείας του.

Εν συνεχεία τέθηκαν στον Αιτητή διευκρινιστικές ερωτήσεις σε σχέση με τις συνθήκες θανάτου των γονέων του με τον Αιτητή να αποκρίνεται ότι αυτοί απεβίωσαν σε τροχαίο ατύχημα, κατά την μεταφορά τους στο σούπερ μάρκετ. Ο ίδιος ενημερώθηκε τηλεφωνικά από το νοσοκομείο και κλήθηκε να μεταβεί εκεί για την αναγνώριση των σορών(Eρ.33του ΔΦ.). Κατά την άφιξή του στο νοσοκομείο, του γνωστοποιήθηκε ότι οι γονείς του είχαν ήδη καταλήξει κατά τη μεταφορά τους.  Δήλωσε ότι δεν του παρασχέθηκαν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τις ακριβείς συνθήκες ή τα αίτια του τροχαίου ατυχήματος, ούτε για τυχόν αστυνομική έρευνα.  Μετά την κηδεία τους τον Ιανουάριο, ο ίδιος και η ανήλικη αδελφή του, κατόπιν απόφασης συγγενή του πατέρα τους, μετέβησαν να διαμείνουν στο σπίτι της θείας τους (περιοχή Kimbasenge), της αδελφής της μητέρας τους, ονόματι Jeanne. Η παραμονή τους εκεί διήρκεσε για σύντομο χρονικό διάστημα, έως τον Φεβρουάριο του 2021, οπότε και αποχώρησαν και φιλοξενήθηκαν σε φιλικό πρόσωπο της μητέρας τους. Πριν από τον θάνατο των γονέων τους, η σχέση με τη θεία τους ήταν περιορισμένη και περιστασιακή(Eρ.32 του ΔΦ).

Κληθείς να επεξηγήσει το περιστατικό κακομεταχείρισης της αδελφής του από τον σύζυγο της θείας του, δήλωσε ότι ένα βράδυ ο ανωτέρω εισήλθε στο δωμάτιο της αδελφής του και αποπειράθηκε να τη βιάσει (Eρ.31χ του ΔΦ). Η αδελφή του αντέδρασε φωνάζοντας, οπότε εκείνος την απείλησε ότι θα τη σκοτώσει εάν το αναφέρει σε οποιονδήποτε. Ανέφερε ότι κατά τον χρόνο του περιστατικού ο ίδιος κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί, ενώ το επόμενο πρωί η αδελφή του του εξιστόρησε τα γεγονότα. Όταν η θεία του επέστρεψε από τη νυχτερινή της βάρδια, καθώς εργαζόταν ως νοσηλεύτρια, της ανέφεραν το περιστατικό, ωστόσο εκείνη υποστήριξε τον σύζυγό της. Στη συνέχεια, παρέμειναν στην οικία για περίπου μια εβδομάδα χωρίς επαρκή πρόσβαση σε τροφή και εν συνεχεία κατέφυγαν σε φίλη της μητέρας τους (ονόματι Mama jacky) στην περιοχή Kauka της Κινσάσα. Δεν έμειναν για μεγάλο διάστημα με την ανωτέρω γυναίκα επειδή δεν ήταν σε θέση να τους συνδράμει οικονομικά και έτσι η ανωτέρω τους παρέπεμψε σε ιερέα στην καθολική εκκλησία στην περιοχή Kauka.

Προσέθεσε ότι λίγες ημέρες αργότερα, ο σύζυγος  της θείας του μετέβη στην οικία της Mama jacky αναζητώντας τον Αιτητή, πληροφορία που έμαθε κατόπιν τηλεφωνική του επικοινωνίας με τους γείτονες(Ερ. 28 ΔΦ.). Παρέμειναν εκεί από τον Φεβρουάριο του 2021 έως και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, διάστημα κατά το οποίο παρέμειναν εντός της εκκλησίας, κατόπιν οδηγιών του ιερέα που είχε αναλάβει την φροντίδα τους. Απέφευγε να κυκλοφορεί δημόσια φοβούμενος μήπως ο σύζυγος της θείας του τον εντοπίσει και κινδυνεύσει (Ερ.29 2χ, 3χ του ΔΦ.).

Ο αρμόδιος λειτουργός στην Έκθεση/Εισήγησή του, εντόπισε με βάση τις δηλώσεις του Αιτητή και αξιολόγησε τους κάτωθι ουσιώδεις ισχυρισμούς: 1) Ταυτότητα, προφίλ και χώρα καταγωγής του Αιτητή, ο οποίος έγινε αποδεκτός και 2) ο Αιτητής και η αδελφή του έμεναν με τη θεία και τον σύζυγό της μετά το θάνατο των γονέων τους, ο σύζυγος της θείας του αποπειράθηκε να βιάσει την αδελφή του, έφυγαν και κατέφυγαν σε μια εκκλησία, ο οποίος απερρίφθη.

Ειδικότερα, κρίθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με επαρκείς λεπτομέρειες και σαφήνεια τις συνθήκες υπό τις οποίες απεβίωσαν οι γονείς του (τι προκάλεσε το τροχαίο και τι είδους τραυματισμούς έφεραν που οδήγησαν στο θάνατο τους), καθώς και τα γεγονότα που επακολούθησαν της αναγνώρισης των σορών, στην οποία κλήθηκε να προβεί από το νοσοκομείο. Σε σχέση με τη διαβίωσή τους στο σπίτι της θείας του από τη μητρική του πλευρά, δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει με χρονική ακρίβεια την ημέρα κατά την οποία μετέβησαν στην οικία της προκειμένου να διαμείνουν, ούτε τη χρονική περίοδο κατά την οποία παρέμειναν εκεί. Ούτε κατάφερε να παραθέσει μια πειστική περιγραφή της σχέσης της οικογένειας του με την εν λόγω θεία του πριν το θάνατο των γονέων του. Εξίσου αόριστες ήταν και οι περιγραφές του όταν κλήθηκε να επεξηγήσει όσα συνέβησαν στο σπίτι της θείας του κατά το διάστημα διαμονής τους εκεί καθώς και σε σχέση με το επίμαχο περιστατικό της απόπειρας βιασμού της αδελφής του από τον σύζυγο της ανωτέρω, οι δηλώσεις του διέπονταν από χρονική αοριστία και έλλειψη ουσιωδών λεπτομερειών (πότε συνέβη ακριβώς, τι συνέβη πέρα από το να επαναλαμβάνει τις ίδιες πληροφορίες, τα γεγονότα που επακολούθησαν). Ούτε κατάφερε να προσδιορίσει χρονικά το διάστημα κατά το οποίο διέμειναν στο σπίτι της φίλης της μητέρας του μετά τη διαφυγή τους από το σπίτι της θείας τους.

Ομοίως, ως αόριστες κρίθηκαν οι αποκρίσεις του όταν κλήθηκε να περιγράψει την εκκλησία όπου διέμειναν, ενώ όταν κλήθηκε να επεξηγήσει πως γίνεται να αγνοεί το όνομα της εκκλησίας όπου παρέμειναν για 8 μήνες και το όνομα του ιερέα που τους συνέδραμε κατά την έξοδο τους από την χώρα, αποκρίθηκε με μη συγκεκριμένο και σαφή τρόπο. Επίσης, ο Αιτητής κλήθηκε επανειλημμένα να περιγράψει την καθημερινότητά του κατά την παραμονή του στην εκκλησία, όμως οι απαντήσεις του κρίθηκαν ασαφείς και μη επαρκώς τεκμηριωμένες.  Επίσης δήλωσε ότι δεν έβγαινε εκτός του χώρου, υποστηρίζοντας ότι του είχε δοθεί σχετική οδηγία από τον ιερέα και ότι ο ίδιος δεν επιθυμούσε να φύγει λόγω άγχους και φόβου να συναντήσει τον σύζυγο της θείας του. Ωστόσο, δεν διευκρίνισε με σαφήνεια αν η παραμονή του ήταν υποχρεωτική ή επιλογή του, ούτε αν είχε τη δυνατότητα να εξέλθει εάν το επιθυμούσε.

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ως άνω ισχυρισμού, ο λειτουργός έκρινε πως τα όσα ανέφερε ο Αιτητής αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη του αιτήματος του και δεν υπάρχουν εύλογοι λόγοι που να δικαιολογούν την οιανδήποτε ανάλυση των εν λόγω δεδομένων μέσω άλλων πηγών πληροφόρησης. Ως εκ τούτου, ενόψει της μη θεμελιωθείσας εσωτερικής αξιοπιστίας του υπό κρίση ισχυρισμού, αυτός απορρίφθηκε στο σύνολο του.

Προχωρώντας σε αξιολόγηση κινδύνου βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι της ταυτότητας, προσωπικού προφίλ και χώρα καταγωγής του Αιτητή, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι, επί τη βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών από εξωτερικές πηγές αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην χώρα, δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα να υποβληθεί ο Αιτητής βάσει του ατομικού του προφίλ σε μεταχείριση η οποία θα μπορούσε να ανέλθει σε επίπεδο δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στην Kinshasa (τόπο όπου αναμένεται να επιστρέψει).»

Το Δικαστήριο, αποτιμώντας τα ενώπιον του στοιχεία, κατέληξε ότι συμφωνεί με όλα τα ευρήματα επί της αναξιοπιστίας των ισχυρισμών του αιτητή και την τελική κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση ότι δεν υφίσταντο στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως αλλά και της προσφυγής που ακολούθησε προϋποθέσεις παροχής διεθνούς προστασίας και έτσι απέρριψε την προσφυγή αρ.2599/24.

Στα πλαίσια της επίδικης μεταγενέστερης αίτησης ο αιτητής καταγράφει ότι υπέβαλε την αίτηση γιατί είναι ασφαλής και επισυνάπτει έγγραφο (ερ.116-117) με φερόμενο εκδότη την Congolese Committee Against Torture, το οποίο - ως αναφέρει – του «στάλθηκε από κάποιον» και δεν το είχε παρουσιάσει προηγουμένως γιατί δεν γνώριζε (ερ.118-119) και στο οποίο κατά το μάλλον ή ήττον επαναλαμβάνεται το αφήγημα του αιτητή στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως ασύλου.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας την επίδικη αίτηση, κατόπιν παράθεσης και ιστορικού των προηγουμένων διαδικασιών (1η αίτηση και προσφυγή αρ.2599/24), σημείωσαν ότι τα όσα ο αιτητής αναφέρει στα πλαίσια της μεταγενέστερης αίτησης δεν είχαν αναφερθεί προηγουμένως εξ υπαιτιότητας του αιτητή και περαιτέρω, αναφορικά με το προσκομισθέν έγγραφο, σημειώνουν ότι, πέραν του ότι πρόκειται για έγγραφο χαμηλής αποδεικτικής αξίας, οι εκεί αναφερόμενοι ισχυρισμοί συνιστούν κατ’ ουσία επανάληψη των όσων αναφέρθηκαν και απορρίφθηκαν στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως. Συνεπώς απέρριψαν για τους πιο πάνω λόγους την επίδικη μεταγενέστερη αίτηση ως απαράδεκτη.

Στα πλαίσια της παρούσης οι συνήγοροι του αιτητή καταχώρησαν γραπτή αγόρευση, ωστόσο κατά τις διευκρινήσεις προώθησαν τελικά μόνο τους ισχυρισμούς που άπτονται της μη δέουσας έρευνας και πλάνης κατά την έκδοση της επίδικης απόφασης.

Προχωρώ σε εξέταση των ενώπιον μου στοιχείων.

Σημειώνεται ότι, στα πλαίσια μεταγενέστερης αίτησης, αυτό που ερευνάται είναι το κατά πόσο «[…] υποβλήθηκαν από τον αιτητή νέα στοιχεία ή πορίσματα τα οποία ο Προϊστάμενος δεν έλαβε υπόψη κατά την έκδοση της εκδοθείσας απόφασής του […]» [αρ.16Δ (3) (α) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (6(I)/2000)] και, εφόσον διαπιστωθεί τούτο, προχωρά σε εξέταση του κατά πόσο «[τ]α εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον/στην αιτητής διεθνούς προστασίας […]» [αρ.16Δ (3) (β) (i)] και του κατά πόσο «ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία» [αρ.16Δ (3) (β) (i)], [βλ. και αρ.40 (2),(3) και (4) Οδηγία 2013/32/ΕΕ].

Στην απόφαση του ΔΕΕ στην υπ. αρ.C-651/19, JP v Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, ημ.09/09/20, λέχθηκε, σκέψη 60, ότι: «[…] το δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά απόφασης με την οποία απορρίπτεται ως απαράδεκτη μεταγενέστερη αίτηση διεθνούς προστασίας πρέπει να ελέγξει μόνον κατά πόσον, αντιθέτως προς ό,τι αποφάσισε η αρμόδια αρχή, από την προκαταρκτική εξέταση της αίτησης αυτής προέκυψαν νέα στοιχεία ή πορίσματα, κατά τα διαλαμβανόμενα στην προηγούμενη σκέψη. Εξ αυτού συνάγεται ότι, στο δικόγραφο της προσφυγής του ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, ο αιτών πρέπει, κατ’ ουσίαν, απλώς να αποδείξει ότι βασίμως θεώρησε ότι υφίστανται νέα στοιχεία ή πορίσματα σε σχέση με εκείνα που εξετάστηκαν στο πλαίσιο της προηγούμενης αιτήσεώς του.»

Στην απόφαση του ΔΕΕ στην C-921/19, LH, ημ.10/06/21 λέχθηκαν τα εξής:

«34. Επομένως, το άρθρο 40, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2013/32 προβλέπει την εξέταση των μεταγενέστερων αιτήσεων σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο, προκαταρκτικής φύσεως, έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο του παραδεκτού των αιτήσεων αυτών, ενώ το δεύτερο στάδιο αφορά την επί της ουσίας εξέταση των εν λόγω αιτήσεων.

35. Το πρώτο αυτό στάδιο πραγματοποιείται επίσης σε δύο στάδια, καθένα από τα οποία οδηγεί στην εξακρίβωση των διαφορετικών προϋποθέσεων παραδεκτού που θέτουν οι ίδιες αυτές διατάξεις.

36. Επομένως, πρώτον, το άρθρο 40, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32 ορίζει ότι, προκειμένου να ληφθεί απόφαση σχετικά με το παραδεκτό αίτησης για διεθνή προστασία δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας αυτής, η μεταγενέστερη αίτηση για διεθνή προστασία υποβάλλεται κατ' αρχάς σε προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να καθοριστεί εάν προέκυψαν ή υποβλήθηκαν από τον αιτούντα νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του εάν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να χαρακτηρισθεί ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2011/95.

37. Η εξέταση του παραδεκτού της μεταγενέστερης αίτησης συνεχίζεται, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 40, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής, μόνον όταν πράγματι υφίστανται τέτοια νέα στοιχεία ή πορίσματα σε σχέση με την πρώτη αίτηση για διεθνή προστασία, προκειμένου να εξακριβωθεί αν τα νέα αυτά στοιχεία και πορίσματα αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα να πληροί ο αιτών τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να του αναγνωρισθεί το καθεστώς αυτό.

38. Κατά συνέπεια, οι δύο αυτές προϋποθέσεις παραδεκτού, μολονότι πρέπει αμφότερες να πληρούνται για να συνεχιστεί η εξέταση της μεταγενέστερης αίτησης, σύμφωνα με το άρθρο 40, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας, εντούτοις είναι διακριτές και δεν πρέπει να συγχέονται.»

Σημειώνεται ότι η Δημοκρατία – ως είχε δικαίωμα στη βάση του αρ.40 (4) της Οδηγίας 2013/32/ΕΕ («[τα] κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι η αίτηση εξετάζεται περαιτέρω μόνο εάν ο συγκεκριμένος αιτών, χωρίς υπαιτιότητά του, δεν μπόρεσε να επικαλεσθεί τα στοιχεία που αναφέρονται στις παραγράφους 2 και 3 του παρόντος άρθρου κατά την προηγούμενη διαδικασία») – συμπεριέλαβε στην οικεία νομοθεσία το αρ.16Δ (3) (β) (ii), βάσει της οποίας, προκειμένου μεταγενέστερη αίτηση να θεωρηθεί παραδεκτή και να προχωρήσει σε επί της ουσίας εξέταση της, θα πρέπει να «ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία και ιδίως μέσω της προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος». Είναι δε σαφές εκ της χρήσης στο αρ.40 (4) της Οδηγίας του λεκτικού «η αίτηση εξετάζεται περαιτέρω μόνο εάν», ότι η εξέταση του κατά πόσο ο αιτών φέρει υπαιτιότητα για την μη προηγούμενη επίκληση ή προσαγωγή των νέων στοιχείων εντάσσεται στα πλαίσια του δεύτερου σταδίου (βλ. C-921/19, ανωτέρω) προκαταρτικής εξέτασης της μεταγενέστερης αίτησης. Άλλωστε και στην σκέψη 38 της ως άνω απόφασης γίνεται αναφορά στις «δύο αυτές προϋποθέσεις παραδεκτού».

Ως εκ των ως άνω αναμφισβήτητα συνάγεται ο σκοπός της εξέτασης μεταγενέστερης αιτήσεως επί του παραδεκτού, η οποία συνίσταται σε δύο διακριτά στάδια, το 1ο, όπου εξετάζεται κατά πόσο έχουν προσκομισθεί νέα στοιχεία ή έγγραφα, και το 2ο, όπου εξετάζεται τυχόν υπαιτιότητα του αιτούντος για την μη προηγούμενη επίκληση τους αλλά και το κατά πόσον αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας, αφορά το κατά πόσο πληρούνται οι ως άνω εκ της νομοθεσίας τιθέμενες προϋποθέσεις, οι οποίες και θα δικαιολογούσαν περαιτέρω (επί της ουσίας) εξέταση της απορριφθείσας μεταγενέστερης αίτησης και όχι η επί της ουσίας έρευνα των νεών αυτών ισχυρισμών, ως να επρόκειτο για 1η αίτηση ασύλου.

Ενόψει των ως άνω παρατηρώ τα εξής.

Το σύνολο των ισχυρισμών που παραθέτει ο αιτητής στην επίδικη μεταγενέστερη αίτηση αλλά και το έγγραφο που προσκομίζει (ερ.116-117) συνιστούν κατ’ ουσία επανάληψη των όσων είχε αναφέρει στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως του, τα οποία και απορρίφθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση, η δε απόφαση τους επικυρώθηκε από το Δικαστήριο στα πλαίσια της προσφυγής αρ.2599/24. Συνεπώς ορθώς κρίθηκε ότι δεν αποτελούν νέα στοιχεία.

Επί δε του εγγράφου που προσκόμισε (ερ.106-108, 116-117) σημειώνεται ότι φέρεται να έχει συνταχθεί στις 11/03/22, ήτοι χρόνο κατά πολύ προηγούμενο της συνέντευξης στα πλαίσια της 1ης αιτήσεως ασύλου, πριν βεβαίως την έκδοση απόφασης επί της αιτήσεως εκείνης και πριν την απόφαση του Δικαστηρίου επί της προσφυγής αρ.2599/24, τα όσα δε καταγράφονται στην επίδικη αίτηση (ερ.118, σημείο 10) περί του ότι του «στάλθηκε από κάποιον» και δεν το είχε παρουσιάσει προηγουμένως γιατί δεν γνώριζε δεν αρκούν βεβαίως για να δικαιολογήσουν εδώ την καθυστέρηση στην υποβολή του, δεδομένου του ότι ουδέν αναφέρεται που να εξηγεί πως τελικά βρέθηκε το έγγραφο αυτό, γιατί τώρα και από ποιόν στάλθηκε στον αιτητή, ουδέν δε περαιτέρω αναφέρθηκε στα πλαίσια της παρούσης. Συνεπώς ουδεμία ενασχόληση με το περιεχόμενο του εγγράφου έχρηζε εδώ και εκ του περισσού έγινε στα πλαίσια της επίδικης έκθεσης. Άλλωστε και επί των όσων καταγράφονται στο εν λόγω έγγραφο, αξίζει να σημειωθεί απλά ότι συνιστούν κατ’ ουσία αναπαραγωγή του αφηγήματος του αιτητή, το οποίο απορρίφθηκε στην 1η αίτηση ασύλου και στην προσφυγή που ακολούθησε, ως ορθώς αναφέρουν και οι καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση.

Εν προκειμένω ουδεμία άλλη κατάληξη θα μπορούσε να έχει η επίδικη αίτηση και ουδεμία ανάγκη υπήρχε για κλήση του αιτητή σε συνέντευξη.

Έπεται ότι τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση επί της επίδικης αιτήσεως είναι επαρκώς τεκμηριωμένα, προϊόντα επαρκούς έρευνας του συνόλου των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο νομικό πλαίσιο και είναι πλήρως αιτιολογημένη η επίδικη απόφαση.

Καταλήγω λοιπόν ότι ορθώς απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η επίδικη αίτηση.

Για σκοπούς πληρότητας κρίνεται σκόπιμη η αποτίμηση της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Κινσάσα, ΛΔΚ), σε επικαιροποιημένη βάση.  

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 08/05/26) στην Κινσάσα καταγράφηκαν συνολικά 42 περιστατικά πολιτικής βίας με 48 θανάτους. [2] Ο πληθυσμός της Κινσάσα ανέρχεται περί τα 17 εκατομμύρια. [3] 

Είναι κατάληξη μου, αποτιμώντας τις ως άνω πληροφορίες, ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας στην περιοχή όπου διέμενε, και στην οποία εύλογα αναμένεται να επιστρέψει, δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[4] (βλ. απόφαση ΔΕΕ, C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21).

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.



[2] Πλατφόρμα ACLED Explorer, με χρήση των εξής φίλτρων αναζήτησης: Country: DRC, Kinshasa, Events / Fatalities, Political Violence, Past Year, διαθέσιμη σε https://acleddata.com/platform/explorer  (ημερομηνία τελευταίας πρόσβασης 20/05/2026)

[3] Macrotrends.net, Kinshasa population, 2024, διαθέσιμο σε https://www.macrotrends.net/global-metrics/cities/20853/kinshasa/population,

[4] Εγχειρίδιο EASO, Άρθρο 15 στοιχείο γ) της οδηγίας για τις ελάχιστες απαιτήσεις ασύλου (2011/95/ΕΕ) Δικαστική ανάλυση, σελ.26-28, διαθέσιμο εδώ: https://euaa.europa.eu/sites/default/files/publications/Article-15c-QD_a-judicial-analysis-EL.pdf


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο