ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Κλίμακα Εξόδων: 2.000 – 10.000 Αίτηση / Έφεση 80/21
ΕΛΕΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, εξ Αγίων Βαβατσινιάς
Εφεσείουσα- Αιτήτρια
και
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Εφεσίβλητος- Καθ’ού η Αίτηση
Ημερομηνία: 20/11/2025
Για την Εφεσείουσα: κ. Ν. Δαμιανού για Νίκος Δαμιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ
Για τον Εφεσίβλητο: κα Θ. Χατζηζαχαρία για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
Απόφαση
- Η Αίτηση:
Η Εφεσείουσα/Αιτήτρια υπέβαλε, στις 09/01/2006, αίτηση στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας, η οποία αφορούσε, ως ισχυρίζεται, τη διόρθωση λανθασμένης χωρομετρίας σχετικά με δημόσιο δρόμο που φαινόταν στα σχέδια να περνούσε μέσα από το ακίνητο της με αριθμό τεμαχίου 786. Η Αιτήτρια επιθυμούσε όπως η αίτηση της εξεταστεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 61 του Κεφ. 224. Εν ολίγοις, επιθυμούσε όπως ο Διευθυντής προέβαινε στη δέουσα έρευνα και αφού διαπίστωνε τη λανθασμένη εγγραφή του εν λόγω δρόμου στο τεμάχιο της, να τον διέγραφε και συνεπώς να της παραχωρούσε την έκταση που καταλάμβανε ο επίδικος δρόμος.
Ο Διευθυντής αντιλήφθηκε διαφορετικά το αίτημα της Εφεσείουσας. Θεώρησε ότι το αίτημα της ήταν για παραχώρηση ιδιοκτησίας της Δημοκρατίας σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Κεφ. 224 και του άρθρου 13 και 21 της ΚΔΠ 173/1989, Οι Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας της Δημοκρατίας (Διάθεση) Κανονισμοί 1989, E.E. Παρ.ΙΙΙ(1), Αρ. 2428, Σελ. 541, 21/7/1989. Ακολούθησε, θετική εισήγηση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου προς το Υπουργικό Συμβούλιο, για την κατάργηση του εν λόγω επίδικου δρόμου και παραχώρησης του στην Εφεσείουσα, με πληρωμή από την τελευταία του ποσού των €4,550, που αποτελούσε, κατά τη θέση του, την αγοραία αξία του. Το Υπουργικό Συμβούλιο, εγκρίνοντας τις σχετικές εισηγήσεις του Διευθυντή και της Υπουργικής Επιτροπής, αποφάσισε, 15 έτη μετά την αίτηση της Εφεσείουσας, όπως της παραχωρήσει τον εν λόγω δρόμο έναντι της αγοραίας αξίας του, δηλαδή έναντι του ποσού των €4,550.
Η Εφεσείουσα διαμαρτύρεται, καθότι το αίτημα της ήταν για διαγραφή του δρόμου λόγω λανθασμένης χωρομετρίας και όχι για παραχώρηση του δρόμου στην αγοραία του αξία. Ενόψει τούτου η Εφεσείουσα καταχώρησε την παρούσα αίτηση προσβάλλοντας στη βάση του άρθρου 80 του Κεφ. 224, την επιστολή ημερομηνίας 18/11/2021, με την οποία κοινοποιείται στην Εφεσείουσα η πιο πάνω απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Με την παρούσα αίτηση/έφεση η Εφεσείουσα αξιώνει τα ακόλουθα:
Α. Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερομηνίας 18/11/2021, μέσω της οποίας πληροφορεί την Αιτήτρια ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε στις 08/10/21 την κατάργηση και παραχώρηση στην Εφεσείουσα του επίδικου δημόσιου δρόμου που βρίσκεται εντός των τεμαχίων γης της Εφεσείουσας, στην Κοινότητα Αγίων Βαβατσινιάς, υπό την προϋπόθεση ότι η Εφεσείουσα θα κατέβαλλε εντός 60 ημερών το ποσό των €4,550, ως αγοραία αξία του τιμήματος του πλέον €89,18 ως δικαιώματα του Κτηματολογίου.
Β. Δήλωση και διάταγμα του Δικαστηρίου ότι επί του ακινήτου της Εφεσείουσας ουδέποτε υπήρξε ή/και διανοίχθηκε επί του εδάφους του, ούτε υπάρχει σήμερα, δημόσιος δρόμος και ότι ο φαινόμενος επί των κτηματολογικών σχεδίων ως δημόσιος δρόμος επί του εν λόγω ακινήτου της Εφεσείουσας είναι αποτέλεσμα λανθασμένης χωρομετρίας.
Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται ο Διευθυντής όπως διορθώσει ή τροποποιήσει τα κτηματολογικά σχέδια ή/και κτηματικά μητρώα ή/και το λάθος δια της διαγραφής ή/και απάλειψης του τμήματος του δημόσιου δρόμου επί του ακινήτου της Εφεσείουσας.
Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται ο Διευθυντής όπως εγγράψει επ’ονόματι της Εφεσείουσας το επίδικο τμήμα του επίδικου δημόσιου δρόμου που περνά από το ακίνητο της Εφεσείουσας.
Ε. Διαζευκτικά και άνευ βλάβης των ανωτέρω δήλωση και/ή διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι το καθορισθέν ποσό των €4,550.00 ως αγοραία αξία του επίδικου δρόμου είναι υπερβολικό και μη ανταποκρινόμενο στην πραγματικότητα.
Η παρούσα αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στο άρθρο 80 του Κεφ. 224 και στρέφεται εναντίον της απόφασης που περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 18/11/2021, η οποία και επισυνάπτεται στην αίτηση.
- Η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση:
H Αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Α. Πλουτάρχου, υιού και γενικού πληρεξουσίου της Εφεσείουσας, σύμφωνα με το γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 17/08/21 το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1. Ο μάρτυρας αναφέρει ότι η Εφεσείουσα είναι η ιδιοκτήτρια του τεμαχίου γης με αριθμό εγγραφής 6155, αριθμός τεμαχίου 786 στο χωριό Αγίοι Βαβατσινιάς της Επαρχίας Λάρνακας και κατέθεσε τον σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας ως τεκμήριο 2. Στο επίσημο κτηματικό σχέδιο του εν λόγω ακινήτου φαίνεται εγγεγραμμένος ο επίδικος δημόσιος δρόμος. Η θέση της Εφεσείουσας είναι ότι η εγγραφή του επιδίκου δρόμου στο ακίνητο της, είναι αποτέλεσμα λανθασμένης χωρομετρίας. Ενδεικτικό της θέσης της όπως αναφέρει είναι και το γεγονός ότι ο εν λόγω δρόμος δεν έχει ούτε αφετηρία, ούτε προορισμό, αφού ξεκινά από το ακίνητο της και τερματίζει στο διπλανό ακίνητο. Συνεπώς, η Εφεσείουσα ετοίμασε και έστειλε επιστολή/αίτηση ημερομηνίας 09/01/2006 προς το Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας, ζητώντας την διαγραφή του εν λόγω δρόμου και παραχώρηση στην ίδια της έκτασης που καταλαμβάνει. Η εν λόγω επιστολή, η οποία έλαβε αριθμό κτηματολογικού φακέλου ΑΔΧ 9/2006, κατατέθηκε ως τεκμήριο 6. Ακολούθως, δώδεκα χρόνια μετά, η Εφεσείουσα έλαβε επιστολή από το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 9, με την οποία της πρότειναν όπως γίνει ανταλλαγή του μέρους του επίδικου δρόμου που περνά από το ακίνητο της, με μέρος ενός παραπλήσιου ακινήτου της. Η Εφεσείουσα απέρριψε την εν λόγω πρόταση με επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 16/04/2018, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 10. Ο ομνύοντας τονίζει την αδιαφορία του Διευθυντή, ο οποίος για δεκαέξι χρόνια παρέλειπε να απαντήσει στην αίτηση της Εφεσείουσας, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις τους. Επί του προκειμένου κατέθεσε τις επιστολές ημερομηνίας 07/12/2018 και 02/07/2020 ως τεκμήρια 11 και 12 αντίστοιχα. Εξαιτίας μάλιστα της συνεχιζόμενης αδιαφορίας αναγκάστηκε με επιστολή του ημερομηνίας 18/12/2020, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 13, να απευθυνθεί στον πολιτικό προϊστάμενο του Τμήματος Κτηματολογίου, προκειμένου να καταγγείλει τη καθυστέρηση αυτή. Τελικά η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 7, εκδόθηκε και κοινοποιήθηκε στην Εφεσείουσα στις 25/11/21, με επιστολή του Καθ’ ού η Αίτηση ημερομηνίας 18/11/21. Σύμφωνα με την προσβαλλόμενη απόφαση εγκρίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο η κατάργηση και παραχώρηση του επίδικου δημόσιου δρόμου προς την Εφεσείουσα, με προϋπόθεση την καταβολή από την Εφεσείουσα του ποσού των €4,550, που αντιστοιχεί στην αγοραία αξία του. O ομνύοντας ισχυρίζεται ότι ουδέποτε στο συγκεκριμένο τεμάχιο δεν υπήρξε επί του εδάφους δημόσιος δρόμος. Όπως αναφέρει ο συγκεκριμένος δημόσιος δρόμος οφείλεται σε λανθασμένη χωρομετρία. Η ορθή θέση του δημόσιου δρόμου περνούσε πάντοτε από αλλού και συγκεκριμένα από το παραπλήσιο ακίνητο της Εφεσείουσας, με αριθμό εγγραφής 6158 και για το οποίο ο ομνύοντας κατέθεσε τον τίτλο ιδιοκτησίας της Εφεσείουσας ως τεκμήριο 3. Όπως μάλιστα αναφέρει απαλλοτριώθηκε έκταση 407 τ.μ από το εν λόγω ακίνητο της Εφεσείουσας προκειμένου να ασφαλτοστρωθεί ο δημόσιος δρόμος και σήμερα αυτός αποτελεί το δρόμο που ενώνει τα χωριά Βαβατσινιά και Αγίους Βαβατσινιάς. Επί του προκειμένου κατέθεσε ως τεκμήριο 8 σχετική ειδοποίηση ημερομηνίας 21/07/2003 του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου για καταβολή αποζημίωσης προκειμένου να συντελεστεί η απαλλοτρίωση. Μετά τη ρηθείσα απαλλοτρίωση το ακίνητο της Εφεσείουσας με αριθμό εγγραφής 6158 διαιρέθηκε σε δύο νέα τεμάχια με αριθμούς εγγραφής 6594 (τεμάχιο 1159) και 6595 (τεμάχιο 1160). Ο ομνύοντας καταθέτει τους σχετικούς τίτλους ιδιοκτησίας των δύο αυτών νέων τεμαχίων ως τεκμήρια 4 και 5 αντίστοιχα. Εν κατακλείδι ο ομνύοντας θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι νόμιμη και πρέπει να ακυρωθεί για τους λόγους που αναφέρονται στην Έφεση.
- Η Ένσταση:
Η πλευρά του Εφεσίβλητου/ Καθ’ού η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης, προβάλλοντας ως προδικαστική ένσταση, μεταξύ άλλων, το ότι δεν προσβάλλεται απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, αλλά του Υπουργικού Συμβουλίου, συνεπώς δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 80 του Κεφ. 224. Απορρίπτει επίσης τους λόγους Έφεσης εγείροντας 13 λόγους ένστασης με τους οποίους επιμένει στην ορθότητα της απόφασης και της διαδικασίας που ακολουθήθηκε.
- Η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση:
Η Ένσταση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Μ. Νικίτα, η οποία εργάζεται ο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας. Η κα Νικίτα αναφέρει τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, ως προκύπτουν από το διοικητικό φάκελο που έχει στην κατοχή της. Αναφέρθηκε στην επιστολή της Εφεσείουσας ημερομηνίας 09/01/2006 με την οποία ζητήθηκε η κατάργηση του επίδικου δρόμου από το ακίνητο της και στο άνοιγμα του σχετικού φακέλου ΑΔΧ 9/2006 με την καταβολή των δικαιωμάτων από μέρους της που καθορίζονται στο Νόμο. Ακολούθησε επιτόπια έρευνα στις 02/10/2010, κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι ο επίδικος δρόμος σταμάτησε να χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια, ενώ δεντροφυτεύτηκε περί το έτος 2005. Επίσης με επιστολή ημερομηνίας 04/01/2011 ζητήθηκαν οι απόψεις του Επαρχιακού Λειτουργού του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως αναφορικά με το αίτημα της Αιτήτριας για παραχώρηση σε αυτή του δημόσιου δρόμου. Οι απόψεις τόσο του Επαρχιακού Λειτουργού του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως όσο και του Επάρχου, ήταν θετικές για ανταλλαγή του επίδικου δημόσιου δρόμου, με αντίστοιχης αξίας εμβαδόν από το παραπλήσιο τεμάχιο της Εφεσείουσας με αριθμό 1159. Στάλθηκε μάλιστα και σχετική επιστολή ημερομηνίας 23/03/2018, με την συγκεκριμένη πρόταση προς την Εφεσείουσα, την οποία όμως η Εφεσείουσα απέρριψε μέσω του δικηγόρου της με επιστολή ημερομηνίας 16/04/2018. Στη συνέχεια το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας εξέτασε τους ισχυρισμούς της Εφεσείουσας αναφορικά με το ότι η εγγραφή του επίδικου δρόμου στο τεμάχιο της οφείλεται σε λανθασμένη χωρομετρία. Όπως αναφέρει η ομνύουσα, διαπιστώθηκε ότι τα τεμάχια της Εφεσείουσας με αριθμούς 786 και 1159 προέκυψαν μετά από το διαχωρισμό του τεμαχίου 432 με τον φάκελο διαίρεσης DS 2175/1950. Φαίνεται ότι στο πλαίσιο του εν λόγω διαχωρισμού ενεγράφη ο συγκεκριμένος επίδικος δρόμος ως “carriage road”, ο οποίος μάλιστα αναφέρεται ως σύνορο των δύο τεμαχίων που προέκυψαν από τον διαχωρισμό. Αναφέρει επίσης ότι, παρά την εγγραφή του εν λόγω δρόμου, δεν φαίνεται να έγινε κάποια αφαίρεση σε εμβαδόν από τα δύο τεμάχια. Ωστόσο μετά από έρευνα στα φορολογικά μητρώα του κτηματολογικού γραφείου, έχει γίνει κάποια διαγραφή στην αξία των τεμαχίων, η οποία μπορεί να αντιστοιχηθεί στην αξία του δρόμου. Συνεπώς, είναι η θέση της ομνύουσας ότι δεν ισχύουν οι αιτιάσεις της Εφεσείουσας περί λανθασμένης χωρομετρίας. Ακολούθως, ετοιμάστηκε αιτιολογημένη έκθεση από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας για κατάργηση του εν λόγω δρόμου, ως ήταν, κατά τη θέση της, το αρχικό αίτημα της Εφεσείουσας. Η εν λόγω έκθεση υποβλήθηκε στην Υπουργική Επιτροπή για μελέτη και λήψη απόφασης. Το Υπουργικό Συμβούλιο σε συνεδρία του ημερομηνίας 08/10/21 ενέκρινε την κατάργηση του επίδικου δρόμου, με ταυτόχρονη πληρωμή από την Εφεσείουσα του ποσού των €4,550, που αποτελεί την αγοραία αξία του. Η πιο πάνω απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου κοινοποιήθηκε στην Εφεσείουσα στις 18/11/21.
Η Ένορκη Δήλωση της κας Νικήτα υποστηρίζεται από τα ακόλουθα τεκμήρια:
Τεκμήριο Α1 - Α4: Η αίτηση της Εφεσείουσας ημερομηνίας 09/01/2006 με τα επισυναπτόμενα παραρτήματα της.
Τεκμήριο Β1 - Β4: Δέσμη εγγράφων με το σχέδιο στο οποίο αποτυπώνεται ο υπό κατάργηση δρόμος εντός του τεμαχίου της Εφεσείουσας, Πιστοποιητικό Κοινοτικού Συμβουλίου Αγ. Βαβατσινιάς ημερομηνίας 20/10/10 αναφορικά με τις θέσεις του για την παραχώρηση του επίδικου δρόμου, Έκθεση διαχειριστή Κρατικών Γαιών μετά από επιτόπια εξέταση.
Τεκμήριο Γ: Επιστολή ημερομηνίας 04/01/2011 από Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας προς Έπαρχο Λάρνακας και Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.
Τεκμήριο Δ.1 - Δ.3: Απαντητική επιστολή ημερομηνίας 02/04/2012 από Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως προς Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας
Τεκμήριο Ε: Απαντητική επιστολή ημερομηνίας 22/10/2012 από Έπαρχο Λάρνακας προς Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας
Τεκμήριο Ζ1- Ζ2: Επιστολή ημερομηνίας 23/03/2018 από Αν. Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας προς την Εφεσείουσα με την πρόταση για ανταλλαγή του επίδικου δρόμου με άλλο μέρος της ιδιοκτησίας της.
Τεκμήριο Η: Επιστολή ημερομηνίας 16/04/2018 από τον δικηγόρο της Εφεσείουσας με την οποία απορρίπτεται η πρόταση για ανταλλαγή.
Τεκμήριο Θ: Σημείωμα ημερομηνίας 25/11/2020 στο οποίο αναφέρονται τα συμπεράσματα εξέτασης των ισχυρισμών της Εφεσείουσας.
Τεκμήρια Ι1 - Ι6: Κτηματολογικά έγγραφα στα οποία βασίστηκε η εξέταση των ισχυρισμών της Εφεσείουσας.
Τεκμήρια Κ1 - Κ6: Αιτιολογημένη Έκθεση η οποία ετοιμάστηκε από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας και υποβλήθηκε στην Υπουργική Επιτροπή, με σκοπό την κατάργηση του δρόμου.
Τεκμήρια Λ1 - Λ9: Πρακτικά Υπουργικής Επιτροπής, προσχέδιο Πρακτικών Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 08/10/21 και επιστολές κοινοποίησης της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών και προς τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.
Τεκμήρια Μ1 – Μ3: Επιστολή ημερομηνίας 18/11/2021 με την οποία κοινοποιήθηκε στην Εφεσείουσα η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Τεκμήρια Ν1 – Ν9: Έκθεση εκτίμησης ακινήτου της Εφεσείουσας.
Η κα Νικίτα αντεξετάστηκε εκτενώς, κατόπιν έγκρισης σχετικού αιτήματος που υποβλήθηκε από πλευράς της Εφεσείουσας. Στο πλαίσιο της αντεξέτασης της, η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν έκανε η ίδια την επιτόπια εξέταση του ακινήτου της Εφεσείουσας. Η ίδια έλαβε το σχετικό διοικητικό φάκελο και τον μελέτησε το έτος 2020. Η μάρτυρας επίσης διευκρίνισε ότι υπάρχει ειδικό έντυπο για υποβολή αίτησης για διάθεση ακίνητης ιδιοκτησίας σύμφωνα με το άρθρο 21 της Κ.Δ.Π 173/89. Στην προκειμένη περίπτωση όντως το αίτημα της Εφεσείουσας δεν υποβλήθηκε στο συγκεκριμένο έντυπο αλλά σε απλή επιστολή ημερομηνίας 09/01/2006. Η μάρτυρας ανέφερε ότι σε διάφορες περιπτώσεις μπορεί το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο, κατ’ εξαίρεση, να δεχτεί αίτημα που υποβάλλεται σε επιστολή και αφού πληρωθούν τα νενομισμένα τέλη από τον Αιτητή, όπως έγινε στην παρούσα περίπτωση από την Εφεσείουσα. Η μάρτυρας αντεξετάστηκε επίσης ως προς το ζήτημα της παύσης της λειτουργίας του επίδικου δρόμου. Εν ολίγοις υποβλήθηκε στην μάρτυρα η θέση ότι ο εν λόγω δρόμος ουδέποτε υπήρξε, ενώ επίσης δεν έγινε και η δέουσα έρευνα για να εξεταστεί ο συγκεκριμένος ισχυρισμός της Εφεσείουσας που αποτελούσε το βασικό υπόβαθρο του αιτήματος της.
Κατά το στάδιο της αντεξέτασης της μάρτυρος κατατέθηκαν περαιτέρω τα ακόλουθα τεκμήρια:
Τεκμήριο αντεξέτασης 1: Φωτογραφία δορυφόρου αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ημερομηνίας 1963
Τεκμήριο αντεξέτασης 2: Φωτογραφία δορυφόρου αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ημερομηνίας 1993.
Τεκμήριο αντεξέτασης 3: Φωτογραφία δορυφόρου αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ημερομηνίας 2014
Τεκμήριο αντεξέτασης 4: Φωτογραφία δορυφόρου αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ημερομηνίας 2016
Τεκμήριο αντεξέτασης 5: Φωτογραφία δορυφόρου αναφορικά με το επίδικο ακίνητο ημερομηνίας 2019
Τεκμήριο αντεξέτασης 6: Σχέδιο από το φάκελο Α223/63 που αφορά γειτονικό ακίνητο από αυτό της Εφεσείουσας, στο οποίο όμως φαίνεται ο επίδικος δρόμος.
Τεκμήριο αντεξέτασης 7: Δείγμα εντύπου για διάθεση κρατικής γης.
- Νομική Πτυχή:
Αναφορικά με την δεύτερη και τρίτη προδικαστική ένσταση στην οποία εγείρεται το ζήτημα ότι με την παρούσα αίτηση δεν προσβάλλεται απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου ως απαιτείται σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224.
Το ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί κατά προτεραιότητα είναι το κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση είναι Εφέσιμη, σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224. Το ζήτημα αυτό άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κεραμοποιεία Παλαίκυθρου «Ο Γίγας» Λτδ ν. Χαλίλ Μουσταφά και Άλλων (2016) 1 ΑΑΔ 1590.
Το άρθρο 80 του Κεφ. 224 αναφέρει το εξής :
«Κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού δύναται, εντός τριάντα ημερών από την ημερομηνία κοινοποίησης σε αυτόν της διαταγής αυτής, ειδοποίησης ή απόφασης να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει επί αυτής τέτοιο διάταγμα ως ήθελε είναι δίκαιο αλλά, κανένα Δικαστήριο δεν επιλαμβάνεται οποιασδήποτε αγωγής ή διαδικασίας επί οποιουδήποτε ζητήματος σε σχέση με το οποίο ο Διευθυντής έχει εξουσία να ενεργεί δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, εκτός με έφεση όπως προνοείται στο άρθρο αυτό:
Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι λόγω απουσίας από τη Δημοκρατία, ασθένειας ή άλλης εύλογης αιτίας το παραπονούμενο πρόσωπο εμποδίζετο από του να υποβάλει έφεση εντός της περιόδου των τριάντα ημερών, να παρατείνει την προθεσμία εντός της οποίας δύναται να υποβληθεί έφεση υπό τέτοιους όρους όπως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο.»
Όπως καθίσταται ξεκάθαρο τόσο από το άρθρο 80 του Κεφ. 224 όσο και από την Νομολογία (βλέπε Λοΐζου Παρασκευού, συζύγου Θεοφίλου ν. Aνδρέα Xριστοδούλου Πολεμίτη (1998) 1 ΑΑΔ 1349), για να ενεργοποιηθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 80 του Κεφ. 224, πρέπει να έχει προηγηθεί απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία απόφαση να λήφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφ. 224. Επί του προκειμένου παραπέμπω στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ν. Μιχαλάκη Γεωργίου Σταύρου και Άλλων (2015) 1 ΑΑΔ 711, όπου αναφέρθηκε το εξής:
“Με το Άρθρο 80 του Κεφ. 224 και το Άρθρο 51 του Νόμου 9/65, δίδεται σε πρόσωπο που επηρεάζεται από απόφαση του Διευθυντή, το δικαίωμα να προσφύγει με έφεση στο Δικαστήριο, κατά οποιασδήποτε διαταγής ή απόφασης του Διευθυντή που εκδόθηκε δυνάμει των πιο πάνω Νόμων.”
Όπως προκύπτει ξεκάθαρα από την ενώπιον μου μαρτυρία, η αίτηση της Αιτήτριας ημερομηνίας 09/01/2006 προωθήθηκε από τον Καθ’ ού η Αίτηση ως αίτηση για παραχώρηση δημόσιας ιδιοκτησίας σύμφωνα με το άρθρο 18 του Κεφ. 224. Με αυτό το γεγονός συμφωνεί και η πλευρά της Εφεσείουσας (βλέπε σελίδα 18 αγόρευσης Αιτήτριας). Σε αυτό το στάδιο δεν προχωρώ να εξετάσω αν σωστά ή λανθασμένα ο Διευθυντής του Κτηματολογίου θεώρησε ότι η αίτηση της Εφεσείουσας αποτελούσε αίτηση για παραχώρηση δημόσιας ακίνητης ιδιοκτησίας σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 του Κεφ. 224. Το δεδομένο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η αίτηση της Αιτήτριας, καλώς ή κακώς, προωθήθηκε και εξετάστηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18 (1) του Κεφ. 224 το οποίο αναφέρει το εξής:
18.-(1) Το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται, υπό τέτοιους όρους, περιορισμούς, προϋποθέσεις και κριτήρια, τα οποία ήθελαν καθοριστεί με Κανονισμούς-
(α) Να παραχωρήσει, εκμισθώσει ανταλλάξει ή με άλλο τρόπο αποξενώσει οποιαδήποτε ιδιοκτησία της Δημοκρατίας ή ακίνητη ιδιοκτησία που περιήλθε στη Δημοκρατία δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, άλλην εκτός από δημόσιο δρόμο ή την παραλία·
(β) να ανταλλάξει ή αποξενώσει μέρος οποιουδήποτε δημόσιου δρόμου, αν ικανοποιηθεί ότι άλλος επαρκής δημόσιος δρόμος έχει παραχωρηθεί προς αντικατάσταση του ή ότι η ανταλλαγή ή η αποξένωση αυτή θα βελτιώσει το δημόσιο αυτό δρόμο ·
(γ) να εκμισθώσει μέρος παραλίας για σκοπούς λιμένων, μαρίνων, χώρων ελλιμενισμού και εξυπηρέτησης σκαφών αναψυχής, προβλήτων, αποβαθρών, προκυμαιών, ιχθυοτροφείων και για οποιοδήποτε άλλο σκοπό δημόσιας ωφέλειας.
Κατά την γνώμη μου είναι σαφές ότι η πιο πάνω Νομοθετική διάταξη που εφαρμόστηκε στην παρούσα περίπτωση, αναθέτει την αρμοδιότητα για παραχώρηση ακίνητης ιδιοκτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Υπουργικό Συμβούλιο και όχι στο Διευθυντή του Κτηματολογίου. Συνεπώς και η προσβαλλόμενη απόφαση με την παρούσα Έφεση, η οποία εκδόθηκε στην βάση του άρθρου 18 του Κεφ. 224, δεν μπορεί παρά να είναι απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και όχι του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Κατ’ επέκταση κρίνω ότι εκφεύγει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου η εξέταση της προσβαλλόμενης απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224.
Η θέση που προβάλλει η πλευρά της Εφεσείουσας ότι επειδή η απόφαση κοινοποιήθηκε σε επιστολή του Κτηματολογίου και υπογράφεται από Κτηματολογική Λειτουργό πρέπει αυτή να προέρχεται από τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το γεγονός ότι το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κοινοποιεί την απόφαση άλλης Αρχής και εν προκειμένω του Υπουργικού Συμβουλίου, σε δικό του επιστολόχαρτο, δεν μπορεί να μεταβάλει την πραγματικότητα ότι η απόφαση που περιλαμβάνεται στην επιστολή είναι απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Εξάλλου, από το ίδιο το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής, δεν μπορεί κανείς να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα, πέραν του ότι αυτή περιλαμβάνει απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και όχι του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Επί του προκειμένου κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τις πρώτες τρεις γραμμές της εν λόγω επιστολής αυτούσιες, οι οποίες θεωρώ μιλούν από μόνες τους:
“Κυρία,
Αναφέρομαι στην αίτηση σας με αριθμό φακέλου ΑΔΧ 9/2006 για κατάργηση και παραχώρηση μέρους δημοσίου δρόμου στην Κοινότητα Αγίοι Βαβατσινιάς και σας πληροφορώ ότι το Υπουργικό Συμβούλιο σε συνεδρία του που έγινε στις 08/10/2021 έλαβε την πιο κάτω απόφαση:...”
Στην παρούσα περίπτωση, θεωρώ ότι εφαρμόζονται κατ’ αναλογία τα νομολογηθέντα από το Ανώτατο Δικαστήριο στις αποφάσεις Basma Ali Ibrahim Houssein και άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλου (2013) 3 ΑΑΔ 619 και στην ΚΕΡΑΜΟΠΟΙΕΙΑ ΠΑΛΑΙΚΥΘΡΟΥ "Ο ΓΙΓΑΣ" ΛΤΔ ν. ΧΑΛΙΛ ΜΟΥΣΤΑΦΑ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 45/2010, 27/6/2016, ECLI:CY:AD:2016:A303. Στις συγκεκριμένες υποθέσεις κρίθηκε ότι η απόφαση του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών περιουσιών να μην αποδεχτεί την κατάθεση αγοραπωλητηρίου που αφορούσε Τουρκοκυπριακή περιουσία, παρά την κοινοποίηση της προς τους αποδέκτες της από τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, δεν αποτελούσε απόφαση του Διευθυντή αλλά του Κηδεμόνα. Συνεπώς, η εκεί προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορούσε να προσβληθεί με Έφεση σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224 αλλά με αίτηση ακύρωσης σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος. Παραπέμπω σε σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση ( Houssein ανωτέρω):
« Με την υπό αναφορά επιστολή ο Διευθυντής, ουσιαστικά, δεν κοινοποίησε στον ενδιαφερόμενο δική του απόφαση, αλλά απόφαση του Κηδεμόνα σύμφωνα με την οποία το αίτημά του δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί καθότι δεν πληρούνταν οι ειδικές κατάλληλες προϋποθέσεις που καθορίστηκαν με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερ. 15.9.04 και κατά συνέπεια η εν λόγω επιστολή κατέστησε την απόφαση του Κηδεμόνα υποκείμενη σε προσβολή με προσφυγή ως εκτελεστή διοικητική πράξη.
- Κατάληξη:
Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αποτελεί απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, συνεπώς το παρόν Δικαστήριο δεν έχει την αρμοδιότητα για να την εξετάσει σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224. Αναφορικά με τα έξοδα, αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ του Καθ’ού η Αίτηση και εναντίον της Εφεσείουσας.
(Υπ.) ......................................
Μ. Π. Μιχαήλ Ε.Δ
Πιστόν αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο