ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΠΑΦΟΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστή

                   Λ. Λουκά          )

                   Μ. Στεφάνου   ) Μελών 

                                                                                           Αρ. Αίτησης: 215/20

 

 

Μεταξύ:

 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΛΟΙΖΟΥ

                                                                                                  Aιτητής

και

 

1.    GEORGE CHARALAMBOUS LTD

2.    TAMEIO ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΥ

                                                                                                 Καθ’ ων η αίτηση

 

------------------

Ημερομηνία: 31/07/2026

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για Αιτητή: κα Ε. Νικολάου για κ.κ. Ζένιο Νικολάου ΔΕΠΕ

Για Καθ’ ων η Αίτηση 1: κ. Χρ. Γεωργίου για κ.κ. Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ

Για Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού: κ. Γ. Αθανασιάδης

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής αξιώνει από τους Καθ’ ων η Αίτηση 1 («η Εργοδότρια Εταιρεία») αποζημιώσεις για παράνομο και αδικαιολόγητο τερματισμό της απασχόλησής του σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου 1967, Ν.24/67 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα («ο Νόμος») και διαζευκτικά σε περίπτωση που η Εργοδότρια Εταιρεία αποδείξει ότι η απόλυσή του οφείλεται σε πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, πληρωμή από το Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού («το Ταμείο») με βάση το άρθρο 16(1) του Νόμου σε συνδυασμό με τον Τέταρτο Πίνακα του Νόμου.

 

            Η Εργοδότρια Εταιρεία, αμφισβητώντας την εναντίον της αξίωση, στο έγγραφο εμφάνισής της ισχυρίζεται ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή ήταν καθόλα νόμιμος καθότι οφείλετο σε λόγους πλεονασμού και πιο συγκεκριμένα λόγω αναδιοργάνωσης η οποία κατέστη αναγκαία λόγω «πτωτικής πορείας των πωλήσεων» του Αιτητή.  Ως εκ τούτου ζητά απόρριψη της αίτησης εναντίον της με έξοδα υπέρ της.

 

Το Ταμείο στους γενικούς λόγους της έγγραφης εμφάνισής του ισχυρίζεται ότι το αίτημα του Αιτητή για πληρωμή λόγω πλεονασμού απορρίφθηκε γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν του ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή δεν οφείλετο σε λόγους πλεονασμού. Πιο συγκεκριμένα, προβάλλει τα πιο κάτω:

 

«4. …………………………………  Η εταιρεία δεν προέβη σε οποιαδήποτε μορφή ουσιώδους αναδιοργάνωσης που να συνεπάγεται την μείωση και/ή την κατάργηση των καθηκόντων του αιτητή. Τα καθήκοντα του αιτητή εξακολούθησαν να υφίστανται και μετά τον τερματισμό της απασχόλησης του και να εκτελούνται από άλλους εργοδοτούμενους.

5. Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Ταμείου η Εργοδότρια Εταιρεία προέβη σε προσλήψεις νέων εργοδοτουμένων που ασκούν τα ίδια και/ή συναφή καθήκοντα με τον Αιτητή.»      

 

Στη βάση των πιο πάνω αιτείται απόρριψη της αίτησης εναντίον του με έξοδα υπέρ του.  

 

Βάρος Απόδειξης

 

Το άρθρο 5 του Νόμου προβλέπει τους λόγους που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και οι οποίοι δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης.  Με το εδάφιο (β) του εν λόγω άρθρου καλύπτεται ο λόγος απόλυσης λόγω πλεονασμού.

 

Το άρθρο 6(1) του Νόμου καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο «….. ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων» δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης.

 

Επομένως στην παρούσα περίπτωση η Εργοδότρια Εταιρεία έχει το βάρος να αποδείξει ότι τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή λόγω πλεονασμού βάσει των προβλεπομένων στο άρθρο 5(β) σε συνδυασμό με το άρθρο 18 του Νόμου, όπου καθορίζονται περιοριστικά οι λόγοι πλεονασμού. Προς απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού κατέθεσε ο κ. Κυριάκος Μάτσης, διευθύνων σύμβουλος των Καθ’ ων η Αίτηση 1.  Ο Αιτητής δεν κατέθεσε ενώπιόν μας και η δικήγορός του δεν αντεξέτασε τον κ. Μάτση. Το Ταμείο δεν προσκόμισε οποιονδήποτε μάρτυρα και αρκέστηκε στην αντεξέταση του κ. Μάτση.  

 

Παραδεκτά Γεγονότα - Μαρτυρία   

 

Α. Από τα δικόγραφα, τον κατάλογο των κοινών παραδεκτών γεγονότων και εγγράφων, τις δηλώσεις των δικηγόρων των διαδίκων και την μη αμφισβητούμενη μαρτυρία τα πιο κάτω γεγονότα προκύπτουν ως παραδεκτά:

 

(1) Η Εργοδότρια Εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με το εμπόριο και τη διανομή προϊόντων καφεκοπτείου και ξηρών καρπών. Για σκοπούς διεκπεραίωσης των εν λόγω εργασιών της εργοδοτεί μεταφορείς, αποθηκάριους, πωλητές, αντικαταστάτες πωλητών, στοιβαδόρους και επιθεωρητές πωλήσεων.  

 

(2) Ο Αιτητής προσλήφθηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας ως πωλητής ex van στην Επαρχία Πάφου στις 18/07/2001. Ως πωλητής ex van ξεκινούσε καθημερινά από τις αποθήκες της Εργοδότριας Εταιρείας στη Γεροσκήπου με ένα όχημα που του έδινε η Εργοδότρια Εταιρεία φορτωμένο με προϊόντα της Εργοδότριας Εταιρείας, πήγαινε στους πελάτες που του είχε αναθέσει η Εργοδότρια Εταιρεία («το δρομολόγιο του Αιτητή») και ήταν υπεύθυνος για την άμεση πώληση, διανομή και τοποθέτηση των προϊόντων απευθείας στους εν λόγω πελάτες. Ανάμεσα στους πελάτες που εξυπηρετούσε ο Αιτητής ήταν και η υπεραγορά Άλφα Μέγα στην πόλη της Πάφου.    

 

(3) Η απασχόληση του Αιτητή τερματίστηκε με επιστολή της Εργοδότριας Εταιρείας προς αυτόν ημερομηνίας 03/04/2019 (Τεκμήριο 3) με την οποία η Εργοδότρια Εταιρεία τον ενημέρωνε ότι (α) μέσα στα πλαίσια αναδιοργάνωσης των δραστηριοτήτων της η θέση στην οποία εργαζόταν (πωλητής στην Επαρχία Πάφου) θα καταργηθεί και ως αποτέλεσμα των πιο πάνω η απασχόλησή του τερματίζεται λόγω πλεονασμού, (β) θα εργαστεί μέχρι τις 30/04/2019 και (γ) θα του καταβληθεί πληρωμή για το υπόλοιπο της νενομισμένης προειδοποίησης που δικαιούται.

 

(4) Κατά τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή η Εργοδότρια Εταιρεία του κατέβαλε πληρωμή για όλα τα δεδουλευμένα ωφελήματά του και το υπόλοιπο της νενομισμένης προειδοποίησης τερματισμού της απασχόλησής του που δικαιούτο (Τεκμήριο 13).

 

(5) Ο τελευταίος, πριν τον τερματισμό της απασχόλησης του Αιτητή, εβδομαδιαίος μισθός του Αιτητή, για σκοπούς του Νόμου, ανερχόταν στο ποσό των €375,60.

 

(6) Από τις 04/05/2018 μέχρι τις 22/05/2019 η Εργοδότρια Εταιρεία προέβη σε διάφορες προσλήψεις παγκύπρια (Τεκμήριο 4).  Στην Επαρχία Πάφου την 01/03/2019 η Εργοδότρια Εταιρεία προέβηκε σε πρόσληψη ενός υπαλλήλου.

 

(7) Ο Αιτητής υπέβαλε αίτηση στο Ταμείο για πληρωμή λόγω απόλυσης που οφείλεται σε λόγους πλεονασμού στις 16/05/2019 (Τεκμήριο 1) στην οποία σημείωνε ότι ο λόγος απόλυσης που του έδωσε ο εργοδότης του ήταν η κατάργηση του δρομολογίου του. Η Εργοδότρια Εταιρεία συμπλήρωσε και απέστειλε στις 14/06/2019 στο Ταμείο το έντυπο με τίτλο «Ερωτηματολόγιο» που αφορούσε τις συνθήκες τερματισμού της απασχόλησης του Αιτητή (Τεκμήριο 2) στο οποίο ανέγραψε τα εξής σχετικά με τους λόγους που απέλυσε τον Αιτητή:

 

«Λόγω αναδιοργάνωσης των δρομολογίων πωλήσεων στην Επαρχία Πάφου. Υπήρχαν 6 δρομολόγια και έχουν μειωθεί σε 5 δρομολόγια. Το δρομολόγιο το οποίο εκτελούσε ο κ. Οδυσσέας Λοΐζου καταργήθηκε. Κάποιοι εκ των πελατών του εν λόγω δρομολογίου κατανεμήθηκαν στα άλλα 5 δρομολόγια.»

 

(8) Η Εργοδότρια Εταιρεία στις 03/06/2020 απέστειλε γραπτώς στο Ταμείο διάφορες διευκρινίσεις σχετικά με τις συνθήκες που περιβάλλουν την απόλυση του Αιτητή απαντώντας σε ερωτήματα που της τέθηκαν γραπτώς από το Ταμείο για σκοπούς εξέτασης της αίτησης του Αιτητή (Τεκμήρια 5-6).  Πιο συγκεκριμένα, η Εργοδότρια Εταιρεία (α) ενημέρωσε το Ταμείο ότι με την κατάργηση του δρομολογίου του Αιτητή η Εργοδότρια Εταιρεία αποφάσισε τη μη εξυπηρέτηση ενός μέρους των πελατών του Αιτητή, την εξυπηρέτηση κάποιων πελατών του Αιτητή απευθείας από την Εργοδότρια Εταιρεία και την εξυπηρέτηση των υπόλοιπων πελατών από τους υπόλοιπους πωλητές της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου και επισύναψε κατάσταση κατανομής των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή στην οποία φαίνεται ότι 23 πελάτες που εξυπηρετούσε ο Αιτητής η Εργοδότρια Εταιρεία σταμάτησε να συνεργάζεται με αυτούς το 2019, 146 πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας που εξυπηρετούσε ο Αιτητής κατανεμήθηκαν μετά την απόλυση του Αιτητή σε (4) τέσσερις άλλους πωλητές της Εργοδότριας Εταιρείας και η υπεραγορά Άλφα Μέγα στην Πάφο εξυπηρετείτο πλέον από την κεντρική αποθήκη της Εργοδότριας Εταιρείας  και (β) ανέγραψε ότι οι πωλήσεις της για την Επαρχία Πάφου για τα έτη 2015-2019 ήταν ως εξής:

 

Έτος	Πωλήσεις
2015	€2,259,874
2016	€2,289,915
2017	€2,441,032
2018	€2,613,479
2019	€2,561,006

 

            (9) Το Ταμείο με επιστολή του ημερομηνίας 10/06/2020 προς τον Αιτητή (Τεκμήριο 7) τον ενημέρωσε ότι η αίτησή του για πληρωμή πλεονασμού απορρίφθηκε καθότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε ενώπιόν του, η απόλυσή του δεν οφείλεται σε πλεονασμό όπως καθορίζεται στο άρθρο 18 του Νόμου.

 

            (10) Στις 28/03/2023 οι δικηγόροι της Εργοδότριας Εταιρείας απέστειλαν επιστολή στο Ταμείο (Τεκμήριο 9) στην οποία παρέθεσαν τον «τζίρο» των 23 πελατών που εξυπηρετούσε ο Αιτητής και έπαυσαν να είναι πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας το 2019 και τον «τζίρο» της υπεραγοράς Άλφα Μέγα στην Πάφο η οποία το 2019 έπαυσε να εξυπηρετείται από πωλητή της Εργοδότριας Εταιρείας και επισύναψαν συγκεντρωτικό πίνακα των πελατών που εξυπηρετούσε ο Αιτητής με το δρομολόγιό του και των πωλήσεων που διενεργούσε ο Αιτητής κατά πελάτη κατά την περίοδο 2015-2019. Παραθέτουμε πιο κάτω πίνακες στους οποίους σημειώνουμε τα στοιχεία που παράθεσαν οι δικηγόροι της Εργοδότριας Εταιρείας σχετικά με τις πωλήσεις του δρομολογίου του Αιτητή:

 

Έτος	Πωλήσεις 23 πελατών στην Επαρχία Πάφου που σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία
2015	€29.396,75
2016	€22.917,24
2017	€13.541,74
2018	€2.327,58
2019	€0,00

 

Έτος	Πωλήσεις υπεραγοράς Άλφα Μέγα στην Πάφο
2015	€52.216,50
2016	€63.381,53
2017	€72.227,28
2018	€73.512,77
2019	€80.231,20

 

Επίσης μέρος του Τεκμηρίου 9 αποτελεί η αναλυτική κατάσταση των πωλήσεων του δρομολογίου του Αιτητή κατά τα έτη 2015 - 2019 στο τέλος της οποίας σημειώνονται τα πιο κάτω:

 

Έτος	2019	2018	2017	2016	2015
Συνολικές πωλήσεις ενεργών πελατών	145.184,29	149.095,12	146.191,20	141.303,34	132.843,94
Συνολικές πωλήσεις εκτός της υπεραγοράς Άλφα Μέγα	145.184,29	151.422,70	159.732,94	164.220,58	162.240,69
Συνολικές πωλήσεις συμπεριλαμβανομένης της υπεραγοράς Άλφα Μέγα	225.415,49	224.935,47	231.960,22	227.602,11	214.457,19
«ALFA MEGA»	35,59%	32,68%	31,14%	27,85%	24,35%
«STOPPED CUSTOMERS»	0,00%	1,03%	5,84%	10,07%	13,71%
«ACTIVE CUSTOMERS»	64,41%	66,28%	63,02%	62,08%	61,94%

Β. Ο κ. Μάτσης κατέθεσε ότι μέχρι το 2015 το δρομολόγιο του Αιτητή αποτελείτο από 222 συνολικά πελάτες και πιο συγκεκριμένα από την Υπεραγορά Άλφα Μέγα και 221 πελάτες σε 25 χωριά της Επαρχίας Πάφου. Ότι λόγω της φθίνουσας πορείας των πωλήσεων που παρουσίασε το πελατολόγιο που εξυπηρετούσε ο Αιτητής (είτε λόγω μειωμένων πωλήσεων είτε λόγω του ότι κάποιοι πελάτες έκλειναν τις επιχειρήσεις τους ειδικά αυτοί που βρίσκονταν στην ύπαιθρο) αποφασίστηκε ότι η εξυπηρέτηση των εναπομείναντων πελατών του Αιτητή που βρίσκονταν στην ύπαιθρο ήταν ασύμφορη και ως εκ τούτου αποφασίστηκε κατά το έτος 2019 να σταματήσει η εξυπηρέτηση των εναπομείναντων 23 πελατών της υπαίθρου που βρίσκονταν στα ακόλουθα 15 χωριά: Αρχιμανδρίτα, Γαλαταρκά, Δρυμού, Δρύμια, Κέδαρες, Κελοκέδαρα, Κοιλίνεια, Λάσα, Μέσανα, Νατά, Πεντάλια, Σταυροκόννου, Τραχυπέδουλα, Φύτη και Χολέτρια.  Ότι λόγω της πιο πάνω απόφασης της Εργοδότριας Εταιρείας μειώθηκε περαιτέρω ο αριθμός των πελατών που εξυπηρετούσε το δρομολόγιο του Αιτητή.  Σημείωσε ότι μεταξύ των ετών 2015-2019 σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από τον Αιτητή συνολικά 75 πελάτες από τον Αιτητή οι οποίοι στην πλειονότητά τους βρίσκονταν στα πιο πάνω 15 χωριά.  Σημείωσε ότι λόγω της σταδιακής αύξησης των πωλήσεων στην υπεραγορά Άλφα Μέγα οι απαιτήσεις για εξυπηρέτηση της εν λόγω υπεραγοράς αυξήθηκαν καθότι υποβάλλονταν πλέον μεγάλες παραγγελίες, τόσο σε αριθμό όσο και σε όγκο, με αποτέλεσμα η εξυπηρέτησή της να απαιτεί ειδικό εξοπλισμό (για παράδειγμα ανυψωτικό για φόρτωση και εκφόρτωση των παραγγελθέντων προϊόντων) και μεγάλο φορτηγό για τη μεταφορά των παραγγελθέντων προϊόντων και ως εκ τούτου το όχημα που διέθετε η Εργοδότρια Εταιρεία στον Αιτητή ως πωλητή ex van δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει την μεταφορά ολόκληρων παλέτων και μεγάλου φορτίου προϊόντων. Ότι συνακόλουθα αποφασίστηκε όπως η υπεραγορά Άλφα Μέγα εξυπηρετείται από την κεντρική αποθήκη της Εργοδότριας Εταιρείας.  Ότι λόγω των πιο πάνω οι ανάγκες της Εργοδότριας Εταιρείας για εξυπηρέτηση πελατών από τον Αιτητή μειώθηκαν αρκετά αφού από τους συνολικά 222 πελάτες που είχε το 2015 παρέμειναν το 2019 146 πελάτες.  Ότι συνέπεια των πιο πάνω ήταν η μείωση των καθηκόντων του Αιτητή. Ότι γι’ αυτό αποφασίστηκε η κατάργηση ενός από τα (6) έξι δρομολόγια πωλητών που διατηρούσε η Εργοδότρια Εταιρεία στην Επαρχία Πάφου.  Ήταν η θέση του ότι οι εναπομείναντες πελάτες που εξυπηρετούσε ο Αιτητής δεν ήταν ικανοί να διατηρήσουν το δρομολόγιο του Αιτητή και να συμπληρώσουν τον εργάσιμο χρόνο του Αιτητή αφού οι πιο πάνω αναφερόμενες αλλαγές προκάλεσαν μείωση των καθηκόντων του Αιτητή σε ποσοστό περίπου 35% και οι εναπομείναντες 146 πελάτες θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με περίπου 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα αντί των 38 ωρών που δούλευε εβδομαδιαίως ο Αιτητής. Τόνισε ότι η κατάργηση των 75 πελατών από το δρομολόγιο του Αιτητή αφορούσε στην πλειονότητά τους πελάτες που βρίσκονταν σε χωριά της υπαίθρου για τους οποίους χρειαζόταν περισσότερος οδικός χρόνος για να τους εξυπηρετήσει ο Αιτητής το οποίο σήμαινε μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης των εργασιακών καθηκόντων του Αιτητή και του εργάσιμου χρόνου του.  Ότι αποτέλεσμα των πιο πάνω ήταν η θέση του Αιτητή να καταστεί περιττή και να απολυθεί ο Αιτητής ως πλεονάζον προσωπικό. Ότι με την απόλυση του Αιτητή επανασχεδιάστηκαν τα υπόλοιπα πέντε (5) δρομολόγια των πωλητών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου και οι 146 πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή κατανεμήθηκαν στους υπόλοιπους πέντε (5) πωλητές, τα πελατολόγια των οποίων είχαν ήδη υποστεί μείωση λόγω κλεισίματος κάποιων πελατών τους.  Ανέφερε ότι από την ημερομηνία απόλυσης του Αιτητή μέχρι και το έτος 2022 σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία, λόγω κλεισίματος, ακόμα 61 πελάτες που εξυπηρετούσε ο Αιτητής (Τεκμήριο 11). Ήταν η θέση του ότι ο τερματισμός της εργοδότησης του Αιτητή έγινε λόγω της ελάττωσης των αναγκαίων εργοδοτουμένων στη θέση του πωλητή που επήλθε από την μείωση των πελατών του δρομολογίου του.  Διευκρίνισε ότι οι προσλήψεις που έγιναν από την Εργοδότρια Εταιρεία πριν την απόλυση του Αιτητή αφορούσαν θέσεις άσχετες με τη θέση του Αιτητή και σε άλλες επαρχίες.  Ότι η μία πρόσληψη που έγινε στην Επαρχία Πάφου την 01/03/2019 ήταν στη θέση του αντικαταστάτη πωλητή με μισθό €900 προς αντικατάσταση αντικαταστάτη πωλητή που είχε παραιτηθεί οικειοθελώς. Ότι η θέση του αντικαταστάτη πωλητή είναι διαφορετική από τη θέση του πωλητή αφού ο αντικαταστάτης πωλητής εργοδοτείται με σκοπό να καλύψει, όταν και εφόσον παραστεί ανάγκη, είτε τους πωλητές είτε τους στοιβαδόρους σε περίπτωση απουσίας τους.    

 

Αντεξεταζόμενος είπε ότι οι 222 πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή ήταν κυρίως στην ύπαιθρο της Επαρχίας Πάφου και εξυπηρετούνταν κατά τη διάρκεια των πέντε (5) εργάσιμων ημερών της εβδομάδας κάποτε εβδομαδιαίως και κάποτε ανά δεκαπενθήμερο.  Επέμενε ότι αυτό που ήταν σημαντικό για την κατάργηση του δρομολογίου του Αιτητή ήταν το γεγονός ότι μειώθηκε ο χρόνος που απαιτείται για την κάλυψη των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή από πωλητή της Εργοδότριας Εταιρείας επειδή οι πελάτες (τα σημεία πώλησης) που έκλεισαν από το εν λόγω δρομολόγιο βρίσκονταν σε χωριά της υπαίθρου τα οποία «ήταν δύσβατα με αποστάσεις μεγάλες μεταξύ τους». Υποστήριξε ότι δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει ένα δρομολόγιο το οποίο κάλυπτε πελάτες που μέσα στα χρόνια έκλεισαν.  Ήταν η θέση του ότι παρά το ότι η μείωση των πελατών του Αιτητή (εκτός της υπεραγοράς Άλφα Μέγα) δεν ήταν μεγαλύτερη του 17% από το 2015 μέχρι το 2019[1], επειδή το συγκεκριμένο δρομολόγιο κάλυπτε ύπαιθρο και ορεινά χωριά τα οποία κάποτε είχαν σημαντικές πωλήσεις, η φθίνουσα πορεία των πελατών στο συγκεκριμένο δρομολόγιο (δηλαδή των σημείων πώλησης που επισκεπτόταν ο Αιτητής) δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη διατήρηση του εν λόγω δρομολογίου καθότι υπήρχε μεγάλο κόστος στη διατήρησή του (όχημα, καύσιμα, πωλητής) λόγω του χρόνου που χρειαζόταν για να καλυφθεί το πελατολόγιο του εν λόγω δρομολογίου. Όταν του υποδείχτηκαν από το Τεκμήριο 9 συγκεκριμένοι πελάτες που έκλεισαν από το δρομολόγιο του Αιτητή με την υποβολή ότι αυτοί δεν βρίσκονταν στην ύπαιθρο της Επαρχίας Πάφου, συμφώνησε με την υποβολή που του έγινε. Συμφώνησε επίσης με το περιεχόμενο της επιστολής των δικηγόρων της Εργοδότριας Εταιρείας ημερ. 28/03/2023 (Τεκμήριο 9) ότι η εξυπηρέτηση των 23 πελατών που σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να τους εξυπηρετεί το 2019 και η υπεραγορά Άλφα Μέγα από τον Αιτητή αποτελούσε περίπου το 20% του χρόνου εργασίας του Αιτητή.

 

Νομική Πτυχή

 

Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Νόμου, εργοδοτούμενος είναι πλεονάζον και κατά συνέπεια δικαιούται πληρωμή από το ομώνυμο Ταμείο όταν η απασχόλησή του τερματίστηκε:

 

«(α)       Διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη την επιχείρησιν εν τη οποία ο εργοδοτούμενος απησχολείτο, ή

 

(β)        διότι ο εργοδότης έπαυσεν ή προτίθεται να παύση να διεξάγη επιχείρησιν εις τον τόπον όπου ο εργοδοτούμενος απησχολείτο:

 

………………………………………………………………………………………………

 

(γ)        Ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζομένων προς την λειτουργίας της επιχειρήσεως:

 

(i)         Εκσυγχρονισμού, μηχανοποιήσεως ή οιαδήποτε άλλης αλλαγής εις τα μεθόδους παραγωγής ή οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων.

(ii)         Αλλαγών εις τα προϊόντα ή εις τα μεθόδους παραγωγής ή εις τα αναγκαιούσας ειδικότητας των εργοδοτουμένων.

(iiι)      Καταργήσεις τμημάτων.

(iv)          Δυσκολιών εις την τοποθέτησιν προϊόντων εις την αγοράν ή πιστωτικών δυσκολιών.

(v)         Ελλείψεως παραγγελιών ή πρώτων υλών

(vi)          Σπάνεως μέσων παραγωγής, και

(vii)         Περιορισμού του όγκου της εργασίας ή της επιχειρήσεως»

 

Το Δικαστήριο καλείται στη βάση των πιο πάνω γεγονότων και της ανάλυσής τους να αποφασίσει κατά πόσον η Εργοδότρια Εταιρεία κατάφερε να αποδείξει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της απόλυσης του Αιτητή συνέτρεχαν λόγοι πλεονασμού που δικαιολογούσαν την απόλυσή του.

 

Από το ενώπιόν μας υλικό προκύπτει ότι η Εργοδότρια Εταιρεία επικαλείται ως λόγο απόλυσης του Αιτητή ως πλεονάζον προσωπικό τη μείωση του όγκου εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή και την αναδιοργάνωση στον τρόπο οργάνωσης των δρομολογίων των πωλητών της στην Επαρχία Πάφου.

 

 Σημειώνουμε ότι η αναδιοργάνωση/εκσυγχρονισμός μιας επιχείρησης και η μείωση του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης αποτελούν δύο αυτόνομους και όχι αλληλοεξαρτώμενους λόγους πλεονασμού. Επομένως, είτε ο ένας λόγος αποδειχτεί είτε ο άλλος, η απόφαση του εργοδότη να απολύσει τον εργοδοτούμενο για λόγους πλεονασμού θα κριθεί δικαιολογημένη.

 

Τονίζουμε ότι με βάση τη νομολογία το κατά πόσον υπάρχουν πραγματικές συνθήκες πλεονασμού κρίνεται με αντικειμενικά κριτήρια αφού αναφέρεται στις πραγματικές ανάγκες της επιχείρησης και δεν εναπόκειται στην υποκειμενική κρίση του εργοδότη ή του εργοδοτουμένου (βλέπε United Hotels (Lordos) Ltd ν. Ανδρούλας Σταύρου κ.α. (2003) 1 Α.Α.Δ. 515). Κατά συνέπεια το ερώτημα που τίθεται είναι αν με βάση το ενώπιόν μας υλικό δικαιολογείται η απόλυση του Αιτητή σύμφωνα με τις πρόνοιες των εδαφίων (i), (ii) και (vii) της παραγράφου (γ) του άρθρου 18 του Νόμου.

 

Σύμφωνα με την επικρατούσα νομολογία για να διαπιστωθεί κατά πόσον υπήρξε πραγματική μείωση του όγκου εργασιών μιας επιχείρησης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο συνήθης κύκλος ή όγκος εργασιών της επιχείρησης αυτής κατά τα τελευταία χρόνια προ της απολύσεως[2]. Το Δικαστήριο κρίνοντας αντικειμενικά θα πρέπει να διαπιστώσει κατά πόσον υπήρξε ουσιαστική μείωση του συνήθους κύκλου ή όγκου εργασιών της επιχείρησης, κατά τον ουσιώδη χρόνο τερματισμού της απασχόλησης του εργοδοτούμενου, στον βαθμό που θα μπορούσε να θεωρηθεί δικαιολογημένη η απόφαση για απόλυση λόγω πλεονασμού.

 

Σχετικά με τον περιορισμό του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου κ.α. (1994) 1 Α.Α.Δ. 703, 706:

 

«Εποχιακή ή περιοδική μείωση του όγκου της εργασίας η οποία αφήνει ανεπηρέαστο τον όγκο της εργασίας, επιμετρούμενο μέσα στο συνήθη κύκλο της εμπορικής δραστηριότητας του εργοδότη, δε συνιστά λόγο για τον τερματισμό της απασχόλησης λόγω πλεονασμού. Ο όγκος των εργασιών επιχείρησης έχει όχι μόνο εποχιακές αλλά και καθημερινές αυξομειώσεις και διακυμάνσεις. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσειόντων, θα διανοιγόταν η οδός για την καταστρατήγηση του οικοδομήματος του νόμου που συναρτά τον πλεονασμό με τα αντικειμενικά δεδομένα της επιχείρησης. Ο όγκος εργασίας προσδιορίζεται με βάση σταθερό παρονομαστή που αντανακλά τον όγκο της εργασίας του εργοδότη στο πλαίσιο του συνήθους κύκλου της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και αυτή η σημασία που ενέχει ο όρος ‘όγκος εργασίας’ στο πλαίσιο του άρθρου 18(γ) (vii) του Ν.24/67 (όπως έχει τροποποιηθεί).»

 

Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στο σύγγραμμα Π. Γ. Πολυβίου, ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Θεωρία και Πράξη, 2018, όπου στις σελίδες 336-337 αναγράφονται τα πιο κάτω:

 

«Σίγουρα, όπως δείχνουν οι πολλές υποθέσεις από τα Δικαστήρια και ιδιαίτερα από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, η έννοια του «περιορισμού του όγκου εργασίας ή της επιχείρησης» είναι ιδιαίτερα δύσκολη, τόσο λογιστικά όσο και νομικά. Ο Νόμος δεν καθορίζει συγκεκριμένο ποσοστό μείωσης ή περιορισμού του όγκου ή κύκλου εργασίας για να είναι δυνατή η ενεργοποίηση των νομοθετικών προνοιών για πλεονασμό, ούτε και είναι εύκολο να αξιολογείται η πραγματική κατάσταση της επιχείρησης εκεί που υπάρχουν σοβαρές και έντονες διακυμάνσεις είτε λόγω εξωγενών λόγων είτε άλλως πως. Η εποχικότητα από μόνη της δεν συνιστά ασφαλές πραγματικό ή νομικό έρεισμα για εξαγωγή συμπερασμάτων για περιορισμό του όγκου εργασίας. Εάν όμως η εποχικότητα αυτή δεν περιορίζεται σε διακυμάνσεις αλλά έχει καταστεί μόνιμο ή έστω σύνηθες και μη προσωρινό στοιχείο της επιχείρησης, για οποιουσδήποτε λόγους, τότε η μείωση δεν αποτελεί πλέον εποχική διακύμανση αλλά αντικειμενικό δεδομένο.

 

………………………………………………………………….

 

Εφόσον η εποχιακή μείωση δεν αρκεί, και εφόσον απαιτούνται εάν όχι μόνιμα και μη αναστρέψιμα τουλάχιστον οικονομικά δεδομένα μακράς διάρκειας, το Δικαστήριο έχει να αντιμετωπίσει δύσκολες περιπτώσεις όταν θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο οικονομικές και λογιστικές αναλύσεις αλλά και κοινή λογική.

 

………………………………………..

 

Η γενική προσέγγιση των Δικαστηρίων είναι ότι, παρόλο που η έννοια «της μείωσης του όγκου εργασίας» δεν μπορεί να καθοριστεί ή να διασαφηνιστεί εξαντλητικά, θα πρέπει το θέμα να αντιμετωπιστεί κατά τρόπο ορθολογιστικό, στο πλαίσιο του συνόλου της επιχειρηματικής δραστηριότητας και «ως συνάρτηση πολλών παραμέτρων». Εάν οι εργασίες της εταιρείας έχουν μειωθεί εμφανώς και μόνιμα ή τουλάχιστον όχι προσωρινά, και αν αυτή η μείωση εργασιών αντικατοπτρίζεται σε σαφή μείωση εσόδων και αξίας, τότε υπάρχει η βάση για δικαστική κρίση ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις πλεονασμού σαν αποτέλεσμα της «μείωσης του όγκου εργασιών» της εργοδότριας εταιρείας.»

 

            Στο σύγγραμμα Στ. Γιαννακούρου, Κυπριακό Εργατικό Δίκαιο, 2^η έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, 2022 στη σελίδα 341 σημειώνονται τα εξής:

 

«Η μείωση του όγκου εργασίας μιας επιχείρησης πρέπει να διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα και να μην είναι παροδική και συγκυριακή…………….…. Για να κριθεί η απόλυση λόγω πλεονασμού νόμιμη, ο εργοδότης θα πρέπει να καταδείξει ότι οι λόγοι δημιουργίας πλεονασμού δεν θα εξαλειφθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά θα παρατείνονται τουλάχιστον στο απρόβλεπτο σχετικώς μέλλον, δηλαδή ότι δεν είναι προβλέψιμη η διάρκεια τους.»   

 

            Σημειώνουμε ότι στην υπόθεση Σωτήρη Α. Χρυσάνθου ν. 1. PETROS PITSILLIS (GLASS MARKET) LIMITED, 2. Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού (2001) 1 Α.Α.Δ. 383 λέχθηκαν τα ακολούθα σε σχέση με τα στοιχεία που απαιτούνται για τη στοιχειοθέτηση λόγων πλεονασμού:

 

«Αυτό μας οδηγεί στον τέταρτο λόγο έφεσης που αφορά την κατάληξη του δικαστηρίου ότι κανένα πειστικό στοιχείο δεν προσκομίσθηκε σε τεκμηρίωση του ισχυρισμού για πλεονασμό. Είναι προφανές από το παρατεθέν απόσπασμα ότι το τι είχε υπ΄όψη του το δικαστήριο ήταν μαρτυρία υπό μορφή ισολογισμών και άλλων λογιστικών στοιχείων που αφορούσαν τον κύκλο εργασιών της εταιρείας. Ήταν γι΄αυτό το λόγο που το δικαστήριο θεώρησε ως άνευ σημασίας όχι μόνο τα αναφερόμενα στις επιστολές αλλά και την ίδια τη μαρτυρία του Εφεσείοντα 1 ότι το εργοστάσιο ήταν κλειστό την ημέρα που εδόθησαν οι επιστολές καθώς και ένα μήνα πριν από την ακρόαση. Αυτό θεωρούμε ότι συνιστούσε λανθασμένη προσέγγιση στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. Οι ισολογισμοί και άλλα λογιστικά στοιχεία που αφορούν τον κύκλο εργασιών του εργοδότη μπορεί να είναι σημαντικά στοιχεία προς απόδειξη τέτοιας μείωση του κύκλου εργασιών του ώστε να δικαιολογούν συμπέρασμα πλεονασμού, δεν είναι όμως τα μόνα και αποκλειστικά στοιχεία που να μπορούν να συνιστούν τέτοια μαρτυρία, ούτε περιορίζεται νομολογιακά το είδος της μαρτυρίας που ενδεχόμενα να τεκμηρίωνε πλεονασμό. Η αναφορά του δικαστηρίου στην υπόθεση Α. Ιάσωνος Λτδ ν. Χρίστου (1994) 1 ΑΑΔ 703 σε στήριξη της άποψης του ότι δεν παρουσιάσθησαν στοιχεία υπό μορφή ισολογισμών και άλλων τέτοιων που να καταδείκνυαν "πραγματικές συνθήκες πλεονασμού" ως εκ της μείωσης του συνήθους κύκλου εργασιών της εταιρείας, παραγνωρίζει τα πιο πάνω. Η εν λόγω υπόθεση δεν αφορούσε το είδος της μαρτυρίας που μπορεί να τεκμηριώσει πλεονασμό αλλά τη συνάρτηση της εποχιακής και περιοδικής μείωσης του κύκλου εργασιών προς το συνήθη κύκλο εργασιών του εργοδότη. Στην προκειμένη περίπτωση υπήρχε μαρτυρία, που ήταν και μέρος των ευρημάτων του δικαστηρίου, ότι το εργοστάσιο της εταιρείας ήταν κλειστό τόσο την ημέρα που εδόθησαν οι επιστολές τερματισμού όσο και ένα μήνα πριν από την ακρόαση. Χωρίς βέβαια να λέγουμε ότι αυτό θα ήταν αρκετό να αποδείξει τον ισχυριζόμενο πλεονασμό, θεωρούμε ότι, σε συνάρτηση και με την αναφορά που εγίνετο στις επιστολές ως προς το λόγο του τερματισμού, η μαρτυρία αυτή ήταν μαρτυρία που θα έπρεπε να σταθμισθεί από το δικαστήριο και όχι να αποκλεισθεί a priori ως μη σχετική. Η καθολική αναστολή των εργασιών του εργοδότη που απεκάλυπτε το κλείσιμο του εργοστασίου συνιστούσε στοιχείο μαρτυρίας που ήταν σχετικό προς το επίδικο θέμα.»^[3]

 

 

Στην υπόθεση Κώστα Χατζηχριστοφή ν. Πιερή Γεωργίου κ.α. (2002) 1Β Α.Α.Δ. 873 σημειώθηκε ότι η αναφορά στον Νόμο σε «περιορισμού του όγκου εργασίας» σαφώς εννοεί περιορισμό ή μείωση του όγκου εργασίας του συγκεκριμένου εργοδότη, δηλαδή της επιχείρησης του εργοδότη και όχι μείωση του όγκου εργασίας του εργοδοτουμένου.

 

 Προσλήψεις νέου προσωπικού από έναν εργοδότη, ο οποίος απολύει προσωπικό λόγω μείωσης του όγκου εργασίας του, αντιβαίνουν τον λόγο πλεονασμού που επικαλείται ο εργοδότης εκτός αν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις καθότι ένας εργοδότης δεν μπορεί να απολύει προσωπικό λόγω μείωσης του όγκου/κύκλου εργασιών και ταυτόχρονα να προβαίνει σε νέες προσλήψεις, λίγο πριν ή λίγο μετά τις απολύσεις λόγω μείωσης του όγκου/κύκλου εργασιών του (αφού τέτοιες προσλήψεις τείνουν να καταδείξουν ότι οι απολύσεις δεν οφείλονταν σε λόγους πλεονασμού). Σημειώνουμε ότι η πρόσληψη προσωπικού από εργοδότη ο οποίος απολύει προσωπικό για λόγους πλεονασμού μπορεί να μην αναιρέσει και να μην εμποδίσει τυχόν διαπίστωση για υπάρχον πλεονάζον προσωπικό στις περιπτώσεις όπου αφού εξεταστούν όλες οι περιβάλλουσες συνθήκες που αφορούν τις απολύσεις και τις νέες προσλήψεις κριθεί ότι, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, οι νέες προσλήψεις δεν επηρεάζουν το τυχόν συμπέρασμα για δικαιολογημένο πλεονασμό εντός του πλαισίου του Νόμου.

 

Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ ν. Παρασκευής Γρηγορά κ.α. (2001) 1 Α.Α.Δ. 1985 όπου η εργοδότρια εταιρεία επικαλέστηκε τη συνεχιζόμενη κρίση στον τομέα του γενικού εμπορίου ως την αιτία απόλυσης της αιτήτριας και λέχθηκε στη σελίδα 1990 ότι:

 

«…..η απόλυση της εφεσίβλητης δεν οφειλόταν ούτε είχε οποιαδήποτε σχέση με τη μείωση του κύκλου εργασιών του καταστήματος, αιτία που δεν συνάδει με την πρόσληψη νέου υπαλλήλου».

 

Στη συνέχεια στη σελίδα 1992 λέχθηκαν τ’ ακόλουθα:

 

«Το κρίσιμο ερώτημα ήταν λοιπόν, κατά πόσο υπήρξε περιορισμός του όγκου εργασίας των εφεσειόντων. Το Δικαστήριο αξιολογώντας το μαρτυρικό υλικό κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπήρχαν ενώπιον του τέτοια στοιχεία, οικονομικά ή λογιστικά, που θα μπορούσαν όντως να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό για περιορισμό του όγκου εργασιών της επιχείρησης των εφεσειόντων ή του τμήματος στο οποίο εργαζόταν η εφεσίβλητη. Και εφόσον δεν υπήρξε μαρτυρία που βάσιμα θα μπορούσε να τεκμηριώσει την ύπαρξη συγκεκριμένων οικονομικών περιστάσεων δεν παρίστατο ανάγκη εξέτασης κατά πόσο η απόλυση της εφεσίβλητης οφειλόταν αποκλειστικά ή κυρίως στις οικονομικές περιστάσεις των εφεσειόντων. Βλ. Murray v Foyle Meats [1993] 3 All. E.R 769. Εκείνο που επηρέασε την κρίση του Δικαστηρίου ήταν η διαπίστωση πως με βάση την αξιολογηθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία δεν υπήρχαν στοιχεία τα οποία να τεκμηριώνουν πειστικά τον περιορισμό του όγκου εργασιών των εφεσειόντων. Με τη μαρτυρία των εφεσειόντων αποκαλύφθηκε ότι η πραγματική τους πρόθεση ήταν η αντικατάσταση της εφεσίβλητης από τον υπάλληλο που προσλήφθηκε ……………   »

 

 

Στην υπόθεση Murray and Another v. Foyle Meats Ltd [1999] ICR 827 η Βουλή των Λόρδων στην απόφασή τους σημείωσαν ότι στις περιπτώσεις που το επίδικο ζήτημα αφορά απολύσεις λόγω, κατ’ ισχυρισμό, πλεονασμού το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει σε δύο ερωτήματα γεγονότων:

 

“The first is whether one or other of various states of economic affairs exists. In this case, the relevant one is whether the requirements of the business for employees to carry out work of a particular kind have diminished. The second question is whether the dismissal is attributable, wholly or mainly, to that state of affairs. This is a question of causation………… there is no reason in law why the dismissal of an employee should not be attributable to a diminution in the employer’s need for employees irrespective of the terms of his contract of the function which he performed. Of course the dismissal of an employee who could perfectly well have been redeployed or who was doing work unaffected by the fall in demand may require some explanation to establish the necessary causal connection. But this is a question of fact, not law.”

 

 

Αναφορικά με τους δυο άλλους λόγους, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο κάθε εργοδότης έχει το δικαίωμα, μέσα στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δράσης, να διενεργεί οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση σχετιζόμενη με τη λειτουργία της επιχείρησής του. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε αλλαγή ή μορφή αναδιοργάνωσης που γίνεται από τον εργοδότη συνιστά ταυτόχρονα και λόγο πλεονασμού σύμφωνα με τις προλεγόμενες πρόνοιες του Νόμου. Καθώς έχει αναφερθεί στην απόφαση Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ ν. Παρασκευής Γρηγορά κ.α. (πιο πάνω):

 

«Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργηση τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται “ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων” κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου».

 

            Απαραίτητη προϋπόθεση για απόδειξη ύπαρξης πλεονασμού λόγω αναδιοργάνωσης είναι η μεταβολή ή κατάργηση και/ή η ουσιαστική μείωση των καθηκόντων εργασίας του απολυόμενου εργοδοτουμένου. Στην υπόθεση S & G Colocassides Ltd v. Πολύβιος Λαζαρίδης κ.α. (1999) 1 Α.Α.Δ. 2181 σημειώθηκε ότι εφόσον τα καθήκοντα της θέσης που καταργήθηκε ή του εργοδοτουμένου που απολύθηκε για λόγους αναδιοργάνωσης παραμένουν και εκτελούνται από άλλον εργοδοτούμενο, η απόλυση του εργοδοτουμένου δεν μπορεί να συνιστά απόλυση για λόγους πλεονασμού σύμφωνα με τον Νόμο καθότι υπό διαφορετικές συνθήκες η οποιαδήποτε απόφαση του εργοδότη για μείωση του εργατικού δυναμικού της επιχείρησής του, θα μπορούσε να συνιστά πλεονασμό λόγω αναδιοργάνωσης χωρίς την εισδοχή του αντικειμενικού παράγοντα που σχετίζεται με την κατάργηση ή τη μεταβολή των καθηκόντων που κατείχε ο απολυθείς εργοδοτούμενος.

 

Μια μέθοδος εξακρίβωσης του αν υπάρχει ή όχι πλεονασμός καθορίστηκε στην υπόθεση Hindle v. Percival Boats Ltd (1969) 1 ALL E.R. 836. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης αυτής, σε κάθε περίπτωση για να δικαιολογηθεί πλεονασμός πρέπει να διακριβωθούν οι πραγματικές απαιτήσεις της επιχείρησης και κατά πόσον αυτές μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στη συνέχεια πρέπει να διακριβωθεί κατά πόσον οι συγκεκριμένες μειωμένες απαιτήσεις συνδέονται με τα καθήκοντα του εργοδοτουμένου που θα απολυθεί ως πλεονάζον. Αν στη διαδικασία αυτή, με αντικειμενικά κριτήρια επιβεβαιωθεί ο επηρεασμός της εργασίας του εργοδοτουμένου, αυτός θεωρείται πλεονάζον προσωπικό. Στο σύγγραμμα C. Grunfeld “The Law of Redundancy”, 3^rd Edition, Sweet & Maxwell στη σελίδα 124 αναφέρονται τ’ ακόλουθα:

 

“Dismissals for redundancy will result in law only if the new system or technology caused the requirements of the business for employees to do work of a particular kind to cease or diminish.” [4]

Στο σύγγραμμα Π. Γ. Πολυβίου, ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, Θεωρία και Πράξη, 2018 στις σελίδες 331 - 332 αναφέρονται τα πιο κάτω:

 

«Ιδιαίτερα, όσο αφορά την αναδιοργάνωση της επιχείρησης, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή (για να ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του Νόμου) θα πρέπει να συνεπάγεται την αλλαγή της δομής της επιχείρησης και/ή της λειτουργίας της, με τρόπο που να μειώνεται ο αριθμός των εργοδοτουμένων που είναι αναγκαίοι για να διεκπεραιώσουν τις σχετικές εργασίες. Συνήθως, η απόλυση αριθμού εργοδοτουμένων δεν συνιστά από μόνη της «αναδιοργάνωση» ή «αλλαγή στην οργάνωση» της επιχείρησης, απλώς και μόνο διότι μειώνεται ο αριθμός των εργοδοτουμένων. Η έννοια της «αναδιοργάνωσης» (όπως την ορίζει ο Νόμος και την εφαρμόζουν τα Δικαστήρια) είναι ότι ο εργοδότης έχει ενσκήψει στην δομή και την οργάνωση της επιχείρησης μετά από μελέτη της λειτουργίας της, και έχει καταλήξει στο συμπέρασμα μετά από μελέτη και έρευνα ότι θα πρέπει να υιοθετηθεί άλλο μοντέλο λειτουργίας που να είναι όχι μόνο πιο οικονομικά συμφέρον αλλά και πιο αποδοτικό. Το μοντέλο αυτό θα πρέπει να συνεπάγεται μείωση των θέσεων εργασίας και του απασχολούμενου προσωπικού».

 

Στην υπόθεση Χρίστου Κυριακίδη ν. Ταμείου για Πλεονάζον Προσωπικό, Πολιτική Έφεση Αριθμός 215/2011, ημερ. 21/12/2017 το Ανώτατο Δικαστήριο με παραπομπές στη νομολογία προέβηκε σε ανάλυση σχετικά με το πότε η αναδιοργάνωση εμπίπτει στα πλαίσια της νομοθετικής πρόνοιας του άρθρου 18 του Νόμου. Παραθέτουμε πιο κάτω το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην εν λόγω υπόθεση:

 

«Όσον αφορά το δεσπόζον ερώτημα κατά πόσο υπήρξε πλεονασμός, το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι αυτό που έπρεπε να αποφασίσει ήταν «κατά πόσον με την προσαχθείσα μαρτυρία αποδείχθηκε ότι η απόλυση του Αιτητή ήταν αποτέλεσμα αναδιοργάνωσης ή αναδιάρθρωσης της Εταιρείας, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την μείωση των αναγκαιούντων υπαλλήλων κατά τον ουσιώδη χρόνο», ως επίσης «κατά πόσον οι μειωμένες απαιτήσεις της επιχείρησης συνδέονται με το είδος των καθηκόντων του Αιτητή».  Πρόσθεσε δε ότι:

 

«Κανένας πλεονασμός δεν μπορεί να αποδειχθεί αντικειμενικά αν τα καθήκοντα των απολυθέντων λόγω πλεονασμού εργοδοτουμένων ανατίθενται σε άλλους εργοδοτούμενους ή αν τα καθήκοντα των απολυθέντων δεν εξέλιπαν και εκτελούνται από άλλους.»

 

Aφετηρία εξέτασης του ζητήματος πρέπει να είναι η επίμαχη πρόνοια, άρθρο 18(γ)(ι) του Νόμου, η οποία έχει ως εξής:

 

18. ∆ιά τους σκοπούς του παρόντος Νόµου, εργοδοτούµενος είναι πλεονάζων όταν η απασχόλησίς του ετερµατίσθη—

(α) [..]

(β) [..]

(γ) ένεκα οιουδήποτε των ακολούθων άλλων λόγων σχετιζοµένων προς την λειτουργίαν της επιχειρήσεως: (i) εκσυγχρονισµού, µηχανοποιήσεως ή οιασδήποτε άλλης αλλαγής εις τας µεθόδους παραγωγής ή  οργανώσεως η οποία ελαττώνει τον αριθµόν των αναγκαιούντων εργοδοτουµένων·

 

[..]»

 

Όπως ερμηνεύτηκε η πρόνοια στη Α/φοι Γαλαταριώτη Λτδ ν Γρηγόρα κ.ά (2001) 1 ΑΑΔ 1985, ερμηνεία η οποία εφαρμόστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο, για να συνιστά βάσιμο λόγο πλεονασμού, ο εκσυγχρονισμός ή αναδιοργάνωση ή οποιαδήποτε αλλαγή της επιχείρησης, πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργησή τους ώστε το αποτέλεσμα να συνεπάγεται «ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων» κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 18(γ)(i) του Νόμου.

 

Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέραμε την έφεση με υπόμνημα S & G Colocassides Ltd v Λαζαρίδη κ.ά (1999) 1 ΑΑΔ 2181, όπου τα καθήκοντα της θέσης του απολυθέντος εφεσίβλητου 1 παρέμειναν και εκτελούνταν από άλλο. Το Εφετείο απάντησε καταφατικά σε νομικό ερώτημα αν το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι υπήρχε φραστική κατάργηση της θέσης που δεν οδηγούσε σε απόλυση λόγω πλεονασμού, ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθά ή εσφαλμένα τις διατάξεις του άρθρου 18(γ)(ι) του Ν.24/1967.

 

Η τελική προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν ευθυγραμμισμένη με τη νομολογία μας επί του θέματος, σύμφωνα με την οποία η ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων, όπως προβλέπεται από την υπό αναφορά νομοθετική πρόνοια, συναρτάται με τη μεταβολή της φύσης των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την μείωση τους σε βαθμό εξάλειψης τους.  

 

Η κάθε υπόθεση εξαρτάται, ασφαλώς, από τα δικά της δεδομένα. Η αναδιοργάνωση μιας επιχείρησης μπορεί να οδηγήσει ή να μην οδηγήσει σε πλεονασμό, ανάλογα με τη φύση και το αποτέλεσμα της αναδιοργάνωσης. Βέβαια, τόσο στην Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ ν Γρηγόρα κ.ά (ανωτέρω) όσο και στην S & G ColocassidesLtd ν Λαζαρίδη κ.ά (ανωτέρω) η συγκεκριμένη εργασία εκτελείτο μόνο από τον απολυθέντα υπάλληλο, με αποτέλεσμα η ανάθεση των καθηκόντων της θέσης του σε άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα, τα οποία δεν ήταν προηγουμένως επιφορτισμένα με τα καθήκοντα αυτά, να μη συνεπαγόταν «ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων» για την εκτέλεση τους. 

 

Υπό το φως της πιο πάνω νομολογίας και έχοντας υπόψη το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι πλείστα των καθηκόντων του εφεσείοντα ανατέθηκαν στον προ δύο μηνών διορισθέντα Εκτελεστικό Πρόεδρο και τα υπόλοιπα σε άλλους υφιστάμενους διευθυντές, δεν βρίσκουμε λόγο να παρέμβουμε στην πρωτόδικη ετυμηγορία. Ο εφεσείων, ουσιαστικά αντικαταστάθηκε, με αποτέλεσμα να μην επέλθει ως αποτέλεσμα της αναδιοργάνωσης, ελάττωση στον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων για την εκτέλεση της εργασίας που μόνο αυτός εκτελούσε πριν από την απόλυση του. Ουσιαστικά δεν επήλθε κατάργηση της θέσης του (βλ. Α/φοί Γαλαταριώτη Λτδ ν Γρηγόρα κ.ά (ανωτέρω)). Ακριβώς αντίθετη ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Φιλελεύθερος Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν Γιαννούλας Χρίστου, Π.Ε. 148/12, ημερ. 7.7.2017, όπου λόγω της κατάργησης της θέσης της εφεσείουσας κρίθηκε ότι θα έπρεπε να αποζημιωθεί από το Ταμείο Πλεονάζοντος προσωπικού.»

 

(οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας)

 

Στην υπόθεση Τ. ΚΑΛΛΙΓΑ ν. ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΛΕΟΝΑΖΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ (2016) 1 Α.Α.Δ. 2872 το Ανώτατο Δικαστήριο τονίζοντας ότι το κριτήριο κατά πόσο μια θέση καθίσταται πλεονάζουσα λόγω αναδιοργάνωσης είναι αντικειμενικό έκρινε ότι επί αντικειμενικής βάσης όπως έθεσε ο εφεσείων τα γεγονότα πρωτόδικα ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών δεν αποκαλύπτουν εικόνα πλεονασμού σύμφωνα με τον Νόμο και επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση. Επίσης αναφέρθηκε στη νομική πτυχή του ζητήματος ως ακολούθως:

 

«Το πρωτόδικο Δικαστήριο σημείωσε ότι η κατάργηση θέσης δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει λόγο απόλυσης λόγω πλεονασμού. Υπέδειξε ότι για να θεωρηθεί εργοδοτούμενος ως πλεονάζων, θα πρέπει η απασχόλησή του να έχει τερματιστεί για ένα από τους λόγους που ορίζονται στο Άρθρο 18 του περί Τερματισμού Απασχόλησης Νόμου, Ν. 24/1967. Ειδικότερα το εδάφιο (γ) του Άρθρου 18 αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε εκσυγχρονισμό ή άλλη αλλαγή στις μεθόδους παραγωγής ή οργάνωσης η οποία ελαττώνει τον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων [παράγραφος (i)] και σε περιορισμό του όγκου της εργασίας ή της επιχείρησης [παράγραφος (vii)]. Μάλιστα σε περίπτωση αλλαγής στην επιχείρηση, αυτή πρέπει να είναι τέτοιου βαθμού, σε έκταση και σοβαρότητα, ώστε να επιφέρει μεταβολή στη φύση των καθηκόντων του εργοδοτουμένου ή την κατάργησή τους για να θεωρηθεί ότι συνεπάγεται «ελάττωση του αριθμού των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων» (Αδελφοί Γαλαταριώτη Λτδ v. Γρηγορά κ.ά. (2001) 1 Α.Α.Δ. 1985).»

 

Ανάλυση Μαρτυρίας - Εφαρμογή Νομικής Πτυχής

 

Α. Οι ισχυρισμοί του κ. Μάτση σχετικά (1) με την αλλαγή που έγινε στην εξυπηρέτηση της υπεραγοράς Άλφα Μέγα από την Εργοδότρια Εταιρεία το 2019, (2) τη μη εξυπηρέτηση των 23 πελατών του δρομολογίου του Αιτητή, οι οποίοι κατονομάζονται στο Τεκμήριο 6, από τις 30/04/2019 και μετά και (3) την κατανομή των εναπομείναντων πελατών του δρομολογίου του Αιτητή στους υπόλοιπους πωλητές της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου δεν αμφισβητήθηκαν επί της ουσίας τους ούτε αντικρούστηκαν με οποιοδήποτε τρόπο από την πλευρά του Ταμείου. Δεν εντοπίσαμε οποιαδήποτε εγγενή αδυναμία στην εν λόγω μαρτυρία του κ. Μάτση ο οποίος εξήγησε με πειστικότητα για ποιο λόγο κάποιοι από τους 23 πελάτες που αναφέρονται στο Τεκμήριο 6 ότι σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία είτε δεν φαίνονται στο Τεκμήριο 9 είτε φαίνονται ως «ανοικτοί» πελάτες το 2019. Περαιτέρω τα στοιχεία που περιέχονταν στις επιστολές της Εργοδότριας Εταιρείας προς το Ταμείο (Τεκμήρια 6 και 9) σχετικά (1) με τις συνολικές πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου κατά τα έτη 2015-2019, (2) τις πωλήσεις κατά τα έτη 2015-2019 στους 23 πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή τους οποίους σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί στις 30/04/2019, (3) τις πωλήσεις στην υπεραγορά Άλφα Μέγα στην Πάφο κατά τα έτη 2015-2019 και (4) τις αναλυτικές πωλήσεις στους πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή κατά τα έτη 2015-2019 δεν αμφισβητήθηκαν από την πλευρά του Ταμείου με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιόν μας που να μας προκαλεί αμφιβολία σχετικά με την αξιοπιστία των εν λόγω στοιχείων. Πέραν των πιο πάνω οι θέσεις του κ. Μάτση που αφορούσαν (1) τις προσλήψεις στις οποίες προέβηκε η Εργοδότρια Εταιρεία κατά την περίοδο 04/05/2018 - 22/05/2019 και (2) τη θέση και τα καθήκοντα εργασίας του υπαλλήλου που προσέλαβε η Εργοδότρια Εταιρεία στην Επαρχία Πάφου την 01/03/2019 καθώς και τον λόγο που η Εργοδότρια Εταιρεία προέβηκε στην εν λόγω πρόσληψη ήταν σταθερές, επεξηγηματικές και δεν κλονίστηκε το αξιόπιστό τους κατά την αντεξέταση του κ. Μάτση.

 

Συνακόλουθα οι εν λόγω ισχυρισμοί, αναφορές και στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μας ως μέρους του μαρτυρικού υλικού γίνονται αποδεκτά ως αξιόπιστα και προβαίνουμε στα ανάλογα ευρήματα γεγονότων.  

 

Από τα εν λόγω γεγονότα προκύπτουν τα πιο κάτω:

 

(i)            Ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας (οι πωλήσεις/τα έσοδα από τις πωλήσεις) στην Επαρχία Πάφου τόσο το 2018 όσο και το 2019 ήταν αυξημένος σε σύγκριση με τον κύκλο των προηγούμενων ετών και πιο συγκεκριμένα των ετών 2015, 2016 και 2017. Το 2018 ήταν αυξημένος κατά 16% σε σχέση με το 2015 και το 2019 ήταν αυξημένος κατά 13% σε σχέση με το 2015.  

(ii)          Ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην υπεραγορά Άλφα Μέγα το 2018 αυξήθηκε κατά περίπου 28% σε σύγκριση με τον κύκλο εργασιών του 2015 και το 2019 αυξήθηκε κατά περίπου 35% σε σύγκριση με τον κύκλο εργασιών του 2015. Η αύξηση του κύκλου εργασιών στην υπεραγορά Άλφα Μέγα ήταν ένα μικρό μέρος της συνολικής αύξησης του κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου π.χ. το 2018 σε σύγκριση με το 2015 ο κύκλος εργασιών στην υπεραγορά Άλφα Μέγα στην Πάφο αυξήθηκε κατά €21.296,27 και ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρεία στην Επαρχία Πάφου αυξήθηκε κατά €353.605.   

(iii)         Ο κύκλος εργασιών στους 23 πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή που έπαυσαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία μετά τις 30/04/2019 το 2018 μειώθηκε κατά 92% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο κύκλο εργασιών του 2015 και το 2019 μειώθηκε κατά 100% σε σχέση με τον αντίστοιχο κύκλο εργασιών του 2018.

(iv)         Ο κύκλος εργασιών των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή εκτός της  υπεραγοράς Άλφα Μέγα σε σύγκριση με το 2015 μειώθηκε κατά 7.7% το 2018 και κατά 10.5% το 2019.

(v)          Ο κύκλος εργασιών όλων των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή τόσο το 2018 όσο και το 2019 ήταν ελαφρώς αυξημένος σε σύγκριση με τον αντίστοιχο κύκλο του 2015.  

(vi)             Ο κύκλος εργασιών των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή που σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί στις 30/04/2019 και της υπεραγοράς Άλφα Μέγα  κατά τα έτη 2015 - 2019 αντιστοιχούσε στα πιο κάτω ποσοστά του συνολικού κύκλου εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή κατά τα εν λόγω έτη:

 

Έτος	Ποσοστό επί των συνολικών πωλήσεων του δρομολογίου του Αιτητή
2015	38%
2016	38%
2017	37%
2018	34%
2019	36%

 

 

Β. Σε ό,τι αφορά την υπόλοιπη μαρτυρία του κ. Μάτση παρατηρούμε ότι σε αυτή εντοπίσαμε ουσιαστικές αδυναμίες οι οποίες μας εμποδίζουν από το να στηριχτούμε στην εν λόγω μαρτυρία του και να εξάγουμε ευρήματα γεγονότων που να στηρίζουν την εκδοχή που έθεσε ενώπιόν μας ο κ. Μάτσης με την εν λόγω μαρτυρία του και/ή οποιαδήποτε ευρήματα γεγονότων για σκοπούς εξέτασης και απόφανσης επί του επίδικου ζητήματος όπως π.χ. πόσοι ακριβώς ήταν οι ενεργοί πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή για κάθε έτος της περιόδου 2015 – 2019, ποιο ήταν γεωγραφικά «ολόκληρο» το δρομολόγιο του Αιτητή, κατά πόσον η Εργοδότρια Εταιρεία μπορούσε να προβλέψει κατά τη λήψη της απόφασης απόλυσης του Αιτητή την περαιτέρω μείωση των πελατών (των σημείων πώλησης/επίσκεψης) του δρομολογίου του Αιτητή από την 01/05/2019 και μετά ως αναγράφεται στο Τεκμήριο 11, κατά πόσον υπήρχε μείωση των πελατών (των σημείων πώλησης/επίσκεψης) των δρομολογίων των υπόλοιπων πωλητών της Εργοδότριας Εταιρείας το 2019, πόση ήταν η πραγματική μείωση των απαιτούμενων εργάσιμων ωρών για τη διεκπεραίωση του δρομολογίου του Αιτητή μετά την απόφαση για τη μη εξυπηρέτηση από τον Αιτητή της υπεραγοράς Άλφα Μέγα στην Πάφο και των 23 πελατών που αποφάσισε η Εργοδότρια Εταιρεία να σταματήσει να εξυπηρετεί από τις 30/04/2019 και μετά. Και εξηγούμε:

 

(1) Ενώ ο κ. Μάτσης κατέθεσε ότι ο Αιτητής το 2015 εξυπηρετούσε 221 πελάτες σε 25 χωριά της Επαρχίας Πάφου δεν μας ανέφερε ποια ήταν αυτά τα 25 χωριά και πόσο μακριά ήταν από την πόλη της Πάφου και/ή από την Γεροσκήπου όπου βρίσκεται η αποθήκη της Εργοδότριας Εταιρείας στην Πάφο. Περαιτέρω ενώ ο κ. Μάτσης ανέφερε ότι η πλειονότητα των 75 συνολικά πελατών που σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία από το 2015 μέχρι το 2019 βρίσκονταν στα 15 χωριά (τα οποία κατονόμασε στην κατάθεσή του) της ορεινής υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου που η Εργοδότρια Εταιρεία αποφάσισε να σταματήσει να εξυπηρετεί το 2019, δεν μας ανέφερε συγκεκριμένα τον αριθμό των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή που βρίσκονταν στα εν λόγω χωριά ούτε μας συγκεκριμενοποίησε ποιοι από τους εν λόγω 75 πελάτες που καταγράφονται στην κατάσταση πελατών που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 9 βρίσκονταν στα εν λόγω 15 χωριά. Ακόμη δεν μας ανέφερε ποια ήταν τα 10 χωριά που παρέμειναν στο δρομολόγιο του Αιτητή και πού βρίσκονταν αυτά σε σχέση με τα 15 χωριά που, κατ’ ισχυρισμό, σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί το 2019. Ακόμη ενώ στην κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι το 2019 η Εργοδότρια Εταιρεία είχε αποφασίσει να μην εξυπηρετεί τους εναπομείναντες 23 πελάτες της που βρίσκονταν στα εν λόγω 15 χωριά της ορεινής υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου, κατά την αντεξέτασή του διαφάνηκε ότι κάποιοι από αυτούς τους 23 πελάτες βρίσκονταν στην πόλη της Πάφου και/ή στα γειτονικά χωριά με την πόλη της Πάφου, αφού όταν του υποδείχτηκαν κάποιοι πελάτες που αναφέρονταν στο Τεκμήριο 9 ως πελάτες που έπαυσε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί (οι οποίοι αναφέρονταν και στο Τεκμήριο 6) με την υποβολή ότι αυτοί βρίσκονταν στην πόλη της Πάφου ή στα περίχωρά της, απάντησε ότι όντως οι πελάτες που σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί το 2019 δεν βρίσκονταν μόνο στα χωριά της υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου. Ενώ ο κ. Μάτσης είπε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία σταμάτησε να εξυπηρετεί τα χωριά Κελοκέδαρα, Πεντάλια και Κοιλίνεια, στο Τεκμήριο 6 φαίνεται ότι ένας από τους υπόλοιπους πωλητές της Εργοδότριας Εταιρείας ανέλαβε πελάτες οι οποίοι φέρουν τ’ ακόλουθα ονόματα “Kelokedara Tavern”, “Kinotiko Kentro Pentalias” και “Koilinia Kafeneio” γεγονός που μας ξενίζει. Ο κ. Μάτσης ερωτώμενος σχετικά με το γεγονός ότι στην κατάσταση πελατών του δρομολογίου του Αιτητή (μέρος του Τεκμηρίου 9) υπάρχουν πελάτες στους οποίους για το 2015 είτε σημειώνονται μηδενικές πωλήσεις είτε υπάρχει ένα κενό στο σημείο όπου αναγράφονται οι πωλήσεις σε αυτούς (δηλαδή καμία σημείωση), δεν απαντούσε συγκεκριμένα και με σαφήνεια αναφορικά με το κατά πόσον οι εν λόγω πελάτες ήταν όντως ενεργοί πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας αλλά προέβαινε σε υποθέσεις και επιχειρήματα και προέβαλλε γενικώς (χωρίς οποιεσδήποτε λεπτομέρειες) ότι το σημαντικό στοιχείο ήταν η φθίνουσα πορεία, «σε βάθος χρόνου», του δρομολογίου του Αιτητή που κάλυπτε μεμονωμένους πελάτες στα χωριά της ορεινής υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου. Σε κάποιο σημείο της αντεξέτασής του ανέφερε ότι οι πελάτες που δίπλα στο όνομά τους δεν υπάρχει κάποια σημείωση για τις πωλήσεις του 2015 είναι πελάτες που έκλεισαν το 2014 και δεν αφαιρέθηκαν από το σύστημα. Παρατηρούμε ότι στην κατάσταση πελατών του δρομολογίου του Αιτητή (μέρος του Τεκμηρίου 9) τόσο στους πελάτες που σταμάτησε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί όσο και στους πελάτες που συνέχιζε η Εργοδότρια Εταιρεία να εξυπηρετεί υπάρχουν πελάτες που ενώ για το 2015 δεν υπάρχει καμιά σημείωση για πωλήσεις σε αυτούς τα επόμενα έτη υπάρχουν πωλήσεις σε αυτούς. Ενώ τέθηκε ενώπιόν μας ο ισχυρισμός ότι η υπεραγορά Άλφα Μέγα ανατέθηκε στο δρομολόγιο του Αιτητή κατ’ εξαίρεση λόγω της διαπίστωσης των μειωμένων πωλήσεων στο εν λόγω δρομολόγιο, ο κ. Μάτσης δεν θυμόταν πότε ανατέθηκε στον Αιτητή η εν λόγω υπεραγορά ούτε έθεσε ενώπιόν μας στοιχεία για τις κατ’ ισχυρισμό μειωμένες πωλήσεις στο δρομολόγιο του Αιτητή πριν το 2015 τα οποία να στηρίζουν την πιο πάνω θέση του. Σημειώνουμε ότι στο Τεκμήριο 9 δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε χωριά της ορεινής υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου γεγονός που μας προβληματίζει. Περαιτέρω δεν τέθηκαν ενώπιόν μας οποιαδήποτε απτά στοιχεία σχετικά με το πώς καθοριζόταν το πρόγραμμα του δρομολογίου του Αιτητή, δηλαδή πόσες φορές επισκεπτόταν ο Αιτητής τους πελάτες του δρομολογίου του και πόσες φορές πήγαινε στα χωριά της ορεινής υπαίθρου της Επαρχίας Πάφου.

 

(2) Ο κ. Μάτσης δεν μας έδωσε οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με τους πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή που σταμάτησαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία (i) από την 01/05/2019 μέχρι τις 31/12/2019 και (ii) από το 2020 και μετά, αφού δεν μας ανέφερε (α) πού βρίσκονταν αυτοί οι πελάτες και ποιες ήταν οι πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας σε αυτούς και (β) κατά πόσον η Εργοδότρια Εταιρεία κατά τη λήψη της απόφασης απόλυσης του Αιτητή γνώριζε και/ή μπορούσε να προβλέψει ότι οι εν λόγω πελάτες θα έκλειναν ή θα σταματούσαν να εξυπηρετούνται από την Εργοδότρια Εταιρεία. Ούτε μας έδωσε στοιχεία σχετικά με (α) τους πελάτες των υπόλοιπων δρομολογίων που σταμάτησε να εξυπηρετεί η Εργοδότρια Εταιρεία το 2019 σε συνάρτηση με τις περιοχές που κάλυπταν τα δρομολόγια των υπόλοιπων πωλητών, (β) τις πωλήσεις των υπόλοιπων πωλητών και (γ) το κατά πόσον η Εργοδότρια Εταιρεία ανέλαβε να εξυπηρετεί νέους πελάτες το 2019. Περαιτέρω δεν μας εξήγησε πώς γίνεται η Εργοδότρια Εταιρεία να σταματήσει να εξυπηρετεί  τόσους πελάτες το 2019 (ως σημειώνεται στο Τεκμήριο 11) και οι συνολικές πωλήσεις της στην Επαρχία Πάφου το 2019 να είναι αυξημένες σε σύγκριση με τα έτη 2015, 2016 και 2017.

 

Συνακόλουθα με τα πιο πάνω η μαρτυρία του κ. Μάτση, πέραν του μέρους της που σημειώθηκε στην παρούσα ως αποδεκτή, απορρίπτεται.

 

Γ. Υπό το φως των πιο πάνω ευρημάτων μας και των νομικών αρχών που παραθέσαμε πιο πάνω θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε κατά πόσον η απόλυση του Αιτητή οφειλόταν σε λόγους πλεονασμού.  

 

Όπως σημειώσαμε πιο πάνω για σκοπούς πλεονασμού λαμβάνεται υπόψη ο κύκλος και/ή ο όγκος εργασιών της επιχείρησης του εργοδότη και όχι ο κύκλος και/ή ο όγκος εργασιών του εργοδοτουμένου που απολύεται ως πλεονάζον προσωπικό. Από τα ενώπιόν μας αποδεκτά στοιχεία (πωλήσεις/έσοδα από τις πωλήσεις της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου) προκύπτει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της απόλυσης του Αιτητή δεν υπήρχε μείωση στον κύκλο εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου. Περαιτέρω δεν υπήρχε οποιαδήποτε μείωση στις συνολικές πωλήσεις του δρομολογίου του Αιτητή κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το γεγονός της αφαίρεσης από το δρομολόγιο του Αιτητή της υπεραγοράς Άλφα Μέγα και των 23 πελατών που η Εργοδότρια Εταιρεία έπαυσε να εξυπηρετεί από τις 30/4/2019 και μετά, οι οποίοι πελάτες (η υπεραγορά Άλφα Μέγα και οι 23 πελάτες) κάλυπταν κατά μέσο όρο περίπου το 36% του συνολικού κύκλου εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μείωση του κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας λόγω (1) της αύξησης του συνολικού κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου το 2018 και το 2019 σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη και (2) της μη μείωσης του συνολικού κύκλου εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή το 2019. Καθότι από το ενώπιόν μας μαρτυρικό υλικό δεν προέκυψαν συγκεκριμένα και αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με το σύνολο των πελατών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου και το σύνολο των πελατών του δρομολογίου του Αιτητή σε συνδυασμό με τη γεωγραφική κατανομή τόσο όλων των πελατών της Εργοδότριας Εταιρείας όσο και των πελατών του Αιτητή στην Επαρχία Πάφου και τον αριθμό επισκέψεων των πωλητών σε αυτούς, δεν μπορέσαμε να προβούμε σε οποιοδήποτε εύρημα σχετικά με τις επισκέψεις των πωλητών στους πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας  και τον πραγματικό χρόνο που απαιτείτο για τις επισκέψεις τόσο σε όλους τους πελάτες της Εργοδότριας Εταιρείας όσο και στους πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή σε συνάρτηση με τις αναγκαίες ώρες εργασίας όλων των πωλητών της Εργοδότριας Εταιρείας (και του Αιτητή) για τη διεκπεραίωση των δρομολογίων τους. Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να εξετάσουμε κατά πόσον, παρά το ότι ο κύκλος εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου και ο κύκλος εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή δεν μειώθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπήρχε μείωση στον όγκο εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας με την έννοια της μείωσης (α) των σημείων πώλησης των προϊόντων της που επισκέπτονταν οι πωλητές της και (β) του χρόνου εργασίας που απαιτείτο από τους πωλητές της για τις επισκέψεις στους πελάτες των καθορισμένων δρομολογίων τους.

 

Στη βάση των πιο πάνω  κρίνουμε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο απόλυσης του Αιτητή δεν υπήρχε μείωση στον κύκλο εργασιών και/ή δεν αποδείχτηκε μείωση του όγκου εργασίας της Εργοδότριας Εταιρείας που να δικαιολογεί τη λήψη μέτρων μείωσης του προσωπικού της λόγω πλεονασμού τον Απρίλιο του 2019 εντός των πλαισίων του Νόμου και της νομολογίας. Συνεπώς, υπό το φως όλων των  πιο πάνω λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου, κρίνουμε και αποφασίζουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία απέτυχε να αποδείξει ότι ο τερματισμός της απασχόλησης του Αιτητή έγινε κάτω από πραγματικές συνθήκες πλεονασμού, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18(γ)(vii) του Νόμου.

 

            Για σκοπούς πληρότητας σημειώνουμε ότι οι προσλήψεις στις οποίες προέβηκε η Εργοδότρια Εταιρεία κατά την περίοδο 04/05/2018 – 22/05/2019 δεν θα μπορούσαν να  αποτελέσουν υπόβαθρο αναίρεσης συμπεράσματος για μείωση του κύκλου εργασιών της Εργοδότριας Εταιρείας στην Επαρχία Πάφου καθότι (1) οι εν λόγω προσλήψεις, εκτός από μιας, ήταν για άλλες Επαρχίες για θέσεις άσχετες με τις εργασίες της θέσης του Αιτητή και (2) η πρόσληψη που έγινε στην Επαρχία Πάφου αφορούσε ένα υπάλληλο ο οποίος εκτελούσε διαφορετικά  εργασιακά καθήκοντα από αυτά του Αιτητή σε αντικατάσταση άλλου υπαλλήλου που παραιτήθηκε οικειοθελώς.  

 

Σε σχέση με τους άλλους δύο λόγους πλεονασμού (αναδιοργάνωση και αλλαγή στις μεθόδους εργασίας) που επικαλείται η Εργοδότρια Εταιρεία, σημειώνουμε κατ’ αρχάς ότι η κατάργηση θέσης από μόνη της χωρίς άλλες περιστάσεις που να δεικνύουν μεταβολή και/ή κατάργηση και/ή ουσιαστική μείωση των καθηκόντων της θέσης που καταργήθηκε δεν συνιστά λόγο πλεονασμού εντός των προνοιών του Νόμου και συνακόλουθα η κατάργηση του δρομολογίου του Αιτητή με την έννοια της μη διεκπεραίωσης του πλέον από ένα συγκεκριμένο εργοδοτούμενο (δηλαδή η κατάργηση της θέσης εργασίας του Αιτητή) δεν συνιστά από μόνη της λόγο πλεονασμού.

 

Από τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι το 2019 η Εργοδότρια Εταιρεία (1) προέβηκε σε αλλαγή του τρόπου εξυπηρέτησης της υπεραγοράς Άλφα Μέγα με αποτέλεσμα να μην είναι αναγκαία η εξυπηρέτηση της εν λόγω υπεραγοράς από  πωλητή ex van και (2) έπαυσε να εξυπηρετεί 23 πελάτες στην πόλη και στην Επαρχία Πάφου με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να επισκέπτεται ένας πωλητής ex van τους εν λόγω 23 πελάτες. Τόσο η υπεραγορά Άλφα Μέγα όσο και οι 23 πελάτες στην πόλη και στην Επαρχία Πάφου ήταν μέρος του δρομολογίου του Αιτητή οι οποίοι πελάτες συνολικά κάλυπταν κατά μέσο όρο το 36% του κύκλου εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή. Μετά τις εν λόγω αλλαγές και αποφάσεις της Εργοδότριας Εταιρείας παρέμεινε στο δρομολόγιο του Αιτητή το 64% του κύκλου εργασιών του.  Λόγω της απόρριψης της σχετικής μαρτυρίας του κ. Μάτση  (α) δεν καταλήξαμε σε εύρημα κατάργησης του δρομολογίου του Αιτητή στα 15 χωριά της Επαρχίας Πάφου που κατονόμασε ο κ. Μάτσης και (β) δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα σχετικά με τις συνέπειες που είχαν οι πιο πάνω αποφάσεις της Εργοδότριας Εταιρείας (οι οποίες επέφεραν τις πιο πάνω αλλαγές στο δρομολόγιο του Αιτητή) (1) στον πραγματικό χρόνο εργασίας του Αιτητή για σκοπούς διεκπεραίωσης του δρομολογίου του και (2) στους πελάτες/στα σημεία πώλησης προϊόντων της Εργοδότριας Εταιρείας που επισκεπτόταν εβδομαδιαίως ο Αιτητής. Συνακόλουθα βάσει των ευρημάτων μας προκύπτει ότι το μεγαλύτερο μέρος των εργασιακών καθηκόντων του Αιτητή (το οποίο αντιστοιχούσε στο  64% του συνολικού κύκλου εργασιών του δρομολογίου του) παρέμεινε αμετάβλητο και χωρίς κάποια αλλαγή αφού τα εργασιακά καθήκοντα του Αιτητή που παρέμειναν μετά τις αποφάσεις για εξυπηρέτηση της υπεραγοράς Άλφα Μέγα από την κεντρική αποθήκη της Εργοδότριας Εταιρείας και για μη εξυπηρέτηση 23 πελατών του δρομολογίου του Αιτητή από πωλητή ex van της Εργοδότριας Εταιρείας τα ανέλαβαν άλλοι εργοδοτούμενοι της Εργοδότριας Εταιρείας και πιο συγκεκριμένα οι εναπομείναντες πελάτες του δρομολογίου του Αιτητή δόθηκαν σε άλλους εργοδοτουμένους πωλητές ex van της Εργοδότριας Εταιρείας. Παρατηρούμε ότι η αναδιοργάνωση και/ή η αλλαγή στις μεθόδους εργασίας της που επικαλέστηκε η Εργοδότρια Εταιρεία, δεν φάνηκε ότι επέφερε οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή στα καθήκοντα του Αιτητή που παρέμειναν ή την  κατάργηση των εργασιακών καθηκόντων που εκτελούσε ο Αιτητής αφού αυτά δεν εξαλείφθηκαν και/ή δεν μειώθηκαν ουσιωδώς (καθότι τα εργασιακά καθήκοντά του που παρέμειναν και αντιστοιχούσαν σε μεγάλο μέρος των εργασιακών καθηκόντων του συνέχισαν να υφίστανται και να διεκπεραιώνονται από άλλα πρόσωπα). Το γεγονός ότι επειδή μειώθηκε ο κύκλος εργασιών του δρομολογίου του Αιτητή (λόγω των αποφάσεων που έλαβε η Εργοδότρια Εταιρεία) το δρομολόγιο του Αιτητή που παρέμενε κατανεμήθηκε στα   δρομολόγια των άλλων πωλητών της Εργοδότριας Εταιρείας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει εντός των πλαισίων των νομοθετικών προνοιών που προβλέπουν για αλλαγή στην οργάνωση ή αναδιοργάνωση της επιχείρησης ή αλλαγή στις μεθόδους εργασίας του εργοδότη που μειώνει των αριθμό των αναγκαίων εργοδοτουμένων αφού στην προκειμένη περίπτωση απλώς έγινε μια αλλαγή στο πελατολόγιο και στα προγράμματα των δρομολογίων των πωλητών ex van στην Επαρχία Πάφου χωρίς να επιφέρει την πλήρη κατάργηση ή την μεταβολή των εργασιακών καθηκόντων που εκτελούσε ο Αιτητής ως πωλητής ex van στην Επαρχία Πάφου. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω καταλήγουμε ότι η Εργοδότρια Εταιρεία δεν απέδειξε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο προέβηκε σε οποιαδήποτε αλλαγή ή αναδιοργάνωση ή αλλαγή στις μεθόδους οργάνωσης η οποία εντός των πλαισίων του Νόμου και της νομολογίας επέφερε μεταβολή στη φύση των καθηκόντων που εκτελούσε ο Αιτητής και/ή ουσιαστική μείωση των εργασιακών καθηκόντων του Αιτητή και/ή κατάργησή τους ώστε σε τελικό στάδιο να προκύπτει ότι ο Αιτητής δεν ήταν πλέον αναγκαίος για τις εργασίες της. Κατά συνέπεια βρίσκουμε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο απόλυσης του Αιτητή δεν υφίσταντο λόγοι πλεονασμού σύμφωνα με τα εδάφια (i) και (ii) της παραγράφου (γ) του άρθρου 18 του Νόμου.

 

Καταλήγουμε λοιπόν ότι η απόλυση του Αιτητή είναι παράνομη και συνεπώς ο Αιτητής  δικαιούται σε σχετική αποζημίωση από την Εργοδότρια Εταιρεία με βάση το άρθρο 3 του Νόμου.           

 

Καθορισμός Αποζημιώσεων

 

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, το Δικαστήριο έχει απόλυτη διακριτική εξουσία ως προς το ποσό της αποζημίωσης που θα επιδικαστεί λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

 

«(α) τα ημερομίσθια και όλες τις άλλες απολαβές του εργοδοτούμενου,

(β)   τη διάρκεια της υπηρεσίας του εργοδοτούμενου,

(γ)   την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργοδοτούμενου,

(δ)   τις πραγματικές συνθήκες του τερματισμού των υπηρεσιών του εργοδοτούμενου,

(ε)   την ηλικίαν του εργοδοτούμενου.»

 

Σημειώνουμε ότι η αποζημίωση δεν μπορεί ούτε να υπερβεί τα ημερομίσθια δύο ετών (παράγραφος 3 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε), και ούτε να είναι μικρότερη του ποσού που θα ελάμβανε ο εργοδοτούμενος αν είχε κηρυχθεί ως πλεονάζων (παράγραφος 2 του Πρώτου Πίνακα, όπως τροποποιήθηκε). Η διακριτική ευχέρεια  του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει ως αποζημίωση κρίνεται με βάση τα ενώπιόν του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογο αποτέλεσμα.

 

Στην υπόθεση Louis Tourist Agency Λτδ v. Αντιγόνης Ηλία (1992) 1 (Β) Α.Α.Δ. 98 σελ.104-105 σημειώνονται τ’ ακόλουθα:

 

«Το κριτήριο της αποζημίωσης βάσει του άρθρου 4 του Ν.24/67 δεν συναρτάται με το συμβατικό που καθορίζεται από το ΚΕΦ.149, και γενικά τις αρχές του δικαίου των συμβάσεων, δηλαδή ζημιά η οποία έπεται κατά λογική πρόβλεψη της διάρρηξης της συμφωνίας. Το θέμα των αποζημιώσεων επαφίεται στην απόλυτη κρίση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, με μόνο περιορισμό εκείνο που τίθεται από το άρθρο 3 του Πίνακα, η αποζημίωση να μην υπερβαίνει τα ημερομίσθια των δύο ετών (Ν.92/79). Η υλική ζημιά την οποία υφίσταται από τον τερματισμό ο εργοδοτούμενος είναι αναμφίβολα παράγοντας σχετικός, αλλά όχι ο μόνος ο οποίος λαμβάνεται υπόψη.

Η διαγωγή των μερών είναι άλλος σχετικός παράγοντας, όπως συνάγεται από την παράγραφο 4(δ) του Πίνακα. Η απαρίθμηση των παραγόντων, που είναι σχετικοί με την αποζημίωση, θα ήταν αντινομική προς τον απόλυτο χαρακτήρα της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.»

 

(Βλ. επίσης Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Παπαχριστοδούλου (2006) 1 Α.Α.Δ. 625, Touchstone Technologies Ltd v. Μαυρομμάτη (2014) 1Β Α.Α.Δ. 1829, J.A.CABRAS & BROS.LTD v. Χαραλάμπους κ.α (1992) 1Β Α.Α.Δ.896, Πολ. Έφεση 131/2012 Θ. Θεμιστοκλέους ν. Elysee Irrigation Ltd, ημερομ. 22/09/2017)

 

Στην υπόθεση Δ.Σ. ν. Argosy Trading Company Ltd, Πολ. Έφεση 310/12, ημερ.13/02/2019 λήφθηκε υπόψη κατά τον καθορισμό των αποζημιώσεων το γεγονός ότι οι εργοδότες με τον λόγο που προέβαλαν για την απόλυση της εργοδοτουμένης στιγμάτιζαν την εργοδοτούμενη με αποτέλεσμα να επηρεάζονται αρνητικά οι προοπτικές της για μελλοντική εργοδότησή της.

 

Με βάση τις πρόνοιες του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, βρίσκουμε ότι το ελάχιστο ποσό που θα ελάμβανε ο Αιτητής αν κηρυσσόταν πλεονάζων προσωπικό θα ανερχόταν στις €18.216,60 (48.5 Χ€375,60) και η μέγιστη αποζημίωση που μπορεί να του επιδικάσει το Δικαστήριο αντιστοιχεί στις απολαβές δύο χρόνων ήτοι €39.062,40 (104Χ€375,60).

 

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα μόνα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μας, δηλαδή (α) το γεγονός ότι ο Αιτητής απολύθηκε για λόγους πλεονασμού οι οποίοι δεν αποδείχτηκαν  (σημειώνουμε ότι οι εν λόγω λόγοι δεν στιγμάτιζαν με οποιοδήποτε τρόπο τον Αιτητή ώστε να θεωρηθεί ότι θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τις προοπτικές για μελλοντική εργοδότησή του), (β) τη μακρόχρονη υπηρεσία του Αιτητή (18 χρόνια) και (γ) το ύψος των εβδομαδιαίων απολαβών που λάμβανε ο Αιτητής πριν την απόλυσή του (€375,60) σε συνδυασμό με τη μη προσκόμιση μαρτυρίας από την πλευρά του Αιτητή σχετικά με (α) το σύνολο των συνθηκών κάτω από τις οποίες τερματίστηκαν οι υπηρεσίες του (με αποτέλεσμα να μην προκύπτει εύρημα κακοπιστίας εκ μέρους της Εργοδότριας Εταιρείας), (β) με την ηλικία του, (γ) με τις προσπάθειες που έκανε για εξεύρεση άλλης εργασίας και (δ) με τις αρνητικές συνέπειες που είχε η απόλυσή του στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή, κρίνουμε ότι είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως του επιδικάσουμε αποζημιώσεις που αντιστοιχούν με τις απολαβές 48.5 εβδομάδων, που είναι το ποσό που θα ελάμβανε αν η απόλυσή του οφειλόταν σε λόγους πλεονασμού ήτοι €18.216,60 (48.5 Χ€375,60).

 

Κατάληξη

 

 Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ’ ων η Αίτηση 1 για το ποσό των €18.216,60 ως αποζημιώσεις για παράνομο και αδικαιολόγητο τερματισμό της απασχόλησής του. Το πιο πάνω ποσό θα φέρει νόμιμο τόκο.

 

Επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εις βάρος των Καθ’ ων η Αίτηση 1 δικηγορικά έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή πλέον Φ.Π.Α.

 

 

 

 Η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίπτεται χωρίς έξοδα.

           

 

 

 

(Υπ.) ………………………………………

                                                         Ε. Κωνσταντίνου, Δικαστής

 

 

 

(Υπ.) …………………………………            (Υπ.) ………………………………...

            Λ. Λουκά, Μέλος                                             Μ. Στεφάνου, Μέλος

 

 

 

 

 

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

 

Subject: Industrial/Final

(Αναφορά: Απόλυση λόγω πλεονασμού-αναδιοργάνωση)