ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Koντοπούλου, Π.Ε.Δ.
Αγωγή αρ.: 2214/2016
Μεταξύ:
ASTROBANK PUBLIC COMPANY
Ενάγουσα
-και-
ΞΕΝΙΑ ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΟΥ
Εναγόμενη
-και-
ΑΝΤΩΝΗ ΦΑΛΑΓΓΑ
Τριτοδιάδικου
---------------
Ημερομηνία: 19 Δεκεμβρίου 2025
Εμφανίσεις:
Για εναγομένη-αιτήτρια: κ. Στ. Φυλακτού για Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.
Για ενάγουσα-καθ’ης η αίτηση: κ. Μ. Μενελάου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
-----------------
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Αίτηση ημερ. 23.9.2025)
Στις 19 Ιουνίου 2025 εκδόθηκε ‘ενδιάμεση απόφαση’ που αφορούσε αίτηση η οποία καταχωρήθηκε μετά την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης στην αγωγή. Η εν λόγω αίτηση αποσκοπούσε στην έκδοση διαταγμάτων ώστε να ακυρώνονται μεταβιβάσεις ως καταδολιευτικές πράξεις. Τo εν λόγω διάταγμα ακύρωσε μεταβιβάσεις που πραγματοποιήθηκαν με δωρεά σε συγγενικά της πρόσωπα. Στις 23.9.2025 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση με την οποία η καθ’ ης η αίτηση στα πλαίσια της αίτησης 3.4.2024 ζήτησε όπως εκδοθεί διάταγμα για την παράταση της καταχώρησης έφεσης εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 19.6.2025.
Η νομική βάση της αίτησης είναι οι διαταγές 35, 48, 57,63 και 64 των παλαιών θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας.
Η αίτηση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση που έχει συντάξει η αιτήτρια στην παρούσα. Ανέφερε ότι στα πλαίσια της αγωγής εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 10.3.2023 για το ποσό των €2,474,158 πλέον τόκο εναντίον της. Η εν λόγω απόφαση τύγχανε αναστολής μέχρι την 30.6.2023. Στις 28.3.2023 εκδόθηκε απόφαση εναντίον του τριτοδιάδικου στην αγωγή για το ποσό των €2,474,158 πλέον τόκο για αποζημίωση της αιτήτριας ως συνέπεια της έκδοσης της εκ συμφώνου απόφασης εναντίον της που διαττάτεται να πληρώσει. Για να διασφαλίσει την εκτέλεση της απόφασης κατά του τριτοδιάδικου η αιτήτρια προκαταβολικά της δικής της πληρωμής της εκ συμφώνου απόφασης είχε προβεί σε έρευνα κινητής ιδιοκτησίας. Μετά από αίτηση στην Εισαγγελία Αθηνών εκδόθηκε εισαγγελική παραγγελία σε ότι αφορούσε τον τριτοδιάδικο. Μέσω του δικηγόρου της έχει λάβει δηλωμένα περιουσιακά του στοιχεία. Με τα δεδομένα που έχουν αποκαλυφθεί έχει κερδίσει με προσωρινή αίτηση ασφαλιστικά μέτρα.
Κατά το έτος 2010 έκανε αίτημα για χρηματοδότηση αγοράς ακινήτου στο νησί Άνδρου. Η αξία του ακινήτου σύμφωνα με εκτίμηση της τράπεζας υπερβαίνει τα 2 εκατομμύρια και έτσι η τράπεζα της χορήγησε δάνειο €1,800,000. Στα πλαίσια διευθέτησης της ρύθμισης της όλης κατάστασης και κατόπιν προσπαθειών της για πώληση του υποθηκευμένου ακινήτου ενεργούσε πάντοτε καλή τι πίστη και ενημέρωνε την τράπεζα. Το καλοκαίρι 2024 ενημέρωσε την τράπεζα για αγοραστή και προχώρησε με την ετοιμασία της πράξης πώλησης. Το εν λόγω ακίνητο δεν είχε πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο και ήταν περίκλειστο. Έπρεπε να γίνει έρευνα για τα συνορεύοντα ακίνητα για να ολοκληρωθεί η πράξη. Έπρεπε να γίνει τακτοποίηση του τοπογραφικού για το ελληνικό τεχνικό επιμελητήριο. Η ενάγουσα τράπεζα ήταν ενήμερη για όλες τις πράξεις και παρόλο ότι ο ιδιοκτήτης γειτνιάζοντος ακινήτου ήταν μικρομέτοχος στην τράπεζα οι καθ’ ων η αίτηση απαξίωσαν τις προσπάθειες της για να επιταχυνθεί η επίλυση του προβλήματος και προέβαιναν σε σωρεία δικαστικών μέτρων για εκτέλεση της απόφασης.
Από τα πιο πάνω περιγραφόμενα μέτρα εκτέλεσης, πηγάζει η πρόθεση της ενάγουσας τράπεζας να την καταστρέψει οικονομικά και παράλληλα να την εκθέσει στους πελάτες της. Την ίδια ώρα, προχώρησε σε εκποίηση του ακινήτου για το οποίο συνήφθη το δάνειο τον Ιούλιο τον 2010, το οποίο βρίσκεται στο νησί Άνδρος και για το οποίο είχε δανειστεί από την ενάγουσα τράπεζα για αγορά του ποσού του δανείου σε Ελβετικά φράγκα 2.431.440,00. H τράπεζα στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης αδιαφορώντας και ενεργώντας κατά παράβαση των θέσμιων καθηκόντων της και χωρίς διαφάνεια έθεσε το ακίνητο προς πώληση για το εξευτελιστικό ποσό των €55.000,00.
Η τράπεζα προχώρησε σε εκποίηση του ακίνητου για το οποίο είχε συναφθεί το δάνειο το 2010 που βρίσκεται στην Άνδρο και που δανείστηκε από την τράπεζα Ελβετικά φράγκα 2,431,440. Η κατάφωρη εκμετάλλευση του δανείου εκ μέρους της τράπεζας παραβιάζει τις αρχές της σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως αυτά απορρέουν από την οδηγία 93/13. Προχώρησαν σε βάρος της την αίτηση για ακύρωση μεταβίβασης διαφόρων ακινήτων που είχε μεταβιβάσει στους γονείς της και αδελφότεκνη της το 2013 χρόνο κατά το οποίο η συμφωνία δανείου ήταν σε ισχύ που τερματίσθηκε το 2015.
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής εκδόθηκε η απόφαση τον Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 19/06/2025 στην Αίτηση ημερομηνίας 03/04/2025 καταχωρηθείσα από την ενάγουσα έναντι της ως επίσης και έναντι της Ανδρέα - Κορνελία Σεφέρη, τον Χριστόδουλου Φωτίου και της Ανδριανής Φωτίου, βάση της οποίας το Δικαστήριο διέταξε όπως η αποξένωση ή/και μεταβίβαση καθώς και η συνακόλουθη εγγραφή, η οποία πραγματοποιήθηκε δια δωρεάς προς την αδελφότεκνη της των ακινήτων με αριθμό εγγραφής:
i. 4/[ ], Διαμέρισμα Φ/ΣΧ 21 /460403, Τμ. 4, Τεμ. [ ] στον Άγιο Ανδρέα της Επαρχίας Λευκωσίας, και
ii. 4/[ ], Διαμέρισμα Φ/ΣΧ 21 /460403, Τμ. 4, Τεμ. [ ] στον Άγιο Ανδρέα της Επαρχίας Λευκωσίας,
ακυρωθούν ως δόλιες και επανεγγραφούν στο όνομα της.
Εξαιτίας ψυχικής πίεσης δεν κατάφερε έγκαιρα μαζί με δικηγόρους της να μελετήσει την δικαστική απόφαση ημερομηνίας 19.6.2025. Παίρνει φαρμακευτική αγωγή εξαιτίας της ψυχικής της κατάστασης. Είναι θέση της ότι η αίτηση έχει πρωτογενή χαρακτήρα και ως εκ τούτου ο χρόνος καταχώρησης έφεσης θα πρέπει να ήταν 42 ημέρες που λήγει η προθεσμία την 31.7.2025.
Η καθ’ ης η αίτηση τράπεζα έχει καταχωρήσει ένσταση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης ως ακολούθως:
“1. Η αίτηση καταχωρίστηκε με υπερβολική ή/και αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή/και μετά που παρήλθε η προθεσμία καταχώρησης Έφεσης.
· Τυχόν επιτυχία της αίτησης θα καταστρατηγήσει την παγιωμένη νομική κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά την άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας άσκησης έφεσης και την επελθούσα τελεσιδικία της απόφασης·σε κάθε περίπτωση θα διασαλεύσει την ασφάλεια δικαίου, θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου που προϋποθέτει την τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών.
· H καθ' ης η αίτηση θεώρησε με βεβαιότητα ως τελεσίδικη τη δικαστική απόφαση ημερ. 19.6.2025 προβαίνοντας στις απαραίτητες ενέργειες με το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο για επανεγγραφή των ακινήτων στην αιτήτρια.
· Οι προθεσμίες ή/και οι χρόνοι που ορίζονται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο και διασφαλίζουν την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Το σεβαστό Δικαστήριο διαθέτει μεν διακριτική ευχέρεια να παρατείνει τον χρόνο καταχώρισης έφεσης, πλην όμως μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. H παρούσα υπόθεση δεν συνιστά εξαιρετική περίπτωση και δεν δικαιολογεί παρέμβαση του Δικαστηρίου.
2. H παρούσα αίτηση είναι ανεπίτρεπτη ή/και αντίθετη με τον πρωταρχικό σκοπό, τον οποίο το σεβαστό Δικαστήριο μπορεί και πρέπει να εφαρμόσει στην παρούσα αίτηση.
3. H αίτηση δεν εξυπηρετεί την απονομή της δικαιοσύνης και, σε κάθε περίπτωση, δεν συντρέχουν ούτε πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις που τάσσουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η νομολογία, ώστε να δικαιολογείται ή/και να καθίσταται πρόσφορη ή/και εύλογη ή/και δίκαια η επιτυχία της αίτησης.
4. H αιτήτρια παρέλειψε να προβάλει την αναγκαία μαρτυρία ή/και στοιχεία ή/και νόμιμο ή/και ουσιαστικό λόγο που καταδεικνύουν ότι η αιτούμενη παράταση χρόνου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εχέγγυο του οποίου καθίσταται η τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών για τη λήψη των δικονομικών μέτρων.
5. Προσβάλλει την άσκηση των νόμιμων δικαιωμάτων της καθ' ης η αίτηση όπως αυτά προκύπτουν από την εκ συμφώνου Απόφαση ημερ. 10.3.2025 ή/και στοχεύει αποκλειστικά στην παρακώληση της εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 10.3.2025 ή/και αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή/και σκοπός της είναι η όσον το δυνατόν μεγαλύτερη παρέλκυση ή/και καθυστέρηση της περαιτέρω προώθησης της διαδικασίας εκτέλεσης των Αποφάσεων ημερ. 10.3.2025 και ημερ. 19.6.2025.
6. Η καταχώρηση της αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας.
7. Η καθυστέρηση της αιτήτριας να καταχωρήσει εμπρόθεσμα την Έφεση οφείλεται αποκλειστικά στην παράλειψη ή/και αμέλεια της.”
Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που αντιπροσωπεύει την καθ’ ης η αίτηση.
Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι παρόλο ότι η εκ συμφώνου απόφαση εκδόθηκε την 10.3.2023 η αιτήτρια δεν έχει προβεί σε καμία πληρωμή έναντι του εξ’ αποφάσεως χρέους. Στις 11.10.2023 καταχωρήθηκε ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας που δεν κατέστη εφικτό να εκτελεστεί. Στις 29.2.2024 εκδόθηκε απαγορευτικό διάταγμα τύπου Chabra. To προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο στις 6.9.2024 και εξέπνευσε την 6.9.2025.
Στις 3.4.2024 καταχωρήθηκε η αίτηση για την ακύρωση μεταβιβάσεων σε συγγενικά πρόσωπα της καθ’ ης η αίτηση ως καταδολιευτικές πράξεις. Εκδόθηκε η υπό κρίση απόφαση ημερομηνίας 19.6.2025. Στις 10.6.2024 καταχωρήθηκε αίτηση παρακοής του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 6.3.2024. Η καθ’ ης η αίτηση αποξένωσε και μεταβίβασε όλες τις μετοχές που κατείχε σε συγκεκριμένη εταιρεία στον πατέρα της κατά παράβαση του διατάγματος ημερομηνίας 6.3.2024. Μετά την καταχώρηση της αίτησης η αιτήτρια προέβη στην επανεγγραφή των μετοχών στην ίδια και η αίτηση αποσύρθηκε. Στις 13.1.2025 καταχωρήθηκε νέα αίτηση παρακοής και η αίτηση εκκρεμεί.
Στις 26.6.2024 καταχωρήθηκε ειδοποίηση πτώχευσης από την καθ’ ης η αίτηση και στις 12.7.2024 η αιτήτρια καταχώρησε ένορκη δήλωση που επενέργησε ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης. Καταχωρήθηκε ένσταση από την καθ’ης η αίτηση και στις 14.7.2025 εκδόθηκε απόφαση με την η οποία η αίτηση παραμερισμού απορρίφθηκε με έξοδα υπέρ της καθ’ ης η αίτηση . Συνεπώς, η πράξη πτώχευσης διαπράχθηκε την 14.7.2025. Καταχωρήθηκε αίτηση πτώχευσης που εκκρεμεί.
Το ενυπόθηκο ακίνητο στην Άνδρο εκποιήθηκε με πλειστηριασμό σύμφωνα με τις διατάξεις του Ελληνικού δικαίου για το ποσό των €5.5000. Η αιτήτρια προέβηκε σε διαβήματα αναστολής της διαδικασίας χωρίς αποτέλεσμα.
Αναφορικά με το δάνειο που χορηγήθηκε στην αιτήτρια ύψους 2431440 Ελβετικά φράγκα για την αγορά αγροτεμαχίου εκτός σχεδίου οικισμού Στενιές στην Άνδρο νομός Κυκλάδων αυτό επιβαρύνθηκε με προσημείωση υποθήκης με αριθμό 30973/10 για το ποσό των €2,160,000. Η αιτήτρια ουδέποτε υπέβαλε πρόταση για εξώδικη διευθέτηση του εξ’ αποφάσεως χρέους. Ο ισχυρισμός περί δήθεν προσφορά αγοράς από τρίτο πρόσωπο ύψους €950.000 την οποία απέρριψε η καθ’ ης η αίτηση στερείται πειστικότητας ειδικά αφού το ακίνητο εκποιήθηκε για €55,000.
Το εξ’ αποφάσεως χρέος υπερβαίνει τα €2.500.000,00. Από τις 10.2.2023 μέχρι σήμερα, προς εκτέλεση της Απόφασης λήφθηκαν τα ακόλουθα μέτρα: ένταλμα κινητής περιουσίας, μια αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων και διαταγμάτων τύπου Chabra (ήδη εκπνεύσασα), και εκποίησή του ενυπόθηκου ακινήτου. Οι δύο αιτήσεις παρακοής και/ή επίδικη απόφασή συνιστούν συνέπειες της ίδιας της δόλιας και έκνομης δράσης της αιτήτριας, όχι προσπάθεια “καταστροφής” της.
Η αιτήτρια τελεί υπό ιατρική παρακολούθηση από τον Φεβρουάριο 2025 και δεν τεκμηριώνεται αδυναμία παροχής οδηγιών για καταχώρηση έφεσης. Την εκπροσωπούσε η ίδια δικηγόρος σε όλες τις διαδικασίες δεν τίθετο θέμα άσκησης δικηγορίας από την ίδια παρά μόνο να δώσει οδηγίες για την έφεση.
Η αιτήτρια προσκόμισε δύο ιατρικές βεβαιώσεις. Η μια φέρει ημερομηνία 19.9.2025 τρεις μέρες μετά την καταχώρηση της αίτησης.
ΑΝΑΛΥΣΗ
Με δεδομένο ότι η απόφαση ημερομηνίας 19.6.2025 θεωρείται τελική, ήτοι, επίλυση αίτησης βασιζόμενη στις πρόνοιες των άρθρων 91Α-91Δ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 για να ακυρωθούν μεταβιβάσεις ως καταδολιευτικές πράξεις, και παρά τον τίτλο του κειμένου ως ‘ενδιάμεση απόφαση’ η προθεσμία για την καταχώρηση έφεσης είναι 42 ημέρες. Η προβλεπόμενη προθεσμία έληξε στις 31 Ιουλίου 2025. Η αιτήτρια επέτρεψε την προθεσμία να παρέλθει χωρίς να προχωρήσει σε οποιοδήποτε ένδικο διάβημα εντός της προθεσμίας και ενώ οι δικηγόροι που χειρίστηκαν την υπόθεση εκ μέρους της πρωτόδικα ενημέρωσαν το Δικαστήριο με ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 20.6.2025 την λήψη της απόφασης. Στη συνέχεια παρήλθαν ακόμη 54 ημέρες για να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση.
Με βάση την Δ.35 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών το Δικαστήριο έχει την εξουσία να παρατείνει την προθεσμία που δίδεται σε διάδικο να καταχωρήσει έφεση εναντίον τελεσίδικης πρωτόδικης απόφασης. Η Δ.35 θ.2 ερμηνεύεται και εφαρμόζεται λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες της Δ.57 θ.2 που δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει το χρόνο που δίδεται εκεί όπου πιστεύεται ότι η παράταση του χρόνου είναι λογική και αναγκαία για να απονεμηθεί δικαιοσύνη.
Στην υπόθεση Σολιάτης ν. Ανδρέας Χριστοδουλίδης 1 ΑΑΔ 1162 (1990) το Εφετείο επεξήγησε ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία για την καταχώρηση έφεσης είναι διακριτική και ότι θα πρέπει να ασκείται δικαστικά λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης. Σε εκείνη την υπόθεση τονίσθηκε ότι τα Δικαστήρια θα πρέπει να αποφύγουν μία ανελαστική προσέγγιση των πραγμάτων και να επικεντρωθούν στα γεγονότα της υπόθεσης σε κάθε περίπτωση για να αποφασίσουν εάν είναι ορθό υπό τις περιστάσεις να δοθεί η παράταση. Αναγνωρίσθηκε η αρχή ότι λάθος ή αμέλεια του δικηγόρου μπορεί να αποτελέσει λόγο για να δοθεί η παράταση στην κατάλληλη περίπτωση. Δόθηκαν παραδείγματα ότι ακόμη και στην περίπτωση που ο εφεσείοντας δεν αποταθεί στο Δικαστήριο έγκαιρα για παράταση του χρόνου μπορεί να παραταθεί ο χρόνος.
Στην υπόθεση Βουριά ν. Δάσκαλου 1 ΑΑΔ 808 (1993) το Δικαστήριο ακολούθησε το ίδιο σκεπτικό για να προσεγγίσει το ζήτημα της παράτασης και τόνισε ότι ως γενικός κανόνας το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί τη διακριτική του εξουσία υπέρ της παράτασης εκεί όπου διάδικος επιδεικνύει σπουδή για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και εκεί όπου εκτρέπεται η προθεσμία λόγου σφάλματος και όχι αδιαφορίας. Υπό τέτοιες περιστάσεις το Δικαστήριο αντιμετωπίζει ευνοϊκά το αίτημα νοουμένου ότι δεν διαπιστώνεται ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα γεγονότα που έχει προβάλει η αιτήτρια για να δικαιολογήσει την ολιγωρία της δεν τεκμηριώνουν εύρημα καλής και ουσιαστικής δικαιολογίας παράλειψης της να δράσει εντός της προθεσμίας. Ενημερώθηκε για το αποτέλεσμα με την κοινοποίηση της απόφασης. Είχε δικηγόρους που είχαν χειριστεί την ακροαματική διαδικασία εκ μέρους της και ήταν σε θέση να την συμβουλέψουν για την ανάγκη καταχώρησης της έφεσης. Δεν έχει δικαιολογήσει το αποδεικτικό κενό ήτοι την παράλειψη της να συμβουλευθεί τους δικηγόρους της προς μελέτη της απόφασης ώστε να αποφασίσει έγκαιρα κατά πόσο ήταν επιθυμητό να καταχωρίσει έφεση. Η αιτήτρια είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και έχει προβάλει αδυναμία της για λόγους υγείας να μελετήσει την απόφαση ημερομηνίας 19.6.2025 ώστε να δράσει έγκαιρα. Ως έχουν υποδείξει οι καθ’ ων η αίτηση εφόσον είχε διορίσει δικηγόρους για τον χειρισμό της ακροαματικής διαδικασίας πρωτόδικα είχε την ευχέρεια να τους δώσει αμέσως οδηγίες να καταχωρήσουν την έφεση με την κοινοποίηση της απόφασης. Δεν έδωσε καμία δικαιολογία για το γεγονός ότι περίμενε 54 ημέρες να διορίσει νέους δικηγόρους που σχεδόν ταυτόχρονα με τον διορισμό τους καταχώρησαν την αίτηση για παράταση της προθεσμίας. Εφόσον είχε δικηγόρους που συνεχίζουν να εμφανίζονται στην αγωγή και σε άλλες διαδικασίες δεν υπήρξε αδυναμία της να δώσει εντολή καταχώρησης αίτησης παράτασης ενόψει του προβλήματος τήρησης της προθεσμίας. Δεν δικαιολόγησε τις ενέργειες της σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης ημερομηνίας 23 Σεπτεμβρίου 2025.
Η ιατρική μαρτυρία που έχει παραθέσει δεν υποστηρίζει εύρημα ότι αδυνατούσε να ασκήσει κρίση προκειμένου να διαχειριστεί ορθά τις υποθέσεις της. Τα ιατρικά πιστοποιητικά που έχει παραθέσει καταγράφουν ότι αντιμετωπίζει ‘στρεσογόνους παράγοντες’ με αποτέλεσμα μακροχρόνια να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για ψυχολογική στήριξη. Συνεπώς, το πρόβλημα άγχους δεν ήταν αιφνίδιο δεν επηρέαζε την κρίση της και έτσι δεν μπορεί να συνιστά γνήσιος λόγος για την αδυναμία τήρησης προθεσμιών ως πρόβλημα γνωστό εξ’ αρχής της πρωτόδικης διαδικασίας. Για το ότι το πρόβλημα δεν επηρέαζε την κρίση της προκύπτει στην βάση του μαρτυρικό υλικό που έχει επισυνάψει στην αίτηση. Κατά το ίδιο διάστημα που έληγε η προθεσμία καταχώρησης της έφεσης συνέταξε ηλεκτρονικό μήνυμα προς τον συμβολαιογραφικό σύλλογο Εφετείων ημερομηνίας 30.7.2025 στο οποίο άρτια διατυπώνει σοβαρό πρόβλημα που βίωνε εξαιτίας συμβολαιογραφικής πράξης αγοράς ακινήτου στην Άνδρο το 2010. Στην συνέχεια μελετούσε το πρόβλημα με τους δικηγόρους της με αποτέλεσμα να τους ετοιμάσει πληρεξούσιο ώστε εκείνοι βάσει διατάγματος να μπορούν να προβούν σε έρευνα περιουσιακών μέσω της εφορείας και του κτηματολογίου για να καταχωρήσουν μήνυση για εξαπάτηση. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με την κρίση της ή την δυνατότητα της να δώσει οδηγίες στους δικηγόρους της να καταχωρήσουν έφεση ή οδηγίες εντός της προθεσμίας να καταχωρήσουν αίτηση για την παράταση της προθεσμίας. Τα όσα ανέφερε για να υποστηρίξει το αίτημα της είναι γενικά και αόριστα με αποτέλεσμα να μην στοιχειοθετείται συμπέρασμα πραγματικής αδυναμίας τήρησης της προθεσμίας. Δημιουργείται έντονα η εντύπωση ότι η αιτήτρια απλά άφησε τον χρόνο να περάσει μέχρι να πάρει την απόφαση να καταχωρήσει την έφεση. Αυτή δεν είναι συμπεριφορά προσώπου που διεκδικεί τα δικαίωματα του με σπουδή και επιμέλεια.
Στην απόφαση Χόππης ν. Παναγής 1 ΑΑΔ (1993) το Εφετείο τόνισε ότι αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρέπει να αντισταθμιστούν τα συμφέροντα του αντίδικου που θα επηρεασθούν από την μη τήρηση των χρονικών πλαισίων που προβλέπουν οι θεσμοί σε σχέση με τη δυνατότητα του να ασκήσει τα δικαιώματα τα οποία απορρέουν από τη δικαστική απόφαση (στην παρούσα περίπτωση την μη αναγέννηση δικαστικής διαδικασίας η οποία έχει τελειώσει) με το δικαίωμα του αιτητή να επωφεληθεί της διαδικασίας της έφεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.
Στην υπόθεση De luxe Terrazo Tiles & Marbles v. Εργοληπτική Εταιρεία Νέμεσις Λτδ. 1Ε ΑΑΔ 658 (1989) το Ανώτατο Δικαστήριο επεξήγησε ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριό ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Ισχυρισμοί για τις αιτίες καθυστέρησης δεν είναι αρκετό απλά να διατυπώνονται πρέπει τα περιστατικά που προβάλλονται να παρέχουν το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας υπέρ του αιτητή.
Η αιτήτρια άφησε ολόκληρη την προθεσμία των έξη εβδομάδων να περάσει χωρίς να κάνει τίποτε. Από τις 31 Ιουλίου μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου 2025 μεσολαβούν 54 ημέρες που δεν εξήγησε με χειροπιαστή μαρτυρία πως τις αξιοποίησε. Η θέση ότι θα έπρεπε η ίδια να μελετήσει την απόφαση για να αποφασίσει να καταχωρήσει έφεση έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι διόρισε νέο δικηγόρο για να καταχωρήσει την αίτηση παράτασης ενώ είχε τις υπηρεσίες δικηγόρου για τον χειρισμό της υπόθεσης πρωτόδικα που θα μπορούσε να του δώσει εντολές για την καταχώρηση έφεσης.. Δεν είναι η περίπτωση που η παράλειψη της να ενεργήσει εμπρόθεσμα αποδεικνύεται ότι οφείλεται σε καλόπιστο λάθος ή σε συγκυρίες εκτός του ελέγχου της. Δεν έχει αποδείξει ότι έχει αξιοποιήσει το σύνολο των 42 ημερών που είναι η γενναιόδωρη προθεσμία που παρέχεται για την καταχώρηση της έφεσης.
Στην υπόθεση First Ukrainian Development Ltd 1 ΑΑΔ 2234 (2014) υποδείχθηκε ότι θα πρέπει να καταδειχθεί πως συγκεκριμένα έχει αξιοποιηθεί ο χρόνος με αναφορά τα πρωτογενή γεγονότα που προβάλλονται για να δικαιολογηθεί η μη τήρηση της προθεσμίας. Επεξηγήθηκε το πολυσύνθετο του εγχειρήματος της παράτασης ως ακολούθως:
«Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.»
Στην υπόθεση Νιόβη Παπαιωάννου ν. Σάββα Κωνσταντίνου 1 ΑΑΔ 1083 (2008) το Δικαστήριο επέκρινε τον εφεσείοντα ο οποίος αποτάθηκε για παράταση της προθεσμίας μονομερώς ανγόωντας τα δικαίωματα της άλλης πλευράς και σημείωσε ότι η παράταση της προθεσμίας των θεσμών για την καταχώηρηση έφεσης δίδεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις ώστε να μην συμβιβάζεται αδικαιολογητα και αναίτια η αρχή της τελεσιδικίας μετά την έκδοση τελικής δικαστικής απόφασης.
Θα πρέπει το Δικαστήριο συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα να είναι σε θέση να διαπιστώσει το δικαιολογημένο της καθυστέρησης. Η αιτήτρια έχει προβάλει τον ισχυρισμό ότι αδυνατούσε να καταχωρήσει την ειδοποίηση έφεσης και παρέθεσε σειρά συγκυριών για να δικαιολογήσει τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς. Οι καθ’ ων η αίτηση με την σειρά τους έχουν παραθέσει χειροπιαστά στοιχεία και γεγονότα που υποσκάπτουν τις θέσεις της αιτήτριας . Το βάρος απόδειξης το έχει η αιτήτρια ότι συντρέχουν οι συγκεκριμένες συνθήκες που αποτέλεσαν τον λόγο της καθυστέρησης. Το πιο κάτω απόσπασμα της υπόθεσης Παπαϊωάννου, πιο πάνω, διατυπώνει την αρχή ότι το πραγματικό θεμέλιο της αίτησης πηγάζει από τις γραπτές παραστάσεις των μερών και στον βαθμό που τα δεδομένα αμφισβητούνται η αιτήτρια έχει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών που θέτει.
“Κρίνεται ότι αυτή η παράταση χρόνου λανθασμένα δόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο στη βάση μονομερούς αίτησης με δεδομένο ότι σύμφωνα με τη Δ.48, θ.θ.8 και 9, αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης θα πρέπει να υποβάλλεται διά κλήσεως ώστε να δίνεται η ευκαιρία και στην άλλη πλευρά να εκφράζει τις απόψεις της. Αυτό ακριβώς αναφέρει και το αντίστοιχο O.58, r.14 των Αγγλικών Θεσμών. Στο Supreme Court Practice 1958 σελ. 1700, κάτω από τον τίτλο «Applications for extension of time for appealing», αναγράφεται ότι οι αιτήσεις για παράταση του χρόνου έφεσης πρέπει να γίνονται «by notice of motion» διότι «The other side is entitled to be heard». Αυτό γιατί το Δικαστήριο πρέπει να γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα και να ακούσει τις δύο πλευρές προτού ασκήσει δικαστικά την ευχέρεια του. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ"Νικόλα (1990) 1 Α.Α.Δ. 470, οι προθεσμίες των θεσμών πρέπει να τηρούνται, η δε παράταση στις προθεσμίες αποτελεί ένα εξαιρετικό νομικό μέτρο. Ομοίως, στην De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ» (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 658, τονίστηκε ότι οι προθεσμίες των θεσμών παρατείνονται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις με δεδομένο ότι οποτεδήποτε οι προθεσμίες παρατείνονται επηρεάζεται το δημόσιο συμφέρον και το δικαίωμα του κάθε διάδικου στην τελεσιδικία.
Κατά τα άλλα σύμφωνα με τη Δ.35, θ.2, καμία έφεση δεν μπορεί να καταχωρηθεί επί τελικής αποφάσεως μετά την εκπνοή 6 εβδομάδων εκτός εάν το Δικαστήριο ή ο Δικαστής κατά το χρόνο της έκδοσης του διατάγματος ή της απόφασης ή σε οποιοδήποτε χρόνο μετά, επεκτείνει το χρόνο. Δικαίωμα επέκτασης του χρόνου έχει επίσης και το Εφετείο. Παρόλον που επέκταση χρόνου με βάση τη Δ.57, θ.2, μπορεί να γίνει και πάνω σε μονομερή βάση σύμφωνα με τη Δ.48, θ.8(1)(qq), εν τούτοις η ειδική πρόνοια που υπάρχει στη Δ.35, θ.2 για το χρόνο καταχώρησης έφεσης υπερτερεί, ειδικά όταν η αίτηση για επέκταση του χρόνου καταχωρείται ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και όχι ενώπιον του Εφετείου, το οποίο διατηρεί τη δική του ευχέρεια κάτω από τη Δ.57, θ.2, όπως ρητά προνοείται από τη Δ.35, θ.2. Μονομερείς αιτήσεις επέκτασης ή σύντμησης χρόνου δυνατόν να γίνουν για δευτερεύοντα ή παρεμφερή θέματα κάτω από τη Δ.57, θ.2, όπως για καταχώρηση δικογράφων πριν, βεβαίως, ο αντίδικος λάβει ουσιαστικά μέτρα για τελεσίδικη επίλυση της διαφοράς τερματίζοντας έτσι την αγωγή (Odgers' Principles of Pleading and Practice 21η Έκδ. σελ. 72).”
Συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου και ισοζυγίζοντας τα εκατέρωθεν δικαιώματα, κρίνω ότι το αίτημα δεν είναι δικαιολογημένο. Η αιτήτρια δεν έχει θέσει υπόψη του Δικαστηρίου πραγματικά δεδομένα των ενεργειών της ώστε να καταφανεί το πως ακριβώς έχει αξιοποιήσει τον χρόνο της. Δεν έχει εξηγήσει γιατί δεν είχε επικοινωνία με τους δικηγόρους που χειρίστηκαν την υπόθεση πρωτόδικα ώστε να εξετασθεί το ενδεχόμενο καταχώρησης της έφεσης. Το ότι είχε γενικευμένο άγχος δεν επεξηγεί γιατί αδιαφόρησε για τις προθεσμίες ενώ ταυτόχρονα επέδειξε σπουδή για άλλα πολεοδομικά και νομικά ζητήματα που αφορούσαν το ακίνητο στην Άνδρο το ίδιο διάστημα. Περαιτέρω, δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι δεν έχει τεκμηριώσει τον ισχυρισμό της ότι έχει κάνει χειροπιαστή πρόταση πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου στη τιμή των €950,000 ώστε να υποστηρίξει την θέση της ότι οι αιτητές κακόπιστα επιδιώκουν την καταστροφή της. Αντίθετα τα δεδομένα που έχουν τεθεί ενώπιον μου είναι ότι έχουν ληφθεί εναντίον της διάφορα μέτρα εκτέλεσης της εκ συμφώνου απόφασης και ότι μέχρι στιγμής δεν έχει καρποφορήσει καμία προσπάθεια. Άφησε το χρόνο να παρέλθει άπρακτα και οι καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν σε ενέργειες για την επανεγγραφή των ακινήτων που ακυρώθηκε η μεταβίβαση τους ώστε να προχωρήσει η εκτέλεση της απόφασης εναντίον αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Μόνο όταν αυτό το ενδεχόμενο έγινε πραγματικότητα δέησε η αιτήτρια να διορίσει νέους δικηγόρους για να αιτηθεί παράταση 54 ημέρες μετά την λήξη της προθεσμίας. Δεν υπήρχε αντικειμενική δυσκολία να δώσει οδηγίες στους υφιστάμενους δικηγόρους της να προχωρήσουν με έφεση κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης. Συνεπώς, προκύπτει ότι υπέδειξε αδιαφορία και έλαβε το ένδικο μέσω της παράτασης όταν η προοπτική εκτέλεσης της απόφασης εναντίον των ακινήτων που ακυρώθηκε η μεταβίβαση τους έγινε ορατή πιθανότητα. Σπατάλησε χρόνο αχρείαστα και δεν δικαιολόγησε επαρκώς την ολιγωρία της για διεκδίκηση των δικαιωμάτων της. Όταν πέρασε η εκπνοή της προθεσμίας μόνο τότε δέησε να ενεργήσει. Επειδή αυτή η αίτηση είναι αόριστη ως προς τα γεγονότα που συνθέτουν την δικαιολογία για την καθυστέρηση και η αίτηση έχει καταχωρηθεί μετά την εκπνοή της προθεσμίας δημιουργείται έντονα η εντύπωση ότι δεν είναι η περίπτωση προσώπου που γνήσια έκανε καλόπιστο λάθος και έχασε την προθεσμία αλλά προσώπου που άφησε τον χρόνο να περάσει άσκοπα και επινόησε μία εκδοχή των πραγμάτων όταν αποφάσισε να καταχωρήσει την έφεση.
Η αίτηση απορρίπτεται και τα έξοδα της επιδικάζονται εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.) ...........................................................
Ν. Ταλαρίδου‑Κοντοπούλου, Π.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
/ΕΠ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο