ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Π.Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 168/24
Μεταξύ:
Konstantin Anatolievich Ponomarev
Ενάγοντα
και
1. Pavel Kazarez
2. SADENTRIC LTD
3. DRAMNEEL LTD
4. KIERON LTD
5. TRUWISER SERVICES LTD
6. Βασίλης Καζάκος
7. C.C.L. SERVICES LTD
Εναγόμενων
---------------------------------
Αίτηση ημερομηνίας 26/09/2025 για ασφάλεια εξόδων
από τους Εναγόμενους 1, 2 και 3
Ημερομηνία: 6 Φεβρουαρίου, 2026
Εμφανίσεις:
Για τον Ενάγοντα – Καθ΄ου η αίτηση: κ. Νεοφύτου για Αγαθοκλέους – Νεοφύτου & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε.
Για τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 – Αιτητές: κ. Μποσνακίδης για Γ. Βασιλείου Δ.Ε.Π.Ε.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούν την έκδοση διατάγματος για κατάθεση ασφάλειας εξόδων εκ μέρους του Ενάγοντα στην παρούσα διαδικασία. Επιπρόσθετα ζητούν όπως η διαδικασία ανασταλεί μέχρι την κατάθεση της διαταχθείσας ασφάλειας εξόδων ή/και όπως απορριφθεί στην περίπτωση που η ασφάλεια εξόδων δεν παρασχεθεί.
Ως νομική βάση για τη συγκεκριμένη αίτηση κατέγραψαν το Μέρος 26.1 (1) μέχρι (6) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023, τη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου, τις Αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου και τη νομολογία.
Τα γεγονότα προς θεμελίωση της αίτησης παρατέθηκαν σε ένορκη δήλωση της Ραφαέλας Στυλιανού, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Αιτητές. Είναι η θέση της ότι ως προκύπτει από την ένορκη δήλωση της Άντρης Παύλου, ημερομηνίας 25/11/2024, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντας είναι μόνιμος κάτοικος της Ρωσίας και εκτίει πολύχρονη ποινή φυλάκισης. Συγκεκριμένα, το 2020 του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 10 ετών ενώ τον Σεπτέμβριο του 2025 του επιβλήθηκε επίσης ποινή φυλάκισης 14 ετών. Καταγράφει ότι η Ρωσία δεν είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προωθεί τη θέση ότι σύμφωνα με τη Νομολογία όταν ένα πρόσωπο ενάγει και δεν είναι κάτοικος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνήθως διατάσσεται να παρέχει ασφάλεια για τα έξοδα που θα προκύψουν από τη διαδικασία. Ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντας ουδέποτε διέμενε ή είχε οποιεσδήποτε δραστηριότητες ή διέθετε ή διαθέτει οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία στην Κυπριακή Δημοκρατία. Καταγράφει ότι ο ίδιος, στην Έκθεση Απαίτησής του, διατείνεται ότι είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας με περιουσία, χωρίς αυτό να ισχύει. Κατά τη δική της άποψη λόγω του ότι η Απαίτηση καταχωρίστηκε σε ψηλή κλίμακα, τα δικηγορικά έξοδα που θα προκύψουν από τη δικαστική διαδικασία θα είναι αρκετά ψηλά και είθισται να καταβάλλονται από τον διάδικο εναντίον του οποίου εκδίδεται απόφαση.
Υποστηρίζει ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε το συντομότερο, υπό τις περιστάσεις δυνατόν, αφού η Απαίτηση καταχωρίστηκε στις 04/11/2024, ενώ στις 25/11/2024 καταχωρίστηκε ενδιάμεση αίτηση, η οποία ορίστηκε για ακρόαση στις 12/01/2026. Στο μεταξύ είχαν προηγηθεί και άλλες διαδικασίες. Εισηγείται ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να απορριφθεί η απαίτηση του Καθ' ου η Αίτηση – Ενάγοντα εναντίον των Αιτητών, αφού προκύπτει από τα έγγραφα που καταχωρίστηκαν ότι κανένας από τους Αιτητές δεν έχει συμβληθεί και συμφωνήσει οτιδήποτε με τον Καθ' ου η αίτηση και ότι όλα τα πρόσωπα που φέρονται να υπέγραψαν τις επίδικες συμφωνίες δεν αποτελούν μέρος στην υπό κρίση διαδικασία, ενώ όλες οι κατ΄ ισχυρισμό εμπλεκόμενες εταιρείες δεν βρίσκονται στην Κύπρο. Κατά τη δική της άποψη όλα τα γεγονότα, ενέργειες και δεδομένα που περιβάλλουν την υπόθεση διαδραματίστηκαν και παραπέμπουν στη Ρωσία. Προωθεί τη θέση ότι έχοντας υπόψιν την κλίμακα της υπό κρίση Απαίτησης, που ξεπερνά τα 2 εκατομμύρια, αναμένεται ότι η δίκη της υπόθεσης θα έχει μεγάλη διάρκεια και ότι οι αιτήσεις που έχουν καταχωριστεί θα αυξήσουν τα έξοδα. Σε περίπτωση που επιτύχει η Υπεράσπιση των Αιτητών, τα έξοδα υπολογίζεται να ανέλθουν στο ποσό των €83.859,22 και προς τεκμηρίωση του ποσού έχει ετοιμαστεί προκαταρκτικός κατάλογος εξόδων. Εισηγείται, ότι ενόψει των δεδομένων της υπόθεσης κρίνεται αναγκαία και επιτακτική η παροχή της αιτούμενης θεραπείας και η έκδοση του διατάγματος παραχώρησης ασφάλειας εξόδων.
Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση στην οποία καταγράφονται δώδεκα (12) λόγοι ενστάσεως. Μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι Ρώσος υπήκοος, ότι οι συνημμένοι κατάλογοι εξόδων εμπεριέχουν κονδύλια που δεν δικαιολογούνται, ότι η αίτηση είναι καταχρηστική γιατί οι Αιτητές αποκρύπτουν το γεγονός ότι έχει εκδοθεί ενδιάμεση απόφαση, ημερομηνίας 08/07/2025, στην οποία έχουν επιδικαστεί έξοδα εναντίον του Αιτητή 1. Ότι είναι καταχρηστική και καταπιεστική. Ότι καταχωρίστηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει επαρκή περιουσία να καταβάλει τα δικηγορικά έξοδα. Ότι ο ίδιος ο Αιτητής 1, όπως καταγράφει, διαμένει μόνιμα στη Ρωσία. Ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και σύμφωνα με τη Συνθήκη που υφίσταται μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ρωσίας δεν επιτρέπεται η καταβολή ασφάλειας εξόδων. Ότι δεν πληρούνται οι νομικές ή/και νομολογιακές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ότι ο Αιτητής 1 παραλείπει να αναφέρει για τα έξοδα που έχουν επιδικαστεί εναντίον του. Ότι η νομική βάση είναι λανθασμένη και ότι τα έξοδα, σύμφωνα με τους νέους Κανονισμούς, επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
Τα γεγονότα προς υποστήριξη της ένστασης παρατίθενται σε ένορκη δήλωση της Ραφαέλας Παύλου δικηγόρου στο γραφείο που εκπροσωπεί τον Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντα, ο οποίος βρίσκεται στην Ρωσία όπου και εκτίει ποινή φυλάκισης και ως εκ τούτου δεν μπορεί να προβεί στην σύνταξη της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης. Παραδέχεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση – Ενάγοντας βρίσκεται στη Ρωσία, πλην όμως υποστηρίζει ότι υπάρχουν Διμερής Συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη Ρωσία που αφορούν την παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα αστικού και ποινικού δίκαιου. Ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής παραλείπει να αναφέρει την ύπαρξη των συγκεκριμένων Διμερών Συμφωνιών. Σύμφωνα με το Άρθρο 17 της Διήμερούς Συνθήκης δεν χρειάζεται η καταβολή εξόδων από Ρώσους υπηκόους για τον λόγο και μόνο ότι είναι αλλοδαποί. Υποστηρίζει ότι η πλευρά των Αιτητών παρέλειψε να αναφέρει ότι έχουν επιδικασθεί υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση έξοδα ύψους €11.411.88, τα οποία του επιδικάστηκαν στην εκδίκαση της αίτησης για παραμερισμό της επίδοσης της αγωγής. Ο Αιτητής – Εναγόμενος 1 επέλεξε να προωθήσει υποθετικό κατάλογο εξόδων χωρίς να αναφερθεί στα ήδη επιδικασθέντα, προς όφελος του Καθ΄ου η αίτηση- Ενάγοντα έξοδα τα οποία είναι δεδομένα και δεν επιχείρησε καν να τα συμψηφίσει με τα ισχυριζόμενα.
Είναι η θέση της Ομνύουσας ότι ο Αιτητής – Εναγόμενος 1 έχει υπόψη του την ύπαρξη της Σύμβασης Νομικής Συνδρομής μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου επί Αστικών και Ποινικών Υποθέσεων, αφού την επικαλείται στην αίτηση ημερομηνίας 24/10/2025, που καταχώρισε ο ίδιος. Εισηγείται ότι η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε με μεγάλη καθυστέρηση και με σκοπό να εκτροχιάσει τη διαδικασία. Προωθεί τη θέση ότι τα μέχρι στιγμής δεδομένα αποκαλύπτουν ότι ο Αιτητής οφείλει ήδη επιδικασμένα έξοδα στον Καθ' ου η Αίτηση, ενώ ο ίδιος απαιτεί ασφάλεια εξόδων για ισχυριζόμενα έξοδα, τα οποία θα του αποδοθούν εφόσον κερδίσει. Εν πάση περιπτώσει εισηγείται ότι τα έξοδα της κάθε αίτησης ανάγονται πλέον στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου δεν είναι σίγουρο ακόμα και αν κερδίσει κατά πως αυτά θα του επιδικαστούν.
Στην συμπληρωματική της ένορκη δήλωση, η κα Ραφαέλλα Στυλιανού, εκ μέρους των Αιτητών - Εναγόμενων τονίζει ότι ο Ενάγοντας δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο και ότι εκτίει πολυετή ποινή φυλάκισης στη Ρωσία. Προωθεί τη θέση ότι τα επίδικα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία επικαλείται ο Καθ΄ου η αίτηση, ανήκουν στους Εναγόμενους ή σε τρίτα πρόσωπα και ποτέ δεν ανήκαν σ’ αυτόν. Ισχυρίζεται ότι εκκρεμεί αίτηση πτώχευσης σε σχέση με τον Καθ’ ου η αίτηση στη Ρωσία και σε περίπτωση κήρυξής του σε πτώχευση θα είναι δύσκολο έως αδύνατο να εισπραχθούν τα δικηγορικά έξοδα στην περίπτωση που η αίτηση απορριφθεί. Υποστηρίζει ότι η πλευρά του Καθ΄ου η αίτηση δεν έχει καταχωρίσει κατάλογο εξόδων προς έγκριση σε σχέση με την αίτηση την οποία επικαλείται. Αναφέρεται στις πρόνοιες της Συνθήκης για να εισηγηθεί ότι αφορά την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων. Όσον αφορά τον κατάλογο εξόδων επεξηγεί ότι είναι προκαταρτικός και υποστηρίζει ότι δεν περιέχει φουσκωμένα και εξωπραγματικά ποσά. Καταλήγει, ότι τα έξοδα επαφίενται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
Για να προωθήσουν τις θέσεις τους και οι δύο πλευρές καταχώρισαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις ενώ προέβησαν και σε δια ζώσης διευκρινήσεις. Ο κ. Μποσνακίδης εκ μέρους των Αιτητών υποστήριξε ότι η Συνθήκη μεταξύ της Κύπρου και της Ρωσίας για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, Ν.172/1986, δεν εφαρμόζεται. Με αναφορά στο Άρθρο 17 προώθησε την εισήγηση ότι το συγκεκριμένο άρθρο δεν απαγορεύει την έκδοση διατάγματος για παροχή ασφάλειας εξόδων για πρόσωπο που διαμένει στην Ρωσία. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι στην παρούσα περίπτωση εφαρμόζεται το Μέρος 26 των Κανονισμών του 2023 και ότι το διάταγμα μπορεί να εκδοθεί. Παρέπεμψε σε αποφάσεις που υποστηρίζουν τις εισηγήσεις του.
Ο κ. Νεοφύτου παρέπεμψε στο άρθρο 17 της Συνθήκης για να εισηγηθεί ότι λόγω του ότι ο Καθ΄ου η αίτηση είναι πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν επιτρέπεται η έκδοση καταβολής ασφάλειας εξόδων και παρέπεμψε σε σχετικές αποφάσεις που υποστηρίζουν την συγκεκριμένη θέση. Υποστηρίζει ότι ο Καθ΄ου η αίτηση έχει επαρκή περιουσία για να πληρώσει τα δικηγορικά έξοδα. Αναφέρθηκε στο γεγονός ότι έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση - Εναγόμενου για το ποσό των 25 δισεκατομμυρίων ρουβλιών εναντίον της εταιρείας ΙΚΕΑ για να εισηγηθεί ότι έχει οικονομική ευρωστία.
Το Δικαστήριο έχει κατά νου τόσο το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων καθώς και τις δια ζώσης προφορικές διευκρινήσεις και θα αναφερθεί σ’ αυτές όπου το κρίνει απαραίτητο.
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα – Καθ΄ου η αίτηση προώθησε σθεναρά τη θέση ότι δεν μπορεί να διαταχθεί η καταβολή της ασφάλειας εξόδων λόγω της ύπαρξης του Άρθρου 17 της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης για Παροχή συνδρομής σε θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, Ν.172/86. Το Άρθρο 17 της Σύμβασης προνοεί ότι :
«Waiving Security for legal costs
Citizens of one Contracting Party who appear before the Courts of the other contracting Party may not be required to give security for legal costs solely by reason of the fact that they are foreigners or do not have their permanent or their temporary residence in the territory of the Contracting party before whose Courts they appear. »
(ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)
Η φράση «may not be required» μεταφράζεται στην ελληνική γλώσσα ως «μπορεί να μην απαιτηθεί». Δηλαδή το συγκεκριμένο Άρθρο καταγράφει ότι μπορεί να μην απαιτηθεί από Ρώσο να καταβάλει ασφάλεια εξόδων μόνο για τον λόγο ότι είναι Ρώσος και διαμένει μόνιμα ή προσωρινά στην Ρωσία. Οι πρόνοιες του συγκεκριμένου άρθρου, ως είναι διατυπωμένες, δεν απαγορεύουν την έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων στην περίπτωση που συντρέχουν και άλλοι λόγοι εκτός από αυτούς που ρητά καταγράφει.
Δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι η πρόνοια για έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων αποσκοπεί στο να διασφαλίσει στον εναγόμενο την είσπραξη των εξόδων που θα αποδοθούν υπέρ του στις περιπτώσεις που ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο. Διασφαλίζεται έτσι η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης για έξοδα, τα έξοδα του εναγόμενου εναντίον του ενάγοντος ή του ενάγοντος εναντίον ανταπαιτητή, αναλόγως της περίπτωσης.
Η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο με τον Κανονισμό 26 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023 δεν είναι δέσμια αλλά είναι διακριτικής φύσεως. Η διακριτική αυτή εξουσία ασκείται από το Δικαστήριο δικαστικά, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Με αυτά κατά νου το Δικαστήριο θα εξετάσει τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό κρίση αίτηση.
Η δικαιοδοτική βάση της υπό κρίση αίτησης για ασφάλεια εξόδων, φαίνεται από τα γεγονότα της αίτησης να είναι το Μέρος 26, το οποίο προβλέπει:
«(1) Ενάγων (και, σε σχέση με ανταπαίτηση η οποία δεν είναι μόνο υπό μορφή συμψηφισμού, εναγόμενος), ο οποίος έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης ή Κράτους-Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της απαίτησης, να διαταχθεί να παράσχει ασφάλεια εξόδων αν και μπορεί να διαμένει προσωρινά εντός της Κύπρου ή σε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.».
(ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)
Στην προκειμένη περίπτωση, οι Αιτητές - Εναγόμενοι δεν στηρίζονται μόνο στο γεγονός ότι ο Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντας είναι Ρώσος υπήκοος αλλά επικαλούνται επιπρόσθετο λόγο και συγκεκριμένα ότι ο Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντας ουδέποτε διέμενε στην Κύπρο, δεν είχε ποτέ οποιεσδήποτε δραστηριότητες στην Κύπρο και δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο έτσι ώστε τυχόν επιδίκαση εξόδων υπέρ τους να μπορεί να ικανοποιηθεί.
Όπως προκύπτει από το λεκτικό του Μέρους 26 το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στην απόφαση κατά πόσο να εκδώσει διάταγμα ασφάλειας εξόδων. Πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου είναι η απρόσκοπτη πρόσβαση του οποιουδήποτε ενάγοντα στο Δικαστήριο. Είναι δεδομένο ότι ο Ενάγοντας – Καθ΄ου η αίτηση είναι Ρώσος υπήκοος, ο οποίος εκτίει πολυετή ποινή φυλάκισης στη Ρωσία. Δεν προκύπτει από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων ότι έχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κυπριακή Δημοκρατία. Αντίθετα, διαφαίνεται από την Έκθεση Απαίτησης ότι επικαλείται δόλο και απάτη, εκ μέρους του Αιτητή – Εναγόμενου 1, η οποία οδήγησε στην υφαρπαγή μεγάλου μέρους της περιουσίας του.
Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η Ρωσία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και δύο χρόνια και ότι ενόψει του συγκεκριμένου γεγονότος η πιθανότητα εκτέλεσης οποιασδήποτε απόφασης μειώνεται αφού υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες. Έχοντας κατά νου το συγκεκριμένο γεγονός και συνεκτιμώντας επίσης ότι ο Καθ΄ου η αίτηση - Ενάγοντας δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο αλλά στην Ρωσία, το Δικαστήριο οδηγείται στην κατάληξη ότι προσπάθεια εκτέλεσης οποιασδήποτε απόφασης εκδοθεί εναντίον του θα είναι άκαρπη.
Όμως το Δικαστήριο έχει εξουσία και δύναται να εκδώσει διάταγμα για παροχή ασφάλειας εξόδων νοουμένου ότι ικανοποιηθεί πως αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των ενώπιον του τεθέντων στοιχείων. Αναφορικά με το πότε παραχωρείται ένα διάταγμα για ασφάλεια εξόδων σχετική είναι η απόφαση στην υπόθεση Standard Ltd κ.α. v. Gold Seal Ship. Co Ltd (1993) 1 Α.Α.Δ. 121, παρόλο που αφορούσε τους παλαιούς θεσμούς, στην οποία υποδείχτηκε ότι:
«Η πρόνοια για ασφάλεια εξόδων σκοπό έχει να διασφαλίσει στον εναγόμενο την είσπραξη των εξόδων που θα δοθούν υπέρ του, στις περιπτώσεις που ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο. Διασφαλίζεται, έτσι, η εκτέλεση της Δικαστικής απόφασης για έξοδα - τα έξοδά του εναγομένου εναντίον του ενάγοντος, ή του ενάγοντος εναντίον ανταπαιτητή, αναλόγως της περίπτωσης.
Η εξουσία που απονέμεται στο Δικαστήριο με τον κανονισμό αυτό δεν είναι δέσμια, αλλά διακριτικής φύσεως. Η διακριτική αυτή εξουσία ασκείται από το Δικαστήριο δικαστικά, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης».
Η παλαιά διαταγή έχει τύχει ερμηνείας στην υπόθεση Christoforou v. Asprofta (1988) 1 C.L.R. 246, όπου έγινε αναφορά σε αγγλική νομολογία, μεταξύ των οποίων η υπόθεση Cowell v. Taylor [1886] 31 CH.D., η οποία παρατίθεται στο περιθώριο της Δ.60 θ.4 και στην Sykes v. Sykes (Law Rep. 4 C.P. 645). Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Sykes υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Christoforou:
«To entitle a defendant to security, he must show not only that the plaintiff is insolvent, but also that he is suing as a nominal plaintiff, in the sense of another person being beneficially interested in the result of the action. In that case, the Court would stay the proceedings until security is given. ................................................................................ No authority has been or could be produced in which security for costs has been ordered to be given by a plaintiff suing as executor or as assignee, simply on the ground that he is not in a position to pay costs. »
Η μέχρι σήμερα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνωρίζει τη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή ασφάλειας εξόδων. Παραπέμπω σχετικά στις υποθέσεις Sally Line ν. Greenmar Navigation Ltd (1993) 1 Α.Α.Δ. 633 στις σελίδες 637-638, στην Alahmari v. Alia The Royal Jordania Airline (1990) 1 Α.Α.Δ. 434 και στην Stejaru v. Ιωάννου (2002) 1(Β) Α.Α.Δ. 909. Από τη σχετική, για το ζήτημα, νομολογία προκύπτει ότι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, είναι η οικονομική δυνατότητα του ενάγοντος, η ισχύς της υπόθεσής του, ο χρόνος υποβολής της αίτησης αλλά και το ύψος του ποσού της ασφάλειας εξόδων που ζητείται, αφού το ύψος του ποσού της ασφάλειας εξόδων δεν θα πρέπει να είναι τέτοιο που στην ουσία να απολήγει σε απαγόρευση προσφυγής στη δικαιοσύνη βλ. μεταξύ άλλων Επίσημος Παραλήπτης v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ (Αρ. 2) (2005) 1(Β) Α.Α.Δ. 1446. Τέλος, o χρόνος υποβολής τέτοιας αίτησης λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο, καθότι, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v Apak Agro Industries Ltd. & Άλλοι (Αρ. 2) (1992) 1(B) A.A.Δ. 1170, δεν αποκλείεται να υπάρχουν περιπτώσεις που η καθυστέρηση του διάδικου να αποταθεί για ασφάλεια εξόδων σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες δυνατό να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη ενός τέτοιου αιτήματος.
Στη Δημητρίου ν. Δημητρίου, άλλως Στυλιανού (2014) 1(Α) Α.Α.Δ.768, υπεδείχθη ότι:
«Το θέμα έκδοσης διατάγματος για ασφάλεια εξόδων ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά υπό το φως όλων των περιστάσεων και υπό το πρίσμα των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του άρθρου 6(1) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών που έχουν κυρωθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία. Γενική αρχή, όπως αυτή καθιερώθηκε διαχρονικά από τη νομολογία, είναι πως, αν η έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο του διαδίκου εναντίον του οποίου η αγωγή στρέφεται, τότε το διάταγμα δεν εκδίδεται. Σε τέτοια περίπτωση, η ανάγκη προστασίας του διαδίκου που ζητά την παραχώρηση ασφάλειας εξόδων, υποτάσσεται στο δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο του αντιδίκου του».
Το ερώτημα που τίθεται και πρέπει να αποφασισθεί είναι κατά πόσο υπάρχει λόγος να πιστεύεται ότι ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας είναι ανίκανος να πληρώσει τα έξοδα των Αιτητών - Εναγομένων που πιθανόν να εκδικαστούν εναντίον του και σε περίπτωση που κριθεί η ύπαρξη τέτοιας ανικανότητας, γεγονός που πρέπει να προκύπτει από αξιόπιστη μαρτυρία, κατά πόσο το Δικαστήριο με βάση τα δεδομένα της περίπτωσης, θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διατάξει την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα αυτά. Ν΄ αναφερθεί ότι όταν αποδειχθεί η αδυναμία πληρωμής, το Δικαστήριο θα εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα εκτός αν θεωρήσει ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της μη έκδοσης τέτοιου διατάγματος.
Στην υπό κρίση υπόθεση το Δικαστήριο θεωρεί ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας δεν μπορεί να καταβάλει οποιονδήποτε ποσό και σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος για ασφάλεια εξόδων δεν θα έχει άλλη επιλογή από την εγκατάλειψη της αγωγής. Τα γεγονότα, ως μπορούν να διαπιστωθούν από το περιεχόμενο του φακέλου, καταδεικνύουν ότι η διαταγή για ασφάλεια εξόδων στην ουσία θα στερήσει από τον Καθόυ η αίτηση - Ενάγοντα το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο.
Στην απόφαση GENEMP TRADING LTD v. Λαϊκής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας, (2011) 1(Β) Α.Α.Δ. 1314, διαβάζονται τα ακόλουθα σχετικά:
«Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία. Ο χρόνος υποβολής της αίτησης είναι ένα πρόσθετο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος. (δέστε Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd & Άλλοι (Αρ. 2) (1992) 1 Α.Α.Δ. 1170). ».
Υπενθυμίζεται ότι η έκδοση διαταγής για την εξασφάλιση των εξόδων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου εκδίδεται, ούτως ώστε να μην καταλήγει στην αποστέρηση του δικαιώματος πρόσβασής του στο Δικαστήριο (βλ. The Continental Insurance Company of Hampshire v. Sac Eugene O? Reagan (1998) 1 A.A.Δ. 1087) και πρόσφατα στην υπόθεση Χρίστια Μιχαήλ, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Igor Myrovich Ieremeiev ν. Yudelle Asset Holding Ltd Πολ. Εφ. Ε94/24 ημερ. 26/05/2025. Από τη νομολογία καθίσταται σαφές ότι η τυχόν οικονομική αδυναμία μιας εταιρείας ή ενός προσώπου δεν δημιουργεί αυτόματα δικαίωμα για ασφάλεια εξόδων. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία πάντοτε ασκείται δικαστικά, έχουν αποκρυσταλλωθεί από τη νομολογία.
Στο σύγγραμμα Halsbury? s Laws of England, 4η έκδοση, παρ. 304, αναλύεται η διακριτική ευχέρεια για παροχή ασφάλειας εξόδων ως ακολούθως:
«304. Discretion to order security for costs. The court may order security for costs, in the cases in which power to do so exists, only if, having regard to all the circumstances of the case, it thinks it just to do so. The court thus has discretion whether or not to order the security for costs to be given, both under the Rules of the Supreme Court and under its statutory powers. Thus, if there is a strong prima facie likelihood that the defendant will fail in his defence, he may be refused security, and so also if he admits his liability, even where he counterclaims or admits an amount equal to the security that would have been ordered or if the plaintiff has an unsatisfied judgment against the defendant. Under the court?s discretionary power it is unlikely that security for costs will be ordered while there is a pending a summons for summary judgment.”. »
Εν προκειμένω, προωθείται από τους Αιτητές – Εναγόμενους ο ισχυρισμός ότι ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας διαμένει στο εξωτερικό, ήτοι στην Ρωσία που είναι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από μόνο του το γεγονός ότι ένας διάδικος διαμένει στο εξωτερικό δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει στην έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων, ως έχει προλεχθεί.
Απομένει να εξεταστεί η ισχύς της υπόθεσης του Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντα. Ως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης, ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας επικαλείται απάτη εκ μέρους του Αιτητή 1- Εναγόμενου 1 και υφαρπαγή της περιουσίας που εμπιστεύτηκε στον Αιτητή – Εναγόμενο 1. Έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Το κριτήριο είναι η «ισχύς της υπόθεσης» όπως μπορεί να συναχθεί από τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα. Από τα δικόγραφα τα οποία ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι υπήρχε σχέση φιλίας αλλά και στενής συνεργασίας μεταξύ του Καθ΄ου η αίτηση και του Αιτητή 1 – Εναγόμενου 1. Το ερώτημα που το Δικαστήριο θα κληθεί να απαντήσει είναι κατά πόσο όντως ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας είχε εμπιστευτεί τυφλά την περιουσία του στον Αιτητή 1 – Εναγόμενο 1 ο οποίος με διάφορους τρόπους την μετέφερε στις Εναγόμενες 2, 3 και 4. Οπόταν, αν η αγωγή κριθεί υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση – Ενάγοντα θα εκδοθούν διατάγματα και θα καταβληθούν τα έξοδα της διαδικασίας από τους Αιτητές – Εναγόμενους. Αν όμως κριθεί η αγωγή υπέρ των Αιτητών – Εναγομένων τότε θα δικαιούται μόνο στην καταβολή των δικηγορικών του εξόδων, τα οποία ο Καθ’ ου η αίτηση – Ενάγοντας θα πρέπει να καταβάλει αφαιρουμένων των δικών του εξόδων. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση το Δικαστήριο, χωρίς να αξιολογεί τα γεγονότα της υπόθεσης, θεωρεί ότι όπως έχουν τώρα τα πράγματα, δεν μπορεί να αποκλείσει το γεγονός ότι ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας έχει πιθανότητες επιτυχίας στην αξίωσή του. Ο δικαστής Brown-Wilkinson V.C. στην υπόθεση Porzelack K.G v. Porzelack (UK) Ltd (1987) 1 All E.R. 1074, ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με το υπό συζήτηση θέμα:
«It seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. ……………………..This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on a application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time.
Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighted in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighted. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure.».
Η άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου διέπεται και από το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα κάθε προσώπου να προσφεύγει στη δικαιοσύνη σύμφωνα με το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Άρθρο 6(1) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Έτσι, η δικαστική κρίση συναρτάται με τη δυνατότητα του ενάγοντος, αναλόγως της οικονομικής του ευχέρειας, να παράσχει ασφάλεια εξόδων. Εάν ο ενάγων δεν διαθέτει τέτοια δυνατότητα τότε η αίτηση απορρίπτεται. «… δεν χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα όπου η έκδοσή της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο του ενάγοντος ...», βλ. Conway v. Ηλία (2002) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1653, 1657. Οι ρυθμίσεις της Δ.60 δεν σκοπεύουν να εμποδίσουν ούτε να αποτρέψουν αλλοδαπούς ή και κύπριους να προσφύγουν στο Δικαστήριο για να διεκδικήσουν τα νόμιμα συμφέροντά τους βλ. ΗΕ.ΝΙ.PA. ESTATES Co. Ltd v. CLUB DIDO GESMBH (1995) 1 C.L.R. 371. Το ζητούμενο είναι σε κάθε περίσταση κατά πόσο η παροχή ασφάλειας είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη έχοντας υπόψη όλες τις συνθήκες, καθώς και το πιθανό βάρος επί των ώμων του διαδίκου που θα διαταχθεί να καταβάλει αυτή την ασφάλεια (βλ. Genemp Trading Ltd ανωτέρω).
Λαμβάνοντας όμως υπόψιν όλα τα περιστατικά της παρούσας, ως τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και έχοντας υπόψη ότι ο Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντας έχει να λαμβάνει έξοδα από τον Αιτητή – Εναγόμενο 1 κρίνεται ότι δεν συντρέχουν οποιεσδήποτε περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αντίθετα, σταθμίζοντας όλα τα δεδομένα κρίνεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης αφού έκδοση διατάγματος παροχής ασφάλειας εξόδων θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην εγκατάλειψη της αξίωσης από τον Καθ΄ου η αίτηση – Ενάγοντα. Το Δικαστήριο καθηκόντως δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη πρόνοια των Κανονισμών ως μέσο καταπίεσης ενός αφερέγγυου ενάγοντα, ακυρώνοντας μια αξίωση του, ιδίως όταν υποστηρίζεται ότι η αφερεγγυότητα του, οφείλεται σε πράξεις του Αιτητή 1- Εναγόμενου 1 που συνιστούν και τη βάση της αξίωσης του.
Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα ύψους €3.549 πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του Καθ΄ου η αίτηση – Εναγόμενου τα οποία θα είναι άμεσα καταβλητέα. Τα έξοδα έχουν υπολογιστεί συνοπτικά από το Δικαστήριο σύμφωνα με τον Κανονισμό 39.7 των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023.
(Υπ.) ………………………………………
Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο