ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΛΕΥΚΩΣΙΑ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστή.
Στ. Πιερίδη )
N. Τιμινή ) Μελών
Αρ. Αίτησης: 79/26
Μεταξύ:
ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΤΣΑΣ
Αιτητή
και
KYNDRYL ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Καθ’ ων η αίτηση
Ημερομηνία: 23 Ιουλίου, 2026
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για τον Αιτητή: κ. Χριστοφή
Για τους Καθ’ ων η αίτηση: κα. Ευαγγέλου
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής αξιώνει από τους Καθ’ ων η αίτηση (στο εξής: «η Εργοδότρια Εταιρεία») αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησής του, αποζημιώσεις για απώλεια καριέρας, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο θεωρήσει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις, νόμιμο τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.
Οι Καθ’ ων η αίτηση με τους γενικούς λόγους εμφάνισής τους αρνούνται τις εναντίον τους αξιώσεις και ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι την 11/2/26 ο Αιτητής ενημερώθηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση ότι οι υπηρεσίες του τερματίζονται την 31/3/26 αλλά δεν παραδέχτηκαν ότι δεν αιτιολόγησαν τον τερματισμό και ζητούν την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του Αιτητή.
Από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών, τα παραδεκτά γεγονότα και το ενώπιόν μας υλικό, προκύπτουν ως παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα:
1. Ο Αιτητής ήταν 58 ετών και εργαζόταν στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας στη θέση του «Serνice Delivery Manager».
2. O Αιτητής προσελήφθη την 15/12/94 στην Εταιρεία International Business Machines Corporation (στο εξής: «ΙΒΜ») η οποία την 8/10/20 μεταβίβασε στην Εργοδότρια Εταιρεία τον κλάδο «Υπηρεσιών Διαχείρισης Υποδομών». Ο Αιτητής την 29/6/21 έλαβε ειδοποίηση από την «IBM» και την Εργοδότρια Εταιρεία ότι μεταφέρεται στους Καθ’ ων η αίτηση δυνάμει των προνοιών του περί Διατήρησης και Διασφάλισης των Δικαιωμάτων των Εργοδοτουμένων κατά την Μεταβίβαση Επιχειρήσεων, Εγκαταστάσεων ή Τμημάτων Επιχειρήσεων ή Εγκαταστάσεων Νόμου του 2000, Ν.104(I)/2000. Οι Καθ’ ων η αίτηση αναγνώρισαν ρητά την απασχόληση του Αιτητή από την 15/12/94.
3. Την 11/2/26 οι Καθ’ ων η αίτηση ενημέρωσαν τον Αιτητή ότι οι υπηρεσίες του στην Εργοδότρια Εταιρεία τερματίζονται την 31/3/26 με σχετική επιστολή, Τεκμήριο 2, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτουμε κατωτέρω αυτούσιο:
«Following our discussion earlier today, we write to formally confirm Kyndryl's decision to terminate your employment with effect from 31 March 2026.
As a result of the termination of your employment, Kyndryl will provide you with the following payments on the last day of your employment, and the present letter serves as the statutory notice of termination in accordance with applicable law:
i.Fifty-two weeks' salary because of the termination of employment.
ii.One week's salary paid in lieu of notice;
iii.Proportion of the amount of the 13th and 14th salary for the year 2026;
iv.Proportion of any unused annual leave accrued during the year 2026.
Lastly we would like to take this opportunity to thank you for your service to Kyndryl and wish you every success in your future endeavors».
4. Ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή για σκοπούς του Νόμου ανέρχετο σε €2.050,93.
5. Οι Καθ’ ων η αίτηση κατέβαλαν στον Αιτητή πληρωμή 52 εβδομάδων ως αποζημίωση.
Οι Καθ’ ων η αίτηση κατά την ακρόαση της υπόθεσης δεν προσέφεραν οποιαδήποτε μαρτυρία και δεν αντεξέτασαν τον Αιτητή, ο οποίος προσέφερε τη δική του μαρτυρία. Ως εκ τούτου, ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή από την Εργοδότρια Εταιρεία θεωρείται παράνομος.
Καταθέτοντας, ο Αιτητής ανέφερε ότι κατά το χρόνο τερματισμού των υπηρεσιών του ήταν 58 ετών, ότι κατείχε τη θέση του «Service Delivery Manager» η οποία ήταν «ανώτερη και εξειδικευμένη θέση στον τομέα της τεχνολογίας και της διαχείρισης υπηρεσιών», ότι είχε αυξημένες ευθύνες, ότι είχε συμπληρώσει υπηρεσία πέραν των 31 ετών και ότι αυτό του παρείχε επαγγελματική σταθερότητα, οικονομική ασφάλεια και την εύλογη προσδοκία ότι θα μπορούσε να συνεχίσει την εργοδότησή του μέχρι την αφυπηρέτησή του. Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι πέραν του μισθού του, ο οποίος ανέρχετο σε €71.268.12 ετησίως, απολάμβανε και αρκετά άλλα ωφελήματα τα οποία απαρίθμησε, ότι τα εν λόγω ωφελήματα είχαν για τον ίδιο «αυτοτελή οικονομική αξία», ότι εκτιμά ότι μαζί τα ωφελήματα και ο μισθός του ανέρχονταν περίπου στο ποσό των €100.000 ετησίως, ότι με την επιστολή τερματισμού, Τεκμήριο 2, δεν του αποδόθηκε οποιοδήποτε παράπτωμα ή πειθαρχικό παράπτωμα ή πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του, ότι δεν του γνωστοποιήθηκαν οι λόγοι απόλυσής του και ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε επίσης ότι μετά τον τερματισμό της απασχόλησής του προέβη σε ενέργειες για εξεύρεση νέας εργασίας, ότι την 1/5/26 εργοδοτήθηκε σε άλλη εταιρεία, ότι στη νέα εταιρεία κατέχει τη θέση του Διευθυντή Ειδικών Έργων και κατέθεσε την επιστολή πρόσληψής του ημερ. 16/4/26, Τεκμήριο 4. Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέτασή του ότι το νέο ετήσιο πακέτο απολαβών του ανέρχεται σε €80.000, ότι οι πρώτοι έξι μήνες αποτελούν «περίοδο δοκιμασίας», ότι η νέα εργοδότησή του δεν αποκαθιστά πλήρως την οικονομική και επαγγελματική θέση στην οποία βρισκόταν πριν τον τερματισμό των υπηρεσιών του, ότι στη νέα του εργασία δεν του παρέχεται εταιρικό αυτοκίνητο και επίδομα αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται προσωπικά με το σχετικό κόστος και ότι η νέα του εργοδότηση δεν αποκαθιστά την επαγγελματική συνέχεια, ασφάλεια και προοπτικές ανέλιξης της προηγούμενής του εργασίας.
Με δεδομένο ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έχει κριθεί παράνομος θα πρέπει να προχωρήσουμε να αξιολογήσουμε την ενώπιόν μας τεθείσα μαρτυρία σε σχέση με το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται ο Αιτητής, εφόσον αυτό είναι το μοναδικό επίδικο θέμα που παραμένει.
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967, Ν.24/67, (στο εξής «ο Νόμος»), όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτουμένου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν για 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου. Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία για το ποσό που θα επιδικάσει. Κατά τον εν λόγω υπολογισμό το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δέον να λάβει υπόψη του, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
«(α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτουμένου˙
(β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου˙
(γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου˙
(δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου˙
(ε) την ηλικίαν του εργοδοτουμένου».
Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικάσει κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα. Η αποζημίωση δεν μπορεί να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου) ή να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου). Στην υπόθεση Εκδοτικός Οίκος Δίας Δημόσια Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου (2006) 1 Α.Α.Δ. 625, στη σελ. 630, τονίστηκε ότι: «Σύμφωνα με τον πρώτο πίνακα του Ν.24/67 …. το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών έχει απόλυτη διακριτική εξουσία να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό κρίνει πρέπον». Περαιτέρω, στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd ν. Ηλία (1992) 1 Α.Α.Δ. 98, 105 λέχθηκε ότι: «Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη. Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4 (δ) του Πίνακα». Το Εφετείο, στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Χατζημιτσή κ.α. Πολ. Εφ. 311/22 ημερ. 30/1/25 ανέφερε ότι «Ως προς τις οικονομικές συνθήκες όπως περιγράφονται αναλυτικά σε αυτό τον λόγο έφεσης, (π.χ. τα δάνεια του εφεσείοντα), επισημαίνουμε ότι αυτές δεν εμπίπτουν στα κριτήρια που προβλέπονται στη νομοθεσία που παραθέσαμε πιο πάνω».
Η μαρτυρία του Αιτητή παρέμεινε αναντίλεκτη και την αποδεχόμαστε. Συνεπώς, από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 31 συναπτά έτη για σκοπούς του Νόμου, ότι απολύθηκε ενώ ήταν 58 ετών, ότι ο τελευταίος εβδομαδιαίος του μισθός ανέρχετο σε €2.050,93, ότι απολάμβανε και αρκετά άλλα ωφελήματα, ότι κατά τον τερματισμό της απασχόλησής του πληρώθηκε 1 εβδομάδα ως υπόλοιπο προειδοποίησης καθώς και αναλογία 13ου, 14ου μισθού και άδειας και 52 εβδομάδες ως αποζημίωση, ότι απολύθηκε χωρίς να του γνωστοποιηθεί οποιοσδήποτε λόγος και ότι παρέμεινε άνεργος για μικρό χρονικό διάστημα.
Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλα τα πιο πάνω, ήτοι όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου και αναφέρονται ανωτέρω για τους οποίους έχουμε ενώπιόν μας σχετική μαρτυρία, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις εύλογη αποζημίωση το ποσό των €160.998,01 που αντιστοιχεί με απολαβές 78 ½ εβδομάδων.
Κατά συνέπεια, εκδίδεται ομόφωνα απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση για το συνολικό ποσό των €160.998,01 πλέον νόμιμο τόκο. Σύμφωνα με το άρθρο 3(2) του Νόμου οι Καθ’ ων η αίτηση οφείλουν να καταβάλουν στον Αιτητή ποσό €106.648,36 που είναι οι απολαβές 52 εβδομάδων το οποίο έκαναν και το υπόλοιπο ποσό, ήτοι €54,349.65 με νόμιμο τόκο, οφείλεται να καταβληθεί στον Αιτητή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού.
Οι δύο πλευρές δήλωσαν στο Δικαστήριο ότι συμφωνούν όπως δεν επιδικαστούν έξοδα και συνεπώς δεν επιδικάζονται έξοδα.
(Υπ.) …………………………………………
Χ. Παπαγεωργίου, Δικαστής.
(Υπ.) ........................................... (Υπ.) ..................................................
Στ. Πιερίδης, Μέλος. Ν. Τιμινής, Μέλος.
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο