ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ:
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Α. Ε. Δ
Επί τοις αφορώσι την ειδοποίηση «Τύπος ΙΑ» ημερομηνίας έκδοσης 11/02/26 σύμφωνα με τις πρόνοιες των Άρθρων 44(Γ) και Κανονισμό 4 αντίστοιχα του Νόμου Ν.9/1965 όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο Ν.142(Ι)/2014, τον Νόμο 87(Ι)/2018 και τον Νόμο Ν.212(Ι)/2020, Ν.61(Ι)/2020, Ν.185(Ι)/2021 και τον Νόμο Ν.98(Ι)/2021, Ν.82(Ι)/2022, Ν.147(Ι)/2022 και τροποποιητικούς Νόμους Ν.65(Ι)/2023, Ν.155(Ι)/2023 και Ν.4(Ι)/2024.
Μεταξύ:
Ττοφή Μαρίνας Γεωργίου
αιτήτριας – εφεσείουσας
και
Κυπριακής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών στοιχείων Λτδ
καθ’ ης η αίτηση – Εφεσίβλητης
---------------------
Ημερομηνία : 8 Ιουνίου 2026
Εμφανίσεις :
Για εφεσείουσα/ αιτήτρια : κ. Χ. Πουτζιουρής για Χρίστος Πουτζιουρής & Συνεργάτες ΔΕΠΕ
Για εφεσίβλητη / καθ’ ης η αίτηση: κ. Δ. Καλλής, για Καλλής & Καλλής ΔΕΠΕ
ΑΠΟΦΑΣΗ
Εισαγωγή
Με την υπό κρίση αίτηση η εφεσείουσα ζητεί διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται ή να παραμερίζεται η ειδοποίηση τύπου ΙΑ που έχει επιδοθεί σε αυτή στις 22.05.26. Με την αίτηση προβάλλονται 8 λόγοι έφεσης. Συνοπτικά οι λόγοι έφεσης μπορούν να συνοψιστούν στο ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις δεν επιδόθηκαν δεόντως ούτε στην εφεσείουσα ούτε στα υπόλοιπα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η διαδικασία πώλησης είναι καταχρηστική και παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα της αιτήτριας ως αυτά κατοχυρώνονται στα Άρθρα 23 και 30 του Συντάγματος. Τέλος, προβάλλεται ότι ουδέποτε η εφεσείουσα υπήρξε υπερήμερη ούτως ώστε να μπορεί να ξεκινήσει έγκαιρα η διαδικασία εναντίον της.
Η αίτηση έφεση βασίζεται στον Νόμο 9/1965 ως έχει τροποποιηθεί με τον Ν.142(Ι)/2014, τον Νόμο 87(Ι)/2018 και τον Νόμο 212(Ι)/2020, Ν.61(Ι)/2020, Ν.185(Ι)2021 και τον Νόμο 98(Ι)/2021, Ν.82(Ι)/2022, Ν.204(Ι)/2022, Ν.147(Ι)/2022, Ν.65(Ι)/2023 και ειδικότερα τα Άρθρα 27, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 44 και 44Α, 44Β, 44Γ, 44ΓΑ, 44Ζ μέχρι 44ΙΣΤ και Άρθρο 62, Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου 9/1965, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Κανονισμούς του 2015 ήτοι την ΚΔΠ 185/2015, ΚΔΠ 107/2015, ΚΔΠ 57/2014, ΚΔΠ 315/2013, στο Κεφ.224, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ. 1 – 9, Δ.41, Δ.42. Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, Άρθρα 21, 23, 29, 31, 32 και 33, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 και ειδικά το Άρθρο 23 αυτού, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Άρθρα 23, 26, 28 και 30.2, ο περί Πωλήσεως Διαδικαστικός Κανονισμός του 1994 (1/1994) ως έχει τροποποιηθεί από τον Ε.Ε, Παρ.Ι(Ι), Αρ.4100, 24/7/2015, ο περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμος του 1996 (93(Ι)/1996) ως έχει τροποποιηθεί και αντικατασταθεί από τον Νόμο περί Προστασίας του Καταναλωτή του 2021, Ν.160(Ι)/1999, Άρθρα 2 – 10, Διάταγμα δυνάμει του Άρθρου 44Ζ(1)(β) του Ν.9/1965, Άρθρα 60 – 65 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ.149, περί Υιοθέτησης του Ευρώ Νόμος ιδίως το Άρθρο 8, Κανονισμοί Πολιτικής Δικονομίας 2023, Μέρος 2.2.1(2), Μέρος 60, 60.1(3) και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της εφεσείουσας, στην οποία αναπτύσσει τους λόγους της παρούσας αίτησης.
Η καθ΄ ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης, στην οποίαν προέβαλε σειρά από λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψιστούν στο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αντρέα Αντρέου, υπαλλήλου της καθ΄ ης η αίτηση. Ο ομνύων αναφέρεται σε έκταση στην διαδικασία επίδοσης τόσο της ειδοποίησης τύπου «Ι», όσο και της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ». Κατέθεσε ως Τεκμήριο 9, σχετική βεβαίωση από τα κυπριακά ταχυδρομεία ω προς την αποστολή της ειδοποίησης τύπου «Ι» προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Περαιτέρω κατέθεσε ως Τεκμήριο 14, σχετική βεβαίωση από τα κυπριακά ταχυδρομεία, ως προς την πορεία επίδοσης δια συστημένου της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ». Ήταν η θέση του, ότι στις 22.05.26 η καθ΄ ης η αίτηση προχώρησε μέσω ιδιωτικής επίδοσης, στην επίδοση της εν λόγω ειδοποίησης. Επισύναψε τις εν λόγω βεβαιώσεις, ως Τεκμήριο 15.
Διαδικασία – Γεγονότα:
Το Δικαστήριο έχοντας υπόψη τον δεύτερο λόγο έφεσης και το όλο πλέγμα των ισχυρισμών της εφεσίουσας, έθεσε το ερώτημα στους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων, αναφορικά με το κατά πόσο η παρούσα αποτελεί κατάλληλη περίπτωση για αποστολή προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ. Ο κύριος Πουτζιουρής, εισηγήθηκε ότι η παρούσα είναι η κατάλληλη περίπτωση για αποστολή προδικαστικού ερωτήματος, ενώ ο κύριος Καλλής, υπέδειξε ότι το ζήτημα μπορεί να επιλυθεί χωρίς την καταφυγή στον εν λόγω μηχανισμό. Το εν λόγω ζήτημα θα αποφασιστεί κατωτέρω αναλόγως της κατάληξης του Δικαστηρίου, σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης.
Ως προς τη διαπίστωση των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα σημαντικό είναι το άρθρο 44 ΙΓ το Νόμου. Το εν λόγω άρθρο προνοεί ότι σε Αιτήσεις -Εφέσεις που υποβάλλονται υπό το άρθρο VIA του περί Μεταβίβασης & Υποθήκευσης Νόμου 9/1965 εφαρμόζονται κατ’ αναλογία οι Διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου κεφ 224. Οι Αιτήσεις- Εφέσεις υπό το άρθρο 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ 224 διέπονται από τους περί ακίνητης ιδιοκτησίας κανονισμούς Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς. Το άρθρο 10 των πιο πάνω κανονισμών προνοεί ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από του θεσμούς πολιτικής δικονομίας.
Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων.
Περαιτέρω αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι είναι επιτρεπτή η εξαγωγή ευρημάτων επί γεγονότων που εμφανίζονται μη αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική Έφεση 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179 και Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, (2015) 1 ΑΑΔ 2040. Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει ότι δεν υπάρχει ανάγκη αξιολόγησης επί γεγονότων που αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων. Στην υπο κρίση τα πλείστά γεγονότα δεν αμφισβητούνται μεταξύ των διαδίκων. Κυρίο σημείο διαφωνίας είναι η νομικές συνέπειες των γεγονότων και όχι τα γεγονότα αυτά καθ’ αυτά.
Κατά την ακροαματική διαδικασία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω ικανών και εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων προώθησαν ο κάθε ένας τη θέση του. Το περιεχόμενο των αγορεύσεων είναι ενώπιον του Δικαστηρίου και αναφορά θα γίνει σε αυτές όπου χρειαστεί κατωτέρω. Σημειώνω δε ότι σύμφωνα με τη νομολογία δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται. (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 490).
Στην υπό κρίση υπόθεση, μέσα από την ενώπιόν μου μαρτυρία δεν αμφισβητούνται τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και τύπου «ΙΑ». Αυτό που αμφισβητείται, είναι το κατά πόσο η επίδοση που επιτεύχθηκε ήταν έγκυρη για σκοπούς της παρούσας.
Νομική Πτυχή
Στην υπό κρίση υπόθεση καίριας σημασίας είναι η κρίση επί της νομιμότητας των επιδόσεων των ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και «ΙΑ». Προτού προχωρήσω με την κρίση επί των εγειρόμενων ζητημάτων κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στη διαδικασία εκποίησης και στη φύση των ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και «ΙΑ» στο βαθμό που είναι σχετικός με τα επίδικα στην παρούσα.
Η διαδικασία εκποίησης κάποιου ακινήτου έχει σκιαγραφηθεί στην υπόθεση Μυλωνάς ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση Ε176/2019, ημερομηνίας 10.12.2019, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Πρόκειται για τη διαδικασία που έχει εισαχθεί με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο του 2014 (Ν.142(Ι)/2014) που αφορά στην πώληση ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή. Η διαδικασία εκποίησης υποθήκης δυνάμει των προνοιών του Μέρους VIA των Νόμων άρχεται με την επίδοση ειδοποίησης σύμφωνα με τον τύπο «Ι». Εάν ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν συμμορφωθεί με την ειδοποίηση αυτή, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να του επιδώσει ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Τα δικαιώματα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή άλλου ενδιαφερομένου προσώπου κατοχυρώνονται από τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ(3) το οποίο παρέχει δικαίωμα καταχώρισης έφεσης για παραμερισμό της ειδοποίησης σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» εντός 30 ημερών[1] από την παραλαβή της και σε αυτό αναφέρονται εξαντλητικά οι λόγοι για τους οποίους η ειδοποίηση μπορεί να παραμεριστεί».
Προκύπτει, από τα ανωτέρω ότι η νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι είναι θεμελιώδης στην όλη διαδικασία, καθότι η προθεσμία συμμόρφωσης του ενυπόθηκου οφειλέτη ξεκινά από τη νομότυπη επίδοση αυτής.
Παράλληλα στην πιο πάνω απόφαση τέθηκαν τα ακόλουθα ως προς τη φύση και σημασία της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ»,:
«Η ειδοποίηση κατά τον Τύπο ΙΑ δεν είναι μια απλή ενημερωτική ειδοποίηση, που δεν θα έχει σημασία εφόσον η σκοπούμενη πώληση για την οποία ενημερώνει έχει χρονικά παρέλθει. Είναι μια ειδοποίηση που συνιστά προϋπόθεση κατά τους Νόμους ώστε να λάβει χώρα πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό και που παραμερίζεται κάτω από εξαντλητικά αναφερόμενες στους Νόμους περιστάσεις, και που εφόσον παραμεριστεί εκτροχιάζει την διαδικασία της πώλησης.»
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιόν μου.
Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στο άρθρο 44Γ (3) του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, ως έχει τροποποιηθεί, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα :
(3) Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε (45) ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο (2) να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:
(β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙
(γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙
………………………………………………………………………………………….
Η πλευρά της εφεσείουσας αμφισβήτησε την επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και τύπου «ΙΑ». Σημειώνεται ότι η μη νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» συνιστά αυτοτελή λόγο έφεσης, Η μη νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης τύπου «Ι» συναρτάται με το κατά πόσο ξεκίνησε να τρέχει η προθεσμία για καταβολή πληρωμής από τον ενυπόθηκο οφειλέτη.
Ο τρόπος επίδοσης των ειδοποιήσεων καθορίζεται στο άρθρο 44ΙE, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα:
«επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο.»
Η ερμηνεία των προνοιών της εν λόγω διάταξης έχει αποσαφηνιστεί τελεσίδικα στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Παντέλα Πολιτική Έφεση 159/2021, ημερομηνίας 1.12.2023, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός του Νομοθέτη είναι ξεκάθαρος. Θέλησε να ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας επιτακτικό προβάδισμα στη συστημένη επιστολή. Μόνον όταν η επίδοση με αυτόν τον τρόπο είναι ανέφικτη, διανοίγεται ο δρόμος εναλλακτικά για ιδιωτική επίδοση, συμφώνως των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, κατόπιν βεβαία σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου.»
Επιπλέον, λέχθηκαν και τα ακόλουθα ως προς τη δέουσα διαδικασία επίδοσης:
«Ενόψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι η εφεσείουσα όφειλε να επιχειρήσει να επιδώσει την επίμαχη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή και μόνον αν τούτο ήταν ανέφικτο να προχωρήσει με τη διαδικασία της ιδιωτικής επίδοσης. Την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης τη φέρει ασφαλώς ο ενυπόθηκος δανειστής, ο οποίος συνακόλουθα φέρει και το βάρος να αποδείξει το «ανέφικτο» της δια Νόμου επιβαλλόμενης μεθόδου επίδοσης. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα τέτοιο στοιχείο προσκομίστηκε από πλευράς εφεσείουσας.»
Προκύπτει, συνεπώς, ότι η καθ’ ης αίτηση όφειλε να επιχειρήσει πρώτα να επιδώσει την επιστολή τύπου «Ι» και την επιστολή τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή. Μόνο εάν ο τρόπος αυτός ήταν η ανέφικτος, θα μπορούσε να προχωρήσει με επίδοση. Το βάρος να αποδείξει ότι ήταν ανέφικτη η επίδοση με συστημένη επιστολή το φέρει η καθ’ ης η αίτηση. Μάλιστα η ιεράρχηση του Νόμου είναι επιτακτική.
Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και «ΙΑ» δεν αμφισβητούνται μεταξύ των διαδίκων. Στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ο ομνύοντας αναφέρεται στα γεγονότα επίδοσης της ειδοποίησης τύπου «Ι» και στην παράγραφο 14 στα γεγονότα που αφορούν την επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ». Επισυνάπτει επίσης ως Τεκμήριο 9 τη σχετική εκτύπωση από την ιστοσελίδα των Κυπριακών Ταχυδρομείων αναφορικά με τα χρονολογικά στάδια και το ιστορικό μέσω του οποίο κατέληξε ως αζήτητη η σχετική επιστολή τύπου «Ι» προς την εφεσείουσα και ως Τεκμήριο 14 αντίστοιχη εκτύπωση που δεικνύει επίσης τα χρονολογικά στάδια και το ιστορικό μέσω του οποίο κατέληξε ως αζήτητη η επιστολή τύπου «ΙΑ». Παράλληλα καταθέτει ως Τεκμήρια 10 και 15 τις ένορκες δηλώσεις επίδοσης αντίστοιχα.
Τα όσα καταγράφονται στα εν λόγω τεκμήρια ουδόλως αμφισβητήθηκαν μεταξύ των διαδίκων.
Από τα πιο πάνω προκύπτει και προκύπτει ότι στις 24.7.2025 δόθηκε η ειδοποίηση τύπου «Ι» προς επίδοση με ταχυδρομείο. Στις 28.8.2025 επεστράφη πίσω ως αζήτητη. Παρά ταύτα, η εφεσίβλητη επέδωσαν με ιδιώτη επιδότη προς την αιτήτρια την εν λόγω επιστολή στις 19.8.2025. Περαιτέρω προκύπτει ότι η ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» δόθηκε προς επίδοση δια συστημένου ταχυδρομείου στις 18.5.2026. Η εν λόγω επιστολή έφθασε στο υποκατάστημα Αυγόρου στις 22.5.2026 και επιστράφηκε πίσω στις 19.6.2026. Παρά ταύτα η εν λόγω επιστολή επιδόθηκε με ιδιώτη επιδότη στις 22.5.26
Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι η επίδοση των ειδοποιήσεων «Ι» και «ΙΑ» επιτεύχθηκε με ιδιώτη επιδότη πριν οι επιστολές επιστραφούν ως αζήτητες και πριν διαφανέι ότι η επίδοση με ταχυδρομείο ήταν ανέφιτκη. Ιδιαίτερα ως προς την επιστολή τύπου «ΙΑ» φαίνεται ότι αυτή επιδόθηκε με ιδιωτική επίδοση την ημέρα που έφθασε στο χωρίο όπου διέμενε η εφεσείουσα και μόλις 4 μέρες μετά που δρομολογήθηκε η όλη διαδικασία. Είναι προφανές λοιπόν ότι είναι λογικά και πραγματικά αδύνατο να διαπιστωθεί η αδυναμία επίδοσης κάποιας επιστολής ακριβώς την ημερομηνία που αυτή έφθασε στο υποκατάστημα της διεύθυνσης διαμονής της εφεσείουσας και μόλις 4 μέρες μετά που αυτή παραδόθηκε στο ταχυδρομείο προς αποστολή Επομένως ιδίως για την ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατο να κρινόταν αδύνατη η επίδοση.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι το κατά πόσο οι πιο πάνω επιδόσεις είναι νομότυπες.
Σαφώς δεν διαλανθάνει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Παντέλα (ανωτέρω) δεν έχουν συγκεκριμενοποιηθεί τα στοιχεία εκείνα που δυνατό να δεικνύουν το ανέφικτο της επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο.
Όμως, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου κρίσιμος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον χρόνο που επιτεύχθηκε η ιδιωτική επίδοση. Άλλωστε, υφίσταται η γενική αρχή το ισχύον δίκαιο προσδιορίζεται κατά τον χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος. (Βλ. Δημητρίου Ανδρέας, άλλως Ανδρέας Δημητρίου Στυλιανού ν. Αικατερίνης Δημητρίου (2012) 1 ΑΑΔ 834). Κατ’ αναλογία της γενικοτερής αυτής αρχής μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι κρίσιμος για το δίκαιο είναι ο χρόνος λήψης ενός διαβήματος ή ενέργειας. Επομένως, κατ’ αναλογία και πάλι της πιο πάνω αρχής το εάν είναι εφικτή ή όχι η επίδοση με συστημένο ταχυδρομείο πρέπει να κρίνεται με αναφορά στον χρόνο που επιχειρήθηκε η ιδιωτική επίδοση. Ο χρόνο λήψης του διαβήματος είναι ο κρίσιμος χρόνος στον οποίο θα πρέπει να υφίσταται μαρτυρία ως προς το ανέφικτο της επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο.
Εν πάση περιπτώσει και η πιο πάνω αρχή να μην εφαρμόζεται δεν θα διαφοροποιείτο η σχετική κρίση του Δικαστηρίου.
Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τη νομολογία, η επίδοση δια συστημένης επιστολής έχει επιτακτική προτεραιότητα. Ο νομοθέτης δεν εξάρτησε την δυνατότητα επίδοσης με την απλή ταχυδρόμηση, ώστε ανεξάρτητα από το εφικτό ή όχι της παράδοσής της να είναι επιτρεπτή η δρομολόγηση της διαδικασίας ιδιωτικής επίδοσης. Το γεγονός ότι μεταγενέστερα αποδείχθηκε ανέφικτη δεν μεταβάλλει τα πράγματα, αφού κρίσιμος χρόνος για την αξιολόγηση της νομιμότητας επίδοσης, είναι ο χρόνος που λήφθηκε το μετρό της ιδιωτικής επίδοσης. Διαφορετικά θα μπορούσε κάποιος διάδικος να προέβαινε σε ταχυδρόμηση και χωρίς να αναμένει το αποτέλεσμα να προχωρεί με ιδιωτική επίδοση. Όμως, έτσι η ιδιωτική επίδοση λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα του εάν είναι εφικτή ή όχι η επίδοση με συστημένη επιστολή. Εάν γίνει δεκτό ότι εκκρεμούσης της επίδοσης με συστημένη επιστολή μπορεί να δρομολογηθεί ή να επιτευχθεί ιδιωτική επίδοση τότε καταστρατηγείται η ιεράρχηση του νομοθέτη. Άλλωστε, πώς θα ήταν δυνατόν να γίνεται σεβαστή η εκ του νόμου προτεραιότητα, όταν ταυτόχρονα ή χωρίς να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα της διαδικασίας που προηγείται, ακολουθείται ή δρομολογείται ο εναλλακτικός τρόπος.
Κατά την κρίση του παρόντος δικαστηρίου, αντίθετη προσέγγιση θα καθιστούσε την ιεράρχηση του νομοθέτη γράμμα κενό, αφού θα αρκούσε απλώς η ταχυδρόμηση της επιστολής και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος θα υπήρχε η δυνατότητα επίδοσης. Έτσι, όμως, θα καταστρατηγείτο η βούληση του νομοθέτη και η επιτακτική ιεράρχηση στην οποία προέβη.
Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις της παρούσας, προκύπτει ότι ναι μεν η καθ’ ης η αίτηση επιχείρησε πρώτα να επιδώσει με συστημένη επιστολή, όμως προτού η επίδοση αυτή καταστεί ανέφικτη ή προτού να προκύψει ότι είναι ανέφικτη προχώρησε με επίδοση με ιδιώτη επιδότη παραγνωρίζοντας τις επιτακτικές πρόνοιες της νομοθεσίας. Συνακόλουθα, η επίδοση των ειδοποιήσεων τύπου «Ι» και «ΙΑ» η οποία επιτεύχθηκε με ιδιωτική επίδοση δεν είναι νομότυπη.
Η αποτυχία νομότυπης επίδοσης της ειδοποίησης τύπου «Ι», οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν ξεκίνησε να τρέχει η προθεσμία των 45 ημερών προς συμμόρφωση πριν την προώθησης της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ». Συνεπώς, ο λόγος έφεση που συναρτάται με το ότι η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή επιτυγχάνει.
Ακόμα όμως και να κριθεί εσφαλμένη η κατάληξη μου στα πιο πάνω κρίνω ότι εν πάση περιπτώσει η επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» δεν ήταν νομότυπη. Ειδικότερα, στην περίπτωση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» η ιδιωτική επίδοση επιτεύχθηκε την ημέρα που η επιστολή με συστημένο έφθασε στο υποκατάστημα που σχετίζεται με την διεύθυνση διαμονής της εφεσείουσας και 4 μόλις μέρες μετά που δρομολογήθηκε η όλη διαδικασία. Έτσι, λοιπόν, στην περίπτωση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» είναι προφανές ότι ήταν λογικά και νομικά αδύνατο να προκύψει συμπέρασμα περί αδυναμίας επίδοσης την ίδια ημερομηνία που η επιστολή μόλις είχε φθάσει στο υποκατάστημα που σχετίζεται με τη διεύθυνση διαμονής της εφεσείουσας.
Συνακόλουθα, κρίνω ότι η ειδοποίηση τύπου ΙΑ δεν έχει επιδοθεί δεόντως.
Στη βάση του πιο πάνω συμπεράσματος η αίτηση έφεση επιτυγχάνει. Η πιο πάνω κατάληξη αποβαίνει καταλυτική για την παρούσα διαδικασία, αφού καθιστά την επιτυχία της αίτησης αναπόφευκτη.
Με δεδομένο πλέον το πιο πάνω συμπέρασμα προχωρώ να εξετάσω την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της αιτήτριας περί υποβολής προδικαστική παραπομπής στο ΔΕΕ.
Ως προς τα κριτήρια για την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ, σχετική είναι η πρόσφατη απόφαση Παπατρύφωνος v. Κυπριακή Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, Πολιτική Έφεση Ε73/2024, ημερομηνίας 27.1.2025, με παραπομπή στην απόφαση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd και Άλλων (2015) 1 ΑΑΔ 513, συνοψψίστηκαν τα σχετικά κριτήρια ως ακολούθως:
«1. Τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης να μην τελούν υπό αμφισβήτηση.
2. Το νομικό σημείο που εγείρεται να είναι καθοριστικό για την τελεσίδικη επίλυση της επίδικης διαφοράς.
3. Να μην υπάρχει κοινοτική αυθεντία επί του νομικού σημείου ή παραπλήσια του.
4. Το εγερθέν σημείο και αυτή η ίδια η υπόθεση να προβάλλονται και τα δύο καλόπιστα και χωρίς υστερόβουλο κίνητρο.»
Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση του Α.Σ.Δ. στην υπόθεση Αναφορικά με την ένσταση που υποβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 10(5)(ζ) του Νόμου ως τροποποιήθηκε, από τη Ντόρια Βαρωσίωτου, Ένσταση 2/2025, ημερομηνίας 13.10.2025.
Στην υπό κρίση υπόθεση ενόψει της κατάληξης του Δικαστηρίου ότι η επίδικες ειδοποιήσεις τύπου «Ι» «ΙΑ» δεν επιδόθηκαν δεόντως το ζήτημα της υποβολής ερωτήματος προς το ΔΕΕ δεν είναι καθοριστικό για την τελεσίδικη επίλυση της διαφοράς.
Κατάληξη
Ενόψει όλων των ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση επιτυγχάνει εκδίδεται διάταγμα ως το Α της αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας – εφεσείουσας και εναντίον της εφεσίβλητής – καθ’ ης η η αίτηση ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.)……………….……….…….
Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο