ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ.
Γεν. Αιτ: 07/2023
Δικαιοδοσία Πτωχεύσεων
Αναφορικά με τον Κωνσταντίνο Α. Μουτσουρή από το Παραλίμνι
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Ημερομηνία: 25 Φεβρουαρίου, 2026
Εμφανίσεις:
Για Αιτητές : κ. Τσαγγαρός για Ανδρέου, Χατζηχριστοφή Δ.Ε.Π.Ε.
Για Καθ΄ου η αίτηση : κα Φελλά για Γ. Πιττάτζιης Δ.Ε.Π.Ε.
Αίτηση ημερ. 08/04/2025 από την Gordian Holdings
Με την αίτηση τους οι Αιτητές ζήτησαν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο συμψηφισμός των εξόδων που επιδικάστηκαν προς όφελος του Καθ΄ ου η αίτηση στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης 7/23, με τα έξοδα που επιδικάστηκαν υπέρ τους στα πλαίσια της Αγωγής Αρ.754/12 Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου.
Νομική βάση για την αίτηση αποτέλεσαν η Δ.48 θ.θ. 1-13, Δ.57 θ.2, Δ.59 θ.θ. 1,2,7,8,13 και 19 και Δ.64, η νομολογία του Δικαστηρίου, το Κοινοδίκαιο, οι Αρχές της Επιείκειας καθώς επίσης και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες και η γενική πρακτική του Δικαστηρίου.
Όσον αφορά τα γεγονότα καταγράφονται σε ένορκη δήλωση της Μαρίας Χ΄ Σάββα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Αιτητές, η οποία τα γνωρίζει τόσο προσωπικά αλλά και από το περιεχόμενο του φακέλου. Καταγράφει ότι στις 14/03/2025 είχε εκδοθεί απόφαση στην Πολιτική Έφεση 41/2024 με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημ. 09/10/2024, η οποία αφορούσε την Αίτησης Πτώχευσης 7/23. Είχε αποφασιστεί κατ΄ έφεση όπως τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας επιδικαστούν προς όφελος του Καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον των Αιτητών. Στα πλαίσια της Αγωγής Αρ.754/12 είχε εκδοθεί απόφαση στις 18/06/2015 υπέρ των Εναγόντων, Αιτητών στην παρούσα και εναντίον του Εναγόμενου, Καθ΄ ου η αίτηση στην παρούσα για το ποσό των €242.224,30 πλέον έξοδα και τόκους. Το ύψος του εξ΄ αποφάσεως χρέους στην Αγωγή Αρ.754/12 ανήλθε στο ποσό των €609.782,80 μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης Πτώχευσης. Είναι η θέση της ότι ο Καθ΄ ου η αίτηση αναγνώρισε το ποσό που οφείλει στους Αιτητές στα πλαίσια της Πολιτικής Έφεσης 41/24.
Ισχυρίζεται ότι για να γίνει συμψηφισμός θα πρέπει να υπάρχει ταύτιση διαδίκων, γεγονός που υφίσταται σύμφωνα με τα γεγονότα της αίτησης. Υποστηρίζει ότι η υπό κρίση αίτηση αποσκοπεί στην προστασία των δικαιωμάτων και των δύο πλευρών και το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά τρόπο που να είναι δίκαιος και για τις δύο πλευρές. Ισχυρίζεται ότι, υπό τις περιστάσεις, η έκδοση του διατάγματος είναι δικαιολογημένη αλλά είναι και προς το συμφέρον της ορθής της απονομής της δικαιοσύνης.
Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση. Ως λόγοι ενστάσεως καταγράφονται ότι η αίτηση είναι ουσιαστικά και νομικά αβάσιμη, ότι δεν επιτρέπεται ο συμψηφισμός στην Κύπρο, ότι δεν υπάρχει αντικείμενο για εκδίκαση και ότι δεν λήφθηκαν αναγκαστικά μέτρα.
Η ένσταση βασίστηκε στην Δ.48 θ.θ. 1-13, Δ.40, Δ.57 θ.2, Δ.59 θ.θ. 1,2,7,8,13 και 19 και Δ.64, στην νομολογία του Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο, στο Μέρος 1.3, 23.1, 23.7, 23.11, 23.13 και 23.16 των νέων Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, στις Αρχές της Επιείκειας καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
Τα γεγονότα παρατέθηκαν σε ένορκη δήλωση του κ. Γ. Πιττάτζιη, συνταξιούχου δικηγόρου, ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε από τον Καθ΄ου η αίτηση στην κατάρτιση της συγκεκριμένης ένστασης. Καταγράφει ότι διαφωνεί με την αίτηση γιατί δεν υπάρχει αντικείμενο για συμψηφισμό, λόγω του ότι δεν λήφθηκαν αναγκαστικά μέτρα αλλά και γιατί στην Κύπρο δεν επιτρέπεται ο συμψηφισμός.
Και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους με την καταχώριση γραπτών αγορεύσεων. Το περιεχόμενο και των δύο γραπτών αγορεύσεων είναι υπόψη του Δικαστηρίου και θα κάνει αναφορά σ΄αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο.
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στην Δ.59 θ.θ. 7 και 13 των παλαιών περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών η οποία αντιστοιχεί στην παλαιά O.65 r.r.14 και 27(21) των Αγγλικών Θεσμών.
Η Δ. 59 θ. 7 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών προνοεί τα εξής:
«A set-off for damages or costs between parties may be allowed. ».
Η Δ.59 θ.13 των παλαιών περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών διαλαμβάνει τα ακόλουθα:
«In any case in which, under Rule 13 of this Order, or any other Rule of Court, or by the order or direction of a Court or Judge, or otherwise, a party entitled to receive costs is liable to pay costs to any other party, the taxing officer may tax the costs such party is so liable to pay, and may adjust the same by way of deduction or set-off, or may, if he shall think fit, delay the allowance of the costs such party is entitled to receive until he has paid or tendered the costs he is liable to pay; or such officer may allow or certify the costs to be paid, and the same may be recovered by the party entitled thereto in the same manner as costs ordered to be paid may be recovered».
Διαφωτιστικά είναι τα σχόλια που ακολουθούν την παράθεση της συγκεκριμένης αγγλικής Διαταγής στο Annual Practice 1959, στις σελ 1899 -1900. Διαβάζονται τα ακόλουθα ως προς την ερμηνεία της πανομοιότυπης O.65 r.r. 14 με την Δ.59 θ. 7:
«Effect of the Rule: The Rule does not apply to costs in independent proceedings even though they are subsequently consolidated. »
(ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)
Στο Annual Practice 1958 στα σχόλια της 0.65 r.27 r.21 παρατίθενται τα εξής:
«... .costs payable under different orders in the same suit, and notwithstanding change of solicitors,........or in two suits in which the same estate is being administered ...... may be set off against each other; but the costs of two independent proceedings in different Courts cannot be set off against each other».
(ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)
Κατ' ακολουθίαν, τα έξοδα μπορούν να συμψηφιστούν όταν προκύπτουν στην ίδια διαδικασία. Δεν επιτρέπεται ο συμψηφισμός εξόδων όταν αφορούν δύο διαφορετικές δικαστικές διαδικασίες σε δύο διαφορετικά Δικαστήρια. Σχετικός είναι ο λόγος της υπόθεσης David v. Rees [1904] 2 K. B. 435 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής:
«The provisions of Order LXV., r. 14, and Order LXV., r. 27, sub-r. 21, with regard to set-off of costs between parties are confined to cases in which the judgments for costs sought to be set off against each other are in the same action or proceeding, and do not extend to cases in which the judgments for costs are in distinct and independent litigations. ».
(ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)
Προκύπτει ότι ζητείται ο συμψηφισμός των εξόδων που προέκυψαν από την διαδικασία Πτώχευσης 7/23 με τα έξοδα που προέκυψαν στην εκδίκαση της Αγωγής Αρ. 754/12. Οι δύο διαδικασίες είναι διακριτές. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο έχοντας κατά νου τα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης και καθοδηγούμενο από την νομολογία καταλήγει ότι η υπό κρίση αίτηση, η οποία αφορά σε αίτημα να συμψηφιστούν έξοδα τα οποία αφορούν διαφορετικές δικαστικές διαδικασίες, ήτοι διαταγές οι οποίες εκδόθηκαν στα πλαίσια της εκδίκασης και τελικής κατάληξης της Αγ. Αρ. 754/12 και της Αιτ.Πτωχ.7/23, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Δεν τέθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι οι δύο διαδικασίες συνδέονται με οποιοδήποτε τρόπο ή ότι αφορούν τα ίδια γεγονότα.
Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.) ………………………………………………
Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π. Ε. Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο