ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

Ενώπιον: Χρ. Γ. Ππεκρή, Ε.Δ.                   

                                                         Κλίμακα: €10.000 - €50.000                                                                   Αρ. Απαίτησης: 108/2025

 

Π.Μ. ΚΑΛΛΕΝΟΣ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ

 

Εναγόντων / Αιτητών

-και-

 

1.    ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ

2.    WADE ADAMS CONTRACTING (CYPRUS) LIMITED

 

Εναγομένων / Καθ’ ων η αίτηση

 

Ημερομηνία: 17.10.2025

 

Εμφανίσεις:

Για Ενάγουσα/Αιτούσα: κ. Α. Πιττάτζης για Γιώργος Φ. Πιττάτζης Δ.Ε.Π.Ε.

Για Εναγόμενη/Καθ’ ης η αίτηση 1: κ. Μ. Κυριακίδης μαζί με Α. Χαραλάμπους για HARRIS KYRIAKIDES (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε.)

Για Εναγόμενη/Καθ’ ης η αίτηση 2: κ. Π. Δημητριάδης για Κώστας Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων ημερ. 26.5.2025)

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

Αντικείμενο της παρούσας, αποτελεί το κατά πόσο τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ημερ. 27.5.2025, θα πρέπει να οριστικοποιηθούν ή να ακυρωθούν.

 

Ειδικότερα, την 27.5.2025, αφού το Δικαστήριο διήλθε των όσων τέθηκαν ενώπιόν του, εξέδωσε μονομερώς τα ακόλουθα διατάγματα:

 

«Δια του παρόντος εκδίδει ενδιάμεσο προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα και απαγορεύει στους Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 ή σε υπαλλήλους τους και/ή στους εκπροσώπους τους και/ή στους αντιπροσώπους τους και/ή συνεργάτες τους και/ή στα άτομα που έχουν τον έλεγχο του χώρου που γειτνιάζει με το συγκρότημα με την επωνυμία «PETROSANA HOTEL APARTMENTS» που βρίσκεται επί της οδού Γιάννη Ρίτσου 7 στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου, να προβαίνουν και ή να επιτρέπουν τη διενέργεια κατασκευαστικών εργασιών που προκαλούν θορύβους και ή κραδασμούς και ή δονήσεις και ή να προβαίνουν σε ενέργειες και εργασίες που προκαλούν ηχορύπανση και ή οχληρία που να υπερβαίνει τα 50 ντεσιμπέλ (dB), τηρουμένων των προνοιών του Νόμου 91/68 αναφορικά με τις ώρες κοινής ησυχίας, στο ως άνω αναφερόμενο συγκρότημα τουριστικών διαμερισμάτων, μέχρι την πλήρη εκδίκαση ή και αποπεράτωση της υπό άνω αριθμό και τίτλο αγωγής.

 

Και δια του παρόντος περαιτέρω εκδίδει ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα και απαγορεύει τους Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 και/ή στους εκπροσώπους και/ή στους αντιπροσώπους και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους και/ή γενικά σε κάθε πρόσωπο το οποίο ενεργεί εκ μέρους τους και/ή για λογαριασμό τους υπό οποιαδήποτε ιδιότητα και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις από το να προκαλούν θόρυβο από τις οικοδομικές εργασίες που να υπερβαίνει τα 50 ντεσιμπέλ (dB), τηρουμένων των προνοιών του Νόμου 91/68 αναφορικά με τις ώρες κοινής ησυχίας, εντός των ακινήτων με αριθμούς εγγραφής [ ], [ ], [ ], στον Δήμο Αγίας Νάπας της Επαρχίας Αμμοχώστου, επί των οποίων ανεγέρθηκε το συγκρότημα τουριστικών καταλυμάτων με την επωνυμία «PETROSANA HOTEL APARTMENTS».

 

Και δια του παρόντος περαιτέρω εκδίδει ενδιάμεσο διάταγμα προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα και διατάττει τους Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 όπως προβούν σε παν απαιτούμενη ενέργεια και στη λήψη ενδεδειγμένου μέτρου ώστε να αρθεί ή και μειωθεί η ηχορύπανση και/ή οχληρία που υφίσταται το γειτνιάζον συγκρότημα διαμερισμάτων με την επωνυμία «PETROSANA HOTEL APARTMENTS» που βρίσκεται επί της οδού Γιάννη Ρίτσου 7 στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου μέχρι την πλήρη εκδίκαση ή και αποπεράτωση της υπό άνω αριθμό και τίτλο αγωγής».

 

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΩΝ ΜΕΡΩΝ

 

Το υπόβαθρο των γεγονότων που υποστηρίζουν την υπό κρίση Aίτηση, εκτίθεται στη γραπτή μαρτυρία του κ. Ανδρέα Καλλένου, το περιεχόμενο της οποίας θα παραθέσω ευθύς αμέσως.

 

Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, είναι ένας εκ των διευθυντών της Αιτούσας, η οποία είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα την Αγία Νάπα και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τη διαχείριση ή/και λειτουργία τουριστικών μονάδων ή/και καταλυμάτων, με ευρύ κύκλο εργασιών, στην περιοχή της Αμμοχώστου.

 

Η Αιτούσα, είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια τριών ακινήτων επί των οποίων ανεγέρθηκε το συγκρότημα τουριστικών καταλυμάτων με την επωνυμία «PETROSANA HOTEL APPARTMENTS» (στο εξής το «συγκρότημα»). Το εν λόγω συγκρότημα, βρίσκεται σε τουριστική περιοχή και το διαχειρίζεται και λειτουργεί η Αιτούσα, οι δε μήνες λειτουργίας του συγκροτήματος, είναι από τις αρχές Απριλίου μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου.

 

Περί τις αρχές Απριλίου του 2025, η Καθ’ ης η αίτηση 2 άρχισε οικοδομικές εργασίες σε τεμάχιο το οποίο συνορεύει με το συγκρότημα, με σκοπό τη λειτουργία αστικού πολυλειτουργικού πάρκου και/ή χώρου ψυχαγωγίας. Οι εργασίες αυτές ήταν προπαρασκευαστικού χαρακτήρα και δεν προκαλούσαν οχληρία.

 

Περί τα μέσα ή και τέλη Απριλίου ξεκίνησαν κατασκευαστικές εργασίες με τη χρήση σπαστήρων ή/και δονητών ή/και εκσκαφών ή/και διατρητών, σε καθημερινή βάση, από τις 7:00 π.μ. μέχρι τις 16:00, σε συνεχόμενο ωράριο.

 

Κύριος του έργου είναι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1.

 

Προ της έναρξης των κατασκευαστικών εργασιών, η Αιτούσα δεν έλαβε καμία απολύτως ενημέρωση ή/και προειδοποίηση, αναφορικά με το ότι θα ξεκινήσουν οικοδομικές εργασίες, οι οποίες θα ήταν οχληρές ή/και θα προκαλούσαν θόρυβο. 

 

Σύμφωνα με τον ομνύοντα, οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν έλαβαν κανένα απολύτως μέτρο για σκοπούς μείωσης του θορύβου, αδιαφορώντας πλήρως για τις επιπτώσεις των ενεργειών τους,  ολόκληρη δε η μονάδα σείεται κατά την εκτέλεση των κατασκευαστικών εργασιών, καθώς διεξάγονται μόνο μερικά μέτρα μακριά από τα υπνοδωμάτια του συγκροτήματος όπου διαμένουν οι πελάτες του ξενοδοχείου.

 

Περί τις αρχές Μαΐου, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, αποτάθηκε στον Καθ’ ου η Αίτηση 1, θίγοντας το πρόβλημα και εκφράζοντας το παράπονό του, ότι δεν υπήρξε προγενέστερη ενημέρωση, προκειμένου να ενημερώσει τους τουριστικούς πράκτορες, ώστε να ενημερώνουν κατάλληλα τους πελάτες τους πριν προβούν σε κράτηση δωματίου, παρακάλεσε δε όπως ληφθούν μέτρα για σκοπούς άρσης της οχληρίας ή έστω περιορισμού της έντασης του ήχου, καθότι οι επιπτώσεις στη λειτουργία του συγκροτήματος, θα ήταν καταστροφικές και μη αναστρέψιμες.

 

Ενόψει των διαβεβαιώσεων του Καθ’ ου η Αίτηση 1, ότι θα προβεί στη λήψη μέτρων ώστε να επιλυθεί το ζήτημα, ζητώντας χρονικό περιθώριο 3 – 4 εβδομάδων, ο ομνύων ανέμενε επίλυση του προβλήματος. Εντούτοις, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 δεν έλαβε οποιοδήποτε μέτρο και οι εργασίες συνεχίζουν αδιάκοπα με μεγάλα βαρέα μηχανήματα, τα οποία εκπέμπουν συνεχώς πολύ δυνατούς, εκνευριστικούς και εκκωφαντικούς θορύβους, ενώ εκπέμπεται σκόνη στην ατμόσφαιρα.

 

Η προκαλούμενη και συνεχόμενη ηχορύπανση και οχληρία οδήγησε στην υποβολή παραπόνων από τους πελάτες του συγκροτήματος και στη συνέχεια στην υποβολή παραπόνων από τους τουριστικούς πράκτορες προς την Αιτούσα, με προειδοποίηση ότι σε περίπτωση που δεν επιλυθεί το ζήτημα άμεσα, θα τερματίσουν τα συμβόλαια που έχουν υπογραφτεί και θα διεκδικήσουν αποζημιώσεις.

 

Αφού ο ομνύων εξηγεί πόσο σημαντική είναι η εμπλοκή των τουριστικών πρακτόρων, από τους οποίους τα ξενοδοχεία είναι σχεδόν απόλυτα εξαρτημένα, καθώς πωλούν ταξιδιωτικά πακέτα στους παραθεριστές, αναφέρει περαιτέρω ότι σε περίπτωση τερματισμού τέτοιων συμβολαίων, ένα ξενοδοχείο μπορεί να κλείσει.

 

Την 8.5.2025, συνεχίζει ο ομνύων, οι δικηγόροι της Αιτούσας απέστειλαν γραπτή ειδοποίηση προς τον Καθ’ ου η Αίτηση 1, ζητώντας τη λήψη των απαραίτητων μέτρων για άρση της οχληρίας, ωστόσο η μη επίλυση του προβλήματος οδήγησε στο να αρχίσουν να γίνονται ακυρώσεις στις κρατήσεις και πολλοί παραθεριστές να αναχωρούν από το συγκρότημα. Οι ακυρώσεις των κρατήσεων αναμένεται ότι θα πολλαπλασιαστούν, σύμφωνα με τον ομνύοντα, καθότι το ζήτημα έλαβε διαστάσεις και η Αιτούσα λαμβάνει πλειάδα παραπόνων από τους πράκτορες, ενώ άρχισαν να ακυρώνονται μελλοντικές κρατήσεις, ένεκα των κακών κριτικών.  

 

Την 12.5.2025, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ των εκπροσώπων της Αιτούσας και του Καθ’ ου η Αίτηση 1, όπου αναφέρθηκε στον ενόρκως δηλούντα ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 1 δεν είναι σε θέση να προβεί σε οποιοδήποτε διάβημα για επίλυση του προβλήματος και ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 2 θέλει να είναι εντός των χρονικών πλαισίων και χρονοδιαγραμμάτων της σύμβασης του, ειδάλλως θα κληθεί να καταβάλει αποζημιώσεις. Συγχρόνως, ο Καθ’ ου η αίτηση 1 δεν θέλει να εξαναγκάσει τον Καθ’ ου η αίτηση 2 να διακόψει τις εργασίες για τη θερινή περίοδο, διότι θα κληθεί εκείνος να καταβάλει αποζημιώσεις.

 

Ως αντιλήφθηκε ο ομνύων, δεν συμπεριλήφθηκε πρόνοια ή απαίτηση στα κατασκευαστικά σχέδια ή και όρους του έργου, ή λήψη οποιωνδήποτε μέτρων για μείωση ή και μετριασμό του θορύβου, της σκόνης και γενικότερα της οχληρίας που θα προκαλείτο.

 

Μετά την πιο πάνω συνάντηση, ο ενόρκως δηλών αποτάθηκε στην εταιρεία CYACCOUSTICS για τη διεξαγωγή έρευνας και την ετοιμασία μελέτης, σε σχέση με τον περιβαλλοντικό θόρυβο, η οποία διεξήχθη μεταξύ των ημερομηνιών 15.5.2025 – 18.5.2025.

 

Ως εξηγείται στην εν λόγω έκθεση, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ένταση ήχου που υπερβαίνει τα 55 ντεσιμπέλ («db») θεωρείται σοβαρή ενόχληση, προχωρεί δε ο ομνύων σε καταγραφή διαφόρων ημερομηνιών, κατά τις οποίες οι μετρήσεις κατέγραψαν αναφορές ανώτερες του εν λόγω ορίου.

 

Περαιτέρω, ενώ διατίθεντο εύκολες λύσεις, όπως η τοποθέτηση προσωρινών ηχοπετασμάτων για μετριασμό και αποκατάσταση της έντασης του ήχου σε επιτρεπτά όρια, οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 παράνομα παραλείπουν να συμμορφωθούν με τη λήψη των ενδεδειγμένων μέτρων. 

 

Πριν από τρεις ημέρες περίπου, ο ομνύων ενημερώθηκε από τους ταξιδιωτικούς πράκτορες με τους οποίους συνεργάζεται, ότι το όνομα του συγκροτήματος συμπεριλήφθηκε στην πλατφόρμα που διατηρούν οι ταξιδιωτικοί πράκτορες, ως ξενοδοχείο όπου προκαλείται ηχορύπανση και οχληρία, πράγμα το οποίο θα έχει καταστροφικές συνέπειες, όχι μόνο για τις κρατήσεις της τρέχουσας περιόδου, αλλά και για σκοπούς ανανέωσης των συμβάσεων συνεργασίας με τουριστικούς πράκτορες για τα επόμενα έτη.

 

Όλα τα πιο πάνω, θα διαλύσουν την καλή φήμη του συγκροτήματος, με αποτέλεσμα την πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης, που δεν θα είναι δυνατό να αποτιμηθεί σε χρήμα.

 

Ως επίσης ο ομνύων αναφέρει, η έκδοση των διαταγμάτων είναι κατεπείγουσα, ενόψει του ότι το συγκρότημα λειτουργεί εποχιακά και σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, θα καταστεί αδύνατη η λειτουργία του, με αποτέλεσμα την καταστροφή της Αιτούσας, η οποία πρόσφατα προέβη σε πλήρη ανακαίνιση που στοίχησε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

 

Σε περίπτωση δε ακύρωσης των συμφωνιών με τους ταξιδιωτικούς πράκτορες, η Αιτούσα θα κληθεί να καταβάλει αποζημιώσεις πολλών εκατοντάδων ευρώ, η δε επιχείρηση θα πληγεί ανεπανόρθωτα από την πληθώρα κακών κριτικών που λαμβάνει, λόγω της οχληρίας.

 

Από την άλλη, οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2 δεν θα υποστούν ζημιά από την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, καθότι δεν επιζητείται η ματαίωση του έργου, αλλά η λήψη μέτρων για μείωση ή και έλεγχο των επιπτώσεων των ενεργειών των Καθ’ ων η Αίτηση έναντι τρίτων, των οποίων πλήττονται τα βασικά δικαιώματα, όπως ο ύπνος, η ξεκούραση και η μη εισπνοή σκόνης και εκκωφαντικών θορύβων.

 

Προς επίρρωση των ισχυρισμών του ο ομνύων επισυνάπτει σχετικά τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει όπου αυτό κριθεί σκόπιμο.

 

Παράλληλα, η πλευρά της Αιτούσας καταχώρησε ξεχωριστή ένορκη δήλωση για σκοπούς ορισμού της μονομερούς Αίτησης κατεπειγόντως, στην οποία ορκίζεται ο κ. Χ.Γ., ο οποίος εργάζεται στην εταιρεία CYACOUSTIC και διεξήγαγε την έρευνα σε σχέση με την ένσταση του ήχου που προκαλείται από τις οικοδομικές εργασίες οι οποίες διεξάγονται δίπλα από το επίδικο συγκρότημα. 

 

Αφού ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στη μελέτη την οποία ετοίμασε, κατόπιν οδηγιών του διευθυντή της Αιτούσας, αναφέρεται στις ακουστικές μετρήσεις που καταγράφηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 15.5.2025 – 18.5.2025, εξηγώντας ότι ξεπερνούσαν τα 55 db, δηλαδή τα επίπεδα ήχου που συνιστούν σοβαρή ενόχληση σε καθημερινή βάση και σε συνεχόμενο και αδιάκοπο ωράριο, από τις 06:00 μέχρι και τις 14:00.  

 

Ως επίσης αναφέρει ο ενόρκως δηλών, κατά την επιτόπια έρευνά του, διαπίστωσε ότι, ενώ οι εργολάβοι του έργου είχαν τη δυνατότητα να λάβουν μέτρα για τον περιβαλλοντικό θόρυβο στα όρια της ξενοδοχειακής μονάδας, δεν το έπραξαν. Συγκεκριμένα, προτεινόμενη λύση είναι η τοποθέτηση προσωρινών ηχοπετασμάτων κατά μήκος του ορίου που συνοδεύει με το οικόπεδο όπου διεξάγονται οι εργασίες, λύση η οποία είναι προσωρινή και πλήρως αναστρέψιμη και σε περίπτωση που εφαρμοζόταν από τον εργολάβο, τα επίπεδα έντασης του ήχου θα ήταν φυσιολογικά. 

 

Η Αίτηση προσέκρουσε στις Ενστάσεις των Καθ’ ων η αίτηση 1 και 2, το περιεχόμενο των οποίων θα συνοψίσω ευθύς αμέσως.

 

Η Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 1

 

Δια της Ένστασής του, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 προβάλλει συνολικά 20 λόγους ένστασης, οι οποίοι, συνοπτικώς αποδιδόμενοι, θέτουν υπό αμφισβήτηση, το κατά πόσο κατά το στάδιο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος υφίστατο ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος, το κατά πόσο οι αιτητές προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, παραβιάζοντας το καθήκον ειλικρινούς και πλήρους αποκάλυψης, το κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, εγείρουν ζήτημα κακοπιστίας, ασάφειας του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος, παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας, έλλειψη αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση 1, καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης, ελαττωματικότητας της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την αίτηση, επικαλούνται δε, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης, ότι τυχόν οριστικοποίηση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει δυσανάλογη ταλαιπωρία και ζημιά στον Καθ’ ου η Αίτηση 1, σε σχέση με αυτή που θα προκληθεί στους Αιτητές αν δεν οριστικοποιηθούν τα αιτούμενα διατάγματα, ενώ τυχόν έγκριση της αίτησης ισοδυναμεί με απόδοση της κύριας θεραπείας που ζητούν οι Αιτητές δια της αγωγής τους.

 

Την Ένσταση υποστηρίζει η γραπτή μαρτυρία της κας Γ.Π., η οποία κατέχει θέση Δημοτικού Μηχανικού στην υπηρεσία του Καθ’ ου η Αίτηση 1 και ενεργεί ως συντονιστής της σύμβασης για την εκπλήρωση του έργου με την ονομασία «Αστικό Πολυλειτουργικού Πάρκο στην Αγία Νάπα» (στο εξής το «έργο»), αναφορικά με το οποίο διεξάγονται οι επίδικες οικοδομικές εργασίες.

 

Η ομνύουσα απορρίπτει το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρίστηκαν από πλευράς Αιτούσας και αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι την 20.3.2024, ο Καθ’ ου η αίτηση 1 προκήρυξε ανοιχτό διαγωνισμό για την ανάθεση του έργου, σε σχέση με το οποίο εξασφαλίστηκε έγκριση από το Υπουργείο Οικονομικών ποσού ύψους €4.313.750,00 συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ, ως υποψήφιο για υλοποίηση του προγράμματος πολιτικής συνοχής «ΘΑΛΕΙΑ 2021 - 2027», με συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αρμόδιο ενδιάμεσο φορέα τη διεύθυνση ευρωπαϊκών ταμείων του Υπουργείου Εσωτερικών. Προς τούτο, εξασφαλίστηκαν όλες οι απαιτούμενες άδειες.

 

Η εν λόγω σύμβαση, συνεχίζει η ομνύουσα, κατακυρώθηκε στον Καθ’ ου η Αίτηση 2, ο οποίος υπέβαλε προσφορά, και περί τον Ιανουάριο του 2025 ξεκίνησαν οι εργασίες στα ακίνητα που γειτνιάζουν με το συγκρότημα. Την 21.2.2025, άρχισαν οι εκσκαφές πλησίον του συγκροτήματος και εντός Απριλίου, συμπληρώθηκε η κατασκευή της θεμελίωσης (καλούπια, οπλισμός και σκυροδέτηση).

 

Την 8.5.2025, παραλήφθηκε από τον Καθ’ ου η Αίτηση 1 επιστολή ιδίας ημερομηνίας, από τους νομικούς συμβούλους της Αιτούσας, στην οποία γίνεται αναφορά σε δήθεν δεσμεύεις του Καθ’ ου η Αίτηση 1 για τη λήψη μέτρων με σκοπό την παύση της οχληρίας, δέσμευση η οποία, ουδέποτε κατά την ομνύουσα δόθηκε από τον Καθ’ ου η Αίτηση 1.

 

Ακολούθως, καταχωρίστηκε η υπό κρίση Αίτηση και την 28.5.2025, επιδόθηκε στον Καθ’ ου η Αίτηση 1 το εκδοθέν διάταγμα. Την 29.5.2025, ο Καθ’ ου η Αίτηση 2 με επιστολή του προς τον μηχανικό του έργου και κοινοποίηση προς τον Καθ’ ου η Αίτηση 1, γνωστοποιούσε ότι για σκοπούς συμμόρφωσης με το εκδοθέν διάταγμα, θα προχωρούσε σε άμεση παύση όλων των εργασιών, καθώς λήφθηκαν όλα τα μέτρα που ήταν δυνατό να παρθούν για περιορισμό του θορύβου.

 

Ακολούθησε αλληλογραφία επί του θέματος μεταξύ των Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2, με τον Καθ’ ου η Αίτηση 1 να αναφέρει σε σχετική επιστολή του ότι ο περιορισμός του επιπέδου θορύβου κάτω από 50 db δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί για καμιά εργασία. Ως εκ τούτου, οι εργασίες για υλοποίηση του έργου, διακόπηκαν εντελώς.

 

Ενόψει του ότι το έργο παρακολουθείται από ενδιάμεσο φορέα και εκκρεμεί η έκδοση του δελτίου για την επίσημη ένταξή του στο πρόγραμμα «Θάλεια», συνεχίζει η ομνύουσα, οποιαδήποτε καθυστέρηση στην υλοποίηση του έργου ενδέχεται να έχει άμεσο επακόλουθο τη μη ένταξή του στο εν λόγω πρόγραμμα και την απώλεια χρηματοδότησης ποσού ύψους τουλάχιστον €4.413,750 λόγω του ότι το πρόγραμμα προνοεί χρονικά όρια εντός των οποίων πρέπει να ολοκληρωθούν τα χρηματοδοτούμενα έργα.

 

Αποτελεί θέση της ομνύουσας, ότι κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν συνέτρεχε το στοιχείο του επείγοντος και ότι το Δικαστήριο παραπλανήθηκε σε σχέση με αυτό το στοιχείο, καθότι οι εργασίες σε σχέση με το έργο ξεκίνησαν από τον Ιανουάριο του 2025 και η Αιτούσα ήταν ενήμερη, εν αντιθέσει με τα όσα ισχυρίζεται.

 

Ειδικότερα, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 προέβη σε δημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την έναρξη του έργου στις 15.10.2024 και 24.1.2025, ενώ από τον Φεβρουάριο του 2024 τοποθετήθηκαν πινακίδες σε σημεία βόρεια και νότια του έργου.

 

Παρά ταύτα, η Αιτούσα αποτάθηκε στο Δικαστήριο τέλη Μαΐου του 2025, δηλαδή τέσσερις μήνες μετά την έναρξη των εργασιών, αναφέροντας ότι οι εργασίες που προκαλούσαν οχληρία άρχισαν περί το τέλος Απριλίου και όχι τον Ιανουάριο του 2025.

 

Αναφορικά δε με τα παράπονα των πρακτόρων τα οποία επικαλέστηκε η Αιτούσα, πρόκειται για ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, πράγμα το οποίο διακριβώνεται από το γεγονός ότι υπήρχαν πληθώρα παραπόνων και αρνητικών κριτικών από επισκέπτες του συγκροτήματος πριν την έναρξη του έργου, λόγω της οχληρίας που προκαλούσε διαχρονικά η τοποθεσία του συγκροτήματος.

Αποτελεί επίσης θέση της ενόρκως δηλούσας, ότι η Αιτούσα δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και σκόπιμα παραλείψε να παρουσιάσει ουσιώδη έγγραφα, παρουσίασε δε αποσπασματικά τα γεγονότα, δημιουργώντας στο Δικαστήριο πεπλανημένη εικόνα, η οποία απέχει παρασάγγας από την αληθινή διάσταση των γεγονότων.

 

Τα γεγονότα αυτά, σχετίζονται με το αποδεκτό επίπεδο θορύβου της επίδικης περιοχής, καθώς επίσης και με τα επιτρεπτά όρια θορύβου αναφορικά με οικοδομικές εργασίες, ως προνοούνται από τα έγγραφα του διαγωνισμού και τη νομοθεσία, στην οποία η ομνύουσα αναφέρεται λεπτομερώς.

 

Επιπρόσθετα, η Αιτούσα απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι διαχρονικά το συγκρότημα έχει κακές κριτικές εξαιτίας της τοποθεσίας του και του θορύβου της περιοχής, ενώ ισχυρίστηκε ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 δεν περιέλαβε όρο στη σύμβαση σε σχέση με τη λήψη μέτρων κατά της οχληρίας και του θορύβου, παραλείποντας να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τους όρους του συμβολαίου και τα σχέδια του διαγωνισμού, όπου αναφέρονται ρητές οδηγίες επί τούτου. Τα έγγραφα του διαγωνισμού και οι όροι του συμβολαίου είναι δημοσίως προσβάσιμα μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του γενικού λογιστηρίου και με εύλογη έρευνα θα διαπίστωνε η Αιτούσα κατά πόσο είχε τεθεί σχετικός όρος στη σύμβαση.

 

Περαιτέρω, η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι η Αιτούσα απέκρυψε από το Δικαστήριο, ότι ακόμα και σε μέρες που δεν διεξάγονταν εργασίες, ο θόρυβος ξεπερνούσε τα 50 db, ενώ παραπλανητικά ανέφερε στο Δικαστήριο ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1, δήθεν δεσμεύτηκε να προβεί στη λήψη μέτρων για επίλυση του ζητήματος αναγνωρίζοντας την ύπαρξη οχληρίας, απέκρυψε δε ότι οι εργασίες ξεκίνησαν από τον Ιανουάριο του 2025 και οι εργασίες με βαρέα οχήματα τον Φεβρουάριο του 2025, παρουσιάζοντας ότι οι οικοδομικές εργασίες άρχισαν Απρίλιο του 2025.

 

Πέραν των ανωτέρω, η ομνύουσα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής, ούτε και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, ενόψει του ότι από το καταχωρισθέν έντυπο απαίτησης, προκύπτει ότι η Απαίτηση εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση 1, αφορά στο αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας και της παράλειψης θέσμιου καθήκοντος.

 

Ωστόσο, η ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Αίτηση, περιέχει γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, ενώ απουσιάζει εξ ολοκλήρου η οποιαδήποτε παραπομπή σε σχετική νομοθετική ή κανονιστική πρόνοια, η οποία έχει κατ’ ισχυρισμό παραβιαστεί από τον Καθ’ ου η Αίτηση 1. Ούτε και έχει επεξηγηθεί, πως αυτή η φερόμενη παραβίαση δίδει δικαίωμα στην Αιτούσα.

 

Σε ότι αφορά στο αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, η ομνύουσα αναφέρει ότι ο θόρυβος και η σκόνη από οικοδομικές εργασίες, δεν δίδουν δικαίωμα έγερσης αγωγής, αν το άτομο που προβαίνει στις εργασίες, έλαβε όλα τα εύλογα μέτρα για να διασφαλίσει ότι δεν θα προκληθεί υπερβολική ενόχληση στους γείτονες του, ενώ με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, οι οικοδομικές εργασίες αποτελούν εξαίρεση για την εφαρμογή των όρων κοινής ησυχίας.

 

Σύμφωνα με την ομνύουσα, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1, ως κύριος του έργου, έλαβε όλα τα μέτρα προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι οικοδομικές εργασίες θα διεξάγονταν χωρίς την πρόκληση υπερβολικής ενόχλησης προς τους γείτονες, εξ όσον δε ενημερώθηκε από τον Καθ’ ου η Αίτηση 2, λήφθηκαν όλα τα απαραίτητά μέτρα για μείωση του θορύβου.

 

Περαιτέρω, ο Καθ’ ου η Αίτηση 1, υπό την ιδιότητα του ως εργοδότης, δεν φέρει ευθύνη για τυχόν παραλείψεις του προσώπου με το οποίο συμβλήθηκε για την εκτέλεση του έργου, ούτε και προβάλλεται από πλευράς Αιτούσας ισχυρισμός ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 εξαιρείται και εμπίπτει σε μία εκ των περιπτώσεων ευθύνης, ήτοι (α) να επέδειξε αμέλεια για την εκλογή του εργολήπτη, (β) να παρενέβηκε στο έργο του εργολήπτη, (γ) να ενέκρινε την πράξη που προκάλεσε τη ζημιά και (δ) η πράξη για την οποία συνήφθη η σύμβαση να ήταν παράνομη.

 

Προκειμένου να στοιχειοθετείται το αδίκημα της οχληρίας, συνεχίζει η ομνύουσα, πρέπει να αποδεικνύεται ζημιά των Εναγόντων και στην προκειμένη περίπτωση, τα παράπονα οχληρίας υφίσταντο πριν την έναρξη των εργασιών και οφείλονται στην τοποθεσία και την ανεπαρκή ηχομόνωση του συγκροτήματος.

 

Αναφορικά με τον κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης, σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος, η ομνύουσα επαναλαμβάνει τη θέση ότι τα παράπονα σε σχέση με την κακή ηχομόνωση και οχληρία προϋπήρχαν, επομένως τυχόν ακύρωση κρατήσεων και κακές κριτικές που η Ενάγουσα διατείνεται ότι θα επηρεάσουν την φήμη του ξενοδοχείου, δεν είναι αποτέλεσμα των επίδικων οικοδομικών εργασιών.

 

Επιπρόσθετα, ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε προς απόδειξη των παραπόνων των τουριστικών πρακτόρων που να σχετίζεται με τις επίδικες οικοδομικές εργασίες, επομένως ο ισχυρισμός ότι θα πληγεί η φήμη και η δραστηριότητα της Αιτούσας, δεν ευσταθεί. Έστω δε και αν ήθελε φανεί οποιαδήποτε ζημιά, αυτή θα είναι αποτιμητή σε χρήμα και ο Καθ’ ου η Αίτηση 1 θα είναι σε θέση να την ικανοποιήσει.

 

Το έργο, συνεχίζει η ομνύουσα, είναι δημοσίας ωφελείας και συμφέροντος και τυχόν μη συνέχιση των εργασιών, θα έχει ως αποτέλεσμα τη μη διεκπεραίωσή του, ζημιά που δεν αποτιμάται σε χρήμα. Ως εκ τούτου, το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπερ της απόρριψης του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε καταχρηστικά και εναντίον της αρχής της αναλογικότητας, λόγω του τρόπου που η Αιτούσα παρουσίασε τα γεγονότα στο Δικαστήριο.

 

Καταληκτικά, η ομνύουσα σημειώνει ότι τα αιτητικά της υπό κρίση Αίτησης είναι ταυτόσημα με τις θεραπείες που ζητούνται με την αγωγή, επομένως τυχόν έγκριση της Αίτησης, στην πράξη θα σημαίνει απόδοση της κύριας θεραπείας που ζητείται δια της αγωγής.

 

Προς υποστήριξη των ισχυρισμών της, η ομύουσα επισύναψε σχετικά τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει όπου τούτο κριθεί σκόπιμο.

 

 

 

Η Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 2

 

Στην Ένσταση του Καθ’ ου η Αίτηση 2, προβάλλονται συνολικά 13 λόγοι ένστασης, οι οποίοι, συνοπτικώς αποδιδόμενοι, βάλλουν κατά της οριστικοποίησης των εκδοθέντων διαταγμάτων, επικαλούμενοι ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, ότι η ζημιά που ισχυρίζεται η Ενάγουσα ότι θα υποστεί σε περίπτωση μη συνέχισης των αιτούμενων διαταγμάτων μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και οι Εναγόμενοι μπορούν να ικανοποιήσουν τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της Ενάγουσας, ότι το εκδοθέν διάταγμα είναι απόλυτο και δυσανάλογο, ότι η Ενάγουσα δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο και παραβίασε το καθήκον της για πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων στο Δικαστήριο, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της ακύρωσης των διαταγμάτων και ότι η θεραπεία στην οποία αποσκοπούν τα διατάγματα είναι ταυτόσημη με τη θεραπεία που επιδιώκεται ως τελική θεραπεία, δυνάμει της αγωγής.  

 

Το υπόβαθρο των γεγονότων που υποστηρίζουν την Ένσταση, εμφαίνεται στη γραπτή μαρτυρία του κ. Θ.Κ., Διευθυντή της Καθ’ ης η Αίτηση 2, ο οποίος, ως αναφέρει, είναι πολιτικός μηχανικός και μέλος του ΕΤΕΚ.

 

Ο ομνύων απορρίπτει πλήρως τους ισχυρισμούς της Αιτούσας και παραθέτει το υπόβαθρο και πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγονταν οι κατασκευαστικές εργασίες για τις οποίες παραπονείται η Αιτούσα, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι η σύμβαση ανάθεσης του έργου προνοεί την εκτέλεση διαφόρων χωματουργικών εργασιών, κατεδαφίσεων και εκσκαφών, οι οποίες πρέπει να γίνουν για να διαμορφωθεί η επιφάνεια του εδάφους, σύμφωνα με τα κατασκευαστικά σχέδια και τις τεχνικές προδιαγραφές του συμβολαίου. Χωρίς αυτές, το έργο, ως έχει σχεδιαστεί, δεν μπορεί να προχωρήσει.

 

Ειδικότερα, το έδαφος του χώρου όπου ανεγείρεται το έργο είναι βραχώδες και σε αρκετές περιπτώσεις οι εκσκαφές πρέπει να είναι βάθους 2-3 μέτρων, πράγμα το οποίο συνεπάγεται θορυβώδεις εργασίες μακράς διαρκείας, οι οποίες δυνατό να πραγματοποιηθούν μόνο με υδραυλική σφύρα, η οποία προκαλεί τον υψηλότερο θόρυβο. Επιπρόσθετα, πρέπει να γίνουν εκσκαφές για διάφορες κατασκευαστικές και χωματουργικές εργασίες για τη διαμόρφωση του εδάφους από αυτό το αρχικό στάδιο, για σκοπούς δημιουργίας σταθερής βάσης θεμελίωσης και διαμόρφωσης των απαραίτητων υψομέτρων και κλήσεων. Ως ο ενόρκως δηλών εξηγεί, αν το έδαφος δεν έχει τη σωστή στάθμη και δεν έχει σταθερό επίπεδο, τίποτα από τα όσα θα ανοικοδομηθούν πάνω του, δεν θα λειτουργήσει σωστά και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προχωρήσει το έργο.

 

Ο ομνύων δεν αρνείται ότι οι αναφερόμενες εργασίες προκαλούν θόρυβο, επισημαίνει ωστόσο ότι αυτό ισχύει για κάθε έργο που περιλαμβάνει εκσκαφές αυτού του είδους και πρόκειται για το αναπόφευκτο αποτέλεσμα συμπλήρωσης και ολοκλήρωσης του έργου που σχεδιάστηκε από τον Καθ’ ου η Αίτηση 1.

 

Σύμφωνα δε με νομική συμβουλή που έλαβε, η εκτέλεση οικοδομικών εργασιών δεν συνιστά οχληρία, όταν αυτές διεξάγονται με εύλογο τρόπο και λαμβάνονται όλα τα ενδεδειγμένα και λογικά μέτρα, για να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχει υπέρμετρη ενόχληση στους γείτονες λόγω του θορύβου. Περαιτέρω, ο ομνύων αναφέρει ότι το τι συνιστά εύλογο και ενδεδειγμένο μέτρο, είναι ζήτημα γεγονότων, με βάση τα περιστατικά κάθε περίπτωσης, τις συνθήκες και τα χαρακτηριστικά κάθε έργου και εργοταξίου.

 

Εν προκειμένω, η εισήγηση της Αιτούσας για τοποθέτηση ηχοπετασμάτων στα όρια των τεμαχίων θα ήταν ανούσια και αναποτελεσματική λύση, καθότι τα ηχοπετάσματα, για να είναι αποτελεσματικά, πρέπει να τοποθετηθούν πάρα πολύ κοντά στην πηγή του θορύβου και στο ίδιο υψόμετρο.

 

Στην προκειμένη περίπτωση, ο χώρος του εργοταξίου έχει εμβαδόν περίπου 30.000 τετραγωνικά μέτρα και εφάπτεται του συγκροτήματος, με το πιο κοντινό σημείο όπου διεξάγονται οι εργασίες να είναι 25 - 30 μέτρα από το σύνορο και το πιο μακρινό σημείο περίπου 150 μέτρα από το σύνορο. Με τέτοιες αποστάσεις, συνεχίζει ο ομνύων, ο ήχος που παράγεται κατά την εκτέλεση των εργασιών έχει ήδη προλάβει να εξαπλωθεί και είναι αδύνατο να εμποδιστεί από τα περιμετρικά ηχοπετάσματα.

 

Επιπρόσθετα, τα ηχοπετάσματα θα είναι αναποτελεσματικά καθώς δεν είναι αρκετά ψηλά για να εμποδίζουν τον ήχο από το να περνά από πάνω τους και το εργοτάξιο είναι λοφώδες, με ανομοιόμορφο έδαφος. Για να είναι αποτελεσματικά τα ηχοπετάσματα, θα πρέπει να καλύπτουν πλήρως τον οπτικό ορίζοντα από το σημείο που προέρχεται ο θόρυβος, πράγμα το οποίο στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να επιτευχθεί, λόγω της μορφολογίας του εδάφους και των μεγάλων υψομετρικών διαφορών στο τεμάχιο.

 

Αναφορικά δε με τις δονήσεις που προκαλούνται, τα ηχοπετάσματα είναι παντελώς αναποτελεσματικά και δεν μπορούν να σταματήσουν τη δόνηση, η οποία δεν ταξιδεύει στον αέρα όπως ο ήχος, αλλά στο έδαφος.

 

Αποτελεί επίσης ισχυρισμό του ομνύοντος, ότι δεν υπάρχουν πρακτικά διαθέσιμα μέτρα που να μειώνουν την ένσταση του θορύβου που παράγεται από τη χρήση ενός μηχανήματος την ώρα της εκσκαφής και ότι τα λογικά και ενδεδειγμένα μέτρα που μπορεί να λάβει ένας εργολάβος περιλαμβάνουν διοικητικά μέτρα, την επιλογή κατάλληλου εξοπλισμού και μεθόδων εργασίας, τα οποία λήφθηκαν από την Καθ’ ης η Αίτηση 2 στην προκειμένη περίπτωση.

 

Ειδικότερα, η υδραυλική σφύρα που είναι η κύρια πηγή θορύβου, χρησιμοποιείται όπου είναι απολύτως αναγκαίο, ενώ γίνεται χρήση ειδικού μηχανήματος για εκσκαφή, το οποίο προκαλεί λιγότερο θόρυβο από την υδραυλική σφύρα, όπου αυτό επιτρέπεται από τη φύση των εργασιών, ενώ γίνεται χρήση κατάλληλου εξοπλισμού για την εκάστοτε εργασία με βάση τα διεθνή πρότυπα, υπάρχει δε χρονικός περιορισμός στην εκτέλεση των εργασιών σε καθημερινές ώρες εργασίας.

 

Αναφορικά με το όριο των 50 db που τέθηκε με τα εκδοθέντα διατάγματα, ο ομνύων αναφέρει ότι η Αιτούσα παραπλάνησε το Δικαστήριο, με αποτέλεσμα τα διατάγματα να έχουν οδηγήσει σε πλήρη παύση των εργασιών, καθώς δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί η παραγωγή θορύβου σε αυτή την ένσταση στις κατασκευαστικές εργασίες.

 

Το πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο των 50 db, προκύπτει  από το γεγονός ότι κατά τις ώρες που δεν λειτουργεί το εργοτάξιο, πολλές μετρήσεις που παρουσιάζονται στο Τεκμήριο 13 (έκθεση CYACOUSTICS) το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, υπερβαίνει τα 50 db.

 

Ο ομνύων επίσης αναφέρει ότι έγιναν μετρήσεις μετά την έκδοση των διαταγμάτων, για σκοπούς διακρίβωσης του ποιες εργασίες μπορούν να εκτελεστούν και διαφάνηκε ότι οποιαδήποτε εργασία δοκιμάστηκε, υπερέβαινε στα 50 db. Συνεπακόλουθα, είναι αδύνατη η εκτέλεση του έργου, ενόσω τα διατάγματα παραμένουν σε ισχύ. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του, επισύναψε ως Τεκμήριο 7 σχετικό αρχείο με μετρήσεις στις οποίες προέβη η Καθ’ ης η αίτηση 2.

 

Πέραν των ανωτέρω, ο ομνύων αναφέρει ότι πουθενά στις κατευθυντήριες γραμμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δεν προκύπτει αυστηρή ή απόλυτη απαγόρευση στο όριο των 50 - 55 db ανά πάσα στιγμή. Πρόκειται για μέσο σταθμισμένο όριο και είναι καθόλα πιθανό σε κάποιες φάσεις της ημέρας να υπερβαίνει ο ήχος τα 50 db, παράγων ο οποίος έπρεπε να τεθεί ρητά υπόψη του Δικαστηρίου, ενώ σημαντικό είναι και το σημείο από το οποίο γίνεται μια μέτρηση.  

 

Επιπρόσθετα, η Ενάγουσα απομόνωσε θέση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, παραθέτοντας αποσπασματικά μερικές σελίδες από τις κατευθυντήριες γραμμές του, οι οποίες αφορούν στους περιβαλλοντικούς θορύβους που υπάρχουν σε μια κοινότητα στην καθημερινότητα, η δε θέση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας περί «σοβαρής ενόχλησης», αφορά στην παρατεταμένη και μακροχρόνια έκθεση σε τέτοια επίπεδα ήχου κατά την καθημερινότητα επί 16ώρης βάσης και όχι κάτι προσωρινό, όπως για παράδειγμα την περίοδο λειτουργίας ενός εργοταξίου.

 

Στην Κύπρο, δεν υπάρχουν πρότυπα σχετικά με τον ήχο σε κατασκευαστικές εργασίες, επομένως καθοδήγηση λαμβάνεται συνήθως από πρότυπα άλλων χωρών, όπως για παράδειγμα το βρετανικό πρότυπο, το οποίο, μεταξύ άλλων, καθορίζει μέσα σταθμισμένα όρια που προτείνει να τηρούνται για συγκεκριμένες περιόδους, ήτοι 65 ή 70 ή 75 db για την 12ωρη περίοδο μεταξύ των ωρών 07:00 – 19:00, αναλόγως των επιπέδων του περιβαλλοντικού θορύβου. Το εν λόγω πρότυπο δεν απαγορεύει απόλυτα την υπέρβαση των μέσων ορίων που καθορίζει, καθώς τα όρια είναι καθοδηγητικά για σκοπούς λήψης μέτρων και δεν υπάρχουν απόλυτες απαγορεύσεις, το δε ζήτημα πρέπει να προσεγγίζεται σφαιρικά, αναλόγως των συνθηκών της κάθε περίπτωσης.

 

Ως περαιτέρω αναφέρει ο ομνύων, στο βρετανικό πρότυπο υπάρχει πίνακας που καθορίζει παραδείγματα επίπεδου θορύβων σε εργοτάξια, αναφέροντας στην ένορκη του δήλωση τις τιμές αυτές, οι οποίες ξεπερνούν σε κάθε περίπτωση τα 50 db.

 

Κανένας δεν έχει απόλυτο δικαίωμα στην ησυχία και απόλυτη προστασία από οποιαδήποτε ενόχληση για κάθε ημέρα και όλες τις ώρες της ημέρας, συνεχίζει ο ομνύων, εφόσον τούτο θα καθιστούσε αδύνατη την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας.  

 

Η δε ζημιά που ισχυρίζεται η Αιτούσα ότι είχε υποστεί και θα υποστεί αν δεν εκδοθούν και διατηρηθούν σε ισχύ τα διατάγματα, είναι καθαρά οικονομικής φύσεως και μεταφράζεται στον κύκλο εργασιών που θα απωλέσει τη φετινή τουριστική σεζόν, ζημιά η οποία είναι εύκολο να αποτιμηθεί σε χρήμα και την οποία η Καθ’ ης η Αίτηση 2 είναι σε θέση να ικανοποιήσει, σε περίπτωση έκδοσης απόφασης εναντίον της.

 

Επί τούτου, δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία περί του αντιθέτου, η δε Καθ’ ης η Αίτηση 2 βρίσκεται σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση, καθώς ο όμιλος στον οποίο ανήκει, είναι μια πολύ επιτυχημένη και κερδοφόρα επιχείρηση, με καθαρή αξία στοιχείων ενεργητικών πέραν των $200.000.000 και καθαρά περιουσιακά στοιχεία τα οποία ανέρχονται σε $204.207.000. Mε βάση δε τις πρόσφατες ελεγμένες οικονομικές καταστάσεις της Καθ’ ης η αίτηση 2, τα περιουσιακά της στοιχεία υπερβαίνουν τις υποχρεώσεις της κατά €1.008.000.

 

Ως προς την κατ’ ισχυρισμό ζημιά στη φήμη της, την οποία επικαλείται η Αιτούσα, αποτελεί θέση του ενόρκως δηλούντα, ότι πρόκειται για αναφορά που γίνεται για σκοπούς εντυπώσεων, καθώς η πρόκληση θορύβου από το έργο είναι κάτι προσωρινό και τυχόν κακή φήμη του συγκροτήματος μπορεί να επηρεαστεί μόνο από ενέργειες του ιδίου του συγκροτήματος.

 

Από την άλλη, σε περίπτωση διατήρησης των εκδοθέντων διαταγμάτων, η Καθ’ ης η Αίτηση 2 θα υποστεί σημαντική ζημιά, καθότι θα της αποστερηθεί η δυνατότητα εκτέλεσης και ολοκλήρωσης του έργου, θα απωλέσει το κέρδος που θα αναμενόταν να εισπράξει κατά την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου και θα είναι εκτεθειμένη σε απαιτήσεις των εργολάβων με τους οποίους συμβλήθηκε για την εκτέλεση του έργου.

 

Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του το δημόσιο συμφέρον, καθότι το έργο αποτελεί έργο κοινής ωφελείας που έχει απώτερο σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων, την αναζωογόνηση του αστικού περιβάλλοντος και την παροχή στους πολίτες ενός χώρου για ασφαλή περιδιάβαση και αναψυχή, εφόσον θα περιλαμβάνει εκδρομικό χώρο, σύγχρονο παιδότοπο, τεχνητή λίμνη και πλούσιους κήπους, με ποικιλία φυτών και λουλουδιών και έκθεση ψηφιδωτών.

 

Παράλληλα, υπάρχει ο κίνδυνος, με τη διατήρηση των εκδοθέντων διαταγμάτων, να απολεσθεί και η πηγή χρηματοδότησης από το πρόγραμμα πολιτικής συνοχής «Θάλεια 2021 – 2027». Τέλος, τυχόν διατήρηση των εκδοθέντων διαταγμάτων θα επιφέρει ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, ενόψει του ότι πρόκειται για την τελική θεραπεία που η Ενάγουσα αξιοί δια της αγωγής της.

 

Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο ομνύων επισύναψε σχετικά τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει όπου τούτο κριθεί σκόπιμο.

 

 

 

 

Συμπληρωματική Γραπτή Μαρτυρία

 

Δυνάμει των οδηγιών του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση διαδικαστικών οδηγιών, η πλευρά της Αιτούσας προχώρησε στην καταχώριση συμπληρωματικής γραπτής μαρτυρίας, μετά την καταχώριση των Ενστάσεων των Καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι δεν καταχώρισαν οποιαδήποτε συμπληρωματική γραπτή μαρτυρία. Παραθέτω συνοπτικώς το περιεχόμενο των συμπληρωματικών γραπτών δηλώσεων που καταχωρίστηκαν από πλευράς Αιτούσας.

 

Με συμπληρωματική του γραπτή μαρτυρία, στην Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 1, ο κ. Κ. απορρίπτει τους ισχυρισμούς της κας Π. και επί της ουσίας επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του ως η αρχική του ένορκη δήλωση. 

 

Επιπρόσθετα, αναφέρει ότι το συγκρότημα λειτουργεί τους μήνες Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο, επομένως δεν ήταν σε θέση η Αιτούσα να διαπιστώσει αν όντως άρχισαν οι κατασκευαστικές εργασίες από τον Ιανουάριο του 2025, εφόσον τους υπόλοιπους μήνες το συγκρότημα είναι κλειστό.

 

Σύμφωνα δε με ενημέρωση που έλαβε, υπάρχει δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας ολοκλήρωσης του έργου, αφού υποβληθεί συγκεκριμένο αίτημα και δεν επηρεάζεται η χρηματοδότηση του έργου.

 

Αναφορικά με τις δημοσιεύσεις που επικαλέστηκαν οι Καθ’ ων η αίτηση σε σχέση με την έναρξη των εργασιών, ο ομνύων αναφέρει ότι τούτες δεν υποδηλώνουν ότι ενημερώθηκε η Αιτούσα, ούτε ότι αποτελούν ενδεδειγμένο τρόπο ενημέρωσης, επομένως ουδεμία καθυστέρηση υπήρξε στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης.

 

Ως προς τις κριτικές που παρουσιάστηκαν από τους Καθ’ ων η αίτηση για το συγκρότημα, ο ομνύων αναφέρει ότι παρουσιάστηκαν αποσπασματικά ορισμένες κριτικές με παράπονα, κάτι που είναι σύνηθες σε τουριστικά συγκροτήματα, οφείλονταν σε θόρυβο που προκαλούσαν θαμώνες διπλανού δωματίου, προχωρεί δε σε καταγραφή θετικών κριτικών που έλαβε το συγκρότημα.

 

Τέλος, ο ομνύων αναφέρει ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει που είναι δημοσιευμένες οι συμβάσεις που υπεγράφησαν μεταξύ των Καθ’ ων η αίτηση και σε κάθε περίπτωση, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν απαλλάσσονται της ευθύνης λήψης μέτρων για περιορισμό σκόνης και μείωσης θορύβου, πράγμα που δεν έπραξαν.

 

Προς υποστήριξη των ισχυρισμών του, ο ομνύων επισυνάπτει σχετικά τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει όπου τούτο κριθεί σκόπιμο.

 

Με συμπληρωματική του γραπτή μαρτυρία, στην Ένσταση της Καθ’ ης η αίτηση 2, ο κ. Κ. απορρίπτει τους ισχυρισμούς του κ. Θ.Κ. και περαιτέρω αναφέρει ότι υπάρχει δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας ολοκλήρωσης του έργου, αφού υποβληθεί σχετικό αίτημα. Αναφέρει επίσης ότι η Καθ’ ης η αίτηση 2 ηθελημένα και σκόπιμα αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει ηχοπετάσματα και δεν πρότεινε άλλη εναλλακτική λύση, πέραν του να συνεχίσει ανενόχλητη τις κατασκευαστικές εργασίες, επαναλαμβάνει δε τις θέσεις που προέβαλε με την αρχική του ένορκη δήλωση, ενώ απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί κακής απομόνωσης του συγκροτήματος, επισυνάπττοντας έκθεση από αρχιτεκτονικό γραφείο ως Τεκμήριο 1, στην οποία γίνονται αναφορές επί του θέματος αυτού.

 

Τέλος, ο ομνύων σημειώνει ότι η ζημιά που θα υποστεί η Αιτούσα δεν είναι μόνο οικονομικής φύσης, καθότι για πρώτη φορά το επίδικο συγκρότημα δέχθηκε ανακοινώσεις σε βάρος του, με τους τουριστικούς πράκτορες να απειλούν για οριστική διακοπή της συνεργασίας τους μαζί με την Αιτούσα, συνεργασία την οποία δεν θα ήταν σε θέση να ανακτήσει, γεγονότα τα οποία έπληξαν τη φήμη του συγκροτήματος.

 

Συμπληρωματική γραπτή μαρτυρία καταχωρίστηκε και από τον κ. Χ.Γ., υπάλληλο της CYACOUSTICS. Σε αυτήν ο ομνύων  επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της αρχικής του ένορκης δήλωσης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στις ένορκες δηλώσεις των κ.κ. Π. και Κ.

Περαιτέρω, απορρίπτει το περιεχόμενο της έκθεσης των Νικολαϊδης και Συνεργάτες Ε.Π.Ε. η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο ΘΚ6 στην ένορκη δήλωση Κ., καθότι αυτή ετοιμάστηκε από πολιτικούς μηχανικούς οι οποίοι δεν είναι καταρτισμένοι και δεν έχουν εμπειρία και γνώσεις σε θέματα ακουστικής.

 

Ο κ. Γ. επί της ουσίας επαναλαμβάνει τις θέσεις του, ως η αρχική του γραπτή μαρτυρία, αναφορικά με τη χρήση ηχοπετασμάτων για σκοπούς μείωσης του θορύβου, παραθέτοντας σχετικές λεπτομέρειες ως προς την ακουστική μελέτη και μοντελοποίηση για τη χρήση τους, σημειώνοντας ότι η έκταση της γης δεν αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για τη χρήση ηχοπετασμάτων. Οι δε εργολάβοι, πριν την έναρξη κατασκευαστικών εργασιών, πρέπει να ζητούν την ετοιμασία αναλυτικής μελέτης, ώστε να καθοριστεί το κατάλληλο είδος ηχοπετάσματος.

 

Επιπρόσθετα, ο ομνύων αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, σε εξωτερικό κατοικήσιμο χώρο, όταν τα επίπεδα έντασης υπερβαίνουν τα 55 db, θεωρείται σοβαρή ενόχληση και όταν υπερβαίνουν τα 50 db θεωρείται μέτρια ενόχληση κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 

Ως περαιτέρω εξηγεί, στις μετρήσεις που αφορούν στις ώρες από 19:00 – 23:00, προστίθενται πάντα 5 db στην υφιστάμενη ακουστική μέτρηση, ενώ για τις ώρες 23:00 – 07:00 προστίθενται 10 db, ως «penalty». Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν προστίθενται db, εξ ου και δεν προέβη σε σχετική εξήγηση στην αρχική του ένορκη δήλωση, καθότι δεν επηρεάζεται η υπό κρίση περίπτωση. Τούτο απαντά στους ισχυρισμούς των Καθ’ ων η αίτηση περί μετρήσεων που ξεπερνούν τα 50 db, διευκρινίζει ο ομνύων.

 

Τέλος, αποτελεί θέση του ομνύοντος, ότι η μοναδική αξιόπιστη πηγή σε ότι αφορά στο θέμα είναι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος πρέπει να εφαρμόζεται όταν πρόκειται για θόρυβο ο οποίος επηρεάζει ευαίσθητους αποδέκτες όπως κατοικίες και ξενοδοχειακές μονάδες ή όπου επηρεάζεται η ευημερία και ποιότητα ζωής, το δε βρετανικό πρότυπο αποτελεί τεχνικό οδηγό του Ηνωμένου Βασιλείου και δεν θέτει όρια για περιπτώσεις ευαίσθητων αποδεκτών, επομένως δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην προκειμένη περίπτωση.

ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

 

Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των γεγονότων και της γραπτής μαρτυρίας τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και ουδείς αντεξετάσθηκε. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διάδικων μερών προέβησαν σε γραπτές και προφορικές αγορεύσεις τις οποίες διήλθα και αναφορά στις θέσεις που υποστηρίχθηκαν μέσω αυτών θα γίνει μέσα στο πλαίσιο αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων των μερών, όπου αυτό κρίνεται σκόπιμο.[1]

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

 

Η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων, πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης.

 

Το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια να διατάξει την έκδοση τέτοιου διατάγματος σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι (α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ότι ο αιτών έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και (γ) ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

 

Οι ανωτέρω προϋποθέσεις πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, η δε έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, ως είναι νομολογημένο, πρέπει να ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν αποφασίζει επί της ουσιαστικής απαίτησης του αιτητή, ενώ επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει να προβεί σε ευρήματα ή συμπεράσματα επί της ουσίας της διαφοράς. Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι υπό του Νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις και το βάρος αποδείξεως πλήρωσής των, φέρει ο αιτών.[2]

 

Σε περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι οι ανωτέρω προϋποθέσεις πληρούνται, τίθεται υπό εξέταση το ισοζύγιο της ευχέρειας.

 

Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. υποσημ. 2), το Δικαστήριο πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτών πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις του άρθρου 32, ώστε να δημιουργηθεί το υπόβαθρο βάσει του οποίου το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, θα αποφασίσει υπέρ ή κατά της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος.[3]

 

Μέσα στο πλαίσιο της εκδίκασης ενδιάμεσης αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, οι δύο πρώτες προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες. Το Δικαστήριο, περιορίζεται σε εξέταση των δικογράφων, σε συνάρτηση με το μαρτυρικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και τη μαρτυρία η οποία προκύπτει από ενδεχόμενη αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.

 

Ως προς την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση.

 

Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί, υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή.[4] Ως έχει νομολογηθεί, κατά την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής γίνεται συσχέτιση της νομικής βάσης της αγωγής με την προσκομισθείσα, από πλευράς αιτητή, μαρτυρίας, σταθμίζεται δε και η αντίθετη εκδοχή του καθ' ου η αίτηση.[5]

 

Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32(1) σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία.  Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.[6]

 

Όπως τονίστηκε στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (βλ. υποσημ. 2), μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής εξετάζεται το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά επαρκή θεραπεία η θεραπεία των αποζημιώσεων, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση.  Αν η υπόθεση εκ της φύσεώς της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων είναι αδύνατος, τότε είναι ευκολότερη η συναγωγή συμπεράσματος ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. 

 

H προβολή της θέσης περί ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι αναγκαίο να τεκμηριώνεται με την προσκόμιση κατάλληλων λεπτομερειών και επεξηγήσεων και δεν επαρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί σε σχέση με την ισχυριζόμενη αδυναμία να ικανοποιηθεί οποιαδήποτε απόφαση υπέρ του ενάγοντα.[7] 

 

Αντίθετα, εκεί όπου η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ευσταθήσει  ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη.[8]  Άλλη περίπτωση, είναι αυτή όπου εάν δεν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα θα είναι αδύνατη η ικανοποίηση, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του Καθ’ ου η αίτηση, τυχόν απόφασης που θα εκδοθεί υπέρ του Αιτητή.

 

ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

 

Έχοντας κατά νου τις αρχές της νομολογίας, προχωρώ σε εξέταση της υπό κρίση Αίτησης, υπό το φως των όσων τέθηκαν ενώπιόν μου και των θέσεων που εν τέλει προωθήθηκαν από τα μέρη κατά το ακροαματικό στάδιο της παρούσας.

 

Στρέφομαι αρχικά σε εξέταση του λόγου ένστασης που αφορά στο κατά πόσο έχουν αποκαλυφθεί όλα τα ουσιώδη γεγονότα στο Δικαστήριο, σε σχέση με τον οποίο προβλήθηκε εκτενής επιχειρηματολογία από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Καθ’ ων η αίτηση 1 και 2.

 

Σύμφωνα με τη νομολογία που διέπει το θέμα, ο διάδικος που επιδιώκει την έκδοση θεραπείας μονομερώς, οφείλει να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα, εκείνα δηλαδή τα γεγονότα που θα επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου, εν τη απουσία της άλλης πλευράς. Το καθήκον πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης είναι άρρηκτα συνυφασμένο με την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης και της καλής πίστης, εφόσον με την έκδοση προσωρινής θεραπείας μονομερώς, ο αντίδικος στερείται του δικαιώματος ακροάσεως.[9]

 

Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση, μπορεί να εκληφθεί ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου.[10]

 

Το καθήκον ειλικρινούς αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα αναφορικά με τα οποία ο αιτών οφείλει να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου και όχι να τα παρασιωπήσει, παρόλο που ενδεχομένως να αναφέρονται σε έγγραφα τα οποία επισυνάπτει στην Αίτησή του. Με άλλα λόγια, η επισύναψη ενός εγγράφου και η μη αναφορά σε ουσιώδη όρο του, συνιστά απόκρυψη.[11]

Ως έχει επίσης νομολογηθεί, η υποχρέωση για πλήρη αποκάλυψη δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Το Δικαστήριο, θα κρίνει αν το γεγονός που παραλείφθηκε είναι ουσιαστικό, αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή και δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό και αν η παράλειψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης, διατηρώντας ωστόσο διακριτική ευχέρεια, παρά την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης, που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα με όρους.[12]

 

Επιπρόσθετα, η υποχρέωση για αποκάλυψη επεκτείνεται όχι μόνο επί πραγματικών ζητημάτων, αλλά και επί νομικών σημείων.[13] Το τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και προσδιορίζεται μέσα στο πλαίσιο της αντιδικίας. Καθήκον του αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα εκείνα τα γεγονότα τα οποία εάν ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο, θα επηρεάσουν την άσκηση της δικανικής του κρίσης.[14]

 

Έχοντας κατά νου τις θέσεις των συνηγόρων, ως εκτέθηκαν μέσω των αγορεύσεων τους, προχωρώ σε εξέταση του κατά πόσο όλα τα ουσιώδη γεγονότα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το μονομερές στάδιο. Ως θα εξηγήσω ευθύς αμέσως, είναι η κατάληξή μου ότι δεν αποκαλύφθηκαν στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα κατά το μονομερές στάδιο έκδοσης του διατάγματος. Ειδικότερα:

 

-        Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι οι κατασκευαστικές εργασίες στο έργο άρχισαν περί τον Ιανουάριο του 2025, παρουσιάζοντας στο Δικαστήριο την εικόνα ότι οι προπαρασκευαστικές εργασίες που δεν προκαλούσαν θόρυβο άρχισαν περί τις αρχές Απριλίου, ενώ οι εργασίες που προκαλούσαν ενοχλητικό θόρυβο, άρχισαν περί τα μέσα προς τέλη Απριλίου.

 

-        Σχετικά παραπέμπω στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του κ. Κ., όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι περί τα μέσα Απριλίου άρχισαν έντονες οχληρές οικοδομικές εργασίες οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο προετοιμασίας του εδάφους, με τη χρήση σπαστήρων ή και δονητών ή και διατρητών (diggers).

 

-        Όπως ωστόσο προκύπτει από το ημερολόγιο ενεργείας που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 21 στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 1, από τον Ιανουάριο του 2025, στο επίδικο εργοτάξιο λάμβαναν χώρα εργασίες θορυβώδεις, με τη χρήση των ίδιων εργαλείων με αυτά που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση του κ. Κ.

 

-        Ενδεικτικά αναφέρω την 30.1.2025, ημερομηνία κατά την οποία πραγματοποιήθηκε σκάψιμο στύλων και περίφραξης, την 6.2.2025 και την 7.2.2025, κατά τις οποίες κατεδαφίστηκαν οι υφιστάμενες περιφράξεις, την 13.2.2025, την 14.2.2025, την 17.2.2025 - 22.2.2025, κατά τις οποίες έγινε γενική εκσκαφή (που ως εξηγείται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 2, είναι μία από τις εργασίες που προκαλεί τον μεγαλύτερο θόρυβο), ενώ την 22.2.2025 έγινε και σκάψιμο υπόγειων υπηρεσιών όμβρια. Παραπέμπω επίσης στο ημερολόγιο ενεργείας ημερ. 27.2.2025, όπου περιγράφεται, πέραν της γενικής εκσκαφής, το σπάσιμο πλακόστρωτου προς το τέρμα του οχετού ομβρίων υδάτων, ενώ την 28.2.2025 περιγράφεται επιπρόσθετα ότι έγινε σκάψιμο περιμετρικά για περίφραξη του έργου.

 

-        Παράλληλα, πραγματοποιούντο και εργασίες οι οποίες δεν φαίνεται να προκαλούν θόρυβο, όπως καθαρισμός ξηρών χόρτων και δέντρων, εργασίες οι οποίες ωστόσο ήταν ξεκάθαρη ένδειξη των εργασιών που θα ακολουθούσαν, αφ’ ης στιγμής αναρτήθηκε σχετική πινακίδα οικοδομικών εργασιών από τον Ιανουάριο του 2025, γεγονός το οποίο επίσης οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο, παρουσιάζοντας ότι είχαν πλήρη άγνοια σε σχέση με την ανοικοδόμηση του έργου.

 

-        Ως οι ίδιοι οι Αιτητές έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κύκλος εργασιών τους αφορά στους μήνες από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο, επομένως γνώριζαν και ήταν σε κάθε περίπτωση σε θέση να προβλέψουν το τι έπεται στο γειτνιάζον τεμάχιο, από τον Ιανουάριο του 2025.

 

-        Αποτάθηκαν στο Δικαστήριο περί τους τέσσερις μήνες αργότερα, παρουσιάζοντας την εικόνα ότι οι θορυβώδεις εργασίες άρχισαν την περίοδο της έναρξης της τουριστικής σεζόν.

 

-        Ως εκ των άνω, πέραν της απόκρυψης ουσιωδών κατά την κρίση μου γεγονότων, τα οποία εάν τίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου ενδεχομένως να επηρέαζαν καταλυτικά την κρίση του σε σχέση με την ουσία του πράγματος, θεωρώ ότι, εάν όλα τα ανωτέρω τίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν θα ικανοποιείτο ούτε για το κατεπείγον έκδοσης του εκδοθέντος διατάγματος μονομερώς.

 

-        Δεν διαλανθάνει την προσοχή μου η αναφορά του κ. Κ. στη συμπληρωματική γραπτή μαρτυρία που καταχωρίστηκε την 18.7.2025, ότι δεν υπήρχε γνώση για τις εν λόγω κατασκευαστικές εργασίες κατά την περίοδο που το συγκρότημα ήταν κλειστό. Επί τούτου, αρκούμαι να σημειώσω ότι τέτοια αναφορά δεν έγινε στην αρχική του ένορκη δήλωση. Τουναντίον, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ότι οι εργασίες άρχισαν περί τις αρχές Απριλίου, ισχυρισμός ο οποίος καταρρίπτεται από το ημερολόγιο ενεργείας, στο οποίο γίνεται αναφορά πιο πάνω. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι πρόκειται για ουσιώδες γεγονός, το οποίο η Αιτούσα όφειλε με εύλογη έρευνα να διερευνήσει και να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, αφ’ ης στιγμής αποτάθηκε στο Δικαστήριο μονομερώς και επικαλέστηκε ότι το καθεστώς της επηρεάστηκε δραματικά, λαμβανομένου υπόψη του ότι τούτο θα μπορούσε εύκολα να εντοπιστεί μέσω διαδικτυακής αναζήτησης, καθώς με βάση τη μαρτυρία της κας Π., ο Καθ’ ου η αίτηση 1 ανήρτησε σχετικές ανακοινώσεις (βλ. Τεκμήριο 19 επί της γραπτής της μαρτυρίας).

-        Επιπρόσθετα των ανωτέρω, δεν αποκαλύφθηκε στο Δικαστήριο ότι η περιοχή στην οποία βρίσκεται το επίδικο συγκρότημα είναι εν πάση περιπτώσει θορυβώδης, δημιουργώντας την εντύπωση στο Δικαστήριο ότι η όλη κατάσταση θα επηρεάσει τη φήμη του συγκροτήματος σε καταστροφικό βαθμό (βλ. Τεκμήριο 22 επί της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση του Καθ’ ου η αίτηση 1).

 

-        Περαιτέρω, αναφέρθηκε ότι δεν συμπεριλήφθηκε απαίτηση ή πρόνοια στους όρους της σύμβασης ανάθεσης του έργου για λήψη μέτρων μείωσης του θορύβου, πράγμα το οποίο καταρρίπτεται από τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Δοθείσας της αναφοράς της κας Π., σε διαδικτυακή ανάρτηση της εν λόγω σύμβασης, θεωρώ ότι πρόκειται για ουσιώδες γεγονός, το οποίο με εύλογη έρευνα η Αιτούσα μπορούσε να εντοπίσει και να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, καθότι άπτεται του χειρισμού του όλου ζητήματος από πλευράς Καθ’ ων η αίτηση.

 

Έχοντας κατά νου τις αρχές που διέπουν το ζήτημα, σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπό κρίση περίπτωσης και χωρίς να υπεισέρχομαι σε αξιολόγηση της ουσίας της υπόθεσης ή σε εξαγωγή ευρημάτων, καταλήγω ότι η Αιτούσα δεν έθεσε όλα τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το μονομερές στάδιο και απέκρυψε από το Δικαστήριο τα πιο πάνω ουσιώδη κατά την κρίση μου γεγονότα, τα οποία θα μπορούσαν  να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου κατά το μονομερές στάδιο.

 

Όπως μάλιστα εξηγείται ανωτέρω, η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πληρείτο το στοιχείο του κατεπείγοντος, το οποίο θα πρέπει να συντρέχει ώστε να δικαιολογείται η άσκηση της δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου, παρεκκλίνοντας από την αρχή να ακούγονται και τα δύο μέρη πριν τη δικαστική κρίση. Σταθμίζοντας ωστόσο τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, δεν καταλήγω ότι κατά την έκδοση του μονομερούς διατάγματος, συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος.[15]

Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξής μου, για σκοπούς πληρότητας της παρούσας, προχωρώ σε εξέταση του κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ. 32 του Ν. 14/1960.

 

Έχοντας κατά νου τις αρχές που θέτει η σχετική επί του θέματος νομολογία, προχωρώ σε εξέταση του κατά πόσο πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις. Ενόψει δε της συνάφειας τους, θα εξετασθούν μαζί.

 

Υπενθυμίζεται, ότι όσον αφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή το κατά πόσο η Ενάγουσα παρουσιάζει ορατές πιθανότητες επιτυχίας της αγωγής της, καθίσταται αναγκαίο όπως το Δικαστήριο προβεί σε μια εκ πρώτης όψεως εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να κρίνεται η αξιοπιστία ή το βάσιμο των εν λόγω ισχυρισμών.

 

Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου που καλείται να ξεπεράσει ο αιτών, είναι αυτό της τεκμηρίωσης μιας πιθανότητας επιτυχίας, κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και συνάμα πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το επίπεδο απόδειξης σε πολιτική αγωγή.

 

Επανερχόμενη στα περιστατικά της παρούσας, σημειώνω εν πρώτοις, ότι το γεγονός ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 1 είναι ο κύριος του έργου, καθώς επίσης και το γεγονός ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 2 είναι ο εργολάβος του εν λόγω έργου, βάσει κατακύρωσης προσφοράς, σε συνέχεια ανοιχτού διαγωνισμού, δεν τέθηκαν υπό αμφισβήτηση.

 

Σημειώνω επίσης, ότι στο παρόν στάδιο δεν έχει καταχωριστεί Έκθεση Απαίτησης, επομένως το Δικαστήριο αντλεί καθοδήγηση από το Έντυπο Απαίτησης και το περιεχόμενο της γραπτής μαρτυρίας, τα οποία τέθηκαν ενώπιόν του.

 

Στο Έντυπο Απαίτησης, πέραν των αιτούμενων διαταγμάτων, διεκδικούνται γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για οχληρία και/ή παράνομη επέμβαση και/ή παράβαση νόμιμου καθήκοντος και/ή παράβαση του νόμου και/ή αμέλεια και/ή παραλείψεις και/ή ενέργειες και/ή παράλειψη εκτέλεσης δημόσιου καθήκοντος.

 

Ως αναδύεται από τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, βάση της αγωγής αποτελεί το αστικό αδίκημα της οχληρίας.

 

Σύμφωνα με το αρ. 46 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148:

 

«Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ…»

 

Ως έχει νομολογηθεί, το αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας δεν συνίσταται μόνο στην πρόκληση φυσικής ζημιάς, αλλά στην παρέμβαση στην άνετη χρήση και απόλαυση της περιουσίας, η οποία περιλαμβάνει τέτοιας μορφής περιπτώσεις όπως ο θόρυβος, η οσμή και η σκόνη.[16]

 

Σκοπός του συγκεκριμένου αστικού αδικήματος, είναι η προστασία της εύλογης χρήσης και απόλαυσης ακίνητης ιδιοκτησίας, στοχεύοντας στη διατήρηση ισοζυγίου μεταξύ των αντικρουόμενων δικαιωμάτων, αφενός του ιδιοκτήτη της γης, από του να χρησιμοποιεί την ιδιοκτησία του όπως ο ίδιος νομίζει καλύτερα και αφετέρου, του δικαιώματος του γείτονά του, για εύλογη απόλαυση της δικής του ιδιοκτησίας.[17]

 

Σχετικές, στην προκειμένη περίπτωση, είναι και οι πρόνοιες του Περί Διασφαλίσεως και Προστασίας της Κοινής Ησυχίας Νόμου, Ν. 91/1968, σύμφωνα με τις οποίες, η πρόκληση θορύβου ο οποίος συνιστά οχληρία, κατά τις απαγορευμένες ώρες, αποτελεί ποινικό αδίκημα. Όπως μάλιστα προβλέπεται στο αρ. 3 του Νόμου, οχληρία θεωρείται ότι προκαλείται δια θορύβου, όταν ο εν λόγω θόρυβος είναι υπερβολικός ή περιττός ή ουσιωδώς παρεμποδίζει την ησυχία των κατοίκων της περιοχής ή τη συνήθη ανάπαυσή τους.

 

Εντούτοις, σύμφωνα με το αρ. 4(δ) του Ν. 91/1968, εξαιρείται ο θόρυβος που προκαλείται κατά τη διεξαγωγή οποιασδήποτε οικοδομικής εργασίας, εάν αποδειχθεί ότι έγινε η χρήση κάθε δυνατού μέτρου προς παρεμπόδιση ή μείωση του θορύβου.

 

Κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω επίσης στις ακόλουθες ερμηνευτικές διατάξεις του Νόμου 91/1968:

 

«απηγoρευμέvαι ώραι» σημαίvει τας ώρας από της ημισείας μέχρι της έκτης πρωϊvής και διά τηv θεριvήv περίoδov από 15 Μαϊoυ μέχρι 15 Σεπτεμβρίoυ περιλαμβάvει και τας ώρας από της πρώτης μεταμεσημβριvής μέχρι της τετάρτης απoγευματιvής·

 

«θόρυβoς» περιλαμβάvει φωvάς και άσματα και oιoυδήπoτε είδoυς κραδασμόv·»

 

Αποτελεί επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτούσας, ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 1, ως ιδιοκτήτης του έργου, δεν έχει συμμορφωθεί με τους όρους της Πολεοδομικής Άδειας και με τους όρους που έθεσε η Περιβαλλοντική Αρχή και δεν έλαβε κανένα μέτρο μείωσης του θορύβου. Σχετικά παρέπεμψε στην Πολεοδομική Άδεια που ο Καθ’ ου η αίτηση 1 επισύναψε ως Τεκμήριο 7 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένστασή του.

 

Σε σχέση δε με τον Καθ’ ου η αίτηση 2, η Αιτούσα επιχειρηματολογεί ότι είναι το πρόσωπο στο οποίο έχει κατακυρωθεί η προφορά εκτέλεσης του έργου και δεν έλαβε κανένα μέτρο μείωσης του θορύβου.

 

Από πλευράς Καθ’ ου η αίτηση 2, η πρόκληση οχληρίας είναι παραδεκτή, εντούτοις ο Καθ’ ου η αίτηση 2 διατείνεται ότι έχει λάβει όλα τα λογικά και ενδεδειγμένα μέτρα μείωσης του θορύβου, πλην όμως η εκτέλεση των κατασκευαστικών εργασιών είναι ανέφικτη χωρίς την πρόκληση θορύβου. Οι θέσεις των διαδίκων επί του θέματος, έχουν παρατεθεί εκτενώς ανωτέρω.

 

Ο δε Καθ’ ου η αίτηση 1, ισχυρίζεται ότι έλαβε όλα τα λογικά και κατάλληλα μέτρα προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι οικοδομικές εργασίες θα διεξάγονταν χωρίς την πρόκληση υπερβολικής ενόχλησης προς τους γείτονες, καθότι συμπεριέλαβε στους όρους του συμβολαίου του με την Καθ’ ης η αίτηση 2 σχετικές πρόνοιες, ώστε ο εργολάβος να ενεργήσει προς τούτο. Περαιτέρω, ο Καθ’ ου η αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι δεν φέρει οποιαδήποτε ευθύνη σε σχέση με τις πράξεις ή τις παραλείψεις του εργολάβου, ενώ δεν έχει προβληθεί ισχυρισμός ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 1 εμπίπτει σε κάποια εν των εξαιρέσεων, προκειμένου να υφίσταται οποιαδήποτε ευθύνη του.

 

Αναφορικά δε με την κατ’ ισχυρισμό παράβαση θέσμιου καθήκοντος, ο Καθ’ ου η αίτηση 1 επιχειρηματολογεί ότι από το Έντυπο Απαίτησης και τη γραπτή μαρτυρία που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, απουσιάζει παντελώς η οποιαδήποτε παραπομπή σε σχετική νομοθετική ή κανονιστική πρόνοια που έχει κατ’ ισχυρισμό παραβιαστεί από τον Καθ’ ου η αίτηση 1 και είναι δυνατό να θεμελιώσει την αξίωση της Αιτούσας.

 

Σημειώνω, ότι το αστικό αδίκημα της παράβασης θέσμιου καθήκοντος (breach of statutory duty) αποτελεί κατ’ εξαίρεση δικαίωμα το οποίο έχει καθιερωθεί νομολογιακά.[18] Πρόκειται για αδίκημα το οποίο πρέπει να δικογραφείται με επαρκή εξειδίκευση και συγκεκριμένη αναφορά στη νομοθετική διάταξη η οποία επιβάλλει το ισχυριζόμενο καθήκον στον εναγόμενο.[19] Μόνο αν ο νομοθέτης έχει πρόθεση να προσδώσει  αγώγιμο δικαίωμα, αυτό αναγνωρίζεται από το Δικαστήριο,[20] ενώ σε περίπτωση που τούτο δεν αναφέρεται ρητά στον Νόμο, αποτελεί πλέον θέμα ερμηνείας του Δικαστηρίου.

 

Διερχόμενη των όσων τέθηκαν ενώπιον μου, εντοπίζω μόνο μια γενική αναφορά στον Περί Δήμων Νόμο, στη γραπτή μαρτυρία η οποία συνοδεύει την Αίτηση.

 

Στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτούσας, η οποία καταχωρίστηκε για σκοπούς έκδοσης του μονομερούς διατάγματος και την οποία έχει υιοθετήσει, επιχειρηματολογείται ότι ο Καθ’ ου η αίτηση 1 έχει θετική υποχρέωση λήψης μέτρων για σκοπούς διασφάλισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, με παραπομπή σε σχετικές αυθεντίες. Παραπέμπει δε, στα άρθρα 42 και 43 του Περί Δήμων Νόμου του 2022. Δεν διαλανθάνει βεβαίως την προσοχή μου, ότι οι αγορεύσεις των συνηγόρων δεν έχουν οποιαδήποτε αποδεικτική ισχύ.[21]

 

Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. 1. Λ.Ι.Κ. υπο την προσωπική του ιδιότητα και ως πατέρας και κηδεμόνας του τεκνού του επίσης ενάγοντα Ι.Λ.Κ. κ.α., Πολ. Εφ. αρ. 142/2019 ημερ. 21.9.2022, ECLI:CY:AD:2022:A353, όπου απασχόλησαν παρόμοια αστικά αδικήματα, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

 

«To δίκαιο, κατά κανόνα, δεν αναγνωρίζει καθήκον επιμέλειας ή μέριμνας (duty of care) ώστε να αποτραπεί η βλάβη ή η ζημία άλλου προσώπου, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις (βλ. απόφαση της Baroness Hale στην Michael v. Chief Constable of South Wales [2015] UKSC 2). Μεταξύ των εξαιρέσεων αυτών, συγκαταλέγεται η περίπτωση που προβλέπεται από το νόμο καθήκον ενέργειας για προστασία του άλλου από τον κίνδυνο (duty to act).  Είναι επί αυτής της εξαίρεσης που θεμελιώνεται λ.χ. το εκ του κοινοδικαίου αγώγιμο δικαίωμα λόγω παράλειψης που λαμβάνει τη μορφή παράβασης θεσμίου καθήκοντος, ή λόγω αμέλειας σε περιπτώσεις που απαιτείται θετικό καθήκον ενέργειας (duty to act).  Επίσης, επί της ίδιας εξαίρεσης, θεμελιώνεται το αγώγιμο δικαίωμα που προκύπτει εναντίον του κράτους σε περιπτώσεις στις οποίες, από παραλείψεις καθηκόντων του, παραβιάζονται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα με αποτέλεσμα να προκαλείται ζημία ή βλάβη (βλ. απόφαση της Baroness Hale στη Michael v. Chief Constable of South Wales, ανωτέρω)».

 

Όπως μάλιστα λέχθηκε, μεταξύ άλλων, μέσα στο πλαίσιο της εν λόγω υπόθεσης, είναι δυνατή η απόδοση θεραπείας που δεν προσδιορίζεται στα δικόγραφα, εάν και εφόσον στοιχειοθετούνται τα ουσιώδη γεγονότα, ασχέτως του ακριβούς νομικού πέπλου υπό το οποίο τίθεται η απαίτηση. Τούτο βεβαίως, με περιορισμούς, ιδιαίτερα σε ότι αφορά στο αστικό αδίκημα της αμέλειας και της παράβασης θέσμιου καθήκοντος. Σε σχέση δε με την ύπαρξη πολεοδομικής άδειας, ως αποφασίστηκε στην ανωτέρω υπόθεση, η οχληρία δυνατό να υφίσταται εντελώς ανεξάρτητα από τη νομιμότητα ή μη ενός υποστατικού.

 

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι όλοι οι ανωτέρω ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης και παρόλο που στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα διέλθει της μαρτυρίας η οποία τίθεται ενώπιόν του, υπό το φως των όσων προνοεί η σχετική νομολογία, για σκοπούς εξέτασης του κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ. 32, δεν θα προβεί στην εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος αναφορικά με ζητήματα εμπειρογνωμοσύνης ή σε σχέση με τα μέτρα που λήφθηκαν ή που θα έπρεπε να είχαν ληφθεί για μείωση του θορύβου.

 

Ούτε και θα προβεί το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, σε ερμηνεία των όρων της σύμβασης που υπογράφτηκε μεταξύ των Καθ’ ων η αίτηση, ή σε απόφανση επί του κατά πόσον ο Καθ’ ου η αίτηση 1, υπέχει, ως ιδιοκτήτης του έργου ή ως Δημοτική Αρχή, οποιασδήποτε ευθύνης, σε σχέση με τον θόρυβο που προκαλείται λόγω των κατασκευαστικών εργασιών.

 

Ως εκ των άνω, ικανοποιούμαι στο στάδιο αυτό, από τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής.

 

Ως άλλωστε λέχθηκε στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.ά (2002) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, «σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του».

 

Στρεφόμενη ωστόσο στο κατ’ ισχυρισμό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις 1 και 2 του αρ. 32 του Ν. 14/60 σε σχέση με αυτό το σκέλος της απαίτησης της Αιτούσας.

Επιγραμματικά σημειώνω, ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αγώγιμο per se, ανεξάρτητα δηλαδή από το κατά πόσο ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος της ιδιοκτησίας έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά.[22] Σύμφωνα με το αρ. 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148:

 

«43.-(1) Παράvoμη επέμβαση σε ακίvητη ιδιoκτησία συvίσταται σε παράvoμη είσoδo ή σε παράvoμη πρόκληση ζημιάς ή σε παράvoμη παρέμβαση στηv ιδιoκτησία αυτή από oπoιoδήπoτε πρόσωπo.

 

(2) Αv η πράξη για τηv oπoία εγείρεται η αγωγή είvαι επιτρεπτή κατά τoπικό έθιμo, αυτό αφoύ απoδειχθεί συvιστά υπεράσπιση αλλά σε αγωγή πoυ εγείρεται για παράvoμη επέμβαση σε ακίvητη ιδιoκτησία τo βάρoς της απόδειξης ότι η πράξη για τηv oπoία εγείρεται η αγωγή δεv ήταv παράvoμη φέρει o εvαγόμεvoς».

 

Εν προκειμένω, ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε σε σχέση με το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, ούτε και προωθήθηκε οποιαδήποτε επιχειρηματολογία από την πλευρά της Αιτούσας. Συνεπακόλουθα, δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς Αιτούσας, στον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης, ούτε συζητήσιμη υπόθεση, ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής της, σε σχέση με αυτό το σκέλος της απαίτησης της.

 

Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, προχωρώ σε εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης, ήτοι του κατά πόσο, σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του εκδοθέντος διατάγματος, θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

 

Εκείνο που θα πρέπει να εξεταστεί μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής, είναι το κατά πόσο η Ενάγουσα, σε περίπτωση απόρριψης της Αίτησης αλλά επιτυχίας της απαίτησης της, θα μπορεί να αποζημιωθεί επαρκώς για την τυχόν ζημιά που υπέστη κατά τον διαρρεύσαντα χρόνο.

 

Εν προκειμένω, η Αιτούσα επικαλείται ότι τυχόν μη οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων, θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της επιχειρηματικής της δραστηριότητας, για τους λόγους που διεξοδικώς αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του κ. Κ. και οι οποίες παρατίθενται εκτενώς ανωτέρω. Δεν διαλανθάνει την προσοχή μου, ότι δεν προσκόμισε οποιαδήποτε θετική μαρτυρία προς υποστήριξη των ισχυρισμών της περί καταστροφικού επηρεασμού της φήμης της και οριστικής διακοπής των συμβολαίων της με τους τουριστικούς πράκτορες, ένεκα της διενέργειας των κατασκευαστικών εργασιών στο γειτνιάζον τεμάχιο, ούτε και επικαλέστηκε αδυναμία των Καθ’ ων η αίτηση να καταβάλουν αποζημιώσεις, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής της.

 

Στην αντίπερα όχθη, οι Καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι τυχόν ζημιά είναι οικονομικής φύσης και είναι δυνατός ο μαθηματικός υπολογισμός της, δηλώνουν δε ετοιμότητα να καταβάλουν τυχόν αποζημιώσεις στην Αιτούσα, επισυνάπτοντας σχετικά στοιχεία, αναφορικά με τη φερεγγυότητά τους.

 

Σταθμίζοντας τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, είναι η κατάληξή μου ότι τυχόν ζημιά της Αιτούσας, η οποία ήθελε προκληθεί εξαιτίας της ακύρωσης των εκδοθέντων διαταγμάτων, είναι δυνατό να υπολογιστεί σε χρήμα και είναι δυνατό η Αιτούσα να αποζημιωθεί από τους Καθ’ ων η αίτηση, σε τέτοια περίπτωση. Συνεπακόλουθα, δεν καταλήγω ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του αρ. 32 του Ν. 14/1960.

 

Ανεξαρτήτως των ανωτέρω, για σκοπούς πληρότητας, στρέφομαι σε εξέταση του κατά πόσο, στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, θα ήταν δίκαιη η μη, η οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων, καθώς το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που τίθενται ενώπιον του.

 

Το Δικαστήριο, πρέπει να κρίνει προς τα που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας με γνώμονα, μεταξύ άλλων, ποιος διάδικος θα υποστεί την μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή μη του αιτούμενου διατάγματος.[23] Περαιτέρω, είναι δυνατό κατά τη στάθμιση όλων των σχετικών παραγόντων, το Δικαστήριο να μην εκδώσει ένα προσωρινό διάταγμα, παρόλο που έχει αποφανθεί ότι οι τρεις προϋποθέσεις του αρ. 32 πληρούνται.[24]

 

Στην υπό εξέταση περίπτωση, σταθμίζοντας όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, καταλήγω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση. Και τούτο, αφού έλαβα υπόψη μου αφενός μεν τους ισχυρισμούς της Αιτούσας περί επιχειρηματικής της κατάρρευσης, αφετέρου δε, ότι το έργο, αποτελεί έργο δημόσιας και κοινής ωφελείας.

 

Για όλους τους ανωτέρω λόγους, το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται και η εξέταση οιουδήποτε άλλου ισχυρισμού παρέλκει.

 

Ως προς τα έξοδα της διαδικασίας, δεν κρίνω ότι συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ώστε αυτά να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, επομένως επιδικάζονται υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση 1 και 2 και εναντίον της Αιτούσας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

 

 

 

(Υπ.)……………………

Χρ. Γ. Ππεκρή, Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής