ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση αρ.Ε21/26
9 Νοεμβρίου 2026
[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
M. Ρ.
Αιτήτρια
Και
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
Κος Γ. Βασιλόπουλος, Δικηγόρος για Αιτήτρια
Κα Π. Βρυωνίδου, Δικηγόρος για τους καθ' ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την προσφυγή η αιτήτρια αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.07/10/26, η οποία της κοινοποιήθηκε δι’ επιστολής στις 09/10/26 και αφορά «απόφαση μεταφοράς του αιτήματος της στις αρχές της Βουλγαρίας και πως η Βουλγαρία θα είναι πλέον αρμόδια για την εξέταση του αιτήματος της», ως άκυρης, παράνομης, στερούμενης έννομου αποτελέσματος.
Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο των Διοικητικών Φάκελων (ΔΦ1, Τεκμήριο 3 - ΔΦ2, Τεκμήριο 4) που κατατέθηκαν στα πλαίσια των διευκρινήσεων, η αιτήτρια κατάγεται από το Ιράν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 04/02/25 και υπέβαλε αίτηση διεθνούς στις 13/02/25 (ερ.1-3 – ΔΦ2).
Ακολούθως υπεβλήθη (στα πλαίσια του Κανονισμού 1351/2024/ΕΕ) στις αρμόδιες αρχές της Βουλγαρίας αίτημα μετεγκατάστασης της αιτήτριας στην εν λόγω χώρα, το οποίο και έγινε αποδεκτό στις 02/10/26 (ερ.8 – ΔΦ1). Κατόπιν εξεδόθη η επίδικη εδώ απόφαση, η οποία περιέχεται στην επιστολή ημ.07/10/26, όπου αναγράφεται ότι «αποφασίστηκε ότι [η αιτήτρια θα μετεγκατασταθεί] στη Βουλγαρία, η οποία θα είναι υπεύθυνη να εξετάσει την αίτηση [της] διεθνούς προστασίας» (μετάφραση του Δικαστηρίου).
Σημειώνεται ότι στα πλαίσια της παρούσης έγινε αίτημα αναστολής της εκτέλεσης της εδώ επίδικης απόφασης μεταφοράς μέχρι την εκδίκαση της προσφυγής, στο οποίο δεν έφεραν ένσταση οι καθ’ ων η αίτηση, και σχετικό διάταγμα εξεδόθη στις 19/10/26. Ας σημειωθεί και το ότι η παρούσα καταχωρήθηκε από την ίδια την αιτήτρια προσωπικά, ακολούθως δε αυτή διόρισε δικηγόρο, ο οποίος αιτήθηκε, έλαβε άδεια (δια σχετικού διατάγματος) και καταχώρησε τροποποιημένη προσφυγή. Σημειώνεται τέλος ότι κατά την πρώτη εμφάνιση του συνηγόρου της αιτήτριας κατατέθηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη των καθ’ ων η αίτηση και σχετικής άδειας του Δικαστηρίου, δύο τεκμήρια, ήτοι βεβαίωση της Υπηρεσίας ότι ο συμβίος της αιτήτριας είναι αιτητής ασύλου και εκκρεμεί η εξέταση της μεταγενέστερης αιτήσεως ασύλου του, η οποία κρίθηκε παραδεκτή, (Τεκμήριο 1), καθώς και ενοικιαστήριο έγγραφο ημ.07/07/26, όπου συμβαλλόμενοι (ενοικιαστές) είναι η αιτήτρια και ο συμβίος της (Τεκμήριο 2).
Στην γραπτή του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, με αναφορές στα γεγονότα που συνθέτουν την υπόθεση και παραπομπές στην οικεία νομολογία, αναφέρει ότι η προσβαλλόμενη εδώ απόφαση «πάσχει λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας και λόγω μη επαρκούς αιτιολογίας», αφού, ως εξηγεί, δεν λήφθηκαν υπόψη οι «προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας […] τυχόν παράγοντες ευαλωτότητας» και ούτε έλαβαν υπόψη οι καθ’ ων η αίτηση «ανθρωπιστικούς ή άλλους προσωπικούς λόγους» και περαιτέρω δεν εξηγείται εδώ «γιατί επιλέχθηκε η Βουλγαρία […] ποια κριτήρια εφαρμόστηκαν […] ποια γεγονότα λήφθηκαν υπόψη» και γιατί «κρίθηκε κατάλληλη η συγκεκριμένη μεταφορά», σημειώνει δε σχετικώς ότι, στη βάση νομολογίας του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), «οι αρχές […] οφείλουν να εξετάσουν κατά πόσο η μεταφορά αιτητή […] είναι συμβατή με τα θεμελιώδη δικαιώματα του» και ότι «η μεταφορά απαγορεύεται όταν οι ατομικές περιστάσεις του ενδιαφερόμενου δημιουργούν πραγματικό κίνδυνος σοβαρής προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων» (βλ. σημ.3 αγόρευσης). Εισηγείται επίσης ότι, στη βάση του ενοικιαστηρίου συμβολαίου που προσκομίστηκε (Τεκμήριο 2), «αποδεικνύεται ότι [η αιτήτρια] συζεί στη […] Δημοκρατία με Ιρανό υπήκοο, ο οποίος επίσης είναι αιτητής διεθνούς προστασίας» και γι’ αυτό «η μεταφορά της Αιτήτριας στη Βουλγαρία οδηγεί αναπόφευκτα στη διάσπαση της εν λόγω συμβίωσης και επηρεάζει άμεσα την προσωπική και οικογενειακή ζωή» (βλ. σημ.3 αγόρευσης), τα οποία – κατά παράβαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης – δεν της δόθηκε η ευκαιρία να αναφέρει πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης, καθώς ουδέποτε είχε κληθεί προς τούτο.
Στη γραπτή της αγόρευση η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ’ ων η εισηγείται ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών της αιτήτριας έχει εδώ δεόντως δικογραφηθεί και ουδείς αναπτύσσεται επαρκώς, η δε γραπτή αγόρευση της δεν ακολουθεί τον κ.6 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 και γι’ αυτό θα πρέπει να απορριφθούν άπαντες ως ανεπίδεκτοι δικαστικής κρίσης, στη βάση σχετικής νομολογίας. Περαιτέρω δε αναφέρει, δια παραπομπών στην οικεία νομοθεσία, ότι η επίδικη εδώ απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση, είναι δε επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ουδέν ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου που να ανατρέπει τα ως άνω. Συγκεκριμένα, αναφορικά με τους ισχυρισμούς περί διατάραξης της οικογενειακής ζωής της αιτήτριας, αναφέρει ότι «δεν έχει στοιχειοθετηθεί ότι η επικαλούμενη συντροφική σχέση πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του μέλους οικογενείας» κατά την έννοια του αποδίδεται από το αρ.2 (8) (α) του Κανονισμού 2024/1351/ΕΕ (εφεξής ο Κανονισμός), η οποία, ως περαιτέρω αναφέρει, «δεν αποδίδεται αυτομάτως σε κάθε πρόσωπο που διατηρεί συντροφική σχέση με αιτητή διεθνούς προστασίας» (σελ.8-9 αγόρευσης). Τούτο γιατί, ως εξηγεί, παραπέμποντας και στο αρ.138 (2) (α) του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (εφεξής ο Νόμος), «ο όρος “μέλη της οικογένειας” σημαίνει, εφόσον η οικογένεια υπήρχε ήδη πριν από την άφιξη του αιτητή στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, ή του μέλους της οικογένειας στο έδαφος των κρατών μελών» και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων και «σύμβιο […] του αιτητή, νοουμένου ότι αναγνωρίζεται η πολιτική συμβίωση σύμφωνα με τον περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμο», εκ του οποίου καθίσταται σαφές ότι η αναφορά στο αρ.2 (8) (α) του Κανονισμού αφορά την Πολιτική Συμβίωση ως ορίζεται στα αρ.2, 4, 6 και 7 του περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμου του 2015, η οποία «συνιστά θεσμοθετημένη και νομικά αναγνωρισμένη σχέση, η σύναψη της οποίας προϋποθέτει την τήρηση συγκεκριμένης διαδικασίας και την έκδοση του προβλεπόμενου πιστοποιητικού» (σελ.12 αγόρευσης). Σε κάθε δε περίπτωση, ως επί των ως άνω αναφέρεται, η αιτήτρια δεν είχε γνωστοποιήσει στους καθ’ ων η αίτηση την ύπαρξη της σχέσης της με τον συμβίο της πριν από τη λήψη της επίδικης απόφασης.
Επιπροσθέτως των ως άνω, ως αναφέρεται, η διαδικασία και οι προϋποθέσεις του αρ.67 του Κανονισμού έχουν τηρηθεί πλήρως, ως και η διαδικασία που προβλέπεται από το αρ.17 (1) του Εκτελεστικού Κανονισμού 2025/2055/ΕΕ αφού, ως και στο έντυπο ANNEX IV, PART I (ερ.1-5, ΔΦ1) καταγράφεται, έχουν ληφθεί υπόψη οι προσωπικές περιστάσεις της αιτήτριας και το ότι χρήζει ειδικών διαδικαστικών εγγυήσεων, οι δε πληροφορίες αυτές διαβιβάστηκαν προς τις αρχές της Βουλγαρίας και η μετεγκατάσταση της επιβεβαιώθηκε από τις αρμόδιες αρχές της Βουλγαρίας (βλ. ANNEX IV, PART II.a - ερ.8, ΔΦ1), τα οποία και καταδεικνύουν ότι έγινε εν προκειμένου δέουσα έρευνα. Είναι δε σύννομη η επίδικη απόφαση και ερείδεται στα αρ.67 (10) του Κανονισμού και 146 του Νόμου και έχει εκδοθεί κατά τη διαδικασία που προβλέπεται από την οικεία νομοθεσία. Σχετικά με όσα αφορούν το αρ.4 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής ο Χάρτης), αναφέρεται, δια παραπομπών στη νομολογία του ΔΕΕ, ότι δεν υφίσταται εδώ κίνδυνος απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης της αιτήτριας στη Βουλγαρία, αφού, ως επί τούτου εισηγούνται οι καθ’ ων η αίτηση «η επίκληση της ανωτέρω νομολογίας δεν αρκεί, αφ’ εαυτής, για τη στοιχειοθέτηση παραβίασης του [αρ.4] του Χάρτη, χωρίς να αποδεικνύεται, βάσι των συγκεκριμένων πραγματικών περιστάσεων, ότι η μετεγκατάσταση της Αιτήτριας θα» εξέθετε αυτήν σε τέτοιο κίνδυνο (σελ.22 αγόρευσης). Αναφορικά τέλος με την ισχυριζόμενη παράβαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης αναφέρεται ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται ρητώς εκ της οικείας νομοθεσίας και – σε κάθε περίπτωση, ως αναφέρει κάνοντας παραπομπή στην υπόθεση C-383/13 (ΔΕΕ) – δεδομένου ότι εδώ δεν θα διαφοροποιείτο η κατάληξη τους, δεν οδηγεί σε ακυρότητα την επίδικη απόφαση μια τέτοια παράβαση.
Κατά τις διευκρινήσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών επανέλαβαν κατ’ ουσία τις θέσεις τους ως καταγράφονται στις γραπτές αγορεύσεις που καταχωρήθηκαν.
Τα ανωτέρω συνοψίζουν τα επιχειρήματα και τις θέσεις των μερών.
Προέχει η ενασχόληση με το ότι, ως αναφέρει ο συνήγορος της, η αιτήτρια στερήθηκε εδώ του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης (πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης), που – ως εισηγήθηκε – συνιστά παράβαση ουσιώδους τύπου και καθιστά ακυρωτέα (άνευ ετέρου) την επίδικη πράξη, παραπέμποντας προς τούτο στη C-277/21, M.M., ημ.22/11/12 και C-228/21, Unita Dublino, ημ.30/11/23, αποφάσεις του ΔΕΕ. Επί τούτου οι καθ’ ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι, εκ της συνδυαστικής ανάγνωσης του αρ.67 (3), (4), (8) και (10) του Κανονισμού, δεν ήταν αναγκαία η ακρόαση της αιτήτριας πριν τη λήψη της επίδικης απόφασης, αφού - ως επί τούτου επιχειρηματολογούν – δεν προνοείται η προηγούμενη συγκατάθεση της αιτητρίας (δεδομένου ότι δεν είναι δικαιούχος αλλά αιτήτρια διεθνούς προστασίας), έχουν δε ληφθεί υπόψη όλες οι περιστάσεις που την αφορούν (βλ. ερ.1-3, Τεκμήριο 3) και – σε κάθε περίπτωση – στη βάση της C-383/13 PPU, M.G. and N.R., ημ.10/09/13 (ΔΕΕ), ένας τέτοιος ισχυρισμός (παραβίαση του δικαιώματος ακρόασης) θα πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα του κατά πόσο το αποτέλεσμα της κατά περίπτωση επίδικης πράξης θα ήταν διαφορετικό αν δεν παραλειπόταν η ακρόαση, στα πλαίσια δε της υπό κρίση υπόθεσης «δεν έχει τεκμηριωθεί […] ότι η ενδεχόμενη διαδικαστική πλημμέλεια στέρησε από την Αιτήτρια τη δυνατότητα προβολής ουσιωδών περιστάσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαφορετικό αποτέλεσμα της διοικητικής διαδικασίας» (βλ. παρ.92 αγόρευσης καθ’ ων).
Επί του νομικού πλαισίου παραθέτω τα εξής.
Το αρ.67 (3) του Κανονισμού, με τίτλο «Διαδικασία πριν από τη μετεγκατάσταση» προνοεί τα εξής:
«Όταν πρόκειται να πραγματοποιηθεί μετεγκατάσταση, το επωφελούμενο κράτος μέλος προσδιορίζει τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να μετεγκατασταθούν. […]
Το κράτος μέλος λαμβάνει υπόψη, κατά περίπτωση, την ύπαρξη ουσιαστικών δεσμών, όπως αυτών που βασίζονται σε οικογενειακά ή πολιτιστικά κριτήρια, μεταξύ του ενδιαφερόμενου προσώπου και του κράτους μέλους μετεγκατάστασης. Για τον σκοπό αυτό, το επωφελούμενο κράτος μέλος παρέχει τη δυνατότητα στα πρόσωπα που πρόκειται να μετεγκατασταθούν να ενημερώσουν σχετικά με την ύπαρξη ουσιαστικών δεσμών με συγκεκριμένα κράτη μέλη και να παρουσιάσουν σχετικές πληροφορίες και τεκμηρίωση για τον προσδιορισμό των εν λόγω δεσμών. Η δυνατότητα αυτή δεν συνεπάγεται δικαίωμα επιλογής συγκεκριμένου κράτους μέλους μετεγκατάστασης σύμφωνα με το παρόν άρθρο.»
Σχετικώς, το αρ.43 (1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (158(I)/1999), προνοεί ότι «[το] δικαίωμα ακρόασης παρέχεται, εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο νόμος προβλέπει ρητά, σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή από τη λήψη διοικητικού μέτρου που είναι πειθαρχικής φύσης ή που έχει το χαρακτήρα της κύρωσης ή που είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης.».
Το αρ.41 (2) του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Χάρτης) προνοείται ότι το Δικαίωμα Χρηστής Διοίκησης περιλαμβάνει «το δικαίωμα κάθε προσώπου σε προηγούμενη ακρόαση προτού ληφθεί ατομικό μέτρο εις βάρος του».
Στη C-383/13 PPU, M.G. and N.R., ημ.10/09/13 (ΔΕΕ) αναφέρονται τα εξής σχετικά, με τη σημείωση πως, παρότι αφορά το ζήτημα προηγούμενης ακρόασης επί διατάγματος κράτησης (αιτητή ασύλου), θεωρώ ότι τα όσα αναφέρονται σχετικά με το δικαίωμα αυτό τυγχάνουν – τηρουμένων των αναλογιών – οριζόντιας εφαρμογής, επί πάσης υπόθεσης όπου προωθείται τέτοιος ισχυρισμός ενώπιον Δικαστηρίου πλήρους δικαιοδοσίας, ως και το παρόν Δικαστήριο:
«39. Συνεπώς, αφενός, κάθε πλημμέλεια κατά την άσκηση των δικαιωμάτων άμυνας στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας παρατάσεως της με σκοπό την απομάκρυνση κρατήσεως υπηκόου τρίτης χώρας δεν δύναται να αποτελέσει προσβολή των δικαιωμάτων αυτών. Αφετέρου, κάθε μη τήρηση ειδικά του δικαιώματος ακροάσεως δεν είναι επομένως ικανή να καταστήσει εκ συστήματος παράνομη, υπό την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 2, τελευταίο εδάφιο, της οδηγίας 2008/115, την εκδοθείσα απόφαση, οπότε δεν συνεπάγεται αυτομάτως την απόλυση του συγκεκριμένου υπηκόου.
40. Πράγματι, για να διαπιστωθεί μια τέτοια παρανομία, ο εθνικός δικαστής οφείλει να εξακριβώσει, όταν εκτιμά ότι πρόκειται για πλημμέλεια θίγουσα το δικαίωμα ακροάσεως, αν, σε συνάρτηση με τις πραγματικές και νομικές περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, η επίμαχη διοικητική διαδικασία θα είχε μπορέσει να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα λόγω του ότι οι συγκεκριμένοι υπήκοοι τρίτων χωρών θα είχαν μπορέσει να προβάλουν στοιχεία ικανά να δικαιολογήσουν την απόλυσή τους.»
Στη C-517/17, Milkiyas Addis, ημ.16/07/20 (ΔΕΕ), όπου εξετάστηκαν από το Δικαστήριο οι συνέπειες παράβασης της υποχρέωσης παροχής στον αιτούντα διεθνή προστασία της δυνατότητας προσωπικής συνέντευξης από τη διοίκηση (εκεί πριν από λήψη απόφασης περί απαραδέκτου), αναφέρονται τα εξής, τα οποία θεωρώ τυγχάνουν, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής και εν προκειμένω:
«71. Πρέπει να προστεθεί, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου, ότι δεν αρκούν για να θεραπεύσουν την έλλειψη ακρόασης ούτε η δυνατότητα του αιτούντος να εκθέσει εγγράφως, στην προσφυγή του, τα στοιχεία που θέτουν υπό αμφισβήτηση το κύρος της απόφασης περί απαραδέκτου η οποία ελήφθη επί της αίτησής του προστασίας, ούτε η βάσει του εθνικού δικαίου υποχρέωση της αποφαινόμενης αρχής και του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται της προσφυγής να διερευνούν αυτεπαγγέλτως όλα τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά. […] Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 59 έως 69 της παρούσας απόφασης, ελλείψει προσωπικής συνέντευξης ενώπιον της αποφαινόμενης αρχής, μόνον όταν πραγματοποιηθεί τέτοια συνέντευξη ενώπιον του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται προσφυγής κατά της απόφασης περί απαραδέκτου την οποία έλαβε η αρχή αυτή και τηρουμένων όλων των προϋποθέσεων που προβλέπονται από την οδηγία περί διαδικασιών, είναι δυνατόν να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος ακρόασης σε αυτό το μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας.
[…]
73. Εν κατακλείδι, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει αν, στο πλαίσιο της διαδικασίας της κύριας δίκης, δόθηκε ή μπορεί ακόμη να δοθεί στον Μ. Addis η δυνατότητα ακρόασης, τηρουμένων πλήρως των προϋποθέσεων και των θεμελιωδών εγγυήσεων που έχουν εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να εκθέσει αυτοπροσώπως, σε γλώσσα την οποία κατέχει, την άποψή του σχετικά με την εφαρμογή στην περίπτωσή του του λόγου που προβλέπεται από το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας αυτής. Σε περίπτωση που το εν λόγω δικαστήριο κρίνει ότι η δυνατότητα αυτή δεν μπορεί να εξασφαλιστεί στον ενδιαφερόμενο στο πλαίσιο της διαδικασίας προσφυγής, σ’ αυτό εναπόκειται να ακυρώσει την απορριπτική απόφαση και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον της αποφαινόμενης αρχής.»
Σημειώνεται ότι τα λεχθέντα στην Milkiyas (ανωτέρω) υιοθετήθηκαν και στην Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.12/2025, B. A. ν. Δημοκρατίας, ημ.18/12/25 (Διοικητικό Εφετείο).
Εκ της ως άνω νομολογίας προκύπτει ότι μόνο όπου δεν «δόθηκε […] η δυνατότητα ακρόασης, τηρουμένων πλήρως των προϋποθέσεων και θεμελιωδών εγγυήσεων» στα πλαίσια της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας, το Δικαστήριο θα πρέπει «να ακυρώσει την απορριπτική απόφαση και να αναπέμψει την υπόθεση» (βλ. Milkiyas Addis, σκέψη 73, ανωτέρω). Ας σημειωθεί εδώ ότι και στη C-228/21 (ανωτέρω), την οποία επικαλείται ο συνήγορος της αιτήτριας, σκέψη 124, σε σύμπνοια και με την ως άνω νομολογία, διευκρινίζεται ότι σε προσφυγή κατά αποφάσεως μεταφοράς [στα πλαίσια τότε του Κανονισμού (ΕΕ) 603/2013, ονομαζόμενου «Δουβλίνο ΙΙΙ»] «η οποία βάλλει κατά της μη διεξαγωγής προσωπικής συνέντευξης που προβλέπεται» η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, «εκτός αν η εθνική νομοθεσία επιτρέπει στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, στο πλαίσιο της εν λόγω προσφυγής, να εκθέσει αυτοπροσώπως όλα τα επιχειρήματά του κατά της ως άνω απόφασης με ακρόαση που πληροί τις προϋποθέσεις και τις εγγυήσεις του άρθρου 5 και τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι ικανά να τροποποιήσουν την ίδια απόφαση».
Ενόψει των ως άνω, επανερχόμενος στην ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου διαδικασία σημειώνω ότι στην αιτήτρια και τον συνήγορο της δόθηκε δεόντως η ευκαιρία να αναφέρει οτιδήποτε επιθυμεί σε σχέση με την επίδικη απόφαση και μάλιστα, με τη σύμφωνο γνώμη των καθ’ ων η αίτηση, προσκομίστηκαν τα Τεκμήρια 1 και 2. Συνεπώς η επίδικη απόφαση δεν καθίσταται ακυρωτέα άνευ ετέρου για τον λόγο και μόνο ότι – όντως, δεδομένου ότι ουδέν προκύπτει σχετικώς από το περιεχόμενο των ΔΦ – η αιτήτρια στερήθηκε εδώ του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης.
Λεχθέντων των ως άνω, προτού προχωρήσω, παρεμβάλλω τα εξής αναφορικά με την έκταση και φύση του ελέγχου που ασκεί το Δικαστήριο σε υποθέσεις ως η παρούσα.
Στα πλαίσια υποθέσεων ως η παρούσα ένας αιτητής «έχει το δικαίωμα άσκησης πραγματικής προσφυγής κατά απόφασης μεταφοράς ενώπιον δικαστηρίου με τη μορφή ένδικου μέσου ή επανεξέτασης, τόσο για τα πραγματικά όσο και για τα νομικά στοιχεία» [αρ.43 (1) και αρ.67 (13) του Κανονισμού], εκ του οποίου προκύπτει ότι το Δικαστήριο, κατά τη ρητή πρόνοια του Κανονισμού, που ως υπερκείμενος κανόνας δικαίου τυγχάνει άμεσης εφαρμογής (αρ.1Α του Συντάγματος και αρ.288 Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) κέκτηται δικαιοδοσίας να εξετάζει επί της ουσίας τα ενώπιον του στοιχεία, περιοριζόμενο όμως μόνο στις υπό (α) μέχρι (γ) του αρ.43 (1) πτυχές της προσβαλλόμενης απόφασης.
Προχωρώ λοιπόν σε αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων, επί της ουσίας, σε σχέση με το κατά πόσο «η μεταφορά θα έχει ως αποτέλεσμα να θέσει σε πραγματικό κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης το ενδιαφερόμενο πρόσωπο κατά την έννοια του άρθρου 4 του Χάρτη», ή «αν υπάρχουν περιστάσεις μεταγενέστερες της απόφασης μεταφοράς που είναι καθοριστικές για την ορθή εφαρμογή του παρόντος κανονισμού» ή, τέλος, «αν παραβιάστηκαν τα άρθρα 25 έως 28 και το άρθρο 34» [βλ. αρ.43 (1) (α) (β) (γ) Κανονισμού]. Υπενθυμίζω ότι το αρ.67 (13) του Κανονισμού προνοεί την τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογή – μεταξύ άλλων – του αρ.43 του ιδίου Κανονισμού και σε περιπτώσεις ως η παρούσα, ήτοι διαδικασίας μετεγκατάστασης.
Παρεμβάλλω ότι η έκταση του πλήρους και ex nunc ελέγχου που επιβάλλει το αρ.46 της Οδηγίας 2013/32/ΕΕ έχει διευκρινιστεί (εκ νέου) και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του ΔΕΕ στη C-198/25, S., ημ.04/06/26, όπου λέχθηκαν τα εξής σχετικά, τα οποία, ενόψει του ότι το επίδικο αρ.43 του Κανονισμού κάνει λόγο για «πραγματική προσφυγή», τυγχάνουν κατ’ αναλογία εφαρμογής και εν προκειμένω:
«30. Πράγματι, το άρθρο 46, παράγραφος 1, της οδηγίας 2013/32 αναγνωρίζει στους αιτούντες διεθνή προστασία δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου κατά των αποφάσεων που αφορούν την αίτησή τους. Το άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας καθορίζει το περιεχόμενο του δικαιώματος αυτού, διευκρινίζοντας ότι τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την οδηγία πρέπει να μεριμνούν ώστε το δικαστήριο ενώπιον του οποίου προσβάλλεται απόφαση επί αιτήσεως διεθνούς προστασίας να πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με την οδηγία [2011/95]» (βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 106, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C-758/24 και C-759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 76).
[…]
32. Στο πλαίσιο αυτό, αφενός, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι ο όρος «ex nunc» αναδεικνύει την υποχρέωση του δικαστή, κατά την εκτίμηση που πραγματοποιεί, να λαμβάνει υπόψη τυχόν νέα στοιχεία τα οποία έχουν προκύψει μετά την έκδοση της απόφασης κατά της οποίας βάλλει η προσφυγή (αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 111, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C-758/24 και C-759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 82).
[…]
34. Αφετέρου, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι ο επιθετικός προσδιορισμός «πλήρης» που παρατίθεται στο άρθρο 46, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/32 επιβεβαιώνει ότι ο δικαστής οφείλει να εξετάζει τόσο τα στοιχεία που έλαβε ή θα έπρεπε να είχε λάβει υπόψη η αποφαινόμενη αρχή όσο και τα στοιχεία που ανέκυψαν μετά την έκδοση της απόφασης της εν λόγω αρχής (αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, σκέψη 113, και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C-758/24 και C-759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 83).
[…]
38. Τούτο σημαίνει ότι το δικαστήριο αυτό μπορεί να λάβει υπόψη στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν κατά τη διαδικασία της προσφυγής, αλλά δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα κατά το διοικητικό στάδιο.»
Επανερχόμενος στα ενώπιον μου στοιχεία σημειώνω ότι, ως προκύπτει από τους ΔΦ, τις δηλώσεις του συνηγόρου της και Τεκμήρια 1-2, η αιτήτρια έχει εισέλθει στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 04/02/25, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στις 13/02/25 (με αναφερόμενο εκεί λόγο δίωξης λόγω μεταστροφής της στον Χριστιανισμό), έχει γίνει αξιολόγηση ευαλωτότητας της αιτήτριας με αρνητική ένδειξη και παραπέμφθηκε στις απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις, η εξέταση της αίτηση της εκκρεμεί, έχει πρόβλημα Θυροειδούς και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, έχει δε συλληφθεί από τις Αρχές στον αερολιμένα Πάφου με πλαστό διαβατήριο, είχε ασκηθεί ποινική δίωξη (της οποίας η κατάληξη είναι άγνωστη) και διατηρεί δεσμό με αιτητή ασύλου (ομοεθνή της), με τον οποίο και συζούν από την 01/07/26, η δε (ενήλικη) αδελφή της βρίσκεται ομοίως στη Δημοκρατία και είναι αιτήτρια ασύλου.
Επί της ουσίας το μόνο ζήτημα που κατ’ ουσία θέτει ο συνήγορος της αιτήτριας αφορά τον δεσμό της με ομοεθνή της, που – ως ανέφερε – συνιστά «ουσιώδη προσωπική περίσταση» και ενόψει τούτου, ως εισηγείται, «η μεταφορά της Αιτήτριας στη Βουλγαρία οδηγεί αναπόφευκτα στη διάσπαση της εν λόγω συμβίωσης και επηρεάζει άμεσα την προσωπική και οικογενειακή ζωή» (βλ. σημ.3 αγόρευσης αιτήτριας).
Επί της νομικής πτυχής του ως άνω ζητήματος παρατηρώ τα εξής.
Τα αρ.26-28, στα οποία παραπέμπει το αρ.43 (1) (γ) του Κανονισμού, κάνουν λόγο για μέλη οικογένειας που έχουν ζητήσει διεθνή προστασία [βλ. και αρ.67 (6)]. Στο αρ.3 (8) του Κανονισμού ορίζεται ότι στα «μέλη οικογενείας» περιλαμβάνεται, «εφόσον η οικογένεια ήδη υπήρχε πριν από την άφιξη του αιτούντος ή του μέλους της οικογένειας στο έδαφος των κρατών μελών […] σύντροφος που διατηρεί σταθερή σχέση με τον αιτούντα σε ελεύθερη ένωση, υπό την προϋπόθεση ότι το δίκαιο ή η πρακτική του οικείου κράτους μέλους αντιμετωπίζει τα άγαμα ζεύγη κατά τρόπο παρόμοιο με τον ισχύοντα για τα έγγαμα ζεύγη βάσει του δικαίου περί υπηκόων τρίτων χωρών». Στο δε αρ.138 (2) (α) του Νόμου προνοείται ότι ο όρος «μέλη της οικογενείας» (κατά τα διαλαμβανόμενα στον Κανονισμό) περιλαμβάνει «τον σύμβιο […] του αιτητή, νοουμένου ότι αναγνωρίζεται η πολιτική συμβίωση σύμφωνα με τον περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμο». Ανατρέχοντας τώρα στον περί Πολιτικής Συμβίωσης Νόμο του 2015 καθίσταται προφανές ότι για την αναγνώριση μιας πολιτικής συμβίωσης απαιτούνται προϋποθέσεις και διατυπώσεις (μεταξύ των οποίων η έκδοση σχετικού προς τούτο πιστοποιητικού), τα οποία δεν υφίστανται εδώ. Σε κάθε δε περίπτωση δεν πρόκειται για δεσμό που υφίστατο πριν από την άφιξη της αιτήτριας στη Δημοκρατία, αφού ουδέν περί τούτου ελέχθη. Συνεπώς ο συμβίος της δεν λογίζεται ως μέλος της οικογενείας της κατά τις διατάξεις του Κανονισμού.
Για σκοπούς πληρότητας, ενόψει των αιτιάσεων του συνηγόρου της αιτήτριας ότι τίθεται εδώ – ως ανέφερε – ζήτημα ενωσιακού δικαίου (επικαλούμενος και το αρ.8 της ΕΣΔΑ), ανεξαρτήτως του αν υπάγεται ο δεσμός της αιτήτριας στην έννοια του μέλους οικογενείας, θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν θεωρώ πως εδώ η συμβίωση/δεσμός της αιτήτριας με ομοεθνή της πληροί τις προϋποθέσεις για να θεωρηθεί αυτή ως «εκ των πραγμάτων οικογενειακός δεσμός» (“de facto family”), σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).
Σχετικώς, σε πρόσφατη απόφαση του στην αιτ. 44051/20, Usha Kumari v. Netherlands, ημ.19/11/24, το ΕΔΔΑ ανέφερε τα εξής σχετικά (σε δική μου μετάφραση):
«34. Όσον αφορά το ζήτημα της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας «οικογενειακής ζωής», το Δικαστήριο έκρινε ότι πρόκειται ουσιαστικά για πραγματικό ζήτημα που εξαρτάται από την ύπαρξη στενών προσωπικών δεσμών. Η έννοια της «οικογένειας» στο άρθρο 8 μπορεί επίσης να περιλαμβάνει de facto «οικογενειακούς δεσμούς» (βλ. Marckx κατά Βελγίου, 13 Ιουνίου 1979, § 31, Σειρά A αρ. 31· K. και T. κατά Φινλανδίας [GC], αριθ. 25702/94, § 150, ΕΔΑΔ 2001-VII· Emonet και άλλοι κατά Ελβετίας, αριθ. 39051/03, § 37, 13 Δεκεμβρίου 2007· και Paradiso και Campanelli v. Ιταλία [GC], αριθ. 25358/12, § 140, 24 Ιανουαρίου 2017).
35. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η οικογενειακή ζωή για τους σκοπούς του άρθρου 8 της Σύμβασης περιορίζεται συνήθως στον πυρήνα της οικογένειας (βλ. Slivenko κατά Λετονίας [GC], αριθ. 48321/99, §§ 94 και 97, ΕΔΑΔ 2003-X) και ότι δεν θα υπάρχει οικογενειακή ζωή μεταξύ γονέων και ενήλικων παιδιών ή ενήλικων αδελφών, εκτός εάν μπορούν να αποδείξουν «πρόσθετα στοιχεία εξάρτησης, που περιλαμβάνουν περισσότερους από τους συνήθεις συναισθηματικούς δεσμούς» (βλ., μεταξύ άλλων αρχών, Kwakye-Nti και Dufie κατά Κάτω Χωρών (δεκ.), αριθ. 31519/96, 7 Νοεμβρίου 2000· Senchishak, ό.π., § 55· και Emonet κ.λπ., ό.π., § 35).
36. Η ερμηνεία αυτή προέρχεται από το πλαίσιο της οικογενειακής επανένωσης (βλ. S. και S. κατά Ηνωμένου Βασιλείου, αριθ. 10375/83, απόφαση της Επιτροπής της 10ης Δεκεμβρίου 1984, αποφάσεις και εκθέσεις 40, σ. 196) και έχει ακολουθηθεί σε άλλα πλαίσια. Στο πλαίσιο της απέλασης εγκατεστημένων μεταναστών, το Δικαστήριο έχει κάνει εξαίρεση για τους νεαρούς ενήλικες που εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους και δεν έχουν ακόμη δημιουργήσει δική τους οικογένεια (βλ. συμβουλευτική γνώμη σχετικά με το δικονομικό καθεστώς και τα δικαιώματα του βιολογικού γονέα σε διαδικασίες υιοθεσίας ενηλίκου [GC], αίτηση αριθ. P16-2022-001, Ανώτατο Δικαστήριο της Φινλανδίας, § 50, 13 Απριλίου 2023). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τεκμαίρεται η «εξάρτηση» (βλ. Maslov κατά Αυστρίας [GC], αριθ. 1638/03, § 62, ΕΔΔΑ 2008, και Savran κατά Δανίας [GC], αριθ. 57467/15, § 174, 7 Δεκεμβρίου 2021).»
Στην αιτ. 39051/03, Emonet a. o. v. Switzerland, ημ.13/12/07, αναφέρονται τα εξής:
«33. Σύμφωνα με τη νομολογία του, το Δικαστήριο σημείωσε ότι το ζήτημα της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας «οικογενειακής ζωής» είναι ουσιαστικά ένα πραγματικό ζήτημα που εξαρτάται από την ύπαρξη στενών προσωπικών δεσμών (Marckx κατά Βελγίου, απόφαση της 13ης Ιουνίου 1979, σειρά A αριθ. 31, σ. 14 κ.ε., § 31, και K. και T. κατά Φινλανδίας [GC], αριθ. 25702/94, § 150, ΕΔΑΔ 2001-VII).
34. Επισημαίνει ότι η έννοια της "οικογένειας", για τους σκοπούς του άρθρου 8, δεν περιορίζεται μόνο στις σχέσεις που συνδέονται με τον γάμο, αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει και άλλους de facto "οικογενειακούς δεσμούς" όπου οι σύντροφοι ζουν μαζί χωρίς να είναι παντρεμένοι (βλ., μεταξύ άλλων αποφάσεων, Johnston κ.λπ. κατά Ιρλανδίας, απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1986, σειρά A αριθ. 112, σ. 25, § 55· Keegan κατά Ιρλανδίας, απόφαση της 26ης Μαΐου 1994, σειρά A αριθ. 290, σ. 17, § 44· Kroon κ.λπ. κατά Κάτω Χωρών, απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 1994, σειρά A αριθ. 297-C, σ. 55 επ., § 30· και X, Y και Z κατά Ηνωμένου Βασιλείου, απόφαση της 22ας Απριλίου 1997, Recueil des arrêts et décisions 1997-II, σ. 629, § 36).»
Σημειώνεται περαιτέρω ότι στην αιτ. αρ.9697/82, Johnston a.o. v. Ireland, ημ.18/12/86 (ΕΔΔΑ), η οποία μνημονεύεται και στην Emonet (ανωτέρω), η υπαγωγή μιας σχέσης ή συμβίωσης στην από το αρ.8 (ΕΣΔΑ) προστατευόμενη «οικογενειακή ζωή» προϋποθέτει μακρά συμβίωση και δεσμούς που υπερβαίνουν συνήθη συναισθηματικό δεσμό, οι οποίοι προσδίδουν στη συμβίωση/σχέση μια διάσταση «οικογενειακής ζωής» και επιτρέπουν την υπαγωγή στο εν λόγω άρθρο. Εν προκειμένω, ως και η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση εισηγείται, ουδέν αναφέρθηκε το οποίο θα επέτρεπε την υπαγωγή του δεσμού της αιτήτριας με ομοεθνή της στην έννοια της οικογενειακής ζωής.
Θα πρέπει δε να σημειωθεί περαιτέρω ότι, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου γίνεται δεκτό ότι υφίσταται οικογενειακή ζωή μεταξύ των ενδιαφερόμενων, στην αίτηση αρ.12738/10, Jeunesse v. The Netherlands [1], ημ.03/10/14, με παραπομπές στην πλούσια νομολογία του επί του ζητήματος, το ΕΔΔΑ ανέφερε τα εξής σχετικά:
«108. Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι αν η οικογενειακή ζωή δημιουργήθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο τα εμπλεκόμενα πρόσωπα γνώριζαν ότι το καθεστώς μετανάστη ενός εξ αυτών ήταν τέτοιο ώστε η συνέχιση της οικογενειακής ζωής εντός του κράτους υποδοχής θα ήταν εξαρχής επισφαλής. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όταν συμβαίνει αυτό, είναι πιθανό μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις η μετακίνηση του αλλοδαπού μέλους της οικογένειας να συνιστά παραβίαση του άρθρου 8 (βλ. Abdulaziz, Cabales και Balkandali κατά Ηνωμένου Βασιλείου, απόφαση της 28ης Μαΐου 1985, σειρά Α αριθ. 94, σ. 94, § 68; Mitchell κατά Ηνωμένου Βασιλείου (απόφ.), αριθ. 40447/98, 24 Νοεμβρίου 1998· Ajayi και άλλοι κατά Ηνωμένου Βασιλείου (απόφ.), αριθ. 27663/95, 22 Ιουνίου 1999· M. κατά Ηνωμένου Βασιλείου (απόφ.), αριθ. 25087/06, 24 Ιουνίου 2008· Rodrigues da Silva και Hoogkamer κατά Κάτω Χωρών, ό.π., § 39· Arvelo Aponte κατά Κάτω Χωρών, ό.π., §§ 57-58· και Butt v. Νορβηγία, όπ.π., § 78).».
Είναι συνεπώς εκ των ανωτέρω κατάληξη μου ότι ο δεσμός και συμβίωση της αιτήτριας με ομοεθνή της αιτητή ασύλου, παρότι δεν παραγνωρίζεται η θλίψη που ενδεχομένως να προκληθεί σ’ αυτή εκ του (εκ των πραγμάτων) αποχωρισμού της από το άτομο αυτό, δεν μπορεί να υπαχθεί στην έννοια της «οικογενειακής ζωής» (ενδεχομένως δε, ακόμα και αν υπαγόταν, να μην ήταν αρκετή, ενόψει και της ως άνω νομολογίας του ΕΔΔΑ, για να αποτελέσει τροχοπέδη στην επίδικη μετεγκατάσταση, άνευ ετέρου). Καταλήγω λοιπόν ότι η μετεγκατάσταση της αιτήτριας στη Βουλγαρία είναι συμβατή με το αρ.8 της ΕΣΔΑ και σημειώνω, αν και ουδέν προωθήθηκε τελικά περί τούτου, ότι ούτε η ύπαρξη της αδελφής της αιτήτριας στη Δημοκρατία μπορεί να υπαχθεί στην ως άνω έννοια, στην απουσία ειδικής σχέσης εξάρτησης (δεδομένου ότι αμφότερες είναι ενήλικες).
Ενόψει των ως άνω – σε σχέση με τις επί τούτου αιτιάσεις του συνηγόρου της αιτήτριας - θα πρέπει να σημειωθεί ότι η πρόνοια του αρ.67 (3) του Κανονισμού που επιβάλλει όπως η αρμόδια αρχή λαμβάνει «υπόψη, κατά περίπτωση, την ύπαρξη ουσιαστικών δεσμών, όπως αυτών που βασίζονται σε οικογενειακά ή πολιτιστικά κριτήρια» αφορά, ως ρητώς αναφέρεται, την τυχόν ύπαρξη δεσμών «μεταξύ του ενδιαφερόμενου προσώπου και του κράτους μέλους μετεγκατάστασης» και όχι με το επωφελούμενο κράτος (εδώ τη Δημοκρατία), είναι δε στο πλαίσιο τούτο που προνοεί διεξαγωγή συνέντευξης με τον ενδιαφερόμενο, τονίζοντας, σε κάθε περίπτωση, ότι «δεν συνεπάγεται δικαίωμα επιλογής συγκεκριμένου κράτους μέλους μετεγκατάστασης σύμφωνα με το παρόν άρθρο». Είναι λοιπόν κατάληξη μου ότι οι εν λόγω πρόνοιες δεν διαφοροποιούν την ως άνω κατάληξη μου ότι εν προκειμένω δεν υφίστανται εμπόδια για την μετεγκατάσταση της αιτήτριας στη βάση των επικαλούμενων δεσμών της με άτομα που διαμένουν στη Δημοκρατία, είτε του συμβίου/δεσμού της, είτε της αδελφής της. Άλλωστε θεωρώ ότι, ακόμα και αν η ως άνω πρόνοια αφορούσε και την εξέταση των κριτηρίων αυτών σε σχέση με το επωφελούμενο κράτος, η έννοια «οικογενειακά κριτήρια» δεν θα μπορούσε να αποκλίνει από την εκ της ως άνω νομολογίας του ΕΔΔΑ οριζόμενη «οικογενειακή ζωή», αφού σε μια τέτοια περίπτωση θα επιτρεπόταν η ματαίωση της, ως εν προκειμένω, απόφασης μετεγκατάστασης στη βάση προτιμήσεων ή και εφήμερων σχέσεων. Για τους ίδιους λόγους δεν θεωρώ ότι διαφοροποιούνται τα ως άνω από την αναφορά στο αρ.67 (4) σε «ουσιαστικούς δεσμούς με άλλο κράτος μέλος», όπου διευκρινίζεται άλλωστε ότι μόνο όταν «το πρόσωπο προς μετεγκατάσταση είναι δικαιούχος διεθνούς προστασίας», αυτή γίνεται «μόνο μετά τη γραπτή συναίνεσή του».
Εκ των ως άνω προκύπτει ότι δεν εντοπίζονται εδώ περιστάσεις που εμπίπτουν στα όσα αναφέρονται στο αρ.43 (1) (β) και (γ) του Κανονισμού.
Περαιτέρω δεν εντοπίζω εδώ ότι η μετεγκατάσταση της αιτήτριας «θα έχει ως αποτέλεσμα να θέσει σε πραγματικό κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης [την αιτήτρια] κατά την έννοια του άρθρου 4 του Χάρτη» [αρ.43 (1) (α) του Κανονισμού], ως θα εξηγήσω πιο κάτω.
Σημειώνω ότι στην απόφαση του ΔΕΕ στις συνεκδικασθείσες υπ. C-411/10, Ν.S. και C-493/10, Μ.Ε., 21/12/11, επί της εφαρμογής του Κανονισμού «Δουβλίνο ΙΙ», ως ίσχυε τότε, διευκρίνισε ότι «το δίκαιο της Ένωσης δεν επιτρέπει την εφαρμογή αμάχητου τεκμηρίου περί του ότι το κράτος μέλος το οποίο ορίζεται ως υπεύθυνο βάσει του κανονισμού […] σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα της Ένωσης». Ως προκύπτει από τις αποφάσεις το ΔΕΕ στις C-578/16 PPU και C-394/12, S.A., ημ.16/02/17 και ημ.10/12/13, αντίστοιχα, εναπόκειται στον αιτητή να επικαλεστεί, σε συγκεκριμένη βάση, «την ύπαρξη συστημικών πλημμελειών όσον αφορά τη διαδικασία χορηγήσεως ασύλου και τις συνθήκες υποδοχής των αιτούντων άσυλο στο κράτος μέλος αυτό οι οποίες αποτελούν σοβαρούς και αποδεδειγμένους λόγους που να πείθουν ότι ο εν λόγω αιτών θα διατρέξει ουσιαστικό κίνδυνο να υποστεί απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, κατά την έννοια του άρθρου 4 του Χάρτη» (C-394/12, σκέψη 62). Παρότι λοιπόν το τεκμήριο σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν είναι αμάχητο, εντούτοις όμως «τεκμαίρεται ότι η μεταχείριση των αιτούντων άσυλο σε κάθε κράτος μέλος είναι σύμφωνη με τις απαιτήσεις του Χάρτη, τη Σύμβαση της Γενεύης και την ΕΣΔΑ» (C-411/10, σκέψη 80), το δε τεκμήριο τούτο «πρέπει να θεωρηθεί μαχητό» (C-411/10, σκέψη 104) και δύναται να ανατραπεί μόνο όπου γίνεται (ειδική και συγκεκριμένη) επίκληση «συστημικών πλημμελειών», η δε γενική και αόριστη επίκληση τέτοιου κινδύνου (ως εν προκειμένω) δεν αρκεί.
Ενόψει της ως άνω κατάληξης μου αξίζει να σημειωθεί ότι θα μπορούσε, δεδομένης της μετεγκατάστασης της αιτήτριας στη Βουλγαρία, να εξεταστεί εν προκειμένω κατά πόσο – αν συναινεί και ο συμβίος της και εφόσον πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις της οικείας νομοθεσίας – δύναται να μετεγκατασταθεί εκεί, μαζί με την αιτήτρια, κι’ αυτός.
Ουδέν ετέθη ενώπιον μου που να καθιστά τρωτή την επίδικη απόφαση.
Για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω η προσφυγή απορρίπτεται και η επίδικη πράξη επικυρώνεται. Δεδομένου ότι ηγέρθηκαν δια της παρούσης καινοφανή νομικά ζητήματα, υπό το φως και της πρόσφατης εκτεταμένης τροποποίησης της οικείας νομοθεσίας, κρίνω ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να μην επιδικαστούν έξοδα.
Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.