ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ ν. TSIRCON COMPANY LIMITED, Αρ. Υπόθεσης: 293/2019, 16/7/2026
print
Τίτλος:
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ ν. TSIRCON COMPANY LIMITED, Αρ. Υπόθεσης: 293/2019, 16/7/2026

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Προέδρου

                        Α. Λάμπρου και Μ. Παντελή, Μελών.

 

 

Αρ. Υπόθεσης: 293/2019

 

Μεταξύ:

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ

Αιτητής

-και-

 

TSIRCON COMPANY LIMITED

Καθ’ ων η αίτηση

 

 

Ημερομηνία: 16η Ιουλίου, 2026

 

Εμφανίσεις:

Για τον Αιτητή: κα Ε. Νικολάου μαζί με κ. Χρ. Νικολάου

Για τους Καθ’ ων η αίτηση: κ. Ε. Χατζηνέστωρος μαζί με κ. Γ. Αντωνιάδη

                                                 

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Είναι η θέση του Αιτητή όπως προβάλλει μέσα από τους γενικούς λόγους της Αίτησης, ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω διαγωγής των Καθ’ ων η αίτηση που συνίστατο στα ακόλουθα:

 

(α)       Κατά ή περί τον Δεκέμβριο 2018, επιστρέφοντας από άδεια ασθενείας, οι Καθ’ ων η αίτηση μονομερώς και χωρίς τη συγκατάθεση του, αποφάσισαν να τροποποιήσουν ριζικά και ουσιαστικά τους όρους απασχόλησης του, αφαιρώντας πλήρως τα καθήκοντα του ως αποθηκάριος και ζητώντας από αυτόν να παραδώσει ότι είχε χρεωμένο πάνω του.

 

(β)       Από το Δεκέμβριο 2018 και μέχρι τον Ιούλιο 2019 οι Καθ’ ων η αίτηση του ανέθεταν οποιαδήποτε καθήκοντα αποφάσιζαν και αρκετές φορές δεν του ανάθεταν καθόλου καθήκοντα με εντολή να κάθεται και να μην κάνει τίποτα.

(γ)        Καθ’ όλη τη χρονική περίοδο από τον Δεκέμβριο 2018 μέχρι τον Ιούλιο 2019 οι Καθ’ ων η αίτηση του ανάθεταν συνεχώς αντιφατικά και πιεστικά καθήκοντα και πάντοτε «επειγούσης» φύσεως με συνεπακόλουθο να δέχεται συνεχώς έντονες παρατηρήσεις και συνεχείς απειλές για τερματισμό της απασχόλησής του.

 

(δ)       Για οτιδήποτε συνέβαινε που δεν ήταν αρεστό στους Καθ’ ων η αίτηση το φταίξιμο πάντα επιρρίπτετο στον ίδιο χωρίς περαιτέρω έρευνα και χωρίς να ζητηθεί η θέση του.

 

(ε)        Καθ’ όλη τη χρονική περίοδο από τον Δεκέμβριο 2018 μέχρι τον Ιούλιο 2019 η συμπεριφορά των Καθ’ ων η αίτηση έναντι του ήταν συνεχώς καταπιεστική, απαξιωτική και προσβλητική σε σημείο που έφτανε στα όρια της παρενόχλησης (bullying) με αποτέλεσμα να υπόκειται καθημερινά σε αφόρητη ψυχολογική πίεση και πόλεμο των νεύρων.

 

(στ)      Αποκορύφωμα της απαράδεκτης και παράλογης διαγωγής και συμπεριφοράς των Καθ’ ων η αίτηση ήταν τα γεγονότα που συνέβησαν κατά ή περί το τέλος Ιουλίου 2019 όπου οι Καθ’ ων η αίτηση του ζήτησαν με έντονο τρόπο και θυμό να επιστρέψει τα κλειδιά του γραφείου που χρησιμοποιούσε για χρόνια, απαγορεύοντας σε αυτόν την πρόσβαση στο εν λόγω γραφείο και οι εντολές που έδωσαν ενώπιον του Αιτητή στους συναδέλφους του να τον απομονώσουν και να μην συνεργάζονται πλέον μαζί του.  

 

Στη βάση αυτή αξιώνει εναντίους τους τις πιο κάτω θεραπείες:

 

(Α)       Αποζημιώσεις για εξαναγκασμό σε παραίτηση

(Β)       Πληρωμή αντί προειδοποίησης

(Γ)       Αυξημένες αποζημιώσεις

(Δ)       Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο

(Ε)       Νόμιμο τόκο

(ΣΤ)     Έξοδα και ΦΠΑ

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση με τους γενικούς λόγους Εμφάνισης αρνούνται και απορρίπτουν τις εναντίον τους αξιώσεις ισχυριζόμενοι ότι ο Αιτητής προσελήφθη αρχικά για να εκτελεί καθήκοντα στην αποθήκη. Ως η πάγια πρακτική, όποτε ήταν αναγκαίο λόγω αυξημένου φόρτου εργασίας και/ή κατά την απουσία του Αιτητή, είτε λόγω διαλείμματος είτε λόγω αδείας, άλλος υπάλληλος από το λογιστήριο της Εταιρείας τον αντικαθιστούσε.  Στις 20.11.2018 ο Αιτητής δεν παρουσιάστηκε στην εργασία του και στις 27.11.2018 παρέδωσε σ’ αυτούς γραπτή σύσταση γιατρού για αποχή από την εργασία του μέχρι 22.12.2018, επιστρέφοντας τελικά στην εργασίας του στις 27.12.2018. Κατά την διάρκεια της απουσίας του, υπάλληλος του λογιστηρίου αντικατέστησε τον Αιτητή στην αποθήκη. Με την επιστροφή του Αιτητή συμφωνήθηκε όπως ο υπάλληλος του λογιστηρίου συνεχίσει να εργάζεται στην αποθήκη της Εταιρείας και ο Αιτητής να εκτελεί καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας περιλαμβανομένου του να εργάζεται στην αποθήκη σε περίπτωση ανάγκης ή αυξημένου φόρτου εργασίας ή όπου απουσίαζε ο αποθηκάριος για οποιοδήποτε λόγο. Ο Αιτητής κλήθηκε να επιστρέψει στους Καθ’ ων η αίτηση τα κλειδιά του γραφείου παραπλεύρως του γραφείου της αποθήκης, πράγμα το οποίο έπραξε χωρίς να προβάλει οποιαδήποτε ζήτημα. Το εν λόγω γραφείο ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε για τους σκοπούς των εργασιών της αποθήκης. Ο μισθός, το ωράριο και οι συνολικές εργάσιμες ώρες του Αιτητή έμειναν οι ίδιες. Στις 22.7.2019 ενημέρωσαν προφορικά τον Αιτητή ότι για να καλυφθούν οι προσωρινά αυξημένες ανάγκες της Εταιρείας τη συγκεκριμένη περίοδο, σε σχέση με τις εργασίες της αποθήκης, θα έπρεπε να αυξηθεί κατά μία (1) ώρα ημερησίως ο χρόνος εργασίας του στην αποθήκη και να μειωθεί αντίστοιχα κατά μία (1) ώρα ο χρόνος εργασίας του στο λογιστήριο. Ο Αιτητής αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν ενέπιπταν στα καθήκοντα του οι εργασίες της αποθήκης, με αποτέλεσμα να κληθεί με επιστολή ημερ. 24.7.2019 να συμμορφωθεί με τις οδηγίες. Αντί αυτού στις 29.7.2019 0 Αιτητής παρέδωσε δια χειρός επιστολή άμεσης παραίτησης επικαλούμενος εξαναγκασμό σε παραίτηση για διάφορους λόγους τους οποίους ουδέποτε προέβαλε στο παρελθόν. Οι Καθ’ ων η αίτηση με επιστολή ημερ. 1.8.2019 αποδέχθηκαν την παραίτηση του ως εκούσια χωρίς να αποδέχονται ότι ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού. 

 

Σύμφωνα με το άρθρο 7 του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73, (ο «Νόμος»):

 

(1)   Όταν ο εργοδοτούμενος νομίμως τερματίζη την απασχόλησιν του παρ’ εργοδότη λόγω της διαγωγής του εργοδότη, τότε ο τερματισμός ούτος θεωρείται ως τερματισμός υπό του εργοδότου υπό την έννοια του άρθρου 3.

 

(2)   Καθ’ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν δυνάμει του παρόντος άρθρου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως.

 

Με το εν λόγω άρθρο, καθιερώνεται νόμιμο μαχητό τεκμήριο δυνάμει του οποίου ο Αιτητής θα πρέπει να αποδείξει ότι νόμιμα τερμάτισε την απασχόληση του, για λόγους που ανάγονται στη διαγωγή των Καθ’ ων η αίτηση. Προς ανατροπή του νόμιμου αυτού τεκμηρίου κατέθεσε ο Αιτητής ενώ για τους Καθ’ ων η αίτηση ο Γενικός Διευθυντής της Εταιρείας κ. Ευάγγελος Τσιρίδης. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 14 συνολικά έγγραφα, στα οποία θα αναφερθούμε όπου κρίνεται σκόπιμο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας.

 

Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι εκείνο που απαιτείται από το Δικαστήριο είναι ο ορθός προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων, η σύνοψη του ουσιώδους μέρους της μαρτυρίας, ο συσχετισμός της με τα ευρήματα και συμπεράσματα καθώς και η συνάρτηση της ετυμηγορίας με τα επίδικα θέματα και τα ευρήματα του Δικαστηρίου.  (Καννάουρου κ.ά. ν. Σταδιώτη κ.ά. (1990) 1 Α.Α.Δ. 35, 39). Είναι αχρείαστη η επανάληψη του συνόλου της μαρτυρίας και η αναφορά σε κάθε πτυχή της. Είναι αυτονόητο ότι κάθε αποδεχτή αναφορά των μαρτύρων, ως και το περιεχόμενο της ενώπιον μας πραγματικής μαρτυρίας αξιολογήθηκαν πλήρως και στον επιτρεπτό βαθμό έστω κι αν δεν γίνεται ρητή αναφορά στην απόφαση.

 

Προτού όμως γίνει αναφορά στην προσαχθείσα μαρτυρία, θα ήταν χρήσιμο να καταγραφούν τα παραδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά προκύπτουν από τις έγγραφες προτάσεις, τις δηλώσεις των μερών και το ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό που είναι τα ακόλουθα:

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης η οποία ασχολείται με οικοδομικές εργασίες.

 

Ο Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση στις 2.4.2004 ως αποθηκάριος.

 

Ο Αιτητής απουσίασε από την εργασία του με άδεια ασθενείας από τις 21.11.2018 μέχρι τις 21.12.2018. Κατά την περίοδο της απουσίας του, ο Αντώνης Γεωργίου, υπάλληλος του λογιστηρίου, αντικατέστησε τον Αιτητή στα καθήκοντα του στην αποθήκη. Επιστρέφοντας ο Αιτητής στην εργασία του, οι Καθ’ ων η αίτηση τον ενημέρωσαν ότι ο κ. Γεωργίου θα συνέχιζε να εκτελεί καθήκοντα αποθηκάριου και στον ίδιο θα ανατίθεντο καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας.

 

Στις 23.7.2019, η υπεύθυνη του λογιστηρίου των Καθ’ ων η αίτηση κοινοποίησε στον Αιτητή χειρόγραφη σημείωση (Τεκ.3) με την οποία τον ενημέρωνε ότι θα εργαζόταν στην αποθήκη, μία ώρα το πρωί για φόρτωμα, μισή ώρα το μεσημέρι για έλεγχο των παραγγελιών και μία ώρα το απόγευμα για έλεγχο. Ο Αιτητής αρνήθηκε να αποδεχτεί τη συγκεκριμένη πρόταση και την επομένη 24.7.2019 οι Καθ’ ων η αίτηση του κοινοποίησαν επιστολή ιδίας ημερομηνίας  (Τεκ.12) το περιεχόμενο της οποίας παραθέτουμε αυτούσια:

 

«ΘΕΜΑ: ΑΡΝΗΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΑΠΟΘΗΚΗΣ

 

Σας αποστέλλουμε την παρούσα επιστολή σε συνέχεια των συναντήσεων μας ημερομηνίες 22.07.2019 και 24.07.2019. Για σκοπούς πλήρους σαφήνειας, παραθέτουμε πρώτα σύντομο ιστορικό γεγονότων από τα τέλη του 2018 μέχρι σήμερα.

 

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, από τις 20.11.2018 απουσιάζετε από την εργασία σας χωρίς εκ των προτέρων ενημέρωση της εταιρείας και παρά τα συνεχή τηλεφωνήματα μας προς εσάς, μέχρι και τις 26.11.2019 δεν απαντούσατε. Ως αποτέλεσμα η εταιρεία σας απέστειλε σχετική επιστολή στις 26.11.2018. Εντέλει επιστρέψετε στην εργασία σας στις 21.12.2018.

 

Κατά τη διάρκεια της περιόδου απουσίας σας, η εταιρεία αναγκάστηκε να αναθέσει στον συνάδελφό σας κ. Αντώνη Γεωργίου τα καθήκοντά σας στην αποθήκη της εταιρείας. Με την επιστροφή σας στις 21.12.2018 και με τη σύμφωνη σας γνώμη, η εταιρεία σας ανέθεσε καθήκοντα στο λογιστήριο της εταιρείας, καθώς και καθήκοντα στην αποθήκη χωρίς να αυξηθούν οι συνολικές εργάσιμες ώρες σας αλλά ούτε να διαφοροποιηθεί το εργάσιμο ωράριο. Για τούτα τα καθήκοντά σας ουδέποτε παραπονεθήκατε μέχρι σήμερα.

 

Περί τις 22.07.2019 η εταιρεία σας έδωσε προφορικές οδηγίες ότι για να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες της εταιρείας στην αποθήκη, θα έπρεπε να αυξηθούν οι ώρες εργασίες σας στην αποθήκη χωρίς να αυξηθούν οι συνολικές εργάσιμες ώρες ούτε να διαφοροποιηθεί το εργάσιμο ωράριο.

 

Ως εκ τούτου σας αποστέλλουμε την παρούσα επιστολή με την οποία επαναλαμβάνουμε και γραπτώς τις πιο πάνω οδηγίες της εταιρείας, και σας καλούμε όπως συμμορφωθείτε άμεσα.

 

Επιφυλάσσουμε όλα τα νόμιμα δικαιώματα της εταιρείας σε περίπτωση που αρνηθείτε να συμμορφωθείτε με τις πιο πάνω οδηγίες.

……»

 

Στις 29.7.2019 ο Αιτητής υπέβαλε γραπτώς την παραίτηση του, παραδίδοντας σχετική επιστολή (Τεκ.4), το περιεχόμενο της οποίας επίσης παραθέτουμε:

 

«ΘΕΜΑ: Εξαναγκασμός σε παραίτηση

 

Κύριε,

 

Καθ’ ότι αντιλαμβάνομαι δεν πρόκειται να σταματήσετε να με πολεμάτε δίνοντας μου μέχρι και ψεύτικες επιστολές.

 

Ενώπιον μου δώσατε οδηγίες προς τους συναδέλφους να με απομονώσουν.

 

Ζητήσατε να επιστρέψω τα κλειδιά του γραφείου που είχα για χρόνια, στο γραφείο αυτό είχα κλειδωμένα λεφτά στο συρτάρι για να δίνω ρέστα σε πελάτες διότι όταν επέστρεψα πίσω από το νοσοκομείο το Δεκέμβριο μου είπατε να παραδώσω ότι είχα χρεωμένα πάνω μου (λεφτά, κλειδιά κ.τ.λ.) και αφορούσαν την αποθήκη διότι δεν θα ξανακατέβαινα κάτω.

 

Η στάση σας αυτή δεν μου αφήνει άλλα περιθώρια να συνεχίσω στην εταιρεία σας (όσο και να το θέλω) και με εξαναγκάζεται να τερματίσω άμεσα την εργασία μου.

 

Η επίσκεψη στο χώρο της εταιρίας του δικηγόρου σας, δείχνει τις προθέσεις σας.

 

Λυπάμαι πολύ που φτάσαμε σε αυτό το σημείο, για οποιαδήποτε δικαιώματα μου επιφυλάσσομαι.»

           

Οι Καθ’ ων η αίτηση με απαντητική επιστολή ημερ. 1.8.2019 (Τεκ.13), απέρριψαν ως ανυπόστατους τους ισχυρισμούς του Αιτητή, αποδεχόμενοι την παραίτησή του ως εκούσια χωρίς να παραδέχονται ότι αυτή ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού σε παραίτηση. Επισημαίνουν ότι στη μεταξύ τους συνάντηση ο Αιτητής ζήτησε προφορικά χρόνο για να λάβει νομική συμβουλή δήθεν αναφορικά με το ότι άλλαξαν τα καθήκοντα του, θέμα το οποίο ούτε καν θίγεται στην πιο πάνω επιστολή του.

 

Για ολοκλήρωση του παραδεκτού ή αδιαμφισβήτητου πλαισίου της υπόθεσης να σημειώσουμε ότι οι ακαθάριστες απολαβές του Αιτητή, κατά τον ουσιώδη χρόνο,  υπολογίζονται στο ποσό των €614,75- εβδομαδιαίως.

 

Μαρτυρία

 

Ο Αιτητής με τη γραπτή κατάθεση του (Έγγρ. Α), αφού αναφέρθηκε στην πρόσληψη του ως υπεύθυνος αποθήκης και στα καθήκοντα που εκτελούσε από τη θέση αυτή, σημείωσε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του δεν υπήρξαν ιδιαίτερα προβλήματα και οι σχέσεις του με τους εργοδότες του ήταν καλές. Εκτελούσε τα καθήκοντα του με ικανοποιητικό τρόπο και οι αξιολογήσεις που λάμβανε ήταν καλές. Απόρριψε τους ισχυρισμούς των Καθ’ ων η αίτηση περί του αντιθέτου. Ισχυρίστηκε ότι στις 21.12.2018, επιστρέφοντας στην εργασία του μετά από άδεια ασθενείας, βρήκε την πόρτα του γραφείου του κλειδωμένη. Ο κ. Τσιρίδης στον οποίο αποτάθηκε του είπε ότι δεν θα ξαναπάει στο γραφείο του, να παραδώσει ότι έχει στην κατοχή του και να πάει να κάτσει στην κουζίνα μέχρι να αποφασίσει τι να κάνει μαζί του, διότι αρκετά τον ανέχτηκε και δεν πρόκειται να επιστρέψει ξανά στην αποθήκη. Η κα Τασούλα, υπεύθυνη του λογιστηρίου, τον ενημέρωσε ότι στο εξής θα εκτελούσε λογιστικά καθήκοντα, επειδή τα καθήκοντα του στην αποθήκη τα ανέλαβε άλλος υπάλληλος της Εταιρείας. Αφού παρέδωσε τα κλειδιά του γραφείου του, αποδέχτηκε την αλλαγή των καθηκόντων του, επειδή είχε ανάγκη τη δουλειά και δεν ήθελε να δώσει αφορμή να τον απολύσουν. Διευκρίνισε ότι τα καθήκοντα του στο λογιστήριο ήταν καθαρά λογιστικής φύσεως, γραφέας λογιστηρίου και δεν είχαν να κάνουν με οτιδήποτε αφορούσε τα προηγούμενα καθήκοντα του στην αποθήκη. Ο δε ισχυρισμός του εργοδότη ότι ανάμεσα στα καθήκοντα του ήταν να εργάζεται στην αποθήκη σε περίπτωση ανάγκης ή αυξημένου φόρτου εργασίας δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Ισχυρίστηκε ότι από τον Δεκέμβριο του 2018 που επέστρεψε στην εργασία του από τη άδεια ασθενείας και μέχρι την ημέρα που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση ανέβαινε ένα εργασιακό Γολγοθά με απαξίωση, εξευτελισμό, μείωση της προσωπικότητας του, απειλές, απαράδεκτη συμπεριφορά και εκφοβισμό. Ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι ενώ λάμβανε οδηγίες από τον κ. Τσιρίδη για εκτέλεση συγκεκριμένης εργασίας, ακολούθως άκουγε φωνές ότι δεν ενέργησε σωστά και σύμφωνα με τις οδηγίες του. Κάποιες φορές τον έβαζε να αντικαθιστά πωλητές που απουσίαζαν, παρόλο που δεν ήταν μέσα στα καθήκοντα του. Σχεδόν καθημερινά πήγαινε στο γραφείο του ο κ. Τσιρίδης ή η σύζυγος του, ή η κόρη του και ή η κα Τασούλα και χωρίς λόγο του έκαναν φραστική επίθεση για διάφορα πράγματα. Επίσης όταν τύγχανε να συναντηθεί με τα εν λόγω πρόσωπα και τους χαιρετούσε, γύριζαν το πρόσωπο αλλού και απαξιούσαν να του ανταποδώσουν τον χαιρετισμό. Παρόλα αυτά ο ίδιος έκανε υπομονή διότι δεν ήθελε να δώσει την παραμικρή αφορμή να τον απολύσουν. Ότι τον διέταζαν να κάνει το έκανε και δεν σχολίαζε, ούτε είχε άποψη για οτιδήποτε και ούτε διαμαρτυρόταν όταν τις περισσότερες φορές τον αποκαλούσαν ανίκανο και τεμπέλη και ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Και ενώ τον Δεκέμβριο 2018 αποδέχθηκε αλλαγή των καθηκόντων του από υπεύθυνος αποθήκης σε γραφέα λογιστηρίου με όλα τα επακόλουθα, στις 22.07.2019 ο κ. Τσιρίδης αποφάσισε να του αλλάξει και πάλι καθήκοντα και του ζήτησε να προσφέρει ταυτόχρονα με τις υπηρεσίες του στο λογιστήριο και υπηρεσίες στην αποθήκη. Αντέδρασε και είπε ότι δεν είναι το κλοτσοσκούφι κανενός και ζήτησε να του δοθεί γραπτώς η οποιαδήποτε πρόταση για να τοποθετηθεί. Στις 23.07.2019 η κ. Τασούλα του παρέδωσε το Τεκ.3 στο οποίο αναγράφονταν οι ώρες που θα απασχολείτο στην αποθήκη και με το οποίο διαψεύδεται η δικογραφημένη θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι του ζήτησαν να εργάζεται μία ώρα στην αποθήκη. Ισχυρίστηκε πως από την πείρα του γνώριζε πολύ καλά ότι για να διεκπεραιώσει τις εργασίες που ήθελαν να κάνει στην αποθήκη, χρειαζόταν τον διπλάσιο και περισσότερο χρόνο και ουσιαστικά όλο τον εργάσιμο χρόνο θα απασχολείτο στην αποθήκη. Αφού αποκρυστάλλωσε τι ακριβώς ήθελε ο εργοδότης, να εργάζεται δηλαδή σε δύο πόστα με ένα εξαντλητικό ωράριο, αποφάσισε να μην αποδεχτεί την πρόταση και να παραμείνει μόνο στα καθήκοντά του στο λογιστήριο. Μόλις γνωστοποίησε την απόφασή του στον κ. Τσιρίδη, μέσω της κας Τασούλας, αυτός εξεμάνη, του επιτέθηκε λεκτικά και του είπε ότι υποσκάπτει την ευημερία της Εταιρείας και ότι δεν έχει πλέον θέση στην Εταιρεία και θα έπρεπε να υποβάλει την παραίτησή του. Όταν του ανέφερε ότι δεν θα υποβάλει καμία παραίτηση και αφού εξάντλησε όλα τα μέσα για να τον πείσει να παραιτηθεί, έδωσε οδηγίες σε όλους τους συναδέλφους του να μην έχουν καμία επαφή μαζί του, να τον απομονώσουν εντελώς και ο ίδιος να μην κάνει απολύτως τίποτε. Στις 29.07.2019 αποφάσισε να θεωρήσει τον εαυτό του ως εξαναγκασθέντα σε παραίτηση και συνέταξε επιστολή (Τεκ.4) την οποία απέστειλε με κούριερ. Ισχυρίστηκε ότι η απώλεια της εργασίας του τον έφερε σε τρομερά δύσκολη οικονομική κατάσταση. Το τοξικό όμως εργασιακό περιβάλλον και η αλλαγή καθηκόντων όποτε ήθελε ο εργοδότης, μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας, δεν του άφησαν άλλα περιθώρια επιλογής από το να θεωρήσει τον εαυτό του εξαναγκασθέντα σε παραίτηση.

 

Αντεξεταζόμενος συμφώνησε ότι ενόσω εργαζόταν στην αποθήκη, τις μέρες που απουσίασε ή έκανε διάλειμμα τον αντικαθιστούσε άτομο από το λογιστήριο και συγκεκριμένα η κα Τασούλα. Ενώ συμφώνησε ότι ο λόγος που τον οδήγησε στην απόφαση να παραιτηθεί ήταν τα επιπρόσθετα καθήκοντα που του ανάθεσε ο εργοδότης τον Ιούλιο 2019, σε υπόδειξη ότι αυτό δεν αναφέρεται στην επιστολή παραίτησης (Τεκ.4), απάντησε ότι του ζητήθηκε να επιστρέψει τα κλειδιά του γραφείου που είχε για χρόνια και αφορούσε την αποθήκη διότι δεν θα κατέβαινε ξανά κάτω. Αφού του υποδείχθηκε ότι από στην επιστολή παραίτησης (Τεκ.4) το παράπονο του δεν είναι ότι τον στέλνει ξανά στην αποθήκη αλλά ότι δεν τον θέλει πλέον στην αποθήκη, ο Αιτητής παρέπεμψε στην πρώτη παράγραφο της επιστολής του όπου αναφέρει ότι «δεν πρόκειται να σταματήσετε να με πολεμάτε δίνοντας μου μέχρι και ψεύτικες επιστολές». Συμφώνησε ότι τα κλειδιά του γραφείου τα παρέδωσε τον Δεκέμβριο 2018 και όχι τον Ιούλιο 2019. Σημείωσε ότι ο λόγος παραίτησης του ήταν εν μέρει αυτό που έγινε τον Δεκέμβριο 2018 και οι επιπρόσθετες εργασίες που του ανατέθηκαν να πηγαίνει κάτω στην αποθήκη μισή ώρα που στη συνέχεια με το χαρτί που του έδωσε η κα Τασούλα (Τεκ.3) έγιναν δυόμιση με τρεις ώρες. Συμφώνησε ότι από το Δεκέμβριο 2018 μέχρι Ιούλιο 2019 αντικαθιστούσε κάποιες ώρες το άτομο που ήταν στην αποθήκη. Ερωτηθείς εάν αντικαθιστούσε το άτομο για περίπου ενάμισι ώρα την ημέρα απάντησε ότι αντικαθιστούσα κάποιες φορές το άτομο που ήταν κάτω στην αποθήκη, όχι την ημέρα μπορεί τη βδομάδα. Δεν ήταν καθημερινά. Αφού του υποδείχτηκε ότι τον Ιούλιο 2019 ενώ ήταν στο λογιστήριο ο εργοδότης του αύξησε τις ώρες στην αποθήκη από 1½ σε 2½ με ανάλογη μείωση των ωρών στο λογιστήριο, διαφώνησε λέγοντας ότι ήταν μισή ώρα περισσότερη την ημέρα και δεν το αποδέχθηκε. Αφού συμφώνησε ότι το παράπονο του ήταν η αλλαγή καθηκόντων που έγινε τον Δεκέμβριο 2018 και ότι με την επιστολή παραίτησης τον Ιούλιο 2019 αναφερόταν στο θέμα της μετακίνησης για αλλαγή καθηκόντων, σε υποβολή ότι τον Ιούλιο 2019 ο εργοδότης απλά του ζήτησε να αυξήσει κατά μία ώρα την απασχόληση του στην αποθήκη, ο Αιτητής παρέπεμψε στο Τεκ.3, λέγοντας ότι οι ώρες στην αποθήκη ήταν 2½, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Σε υποβολή ότι μόνος του αποδέχθηκε να εργαστεί στο λογιστήριο απάντησε ότι δέχθηκε αφού μίλησε μαζί με τον κ. Τσιρίδη και του είπε, αν σου αρέσει αν δεν σου αρέσει πήγαινε στο καλό. Ότι είχε ανάγκη τη δουλειά και δεν ήθελε να τον απολύσουν. Όσον αφορά τα παιδιά του και αποχωρητήρια θα καθάριζε. Συμφώνησε ότι το ωράριο εργασίας του παρέμεινε το ίδιο και δεν άλλαξε. Αρνήθηκε ότι ενόσω εργαζόταν στο λογιστήριο κατέβαινε κάθε μέρα στην αποθήκη ή ήταν ο μόνος που αντικαθιστούσε το άτομο στην αποθήκη όταν απουσίαζε. 

 

Ο κ. Τσιρίδης με τη γραπτή κατάθεση του (Εγγρ. Β), ουσιαστικά επανέλαβε τις θέσεις που προβάλλονται στους Γενικούς Λόγους Εμφάνισης. Ανέφερε ότι ο Αιτητής προσλήφθηκε στη θέση του υπεύθυνου αποθήκης, η οποία υπάγεται στο λογιστήριο της Εταιρείας. Ανέκαθεν στην αποθήκη απασχολείτο μόνο ένα άτομο. Όταν όμως απουσίαζε ο υπεύθυνος αποθήκης ή παρουσιαζόταν αυξημένος φόρτος εργασίας, άλλος εργοδοτούμενους από το λογιστήριο αντικαθιστούσε ή βοηθούσε για μικρό χρονικό διάστημα, συνήθως για περίπου 1½ ώρα την ημέρα, που ήταν κυρίως τα διαλείμματα. Σημείωσε ότι κάθε χρόνο παρατηρείται αυξημένος φόρτος εργασίας στην αποθήκη λόγω αυξημένου όγκου παραγγελιών κατά τους μήνες Ιούλιο μέχρι και αρχές Αυγούστου και ότι αυτό συμβαίνει καθότι, ο οικοδομικός κλάδος διακόπτει τις εργασίες του τις θερινές διακοπές του Αυγούστου και οι πλείστοι εργολάβοι προσπαθούν να αποπερατώσουν διάφορα έργα πριν τις διακοπές. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αιτητή, από τις 20.11.2018 -27.12.2018, ο Αντώνης Γεωργίου, υπάλληλος του λογιστηρίου, αντικατέστησε τον Αιτητή στα καθήκοντά του στην αποθήκη, ως ήταν η πρακτική της Εταιρείας και άρχισε αμέσως εντατική εκπαίδευση του ατόμου αυτού από τον τεχνικό διευθυντή και την υπεύθυνη του λογιστηρίου εις βάρος σοβαρών και υπεύθυνων καθηκόντων του. Μετά την επιστροφή του Αιτητή, συμφωνήθηκε όπως ο κ. Γεωργίου συνεχίσει να εργάζεται στην αποθήκη, καθώς θεωρήθηκε φρονιμότερο να μην εξαρτάται η Εταιρεία από ένα μόνο άτομο και ο Αιτητής να εκτελεί καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας και να αντικαθιστά τον υπεύθυνο της αποθήκης εν ώρα διαλείμματος ή όταν απουσίαζε για άλλο λόγο, για περίπου 1½ ώρα την ημέρα. Ο Αιτητής ουδέποτε πρόβαλε αντίρρηση μέχρι την ημέρα της παραίτησής του. Με την επιστροφή του Αιτητή στις 27.12.2018, η υπεύθυνη λογιστηρίου ζήτησε απ’ αυτόν όπως επιστρέψει τα κλειδιά του γραφείου παραπλεύρως της αποθήκης, το οποίο ουδέποτε χρησιμοποιείτο για τους σκοπούς των εργασιών της αποθήκης. Ο Αιτητής επέστρεψε την ίδια ώρα τα κλειδιά χωρίς να προβάλει οποιοδήποτε ζήτημα. Ο μισθός, το ωράριο και οι συνολικές εργάσιμες ώρες του Αιτητή παρέμειναν τα ίδια. Στη βάση των νέων καθηκόντων, ο Αιτητής εκτελούσε κυρίως καθήκοντα λογιστηρίου, διεκπεραιώνοντας εργασίες που του ανέθετε η υπεύθυνη του λογιστηρίου και όταν προέκυπταν ανάγκες ή αυξημένος φόρτος εργασίας στην αποθήκη, εκτελούσε για μικρό χρονικό διάστημα και καθήκοντα στην αποθήκη. Και πάλι ο Αιτητής δεν προέβαλε οποιαδήποτε ένσταση ή παράπονο. Στις 22.07.2019, η υπεύθυνη λογιστηρίου ενημέρωσε τον Αιτητή ότι για να καλυφθούν οι προσωρινά αυξημένες ανάγκες στην αποθήκη, όπως συνέβαινε κάθε χρόνο κατά την περίοδο πριν τις διακοπές του Αυγούστου και που ήταν σε γνώση του Αιτητή, θα έπρεπε να αυξηθεί κατά μίαν ώρα ημερησίως ο χρόνος εργασίας του στην αποθήκη και αντίστοιχα να μειωθεί ο χρόνος εργασίας του στο λογιστήριο χωρίς να υπάρξει αύξηση του συνολικού εργάσιμου χρόνου και χωρίς να διαφοροποιηθεί το ωράριο εργασίας του. Ο Αιτητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις πιο πάνω προφορικές οδηγίες και για πρώτη φορά ισχυρίστηκε ότι δήθεν δεν ενέπιπτε στα καθήκοντά του η εκτέλεση καθηκόντων στην αποθήκη. Ως αποτέλεσμα της άρνησης του, οι Καθ’ ων η αίτηση του παρέδωσαν την επιστολή ημερ. 24.07.2019 (Τεκ.12). Στις 29.07.2019, ο Αιτητής παρέδωσε δια χειρός στην υπεύθυνη του λογιστηρίου επιστολή άμεσης παραίτησης λόγω δήθεν εξαναγκασμού (Τεκ.4), επικαλούμενος διάφορους λόγους τους οποίους ουδέποτε στο παρελθόν είχε προβάλει και οι οποίοι ουσιαστικά δεν σχετίζονται με όσα αναφέρει στην γραπτή κατάθεση ή την Αίτηση του. Η Εταιρεία με απαντητική επιστολή ημερ. 01.08.2019 (Τεκ.13) αποδέχτηκε την παραίτηση του ως εκούσια χωρίς όμως να αποδεχτεί ότι αυτή ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού. Πέραν της γραπτής δήλωσης, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής παραιτήθηκε χωρίς ουσιαστικό λόγο, θυσίασε €32.000 ετήσιο μισθό, γιατί του ζήτησαν να πάει μισή ώρα το πρωί και μισή το βράδυ να βοηθήσει για περίοδο 15 ημερών μόνο, ένεκα του φόρτου εργασίας, παραμονές που θα έκλεινε. Απορρίπτοντας τον ισχυρισμό ότι δεν χαιρετούσε τον Αιτητή, ισχυρίστηκε ότι το δικό του γραφείο βρίσκεται στην δεξιά πτέρυγα και ο ίδιος δεν κινείται στην άλλη πτέρυγα που ήταν το λογιστήριο. Επίσης μετά τους επτά μήνες δεν συνάντησε ποτέ τον Αιτητή.

 

Αντεξεταζόμενος απέρριψε την υποβολή που του έγινε ότι κρατούσαν «άκκαμα» του Αιτητή για την πολυήμερη απουσία του, λέγοντας ότι ήταν πολύ επιεικείς μαζί του, καθώς του ανατέθηκαν πιο ελαφριά καθήκοντα με τον ίδιο μισθό. Ότι ο ίδιος δεν είχε καμία επαφή με τον Αιτητή και ούτε του έδιδε οδηγίες, αφού υπεύθυνη του ήταν η αρχιλογίστρια. Ότι το γραφείο που του ζητήθηκε να παραδώσει τα κλειδιά δεν είχε καμία σχέση με την αποθήκη και ότι παρέδωσε τα κλειδιά τον Δεκέμβριο 2018, χωρίς να φέρει ένσταση. Αρνήθηκε ότι έβαλαν τον Αιτητή να αντικαθιστά πωλητές, λέγοντας ότι οι πωλητές στην Εταιρεία είναι συνήθως μηχανικοί και κάνουν επισκέψεις σε μηχανικούς. Αφού απέρριψε ως ψευδείς τους ισχυρισμούς του Αιτητή για άσχημη συμπεριφορά προς το πρόσωπο του, με φωνές, παρατηρήσεις και φραστική επίθεση για διάφορα πράγματα λέγοντας ότι δεν είχε καθόλου επαφή μαζί του, ισχυρίστηκε ότι στις 22.7.2019 ενημερώθηκε από την κα Τασούλα ότι λόγω φόρτου εργασίας στην αποθήκη ο νέος αποθηκάριος δυσκολευόταν να διεκπεραιώσει τα καθήκοντα του, γεγονός που παρουσιαζόταν κάθε χρόνο 15 μέρες πριν τις θερινές διακοπές που έκλειναν τα εργοτάξια. Επειδή ο Αιτητής κατέβαινε στην αποθήκη ενάμιση ώρα την ημέρα και βοηθούσε, του ζητήθηκε να πηγαίνει επιπλέον μισή ώρα το πρωί να επιβλέπει εάν είχαν φύγει τα αυτοκίνητα με το ορθό φορτίο και στον σωστό προορισμό και μισή ώρα το απόγευμα κατά την επιστροφή τους. Και αυτό για να βοηθήσει προσωρινά για 15 μέρες. Ο Αιτητής αρνήθηκε και δήλωσε ότι δεν θα ξανακατέβαινε στην αποθήκη. Ισχυρίστηκε ότι η ενάμιση ώρα ήταν καθημερινά από την ημέρα που ήρθε πίσω διότι ήταν μέρος των καθηκόντων του να αναπληρώνει τον άλλο. Σε υποβολή ότι ουδέποτε είπαν στον Αιτητή ότι αυτό θα ήταν για 15 μέρες, ισχυρίστηκε ότι του αναφέρθηκε. Επίσης ότι ο ίδιος γνώριζε για 14 χρόνια τη διαδικασία που γίνεται και τον φόρτο εργασίας εκείνες τις μέρες. Απόρριψε τη θέση της άλλης πλευράς ότι ο Αιτητής θα δούλευε σε δύο πόστα με εξαντλητικό ωράριο λέγοντας ότι όλα είναι κάτω από το λογιστήριο και ασχολείται με τιμολόγια, way bills, stocks, petty cash. Ότι δεν χρειαζόταν η συγκατάθεση του Αιτητή καθώς τα καθήκοντα παρέμεναν τα ίδια. Δεν ήταν δυο διαφορετικά πράγματα, ήταν ένα και το αυτό. Απέρριψε επίσης τη θέση του Αιτητή ότι του ζητήθηκε να υποβάλει την παραίτηση του και ότι έδωσε οδηγίες στους συναδέλφους του να μην έχουν επαφή μαζί του, λέγοντας ότι μπροστά στους συναδέλφους του είπε στον Αιτητή ότι υποσκάπτει την Εταιρεία με τη συμπεριφορά του, όταν αρνήθηκε να βοηθήσει στην αποθήκη.

 

 Ανάλυση – Συμπεράσματα

 

Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε με ιδιαίτερη προσοχή τόσο τον Αιτητή  όσο και τον μάρτυρα των Καθ’ ων η αίτηση να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε και τη μαρτυρία τους, έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση, όπως επίσης και τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων.

 

Είναι κοινή συνισταμένη των θέσεων των διαδίκων, όπως προβάλει μέσα από την προσαχθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, αλλά και όπως επιβεβαιώνεται από την πραγματική μαρτυρία και δη την «αίτηση για εργοδότηση» που υπέβαλε ο Αιτητής στις 15.4.2004 (Τεκ.6), ότι προσελήφθη στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση ως αποθηκάριος και όχι ως υπάλληλος του λογιστηρίου. Στις 22.12.2018, επιστρέφοντας ο Αιτητής στην εργασία του, μετά από άδεια ασθενείας, οι Καθ’ ων η αίτηση του ανακοίνωσαν ότι τα καθήκοντα του ως αποθηκάριος ανατέθηκαν σε άλλο υπάλληλο και ότι στον ίδιο θα ανατίθεντο καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας. Ο Αιτητής, μη έχοντας άλλη επιλογή με όσα του ανέφερε ο κ. Τσιρίδης, αποδέχθηκε την αλλαγή των καθηκόντων του, επειδή είχε ανάγκη τη δουλειά και δεν ήθελε να δώσει αφορμή να τον απολύσουν.

Ο Αιτητής ισχυρίστηκε κατά την κυρίως εξέταση του, ότι τα καθήκοντα που ανέλαβε στο λογιστήριο ήταν καθαρά λογιστικής φύσεως, γραφέας λογιστηρίου και δεν είχαν να κάνουν με οτιδήποτε αφορούσε τα καθήκοντα του στη αποθήκη. Αντίθετα με τη θέση του Αιτητή, ο κ. Τσιρίδης ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρξε διαφοροποίηση καθηκόντων, ότι όλα είναι κάτω από το λογιστήριο και ασχολείται με τιμολόγια, way bills, stocks, petty cash. Δεν παρέλειψε ωστόσο να αναφέρει ότι ενόσω απουσίαζε ο Αιτητής με άδεια ασθενείας, τον αντικατέστησε στα καθήκοντα του ο Α. Γεωργίου, υπάλληλος του λογιστηρίου και άρχισε αμέσως εντατική εκπαίδευση του ατόμου αυτού από τον Τεχνικό Διευθυντή και την υπεύθυνη του Λογιστηρίου, εις βάρος των σοβαρών και υπεύθυνων καθηκόντων τους. Επίσης στη βάση των νέων καθηκόντων που ανατέθηκαν στον Αιτητή, αυτός εκτελούσε κυρίως καθήκοντα στο λογιστήριο, ήτοι διεκπεραίωνε εργασίες που του ανάθετε η υπεύθυνη Λογιστηρίου κα Τασούλα Κυριάκου και όπου πρόκυπτε ανάγκη ή αυξημένος φόρτος εργασίας στην αποθήκη, εκτελούσε και καθήκοντα στην αποθήκη για μικρό χρονικό διάστημα. Για σκοπούς εκτέλεσης των καθηκόντων του στο λογιστήριο, ο Αιτητής συμμετείχε σε διάφορες εκπαιδεύσεις του λογιστηρίου οι οποίες πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Ιούνιο 2019. Για όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι τα καθήκοντα που εκτελούσε ο Αιτητής από τη θέση του υπεύθυνου αποθήκης δεν μπορούν να θεωρηθούν παραπλήσια με τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν στο λογιστήριο. Υπό διαφορετικές συνθήκες δεν υπήρχε λόγος να τύχουν και της ανάλογης εκπαίδευσης.

 

Και ενώ ο Αιτητής, κατά την κυρίως εξέταση του, απέρριψε τη θέση των Καθ’ ων η αίτηση ότι στη βάση των νέων καθηκόντων που ανέλαβε τον Δεκέμβριο 2018 ήταν και η εκτέλεση καθηκόντων στην αποθήκη όταν προέκυπτε ανάγκη ή αυξημένος φόρτος εργασίας, ωστόσο υπό το βάρος της αντεξέτασης ισχυρίστηκε ότι πέραν των καθηκόντων που εκτελούσε στο λογιστήριο, αντικαθιστούσε κάποιες φορές το άτομο που ήταν στην αποθήκη ή προσέφερε τις υπηρεσίες του όταν προέκυπτε ανάγκη. Για τις ώρες εργασίας του στην αποθήκη δεν έδωσε σαφή απάντηση. Ενώ αρνήθηκε ότι δούλευε ενάμιση ώρα την ημέρα, λέγοντας ότι ήταν τη βδομάδα ή κάθε 15 μέρες και όχι την ημέρα, όταν του υποδείχτηκε ότι ο εργοδότης του είπε ουσιαστικά εκεί που δούλευε ενάμιση ώρα την ημέρα να εργάζεται δυόμιση ώρες με αντίστοιχη μείωση των ωρών εργασίας του στο λογιστήριο, ο Αιτητής αρνήθηκε λέγοντας ότι ήταν μισή ώρα περισσότερη την ημέρα κάτι που δεν αποδέχθηκε, χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις. Επέμεινε όμως στη θέση του ότι δεν κατέβαινε κάθε μέρα στην αποθήκη  και ότι υπήρχαν και άλλοι υπάλληλοι του λογιστηρίου που αντικαθιστούσαν το άτομο στην αποθήκη όταν απουσίαζε. Ισχυρίστηκε επίσης χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι ενόσω εργαζόταν ως υπεύθυνος αποθήκης τον αντικαθιστούσαν εκτός από την κα Τασούλα και άλλες κοπέλες του λογιστηρίου, όπως η Χριστίνα και η Ντίνα. Πρόσθετα, ούτε και η θέση του κ. Τσιρίδη, ότι ο Αιτητής μετά τις 22.12.2018 εργαζόταν επί καθημερινής βάσεως για ενάμιση ώρα και στην αποθήκη, έχει επιβεβαιωθεί με οποιανδήποτε τρόπο, αλλά ούτε και θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί με βάση την ισχνή μαρτυρία που προσφέρθηκε. Πλην της γενικής και αόριστης κατάθεσης του μάρτυρα, κανένα στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, που να υποστηρίζει έστω και αμυδρά τέτοιο ισχυρισμό. Μεταξύ άλλων δεν τέθηκαν οποιαδήποτε στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την τήρηση της εκ του νόμου υποχρέωσης των Καθ’ ων η αίτηση να γνωστοποιήσουν στον Αιτητή εγγράφως τους ουσιώδεις όρους εργασίας του, σύμφωνα με τον «Περί Ενημέρωσης του Εργοδοτουμένου από τον Εργοδότη για τους Όρους που Διέπουν τη Σύμβαση ή τη Σχέση Εργασίας Νόμος του 2000 (Ν.100(Ι)/2000). Με την έγγραφη γνωστοποίηση ο εργοδοτούμενος αποκτά ένα ασφαλές αποδεικτικό μέσο των όρων απασχόλησης του το οποίο εν προκειμένω ο Αιτητής έχει στερηθεί. Εν πάση περιπτώσει το γεγονός ότι κατά παράβαση των προνοιών της νομοθεσίας, οι Καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να γνωστοποιήσουν εγγράφως τους όρους απασχόλησης του Αιτητή αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να διακριβώσει την πραγματική κατάσταση πραγμάτων και δη τη φύση της απασχόλησης του Αιτητή από την αξιολόγηση της ενώπιον του μαρτυρίας. Για όλα τα πιο πάνω, η εικόνα που αποκομίσαμε από την ενώπιον μας μαρτυρία, μας οδηγεί με χωρίς κανένα δισταγμό στο συμπέρασμα ότι, μετά τις 21.12.2018, ο Αιτητής προσέφερε τις υπηρεσίες του και στην αποθήκη, όπως και άλλοι υπάλληλοι του λογιστηρίου, αντικαθιστώντας το άτομο στην αποθήκη όταν απουσίαζε ή όταν προέκυπτε ανάγκη. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν έχει αποδειχθεί στη βάση πειστικής μαρτυρίας ότι μετά τις 22.12.2018 ο Αιτητής προσέφερε τις υπηρεσίες του στην αποθήκη, επί καθημερινής βάσεως, για ενάμιση ώρα την ημέρα. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να ίσχυε ούτε και στη δική του περίπτωση ενόσω βρισκόταν στη θέση υπεύθυνου αποθήκης.

Ως προς τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τον Ιούλιο 2019, παραμένει αδιαμφισβήτητο το γεγονός  ότι στις 22.7.2019 οι Καθ’ ων η αίτηση ενημέρωσαν τον Αιτητή ότι για κάλυψη των αυξημένων αναγκών της Εταιρείας θα προσέφερε τις υπηρεσίες του στην αποθήκη ταυτόχρονα με τις υπηρεσίες του στο λογιστήριο. Από την ενώπιον μας πραγματική μαρτυρία είναι φανερό ότι την επόμενη μέρα οι Καθ’ ων η αίτηση παρέδωσαν στον Αιτητή χειρόγραφη σημείωση (Τεκ.3) με τις ώρες που θα απασχολείτο στην αποθήκη. Ακολούθως, στις 24.7.2019 του κοινοποίησαν επιστολή ιδίας ημερομηνίας (Τεκ.12) με την οποία τον καλούσαν να συμμορφωθεί άμεσα με τις οδηγίες τους. Ο Αιτητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί και ζήτησε προφορικά χρόνο για να λάβει νομική συμβουλή αναφορικά με την αλλαγή των καθηκόντων του (Τεκ.13).

 

Ο κ. Τσιρίδης επισήμανε στη γραπτή δήλωση του, ότι ο λόγος που οδήγησε τους Καθ’ ων η αίτηση στις συγκεκριμένες αλλαγές ήταν ο αυξημένος φόρτος εργασίας που παρατηρείται κάθε χρόνο στην αποθήκη λόγω αυξημένου όγκου παραγγελιών κατά τους μήνες Ιούλιο μέχρι και αρχές Αυγούστου και ότι αυτό συμβαίνει καθότι, ο οικοδομικός κλάδος διακόπτει τις εργασίες του για τις θερινές διακοπές του Αυγούστου και οι πλείστοι εργολάβοι προσπαθούν να αποπερατώσουν διάφορα έργα πριν τις διακοπές. Έτσι στις 22.07.2019, η υπεύθυνη λογιστηρίου ενημέρωσε τον Αιτητή ότι για να καλυφθούν οι προσωρινά αυξημένες ανάγκες στην αποθήκη, όπως συνέβαινε κάθε χρόνο πριν τις διακοπές του Αυγούστου, θα έπρεπε να αυξηθεί κατά μίαν ώρα ημερησίως ο χρόνος εργασίας του στην αποθήκη και αντίστοιχα να μειωθεί ο χρόνος εργασίας του στο λογιστήριο χωρίς να υπάρξει αύξηση του συνολικού εργάσιμου χρόνου και χωρίς να διαφοροποιηθεί το ωράριο εργασίας του. Και ενώ ο μάρτυρας επισήμανε ότι ο Αιτητής ήταν γνώστης αυτού του γεγονός και γνώριζε για 14 χρόνια που ήταν στην αποθήκη τη διαδικασία που γίνεται και τον φόρτο εργασίας που παρουσιάζεται εκείνες τις μέρες, ωστόσο η θέση αυτή αν και πολύ ζωτικής σημασίας για την υπόθεση των Καθ’ ων η αίτηση δεν τέθηκε στον Αιτητή κατά την αντεξέταση του και δεν δόθηκε σ’ αυτόν η ευκαιρία να δώσει τις δικές του εξηγήσεις, με αποτέλεσμα η βαρύτητα της μαρτυρίας του κ. Τσιρίδη να εξασθενεί σημαντικά (βλ. Phipson on Evidence, 12η Έκδοση, παράγρ.1593).

 

Όπως εντοπίζεται στην υπόθεση Aquac v. Fredericou Schools Ltd, (2002) 1 Α.Α.Δ. 152:

 

«...Η αντεξέταση των μαρτύρων είναι σημαντικό όπλο στη διεξαγωγή μιας δίκης...

Υπάρχουν ωστόσο δύο κανόνες πρακτικής, που έχουν εμπεδωθεί προ πολλού στα δικαστήρια μας, οι οποίοι πρέπει απαρέγκλιτα να τηρούνται. Ο πρώτος είναι ότι ο μάρτυρας πρέπει να αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται. Διαφορετικά το δικαστήριο θεωρεί – και το εκλαμβάνει – ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Ο δεύτερος είναι ότι, κατά την αντεξέταση, τίθεται στο μάρτυρα η υπόθεση που θα στηθεί από τον αντίδικο. Τέτοια αντεξέταση είναι προϋπόθεση για να κληθεί μαρτυρία που αντικρούει το μάρτυρα.

...Η παράλειψη αντεξέτασης ήταν καθοριστική και σημαίνει το τέλος του ζητήματος.»

 

Ως επακόλουθο των πιο πάνω, η θέση του κ. Τσιρίδης έχει παραμείνει μετέωρη και δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή από το Δικαστήριο. Άλλωστε κατά τον ουσιώδη χρόνο, η ενημέρωση που έλαβε ο Αιτητής με την επιστολή ημερ. 24.7.2019 (Τεκ.12) αφορούσε την κάλυψη αυξημένων αναγκών της Εταιρείας στην αποθήκη και όχι προσωρινά αυξημένων αναγκών, όπως εκ των υστέρων ανέγραψαν οι Καθ’ ων η αίτηση στους γενικούς λόγους εμφάνισης και επανέλαβε ο κ. Τσιρίδης  στη μαρτυρία του.

 

Η δικογραφημένη θέση του Αιτητή για καταπιεστική, απαξιωτική και προσβλητική συμπεριφορά εναντίον του από τους εργοδότες τους, την οποία προσπάθησε να υποστηρίξει με τη μαρτυρία του, πέραν του ότι ήταν γενική και αόριστη και δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε απτά στοιχεία, δεν συνάδει ούτε με όσα ανέφερε στην κυρίως εξέταση του, ότι «καθ’ όλη τη διάρκεια της απασχόλησης του δεν υπήρξαν ιδιαίτερα προβλήματα και οι σχέσεις του με τον εργοδότη του ήταν καλές». 

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Καθ’ ων η αίτηση εισηγήθηκε με την γραπτή αγόρευση του ότι οι δικογραφημένες θέσεις του Αιτητή αποκλίνουν από αυτές που επικαλέστηκε με τη μαρτυρία του για τον τερματισμό της απασχόλησης του. Επίσης, ότι από το περιεχόμενο της επιστολής παραίτησης προκύπτει ότι οι λόγοι που επικαλείται ο Αιτητής δεν περιλαμβάνουν οποιαδήποτε αναφορά σε αλλαγή καθηκόντων κατά τον Ιούλιο 2019 και ότι το παράπονο του εστιάζεται στο ότι τον Δεκέμβριο ο εργοδότη του είπε να παραδώσει ότι είχε χρεωμένο επάνω του.   

  

Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αθανασίου Χρυστάλλα ν. Reana Manufacturing & Trading Co.Ltd και Άλλων (2001) 1ΑΑΔ 1635, οι γενικοί λόγοι αίτησης που καταχωρείται στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, θεωρούνται ως Έκθεση Απαίτησης. Ως γνωστόν η Έκθεση Απαίτησης περιέχει ισχυρισμούς και όχι μαρτυρία. Στην υπόθεση Reana, (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα εξής:

 

«Δεν μας διαφεύγει της προσοχής ότι η δίκη στο Δικαστήριο  Εργατικών Διαφορών διεξάγεται με βάση το εξεταστικό σύστημα και όχι εκείνο της αντιπαράθεσης.  Το εξεταστικό σύστημα παρέχει ευρύτερη ευχέρεια στο Δικαστήριο για τη διερεύνηση των γεγονότων που άπτονται της διαφοράς.  Δεν μεταβάλλει όμως τον δικονομικό κανόνα ως προς τα επίδικα θέματα και τις παραμέτρους της δίκης. (Βλέπε: Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.ά. (1993) 3Α.Α.Α.Δ. 598).»

 

 Η υπόθεση Δημοκρατία ν. Κακουρή, στην οποία παρέπεμψε ανωτέρω το Ανώτατο Δικαστήριο, αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου  ΚΥΠΡΙΑΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ κ.α. v. ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ «ΙΔΡΥΜΑ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΟΥ ΛΑΝΙΤΗ ΛΤΔ» κ.α., Έφεση Κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Αρ.18/2021, 28/11/2024, όπου λέχθηκαν τα εξής σχετικά με το ζήτημα της δικογράφησης:

 

«Χωρίς να αναιρείται η υποχρέωση για αιτιολόγηση των νομικών σημείων επί των οποίων βασίζεται μία Προσφυγή, όπως αυτή προνοείται στον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου  και έχοντας κατά νου ότι, όπως λέχθηκε στη Δημοκρατία κ.ά. ν. Κουκκουρή (ανωτέρω):

 

«Ο εξεταστικός χαρακτήρας της διαδικασίας κάτω από το Άρθρο 146 αμβλύνει μεν το στοιχείο της αντιπαράθεσης που ενυπάρχει στους δικονομικούς θεσμούς (προσαρμοσμένους στην πολιτική δίκη), δεν καταργεί όμως τη δικογραφία ως το μέσο προσδιορισμού των επιδίκων θεμάτων. Οι τελικές αγορεύσεις που υποβάλλονται μετά την επιθεώρηση των φακέλων εξειδικεύουν και συγκεκριμενοποιούν τα επίδικα θέματα (που προσδιορίζονται στην αίτηση) που καλείται το δικαστήριο να επιλύσει. Μόνο λόγοι δημόσιας τάξης που άπτονται του θεμελίου της δικαιοδοσίας μπορεί να εγερθούν αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο και να αποτελέσουν λόγους ακύρωσης», 

 

ουδεμία διάσταση παρατηρείται μεταξύ της νεότερης νομολογίας με την παλαιότερη στο ζήτημα της ορθής δικογράφησης και της αιτιολόγησης των νομικών σημείων επί των οποίων εδράζεται μία Προσφυγή,  αφού είναι υπό το πρίσμα των συγκεκριμένων δεδομένων και περιστατικών της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά, καθώς επίσης και της φύσης του συγκεκριμένου προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης που εξετάζεται η επάρκειά της.»

 

Σύμφωνα με το Κανόνα 3(1) του περί Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών Διαδικαστικού Κανονισμού του 1999, όπως έχει τροποποιηθεί, «… Στην Αίτηση καθορίζονται οι λόγοι στους οποίους θεμελιώνεται το αίτημα και προσδιορίζεται η ζητούμενη θεραπεία ή θεραπείες»

 

Σύμφωνα με το Κανόνα 5(1) του πιο πάνω Διαδικαστικού Κανονισμού, «… στην εμφάνιση προσδιορίζονται λεπτομερώς οι λόγοι για τους οποίους αμφισβητείται το αίτημα και ή παροχή της θεραπείας ή θεραπειών που εξαιτείται ο Αιτητής.»

 

Διαπιστώνουμε ότι στους γενικούς λόγους της Αίτησης, ο Αιτητής προσδιορίζει επαρκώς τους λόγους στους οποίους θεμελιώνεται το αίτημα του, μη παραλείποντας να αναφέρει ότι κατά την περίοδο από το Δεκέμβριο 2018 μέχρι τον Ιούλιο 2019 οι Καθ’ ων η αίτηση του ανέθεταν οποιαδήποτε καθήκοντα αποφάσιζαν και ότι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω της διαγωγής των Καθ’ ων η αίτηση. Ωστόσο, εν όψει του περιεχομένου των Γενικών Λόγων Εμφάνισης και του ότι όπως αποφασίστηκε στις προαναφερθείσες υποθέσεις Reana και ΙΔΡΥΜΑ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΟΥ ΛΑΝΙΤΗ (ανωτέρω), το εξεταστικό σύστημα παρέχει ευρύτερη ευχέρεια στο Δικαστήριο για τη διερεύνηση των γεγονότων που άπτονται της διαφοράς και η κάθε περίπτωση εξετάζεται με βάση τα δικά της περιστατικά, είμαστε της άποψης ότι εν προκειμένω, η δικογράφηση δεν είναι ελλιπής σε σημείο που αναπόδραστα να οδηγεί στην απόρριψη των αξιώσεων του Αιτητή.

 

Περαιτέρω από το περιεχόμενο της επιστολής παραίτησης (Τεκ. 4) διαπιστώνουμε ότι ο Αιτητής, απαντώντας στους Καθ’ ων η αίτηση, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι του ζητήθηκαν τα κλειδιά του γραφείου και ότι άλλο είχε χρεωμένο πάνω του, διότι δεν θα ξανακατέβαινε στην αποθήκη. Συνεπώς, είμεθα της γνώμης, ότι το παράπονο του Αιτητή εστιάζεται στο γεγονός ότι τον Ιούλιο 2019 του ζητήθηκε να εργαστεί ξανά στην αποθήκη, ενώ τον Δεκέμβριο 2018 του ζητήθηκε να παραδώσει ότι είχε χρεωμένο επάνω του διότι δεν θα κατέβαινε ξανά στην αποθήκη. Άλλωστε από το περιεχόμενο της επιστολής των Καθ’ ων η αίτηση ημερ. 1.8.2019 (Τεκ.13), είναι φανερό ότι ο Αιτητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί στις οδηγίες των εργοδοτών του και ζήτησε προφορικά χρόνο για να λάβει νομική συμβουλή αναφορικά με την αλλαγή των καθηκόντων του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω δεν βρίσκουμε να ευσταθούν τα όσα εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Καθ’ ων η αίτηση.

 

Νομική Βάση

 

Πότε υπάρχει εξαναγκασμός σε παραίτηση λόγω της διαγωγής του εργοδότη (Constructive Dismissal), έχει αποφασιστεί σε σειρά υποθέσεων. Καθοδηγητική είναι η απόφαση στην Western Excavating (ECC) Ltd v. Sharp (1978) 1All E.R. 713, 769 την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε, μεταξύ άλλων, στις υποθέ-σεις Elbee Co v. Efstathiou (1989) 1CLR 448 και Κ. Χριστοφίδης ν. Deloitte & Touché κ.α. (2009) 1 ΑΑΔ 1241. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση:

 

“If the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer’s conduct. He is constructively dismissed…”

 

Σε ελεύθερη μετάφραση:

 

«Εάν ο εργοδότης είναι ένοχος διαγωγής, η οποία συνιστά σημαντική παράβαση που φθάνει στη ρίζα της σύμβασης εργασίας ή που δείχνει ότι ο εργοδότης δεν προτίθεται πλέον να δεσμεύεται από ένα ή περισσότερους ουσιώδους όρους αυτής τότε, ο εργοδοτούμενος δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του αποδεσμευμένο από οποιαδήποτε περαιτέρω εκτέλεση των καθηκόντων του. Αν το κάνει αυτό τότε τερματίζει τη σύμβαση λόγω της διαγωγής του εργοδότη. Εξαναγκάζεται σε παραίτηση…»

 

Ενασχόληση επί του ιδίου θέματος γίνεται και στην υπόθεση Louis Tourist Agency Ltd v. Αντιγόνης Ηλία (1992) 1(Β) ΑΑΔ 98, 103 όπου μεταξύ άλλων αποφασίστηκε ότι,

 

«Το άρθρο 7(1) του Ν.24/67 δεν εξειδικεύει τη διαγωγή του εργοδότη η οποία καθιστά δικαιολογημένο τον τερματισμό απασχόλησης εκ μέρους του εργοδοτούμενου υπαιτιότητι του εργοδότη. Στην Alouet Clothing v. Athanasiou (1988) 1CLR 626, αποφασίστηκε ότι διάρρηξη θεμελιώδους όρου της σύμβασης εργασίας εκ μέρους του εργοδότη συνιστά διαγωγή η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου 7(1) του νόμου. Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να προσδιοριστεί εξαντλητικά η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη – εργοδοτούμενου, είτε λόγω της διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας, ή την επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεκτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη – εργοδοτούμενου.

 

Από την αγγλική νομολογία κρίθηκε, μεταξύ άλλων, ως σημαντική παράβαση της σύμβασης εργασίας που δικαιολογεί εξυπακουόμενη απόλυση, ο υποβιβασμός ή άλλη μεταβολή στο καθεστώς εργοδότησης του εργοδοτούμενου και η αλλαγή του περιεχομένου της εργασίας του που δεν προβλέπεται ή επιτρέπεται από τη σύμβαση (βλ. Halsbury’s Laws of England, Fourth Edition, Vol.16, Para 478).

 

Σχετικά με τη μονομερή αλλαγή του είδους εργασίας, στο σύγγραμμα “The Law of Unfair Dismissal”, 3rd Ed., Steven D. Anderman, page 87, υποστηρίζονται τα ακόλουθα:

 

Furthermore, even if the contract specifies that the employee may do two jobs, if it clearly indicates which is the predominant job then an attempt to alter the contract so that the lesser job becomes the predominant part of the person’s work could entitle a tribunal to decide that the employer has repudiated the contract. For example in Pedersen v Camden London Borough Council (1981) ICR 674, an employee was hired as a bar steward/catering assistant and worked almost exclusively as a bar steward for 4 years. When circumstances entailed a shift in his work to a large proportion of catering duties, an employment tribunal found this to be a unilateral alteration in the contract of a fundamental kind entitling the employee to resign and claim constructive dismissal. The Court of Appeal upheld the tribunal’s decision on this question of fact. 

 

Ελεύθερη μετάφραση

 

«Επιπρόσθετα, ακόμα κι αν η σύμβαση καθορίζει ότι ο εργοδοτούμενος μπορεί να κάνει δύο εργασίες, εάν η επικρατέστερη εργασία καθορίζεται ξεκάθαρα, τότε μία προσπάθεια αλλαγής της σύμβασης από τον εργοδότη έτσι ώστε η κατώτερη εργασία να καταστεί η επικρατέστερη για τον εργοδοτούμενο, θα μπορούσε να δώσει το δικαίωμα σε ένα Δικαστήριο να αποφασίσει ότι ο εργοδότης έχει αποκηρύξει τη σύμβαση. Για παράδειγμα στην Pedersen v. Camden London Borough Council (1981) ICR 674, ένας εργοδοτούμενος προσλήφθηκε ως διαχειριστής μπαρ / βοηθός σερβιρίσματος και δούλεψε σχεδόν αποκλειστικά ως διαχειριστής μπαρ για 4 χρόνια. Όταν υπό τις περιστάσεις προέκυψε ανάγκη αλλαγής της εργασίας του και του ανατέθηκαν σε μεγάλο ποσοστό καθήκοντα σερβιρίσματος, το Εργατικό Δικαστήριο έκρινε ότι αυτό αποτελούσε μια μονομερή τροποποίηση της σύμβασης θεμελιώδους σημασίας που παρείχε το δικαίωμα στον εργοδοτούμενο να παραιτηθεί και να ισχυρισθεί τεκμαρτή απόλυση. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση στο πλαίσιο αυτών των γεγονότων»

 

Όπως ανέφερε το Εφετείο στην εν λόγω απόφαση:

 

“Whatever his original contract of employment laid down as his duties, the actual duties that he carried out were almost entirely those of bar steward and did not include the kind of work done by him during 1977 as catering assistant, so that the change in emphasis from almost total bar steward duties to a large proportion of catering assistant duties in the Food Production Centre kitchen, was a unilateral alteration in the contract which the Tribunal was satisfied was a fundamental one giving Mr Pedersen the right to regard it as a repudiation entitling him to treat himself as dismissed”.

 

Σε σχέση με τα συμβατικά καθήκοντα ενός εργοδοτούμενου στην υπόθεση Land Securities Trillium Ltd v Thornley [2005] IRLR 765 EAT, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

 

“In determining what an employee’s existing contractual duties were, the tribunal is entitled to look not only at how the duties were described in the employee’s original job description but also at the actual work that the employee had been given. Job descriptions are not prescriptive documents”.

 

Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση L’ Union National (Tourist & Sea Resorts) Limited ν. Γιώργος Χουλιώτης, (2015) 1 ΑΑΔ 1874, 1891:

 

«Αποτελεί εξυπακουόμενο όρο της σύμβασης εργασίας ότι η κάθε πλευρά δεν πρέπει να ενεργεί με τρόπο που θα βλάψει το κλίμα της μεταξύ τους αμοιβαίας πίστης και εμπιστοσύνης (mutual trust and confidence). Κατά συνέπεια, η δυνατότητα που έχει ο εργοδότης δυνάμει των όρων που προβλέπονται από τη σύμβαση εργασίας, πρέπει να ασκείται σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και εμπιστοσύνης που διέπουν τέτοιες συμβάσεις. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Union of Construction Allied Trades and Technicians v. Brian [1980] Ι.R.L.R. 357:

"There must be considered not only the nature of the order but the circumstances surrounding the giving of the order ... And also, the reason for not carrying out the order."

Η οποιαδήποτε αλλαγή στους όρους εργοδότησης του εργοδοτούμενου δεν μπορεί να γίνεται αυθαίρετα (βλ. Catamaran Cruises Ltd v. Williams [1994] IRLR 386). Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι ο εργοδότης πρέπει να καταδείξει ότι η αλλαγή αυτή έγινε για εύλογη αιτία η οποία πρέπει να υποστηρίζεται από στοιχεία. Το Δικαστήριο οφείλει να σταθμίζει το συμφέρον του εργοδότη να προβεί στην αλλαγή και του εργοδοτούμενου να μην την αποδεχτεί (βλ. Harvey on Industrial Relations and Employment Law - κάτω από τον υπότιτλο "Refusal to accept changes in terms and conditions"). »

 

Στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 5th Edition, Vol.39 para.48 αναφέρονται τα ακόλουθα:

 

“The implied term of trust and respect in the contract of employment has been held to have overriding effect, that is to say that, ever where the employer haw express power to act in a particular way under the terms of the contract, he must exercise that power in the light of his overall duty of trust and respect, with the result that, if he does not do to so, the employee may be contractually entitled to leave his employment and claim constructive dismissal, in spite of  the employer’s claim that he was merely exercising his rights”.

 

Στην περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε διαπιστώσει ότι ο εργοδότης παρέβη ουσιώδεις όρους της σύμβασης εργασίας που παρείχαν στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να τερματίσει την απασχόληση του, λόγω της διαγωγής του εργοδότη, ακολούθως θα πρέπει να εξετάσει το λόγο, τον τρόπο και τον χρόνο που ο εργοδοτούμενος υπέβαλε την παραίτηση του. Ο εργοδοτούμενος θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποδείξει ότι παραιτήθηκε από την εργασία του λόγω της συγκεκριμένης παράβασης και όχι για οποιονδήποτε άλλο λόγο που δεν του παρείχε τέτοιο δικαίωμα. Η παράβαση αυτή μπορεί να μην αποτελεί τον μοναδικό λόγο, είναι όμως αρκετό να αποτελεί τον βασικό και ουσιαστικό λόγο της παραίτησης.

 

Σύμφωνα με καλά καθιερωμένες νομολογιακές αρχές, αφ’ ης στιγμής εκδηλωθεί η επιλήψιμη συμπεριφορά του εργοδότη, που θα δικαιολογούσε την αποχώρηση του εργοδοτούμενου, ο δεύτερος θα πρέπει να εγκαταλείψει την απασχόληση του χωρίς καθυστέρηση ή μετά από εύλογο χρόνο. Όπως τονίστηκε στην προαναφερθείσα υπόθεση Western Excavating (ανωτέρω):

 

“...The employee is entitled in those circumstances to leave at the instant without giving any notice at all, or alternatively, he may the conduct must in either case be sufficiently serious to entitle him to leave at once. Moreover, he must make up his mind soon after the conduct of which he complains: for, id he continues for any length of time without leaving, he will lose his right to treat himself as discharged. He will be regarder as having elected to affirm the contract”.

 

Σε ελεύθερη μετάφραση;

 

«…Ο εργοδοτούμενος δικαιούται κάτω από τις περιστάσεις να αποχωρήσει αμέσως χωρίς να δώσει οποιανδήποτε προειδοποίηση ή διαζευκτικά μπορεί να δώσει προειδοποίηση και να λέγει ότι θα αποχωρήσει στο τέλος της προειδοποίησης. Αλλά είτε στη μια, είτε στην άλλη περίπτωση η διαγωγή πρέπει να είναι αρκετά σοβαρή για να δικαιούται να αποχωρήσει αμέσως, επί πλέον πρέπει να αποφασίσει αμέσως μετά τη διαγωγή για την οποία παραπονείται: διότι αν συνεχίσει για οποιαδήποτε χρονική περίοδο χωρίς να αποχωρήσει θα απολέσει όλα τα δικαιώματα του να θεωρήσει τον εαυτό του απολυόμενο. Θα θεωρηθεί ότι επέλεξε να επιβεβαιώσει την σύμβαση».    

 

Από τη στιγμή που ο εργοδότης διαπράττει μία τέτοια παράβαση με την οποία αποκηρύσσει τη σύμβαση, ο εργοδοτούμενος έχει να επιλέξει μια από τις πιο κάτω πορείες: (α) Να επιβεβαιώσει τη σύμβαση απασχόλησης του και να επιμείνει στην περαιτέρω εκτέλεση της (β) να αποδεχθεί την αποκήρυξη της, οπότε σε μια τέτοια περίπτωση η σύμβαση φθάνει σ’ ένα τέλος. Μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί να παραμείνει ανοικτή μέχρι τέλους. Ο εργοδοτούμενος θα πρέπει να ενεργήσει άμεσα γιατί εάν συνεχίσει να απασχολείται για κάποια χρονική περίοδο κινδυνεύει να χάσει όλα τα δικαιώματα του και να θεωρηθεί ότι επέλεξε να επιβεβαιώσει την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας (The Employment Contract, D. Brodie).

 

Ενδεικτικά ως προς τη σοβαρότητα που αποδίδεται στην ανάγκη για αποχώρηση του εργοδοτούμενου από την απασχόληση του χωρίς καθυστέρηση, στην απόφαση W.E. Cox Joner (International) Ltd v. Crook [1981] I.C.R. 823, 831 λέχθηκαν τα ακόλουθα:

 

“... to stay at work for a period of one month to look around starting from the initial breach of contract, might well not have been fatal; but to work for a further month, six months already having elapsed, seems to be inconsistent with saying that he had not affirmed the contract ...”

 

Ο καθορισμός του εύλογου χρόνου που απαιτείται για τον εργοδοτούμενο να προσδιορίσει τη θέση του και να αποφασίσει την αποχώρηση του, ισχυριζόμενος εξαναγκασμό σε παραίτηση, θα πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες. Ειδικότερα, κατά την εξέταση του θέματος εάν ένας εργοδοτούμενος επιβεβαίωσε ή όχι την τροποποιημένη σύμβασης εργασία του προτού παραιτηθεί, η περίοδος απασχόλησης του είναι πάντα σχετική για τον καθορισμό του εύλογου χρόνου που απαιτείται για να εξετάσει τη θέση του προτού λάβει την απόφαση να παραιτηθεί και να ισχυριστεί εξαναγκασμό σε παραίτηση (The Governing Body of St Edmund Canterbury Catholic High School v. Ann Hines [2003] UKEAT 1138/02). Αποτελεί σφάλμα για το Δικαστήριο να εξισώσει την καθυστέρηση με την επιβεβαίωση εάν το όλο θέμα δεν εξεταστεί σε συνδυασμό με άλλα θέματα όπως η φύση της παράβασης από τον εργοδότη και η περίοδος απασχόλησης του εργοδοτούμενου. Το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσει το Δικαστήριο δεν είναι κατά πόσο ο εργοδοτούμενος καθυστέρησε πάρα πολύ να παραιτηθεί, αλλά κατά πόσο επιβεβαίωσε τη σύμβαση εργασίας (Miceli v. Signal House Ltd [1996] UKEAT 180/95).  Από τη στιγμή που ο εργοδοτούμενος καθιστά σαφή τη διαφωνία του με την παράβαση των όρων της σύμβασης εργασίας του δεν θα θεωρείται ότι επιβεβαίωσε τη συμβατική σχέση με το να συνεχίζει να εργάζεται και να πληρώνεται για μια περιορισμένη χρονική περίοδο. Το αν υπήρξε επιβεβαίωση αποτελεί ζήτημα πραγματικό στηριζόμενο επί των γεγονότων (question of fact) της κάθε υπόθεσης.

 

Εκτενή αναφορά επί του θέματος με παράθεση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών γίνεται στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κυπριακές Αερογραμμές Δημόσια Λτδ ν. Αντωνίου, Πολιτική Έφεση 101/2013, ημερ. 16.7.2019, από την οποία επίσης έχουμε αντλήσει καθοδήγηση.

 

Στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών, το Δικαστήριο για να καταλήξει στο τελικό του συμπέρασμα θα πρέπει να εξακριβώσει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης, (α) εάν και κατά πόσο υπήρξε μονομερής και αυθαίρετη παράβαση των όρων απασχόλησης του Αιτητή από τους Καθ’ ων η αίτηση. Ακολούθως, εάν η απάντηση στο ερώτημα είναι θετική, θα πρέπει να διακριβωθεί (β) ο βαθμό σοβαρότητάς της παράβασης, εάν δηλαδή ήταν αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί εξαναγκασμό σε παραίτηση, (γ) εάν η συγκεκριμένη παράβαση από-τέλεσε τον βασικό λόγο παραίτησης του Αιτητή και, (δ) εάν αυτός επιβεβαίωσε (affirm) ή όχι την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας της.

 

Στην προκείμενη περίπτωση, η εντολή που δόθηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση στον Αιτητή αφορούσε σε αρχικό στάδιο τη μετακίνηση του από τη θέση του αποθηκάριου στο λογιστήριο της Εταιρείας και συνακόλουθα αλλαγή / διαφοροποίηση / μεταβολή των καθηκόντων και της θέσης που κατείχε ο Αιτητής. Και ενώ ο Αιτητής αποδέχθηκε τη μετακίνηση του στο λογιστήριο, επτά μήνες μετά, οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν εκ νέου να μεταβάλουν τα καθήκοντα του και να του αναθέσουν ταυτόχρονα με τις υπηρεσίες του στο λογιστήριο και καθήκοντα στην αποθήκη. Ο Αιτητής δεν αποδέχθηκε την νέα αλλαγή καθηκόντων και αντί αυτού υπέβαλε την παραίτηση του.

   

Συνεπώς, προτού το Δικαστήριο απαντήσει στα πιο πάνω ερωτήματα, θα πρέπει να αποφανθεί των πιο κάτω ζητημάτων, όπως αυτά τέθηκαν στην Χουλιώτης (ανωτέρω):

 

(α)       κατά πόσον οι Καθ’ ων η αίτηση δυνάμει (i) της σύμβασης εργασίας που συνήψαν με τον Αιτητή, και (ii) του διευθυντικού δικαιώματος τους, είχαν το δικαίωμα να τροποποιήσουν μονομερώς τους όρους απασχόλησης του Αιτητή που σχετίζονταν με τη θέση που κατείχε και τα καθήκοντα που ασκούσε.

 

(β)       στην περίπτωση που παρεχόταν στους Καθ’ ων η αίτηση αυτό το δικαίωμα, κατά πόσο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης (i) το εξάσκησαν εύλογα και με βάση τις αρχές της καλής πίστης και εμπιστοσύνης που διέπουν τις συμβάσεις εργασίας και (ii) η άρνηση του Αιτητή να αποδεχθεί τις συγκεκριμένες αλλαγές ήταν δικαιολογημένη ή όχι.

 

Οι Καθ’ ων η αίτηση δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε σύμβαση εργασίας ή οποιαδήποτε άλλα στοιχεία, από τα οποία να τους παρέχεται το δικαίωμα μονομερούς μετακίνησης του Αιτητή σε άλλη θέση εργασίας ή την τροποποίηση και ανάθεση διαφορετικών ή κατώτερων εργασιακών καθηκόντων της θέσης που κατείχε.

 

Αντλώντας καθοδήγηση από τις νομικές αρχές που σημειώσαμε πιο πάνω και ειδικότερα από την αρχή ότι ο έλεγχος άσκησης του διευθυντού δικαιώματος για μετάθεση και αλλαγή καθηκόντων υπόκειται στον ίδιο έλεγχο που υπόκειται ο εργοδότης για καταγγελία της σύμβασης εργασίας, κρίνουμε ότι οι Καθ’ ων η αίτηση όφειλαν να αποδείξουν ότι η απόφαση τους για μετάθεση του Αιτητή ενέπιπτε στα πλαίσια των λογικών αντιδράσεων ενός συνετού εργοδότη υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις. Οι Καθ’ ων η αίτηση δεν έδωσαν οποιονδήποτε λόγο για τη μετακίνηση του Αιτητή από την αποθήκη στο λογιστήριο. Ούτε και μπόρεσαν να αποδείξουν  με οποιονδήποτε τρόπο ότι ο Αιτητής δεν εκτελούσε ικανοποιητικά τα καθήκοντα του από τη θέση αποθηκάριου.  Σημειώνουμε ότι ο Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση ως αποθηκάριος και για 14 συναπτά έτη εκτελούσε τα καθήκοντα του από τη θέση αυτή χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Τον Δεκέμβριο 2018 επιστρέφοντας ο Αιτητής στην εργασία του, μετά από άδεια ασθενείας, οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να του αναθέσουν καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας, ανακοινώνοντας του ότι τα καθήκοντα του ως αποθηκάριος ανατέθηκαν σε άλλο εργοδοτούμενο της Εταιρείας. Και ενώ ο Αιτητής ανέλαβε καθήκοντα στο λογιστήριο της Εταιρείας και μεμονωμένα βοηθούσε στην αποθήκη, όπως και άλλοι εργοδοτούμενοι του λογιστηρίου, όταν ο εκεί εργοδοτούμενος απουσίαζε ή όταν παρίστατο ανάγκη, ωστόσο τον Ιούλιο του 2019, επικαλούμενοι οι Καθ’ ων η αίτηση αύξηση του όγκου παραγγελιών στην αποθήκη, αποφάσισαν εκ νέου να μεταβάλουν τα καθήκοντα του Αιτητή και να του αναθέσουν ταυτόχρονα με τις υπηρεσίες του στο λογιστήριο και καθήκοντα στην αποθήκη. Συγκεκριμένα με βάση τη χειρόγραφη σημείωση (Τεκ.3) και την επιστολή ημερ. 24.7.2019 (Τεκ.12) ζήτησαν από τον Αιτητή να εργάζεται 2½ ημερησίως στην αποθήκη χωρίς να αυξηθούν οι συνολικές εργάσιμες ώρες και χωρίς να διαφοροποιηθεί το εργάσιμο ωράριο. Ο Αιτητής δεν αποδέχθηκε την νέα αλλαγή καθηκόντων και αντί αυτού υπέβαλε την παραίτηση του.   

 

Το Δικαστήριο, για να αποφασίσει εάν οι αλλαγές στα καθήκοντα και τη θέση εργασίας του Αιτητή και κατά συνέπεια η εντολή για μετακίνηση που του δόθηκε ήταν λογική υπό τα περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο η εν λόγω απόφαση ήταν δικαιολογημένη υπό το φως των γεγονότων της υπόθεσης και δεν έγινε αυθαίρετα για άλλους σκοπούς. Διαφορετική προσέγγιση θα σήμανε ότι ο κάθε εργοδότης, χωρίς σοβαρό λόγο και όποτε θελήσει θα μπορεί να αλλάξει τα καθήκοντα και τη θέση εργασίας εργοδοτούμενου και σε περίπτωση που αυτός δεν αποδέχεται να τερματίσει την απασχόληση του λόγω ανυπακοής, ενεργώντας έτσι έξω από τα πλαίσια των λογικών αντιδράσεων ενός λογικού εργοδότη.

 

Στην προκείμενη περίπτωση, ενώ οι Καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να μετακινήσουν τον Αιτητή από την υπεύθυνη θέση του αποθηκάριου, στην οποία προσελήφθη και την οποία κατείχε για 14 συναπτά έτη, στη θέση του απλού εργοδοτούμενου λογιστηρίου, χωρίς να θέσουν οποιουσδήποτε λόγους για τη μετάθεση του πλην του γεγονότος ότι απουσίαζε για μεγάλο χρονικό διάστημα από την εργασία του λόγω ασθενείας (από 21.11.2018 έως 22.12.2018), εν τούτοις επτά μήνες μετά αποφάσισαν να του αναθέσουν ταυτόχρονα με τις υπηρεσίες τους το λογιστήριο και καθήκοντα στην αποθήκη, επικαλούμενοι αύξηση παραγγελιών. Σημειώνουμε με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι η μετακίνηση δεν ήταν προσωρινή ως η θέση του κ. Τσιρίδη. Ούτε έχει καταδειχθεί με οποιοδήποτε τρόπο η αύξηση των παραγγελιών που επικαλέστηκε ο εν λόγω μάρτυρας ως λόγο μετακίνησης του Αιτητή.

 

Συνακόλουθα, οι Καθ’ ων η αίτηση απέτυχαν να αποδείξουν με βάση τα στοιχεία που έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι είχαν το διευθυντικό δικαίωμα μετακίνησης του Αιτητή σε άλλη θέση από αυτή που συμφώνησε σε προγενέστερο στάδιο ή να προβαίνουν σε τροποποίηση ή αλλαγή καθηκόντων, όποτε οι ίδιοι αποφάσιζαν. Κατά συνέπεια δεν είχαν νόμιμο δικαίωμα να μεταθέσουν τον Αιτητή από τη θέση του υπεύθυνου αποθήκης στην κατώτερη θέση απλού εργοδοτούμενου λογιστηρίου, γεγονός που παραδέχθηκε και ο κ. Τσιρίδης λέγοντας ότι παρόλα αυτά δεν μείωσε τον μισθό του Αιτητή που ανερχόταν στα €32.000 ετησίως. Η επίκληση ότι ο μισθός του Αιτητή θα παρέμενε ο ίδιος είναι γεγονός άσχετο στην τελική μας κρίση. Σε καμία περίπτωση δεν παρέχεται στον εργοδότη το δικαίωμα να αναθέτει στον εργοδοτούμενο εργασία κατώτερη ή διαφορετική απ’ αυτή που συμφωνήθηκε να παρέχει, έστω κι αν η μεταβολή αυτή δεν συνοδεύεται με μείωση των αποδοχών.

 

Περαιτέρω οι Καθ’ ων η αίτηση δεν είχαν το δικαίωμα να επαναφέρουν τον Αιτητή στην αποθήκη για 2½ ώρες ημερησίως, αναθέτοντας του βοηθητικά καθήκοντα αποθηκάριου. Εν ολίγοις ενώ ο Αιτητής προσελήφθη και κατείχε για σειρά ετών τη θέση του υπεύθυνου αποθήκης, με τη νέα εντολή των Καθ’ ων η αίτηση θα εκτελούσε βοηθητικά καθήκοντα αποθηκάριου υπό τις εντολές του νέου αποθηκάριου που τον είχε αντικαταστήσει. Συνεπώς σε κάθε περίπτωση, ακόμη και να είχαν οι Καθ’ ων η αίτηση αυτό το δικαίωμα, απέτυχαν να αποδείξουν ότι το εξάσκησαν εύλογα υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης και συνακόλουθα απέτυχαν να αποδείξουν ότι η εντολή που δόθηκε στον Αιτητή δικαιολογείτο αντικειμενικά υπό τις περιστάσεις και ήταν εύλογη.

 

Έχοντας λοιπόν υπόψη ότι ο τρόπος με τον οποίο ασκούνται οι εξουσίες που παρέχονται από τη σύμβαση εργασίας στον εργοδότη πρέπει να είναι σύμφωνες με τον εξυπακουόμενο όρο της πίστης και της εμπιστοσύνης που διέπει κάθε εργασιακή σχέση, στην προκείμενη περίπτωση κρίνουμε ότι οι Καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν κατά παράβαση των αρχών της καλής πίστης και εμπιστοσύνης που διέπει τέτοιες συμβάσεις, προβαίνοντας σε μονομερή και αυθαίρετη τροποποίηση ουσιώδους όρου της σύμβασης σε σχέση με τα καθήκοντα και τη θέση που κατέχει ο Αιτητής. Οι ως άνω ενέργειες των Καθ’ ων η αίτηση υποβάθμισαν τη θέση του Αιτητή και έπληξαν και παραβίασαν ανεπανόρθωτα τον εξυπακουόμενο όρο της μεταξύ των εργασιακής σχέσης, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Περαιτέρω η όλη συμπεριφορά τους, όπως την έχουμε περιγράψει ανωτέρω, κατέστη προσβλητική, υποτιμητική και εν τέλει ανυπόφορη για τον Αιτητή.

 

Όπως προκύπτει από τη νομολογία, η ενέργεια του εργοδότη να μεταβάλει μονομερώς (χωρίς τη συγκατάθεση και τη σύμφωνη γνώμη του εργοδοτούμενου) και αυθαιρέτως (χωρίς να βασίζεται σε συμβατικό δικαίωμα) τους όρους απασχόλησης του εργοδοτούμενου συνιστά παράβαση (repudiation) της σύμβασης, που παρέχει στον τελευταίο το δικαίωμα να τερματίσει νόμιμα την απασχόληση του, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 7(1) του Νόμου και να αξιώσει αποζημιώσεις για εξαναγκασμό του σε παραίτηση λόγω της διαγωγής του εργοδότη.

 

Και στην προκείμενη περίπτωση, η ενέργεια των Καθ’ ων η αίτηση να τροποποιήσουν μονομερώς και αυθαιρέτως τους όρους απασχόλησης του Αιτητή συνιστά σοβαρή παράβαση, θεμελιώδους σημασίας, ικανή να κλονίσει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη εργοδοτούμενου και να παράσχει στον Αιτητή το δικαίωμα να τερματίσει την απασχόληση του επικαλούμενος εξαναγκασμό σε παραίτηση.

 

Το ερώτημα που τίθεται ως επακόλουθο της πιο πάνω κατάληξης μας είναι κατά πόσο ο Αιτητής επιβεβαίωσε την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας. 

 

Ενώ από τα γεγονότα της υπόθεσης φαίνεται ότι ο Αιτητής μη έχοντας άλλη επιλογή με όσα του ανέφερε ο κ. Τσιρίδης αποδέχθηκε τη μετακίνηση του στο λογιστήριο της Εταιρείας και την αλλαγή των καθηκόντων του, επειδή είχε ανάγκη τη δουλειά και δεν ήθελε να τον απολύσουν, επιβεβαιώνοντας έτσι την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας του, ωστόσο δεν συναίνεσε στην εντολή των Καθ’ ων η αίτηση να εργάζεται επί καθημερινής βάσεως για συγκεκριμένες ώρες και στην αποθήκη, ασκώντας ουσιαστικά βοηθητικά καθήκοντα αποθηκάριου υπό τις εντολές του νέου αποθηκάριου, με τον οποίο τον είχα αντικαταστήσει. Συνεπώς ο Αιτητής σε καμία περίπτωση δεν αποδέχθηκε και συνεπώς δεν επιβεβαίωσε την τροποποιημένη σύμβαση εργασίας που μονομερώς του επέβαλαν οι Καθ’ ων η αίτηση τον Ιούλιο 2019.

 

Για όλα τα πιο πάνω, καταλήγουμε ότι ο Αιτητής δικαιολογημένα τερμάτισε την απασχόληση του λόγω παράβασης ουσιωδών όρων της σύμβασης εργασίας του που ισοδυναμεί με εξαναγκασμό σε παραίτηση.

 

Υπολογισμός Αποζημιώσεων

 

Σύμφωνα με το άρθρο 7(1) του Νόμου, όταν ο εργοδοτούμενος τερματίζει την απασχόληση του λόγω της διαγωγής του εργοδότη, τότε ο τερματισμός αυτός θεωρείται ως τερματισμός από τον εργοδότη υπό την έννοια του άρθρου 3.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε από το Ν.92/79, όταν εργοδότης τερματίσει παράνομα την απασχόληση εργοδοτούμενου που έχει απασχοληθεί συνεχώς από αυτόν επί 26 τουλάχιστον εβδομάδες, ο εργοδοτούμενος έχει δικαίωμα σε αποζημίωση που υπολογίζεται σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του Νόμου.

 

Η αποζημίωση εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι:

 

(α)        τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργοδοτούμενου

(β)        την διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτουμένου

(γ)        την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτουμένου

(δ)        τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτουμένου

(ε)         την ηλικίαν του εργοδοτουμένου

 

Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς το αποτέλεσμα που θα καταλήξει ή το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα.

 

Από τα γεγονότα της υπόθεσης είναι φανερό ότι ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση για 15 και πλέον συναπτά έτη και για σκοπούς αποζημίωσης λάμβανε το ποσό των €614,75 εβδομαδιαίως. Επίσης κατά τον χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του ήταν 56 ετών.

 

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση του Αιτητή, τη διάρκεια της απασχόλησης του, τα ημερομίσθια του, την οποιαδήποτε απώλεια προοπτικής σταδιοδρομίας και την ηλικία του, κρίνουμε υπό τις περιστάσεις όπως της επιδικάσουμε, υπό μορφή εύλογης αποζημίωσης, το ποσό των €23.360,50 που αντιστοιχεί με απολαβές 38 βδομάδων.

 

Περαιτέρω, με βάση το άρθρο 9(ζ) του Νόμου ο Αιτητής δικαιούται σε πληρωμή αντί προειδοποίησης που αντιστοιχεί σε απολαβές 8 βδομάδων, ήτοι ποσό  €4.918.

 

Συνακόλουθα της πιο πάνω κατάληξης μας, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση για το ποσό των €28.278,50 με νόμιμο τόκο από 8.8.2019 μέχρι τελικής εξόφλησης. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση διατάσσονται όπως καταβάλουν στον Αιτητή το ποσό των €3.000 ως έξοδα με νόμιμο τόκο από 8.8.2019 μέχρι τελικής εξόφλησης πλέον ΦΠΑ επί των εξόδων.

 

 

 

                                                       (υπ)……………………………….……..…………

      Ι.Α. Χατζητζιοβάννης,  Πρόεδρος                                                                                                        

                                                                                                              Α. Λάμπρου, Μέλος

Μ. Παντελή, Μέλος

ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

 

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο