ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ.

Αρ. Απαίτησης: 306/24

ΜΕΤΑΞΥ:

 

Μάρως Ασιήκαλη

Ενάγουσας

-και-

 

Χριστίνας Πετρίδη

Εναγόμενης

 

Ημερομηνία: 20/7/2026

Εμφανίσεις:

Για Ενάγουσα: κ. Α. Γεωργίου

Για Εναγόμενη: κ. Α. Ανδρέου με κ. Χ. Κάρκα

 

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

1.    Εισαγωγή/ δικόγραφα

Η Ενάγουσα αξιώνει γενικές αποζημιώσεις, για σωματικές βλάβες, που υπέστη και θα υφίσταται συνεπεία αμελείας και παραβάσεως των εκ των Νόμων και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων της Εναγομένης. Επιζητεί επίσης ειδικές αποζημιώσεις ύψους €260.

Οι δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας είναι οι ακόλουθες: η ίδια τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας 74 ετών. Η Εναγόμενη έχει στην κατοχή και φύλαξη της 2 σκυλιά. Αναφέρεται σε περιστατικό πέραν του επιδίκου που επεσυνέβη τρια περίπου χρόνια πριν την καταχώρηση, όταν ο μεγάλος λευκός σκύλος της Εναγόμενης πήδηξε από το περιτοίχισμα της οικείας της τελευταίας σε γειτονικό σπίτι, και από εκεί μετέβη στον δρόμο, όπου επιτέθηκε στην Ενάγουσα γαβγίζοντας της παρατεταμένα και έντονα. Η Εναγόμενη ενώ είδε το περιστατικό δεν αντέδρασε.

Σε 2 επιπλέον περιπτώσεις κατά το 2022, περίπου, ο ίδιος σκύλος κινήθηκε απειλητικά προς την Ενάγουσα, με έντονο και παρατεταμένο γάβγισμα στην παρουσία και άλλης φίλης της, με την οποία συνήθιζαν να περπατούν μαζί. Η Εναγόμενη δεν περιόρισε τον σκύλο και ζήτησε το λόγο από την Ενάγουσα και τη φίλη της, γιατί κυκλοφορούν πρωινές ώρες. Η Ενάγουσα ειδοποίησε, όπως δικογραφεί, την Αστυνομία Καϊμακλίου, η οποία δεν έλαβε τα όποια μέτρα.

Το επίδικο περιστατικό έλαβε χώρα την 17/10/23. Είναι η θέση της Ενάγουσας ότι κατά τον συνηθισμένο πρωινό της περίπατο μαζί με την κ. Χρύσω Νικολάίδου, ευρίσκετο στην οδό Γεώργιου Γρίβα Διγενή στο Κάίμακλί κατά ή περί τις 05:30 με 05:50 το πρωί. Την ίδια ώρα η Εναγόμενη περιφέρετο στον ίδιο χώρο με τους 2 σκύλους ιδιοκτησίας και φύλαξης της, χωρίς το όποιο λουρί. Ο ένας εκ των 2 σκύλων, λευκού χρώματος και μεγάλου αναστήματος και ράτσας αγνώστου προς την Ενάγουσα, επετέθη σε αυτή, στην παρουσία της κ. Νικολάίδου, πρώτα πιέζοντας ή και σπρώχνοντας την βίαια σε προστατευτικά σίδερα βιτρίνας/πρόσοψης παρακείμενου χώρου - καφενείου με αποτέλεσμα να πέσει με φόρα στο έδαφος ή και να την ρίξει με φόρα στο έδαφος.

Καταλογίζει στην Εναγόμενη ότι ήταν προβλεπτό να επιτεθεί στην Ενάγουσα ο εν λόγω σκύλος και ότι δεν έλαβε τα όποια μέτρα για να τον περιορίσει. Ήξερε η Εναγόμενη, ότι πιθανόν να συναντούσε την Ενάγουσα και τη φίλη της κατά τον περίπατο τους. Δικογραφούνται επίσης λεπτομέρειες αμέλειας της Εναγόμενης, όπου της αποδίδεται ότι οι σκύλοι της δεν έφεραν λουρί, δεν έλαβε μέτρα προστασίας και δεν έπραξε τα δέοντα για να σταματήσει την επίθεση ή να περιορίσει τη ζημία της. Της καταλογίζει, ακόμα, ότι αν και δεν απολογήθηκε, εις παραδοχή της ευθύνης της, επιχείρησε να βοηθήσει την Ενάγουσα να σηκωθεί από το έδαφος.

Τελικώς η Ενάγουσα διακομίστηκε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Υπέστη συντριπτικό κάταγμα κεφαλής δεξιού βραχιόνιου, συντριπτικό υποκεφαλικό κάταγμα τεσσάρων τεμαχίων δεξιού ώμου και κάκωση δεξιού γόνατος. Η αντιμετώπιση του κατάγματος παρουσιάζει αυξημένες δυσκολίες, λόγω συντριπτικότητας του κατάγματος και της προχωρημένης ηλικίας της Ενάγουσας. Βέλτιστο αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιτευχθεί με χειρουργική αντιμετώπιση, ανοικτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση. Αναμένεται σημαντική μόνιμη αναπηρία, η Ενάγουσα είναι αμφίβολο αν θα είναι ποτέ σε θέση να αυτοεξυπηρετηθεί και χρειάζεται μόνιμη φροντίδα στο σπίτι. Μελλοντικά ενδέχεται να χρειαστεί να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής δεξιού ώμου. Δικογραφείται επίσης ότι επιδεινώθηκαν προϋπάρχοντα προβλήματα της Ενάγουσας. Ως ειδικές ζημιές αναφέρει στην Έκθεση Απαίτησης την ετοιμασία ιατρικής έκθεσης (€200) και ορθοπεδικά/Ιατρικά ήδη (€60).

Με την Υπεράσπιση της η Εναγόμενη, ισχυρίζεται ότι έχει μεριμνήσει προ ετών να ψηλώσει την περίφραξη της κατοικίας της και τα σκυλιά της είναι αδύνατο να προσπεράσουν αυτήν. Πέραν τούτου, έχει λάβει κάθε απαραίτητο και αναγκαίο μέτρο, ώστε αμφότερα τα σκυλιά της να είναι ήρεμα, φιλικά, ήσυχα, κοινωνικά και προπαντός να μην αποτελούν κίνδυνο για τους ανθρώπους, αλλά και για άλλα ζώα. Ανέκαθεν τα σκυλιά της, είναι δεμένα με το λουρί τους, κατά τους περιπάτους τους. Ουδέποτε κανένα εξ αυτών δεν επέδειξαν άγριες ή επιθετικές διαθέσεις προς την Ενάγουσα ή τρίτο πρόσωπο ή την πλησίασαν με διάθεση παιχνιδιού, ούτε ειδοποιήθηκε από την αστυνομία σχετικώς.

Ως προς το επίδικο περιστατικό αναφέρεται στην υπεράσπιση ότι την 17/10/2023 περί ώρα 05:30, ενώ η Εναγόμενη περπατούσε με τα δύο σκυλιά της, τα οποία κρατούσε δεμένα με λουριά, όπως κάθε φορά που βγαίνουν τον περίπατό τους. Η Ενάγουσα, μαζί με φιλικό της πρόσωπο, άλλη ηλικιωμένη κυρία, στέκονταν στη μέση του δρόμου και συνομιλούσαν μεταξύ τους. Στη συμβολή των οδών, υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα, ενώ δεν υπάρχουν πεζοδρόμια. Πλησιάζοντας προς το μέρος της, η Ενάγουσα και το φιλικό της πρόσωπο κινήθηκαν προς το παραπλήσιο καφενείο, συνεχίζοντας την μεταξύ τους συζήτηση. Η Ενάγουσα κινήθηκε προς τα πίσω και το φιλικό της πρόσωπο την ακολούθησε κινούμενο προς τα εμπρός. Η Ενάγουσα περπατώντας προς τα πίσω σκόνταψε σε μεταλλικό πάσσαλο, που είναι τοποθετημένος μπροστά από το καφενείο που υπάρχει εκεί, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία της και να πέσει, προς τα πίσω. Σε καμία περίπτωση τα σκυλιά της Εναγόμενης δεν πλησίασαν την Ενάγουσα, όπως ομοίως δεν επέδειξαν προς αυτή επιθετική διάθεση ή διάθεση παιχνιδιού προς την ίδια ή τη φίλη της. Είναι η θέση της Εναγόμενης ότι, το ατύχημα της Ενάγουσας οφείλεται αποκλειστικά σε δική της αμέλεια.

Η Εναγόμενη χαρακτηρίζει την πράξη της να προσέλθει προς βοήθεια της Ενάγουσας ως πράξη ανιδιοτέλειας και όχι ως αποδοχή ευθύνης της. Υποστηρίζει ότι η Ενάγουσα της είπε πως είχε παλαιότερο τραυματισμό στον ώμο. Επιχειρηματολογεί ότι η συγκεκριμένη σκυλίτσα, για την οποία αναφέρει η Ενάγουσα ότι της επιτέθηκε, περί τις 2/8/23, διαπιστώθηκε ότι πάσχει από οστεοαρθρίτιδα και των δύο αρθρώσεων των πισινών ποδιών. Ακτινογραφία στα ισχία και τις αρθρώσεις κατέδειξε ρήξη συνδέσμων χιαστών και στα δύο γόνατα. Η κατάστασή χαρακτηρίστηκε ως επίπονη, σε βαθμό που δυσκολεύει και περιορίζει την κίνηση, την ικανότητα να τρέξει, να ανεβεί σκαλιά και να πηδήξει. Ως εκ τούτου προγραμματίστηκαν επεμβάσεις στα πισινά πόδια του ζώου, αφενός για να μην υποφέρει και αφετέρου για να μην καταστεί ανάπηρο. Κατά ή περί την 22/12/2023, η σκυλίτσα υποβλήθηκε στην πρώτη προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση στο δεξιό πίσω πόδι, όπου τοποθετήθηκε οστεοσύνθεση με βίδες. Στις 22/3/2024 έγινε η ίδια επέμβαση και στο αριστερό πισινό πόδι της σκυλίτσας. Πλέον η σκυλίτσα κινείται καλύτερα, αλλά και πάλι δεν μπορεί να πηδήξει ή να σταθεί στα πίσω πόδια.

Με την απάντηση στην υπεράσπιση της η Ενάγουσα εγείρει ότι η ανύψωση στην περίφραξη του σπιτιού της Εναγόμενης έλαβε χώρα πολύ πρόσφατα και λόγω της επίδικης επίθεσης. Χαρακτηρίζει την Εναγόμενη ως πρόσωπο γνωστό στους γείτονες ως ανεύθυνο, που κυκλοφορεί χωρίς λουρί με τους σκύλους της.

 

2.    Παραδεκτά και επίδικα

Για σκοπούς περιορισμού των επίδικων θεμάτων, κρίνεται σκόπιμο να σημειωθεί ότι μέσω των δικογράφων, της μαρτυρίας των μερών, αλλά και των θέσεων που προωθήθηκαν από τους διάδικους κατά τις τελικές τους αγορεύσεις, προκύπτει παραδεκτώς ότι:

Α. Πράγματι η Εναγόμενη κατέχει δύο σκύλους, ένα μεγαλόσωμο λευκό την Πολυάνα και ένα μικρότερου αναστήματος. Όπως άλλωστε παραδέχθηκε η Εναγόμενη, ξαναείδε στη γειτονιά και πριν το επίδικο περιστατικό την Ενάγουσα και τη φίλη της με την οποία πήγαιναν περίπατο.

Β. Παραδέχεται επίσης η Εναγόμενη ότι την 17/10/2023 συναντήθηκαν κατά τον περίπατο τους, η μεν Ενάγουσα με τη φίλη της και η δε Εναγόμενη με τα σκυλιά της.

Γ. Όπως καταγράφεται και στην αγόρευση της Εναγόμενης δεν αμφισβητήθηκε ότι η Ενάγουσα έπεσε στο έδαφος και κτύπησε και μεταφέρθηκε από το σημείο με ασθενοφόρο στις Α΄ Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Ούτε και oι τραυματισμοί της Ενάγουσας στον ώμο και βραχίονα δεν έτυχαν αμφισβήτησης, ενώ κατά την αντεξέταση της Ενάγουσας, η τελευταία παραδέχθηκε ότι παρά το γεγονός ότι αρχικά είχε μόνιμο βοηθό, λόγω της αναπηρίας, κατάλοιπο που της άφησε ο τραυματισμός στον ώμο, πλέον φέρνει βοηθό κάθε βδομάδα ενώ μπορεί κάθε κάποιες μέρες να καθαρίζει την αυλή της.

Δ. Επιπλέον δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι, εναντίον της Εναγόμενης εκκρεμεί ενώπιον ποινικού δικαστηρίου υπόθεση, σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα για τα οποία η Εναγόμενη δήλωσε μη παραδοχή, αλλά και ότι, ο σκύλος που εμφαίνεται στο βίντεο που κατέθεσε η Εναγόμενη να σηκώνεται είναι ο επίδικος λευκού χρώματος σκύλος της Εναγόμενης.

Τα ως άνω, ως παραδεκτά και αναντίλεκτα, καθίστανται και ευρήματα του Δικαστηρίου. Παραμένουν λοιπόν, ως επίδικα τα κάτωθι:

Α. Αμφισβητούνται από την Εναγόμενη ωσάν να μην έλαβαν χώρα ποτέ τα τρία περιστατικά που προηγήθηκαν του επίδικου, όπου η Ενάγουσα εισηγείται ότι η Πολυάνα της επιτέθηκε και της γαύγιζε.

Β. Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι και οι θέσεις των μερών ως προς το επίδικο περιστατικό της 17/10/2023, όπως άλλωστε προκύπτει και από τα δικόγραφα. Προς υποστήριξη δε, των θέσεων της, η Εναγόμενη παρουσίασε εκθέσεις πραγματογνωμόνων ως προς την φυσική και ιατρική κατάσταση της Πολυάνας και το κατά πόσο δύναται να γίνει επιθετική ή να πηδήσει ή να σπρώξει άνθρωπο. Τη θέση της Ενάγουσας προσήλθε για να υποστηρίξει το πρόσωπο με το οποίο είχε πάει για περίπατο την επίδικη μέρα.

 

3.    Μαρτυρία

Δεν θα παρατεθούν με λεπτομέρεια τα όσα ισχυρίστηκε ο κάθε μάρτυρας, αφού το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και τα έχω υπόψη μου. Έχω αναγνώσει τις γραπτές αγορεύσεις των διαδίκων και, πέραν των ως άνω, αναφορά σε αυτές θα γίνεται όπου κρίνεται σκόπιμο. Ως μάρτυρες στην επ’ ακροατηρίω διαδικασία κατέθεσαν η Ενάγουσα (ΜΕ 1), η Εναγόμενη (ΜΥ 1) και η κα. Χρύσω Νικολαΐδου (ΜΕ 2) εκ μέρους της Ενάγουσας.

 

Προχωρώ στην ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψη τα επίδικα θέματα, με σκοπό να καταστεί δυνατή η εξαγωγή διαπιστώσεων αναφορικά με τα πραγματικά, καθοριστικά για το αποτέλεσμα, γεγονότα^[1]. Ως είναι νομολογιακά καθιερωμένο η αξιολόγηση λαμβάνει χώρα επί σημείων που αφορούν τα επίδικα θέματα^[2]. Η ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας θα γίνει ανά επίδικο ζήτημα, με αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων, με αναφορά στα Τεκμήρια και την εξαγωγή ευρημάτων ανά ενότητα, ενώ θα αξιολογηθεί κάθε μάρτυρας ξεχωριστά, ως και η νομολογία εισηγείται^[3].

 

3.1.       Πραγματογνώμονες

 

Δεδομένου του τρόπου που έτυχαν χειρισμού οι μαρτυρίες των πραγματογνωμόνων κρίνεται ότι θα πρέπει να τους αφιερωθεί ξεχωριστή ενότητα, όπου θα αναλύεται, θα αξιολογείται η μαρτυρία τους και θα εξάγονται σχετικά ευρήματα.

Αρχικά με πρωτοβουλία των μερών και δυνάμει του Κανονισμού 34.7, τέθηκαν γραπτές ερωτήσεις στους πραγματογνώμονες από τους αντίδικους. Τελικώς και προς εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου τα μέρη συμφώνησαν όπως η μαρτυρία και οι απαντήσεις των εμπειρογνωμόνων όπως έχουν καταχωρηθεί στον φάκελο της υπόθεσης καθίστανται ως μέρος της μαρτυρίας και θα αξιολογηθούν από το Δικαστήριο. Όπως προβλέπεται στον Κανονισμό 34.7 (3) οι απαντήσεις πραγματογνώμονα θεωρούνται μέρος της έκθεσης του. Συνεπώς και λαμβάνοντας υπόψη την μη πρόθεση των μερών να αντεξετάσουν τους πραγματογνώμονες αντιλαμβάνομαι ότι δεν αμφισβητείται η πραγματογνωμοσύνη τους και η μαρτυρία τους, αφού ληφθούν υπόψη και οι σχετικές απαντήσεις.

Ο κ. Σωτήρης Αμάν, η έκθεση του οποίου υπάρχει στον φάκελο του Δικαστηρίου, δεν απάντησε στις γραπτές ερωτήσεις. Ως ο Κανονισμός 34 (7) (4) (β) (ι) ορίζει  η Εναγόμενη δεν δύναται να στηριχτεί στη μαρτυρία του πραγματογνώμονα αυτού, με αποτέλεσμα αυτή η έκθεση να μην ληφθεί υπόψη, δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο.

Ο μόνος πραγματογνώμονας εκ μέρους της Ενάγουσας ήταν ο Δρ. Κυριάκος Δημητριάδης. Με την έκθεση του καταδεικνύει τις σωματικές βλάβες της Ενάγουσας, οι οποίες έχουν ήδη γίνει παραδεκτές, όπως αυτές έχουν δικογραφηθεί και καταγράφονται στην Ενότητα 1 παραπάνω. Περαιτέρω καταγράφει τις συχνές επισκέψεις της Ενάγουσα στο ιατρείο του και τα συμπεράσματα του περί μόνιμης αναπηρίας στο δεξί άνω άκρο, η οποία όμως της επιτρέπει βασική αυτοεξυπηρέτηση, όχι όμως απαιτητικές δραστηριότητες.

Με τις απαντήσεις του Δρος. Δημητριάδη καταδεικνύεται ότι οι συνθήκες του τραυματισμού, δεν εμπίπτουν στο πεδίο της ιατρικής του πραγματογνωμοσύνης, ούτε ο μηχανισμός πρόκλησης των τραυματισμών δύναται να εξακριβωθεί από τον ίδιο. Προτάθηκε στην Ενάγουσα χειρουργική αντιμετώπιση, αλλά κατόπιν πλήρους ιατρικής ενημέρωσης έλαβε την απόφαση να ακολουθηθεί συντηρητική θεραπεία. Θα μπορούσε να επιτευχθεί καλύτερο λειτουργικό αποτέλεσμα με χειρουργική επέμβαση, μεγαλύτερη όμως η πιθανότητα επιπλοκών στην χειρουργική αντιμετώπιση Δεν τεκμηριώνεται προηγούμενος τραυματισμός στον ώμο της Ενάγουσας, ενώ εξηγεί ότι την παρακολουθούσε συχνά.

Ο Δρ. Δημητριάδης επεξήγησε τις διαθέσιμες θεραπείες για την Ενάγουσα, τις σωματικές βλάβες που υπέστη αλλά και ότι η ταλαιπωρία της είναι πολύ μεγάλη και η αναπηρία στο δεξί άνω άκρο μόνιμη. Τα ευρήματα του δεν αμφισβητήθηκαν ποσώς και οι δικογραφημένες σωματικές βλάβες της Ενάγουσας έγιναν παραδεκτές, με αποτέλεσμα η έκθεση και τα συμπεράσματα του να αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου.

Εκ μέρους της Εναγόμενης κατέθεσαν εκθέσεις και απαντήσεις σε ερωτήσεις τρεις πραγματογνώμονες.

Ο Δρ. Χρήστος Γιαπάνης, κτηνίατρος κατέθεσε ότι εξέτασε την Πολυάνα την 22/12/2023 όπου επιβεβαιώθηκε αμφοτερόπλευρη χρόνια ρήξη των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων καθώς και δευτεροπαθής οστεοαρθρίτιδα.  Κατά την άποψή του, λόγω των αμφοτερόπλευρων εκφυλιστικών αλλοιώσεων στα γόνατα της Πολυάνας, η εκτέλεση άλματος και γενικά η απότομη, βίαιη κίνηση από χαμηλότερο σε υψηλότερο επίπεδο είναι ιδιαίτερα δυσχερής και καθίσταται εξαιρετικά απίθανη, εκτός ενδεχομένως υπό ακραίο ερέθισμα.

Με τις απαντήσεις του εξήγησε ότι δεν αποκλείεται και σπανίως δύναται σκύλος να επιδείξει επιθετική συμπεριφορά χωρίς πρόκληση. Είναι πιθανή αναλόγως του ερεθίσματος. Η γνώμη του περιορίστηκε μόνο στη δυνατότητα του συγκεκριμένου ζώου να κάνει απότομο άλμα από άποψη ανταπόκρισης του μυοσκελετικού συστήματος, χωρίς να λάβει υπόψη του συγκεκριμένες, άλλες παραμέτρους. Δεν έλαβε γνώση καμίας λεπτομέρειας για τις συνθήκες του γεγονότος αφού δεν μίλησε με κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη.

Στη βάση των πιο πάνω εκείνο που εξάγεται από το σύνολο της μαρτυρίας του Δρ. Γιαπάνη είναι ότι αφενός η εκτέλεση άλματος από την Πολυάνα και γενικά η απότομη, βίαιη κίνηση από χαμηλότερο σε υψηλότερο επίπεδο είναι ιδιαίτερα δυσχερής, αλλά αφετέρου είναι πιθανή αναλόγως του ερεθίσματος, όπως απάντησε στην ερώτηση 8. Αυτό αποτελεί και το εύρημα του Δικαστηρίου από την έκθεση του συγκεκριμένου πραγματογνώμονα. Αξίζει να αναφερθεί ότι του έγιναν σειρά άλλων, γενικών ερωτήσεων, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορούν να συνδεθούν άμεσα με τα επίδικα. Κρίνεται, όμως, ότι ο συνδυασμός της έκθεσης και των απαντήσεων του, καταλήγει στο ως άνω συμπέρασμα, ως προς τα επίδικα. Η χρονική απόκλιση 2 μηνών, δε, της εξέτασης από τον επίδικο χρόνο, δεν τέθηκε στον μάρτυρα κατά πόσο δύναται να επηρεάσει τα συμπεράσματα του, ούτε καταδείχθηκε να άλλαξε η φυσική κατάσταση της Πολυάνας σε αυτό το διάστημα.

Ο Δρ. Εύης Ανδρέου είναι ο κτηνίατρος που παρακολουθεί την Πολυάνα. Διαπίστωσε μετά από εξέταση της τον Αύγουστο του 2023 μέτρια έως σοβαρή οστεοαρθρίτιδα και στα δύο γόνατα. Διάγνωσε τελικώς ότι πρόκειται για σκύλο προχωρημένης ηλικίας με σοβαρούς κινητικούς περιορισμούς που εδράζονται τόσο στην ηλικία όσο και στα ανωτέρω ιατρικά προβλήματα. Λόγω του χρόνιου συνδεσμικού προβλήματος που προκλήθηκε εξ αιτίας της ρήξης χιαστού, υπάρχει δυσκολία στη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί ενέργεια που μετατοπίζει το βάρος του σκύλου, δηλαδή να τρέξει, να σκαρφαλώσει ή να πηδήξει.

Ο Δρ. Ανδρέου δεν απάντησε σε ερωτήσεις που αφορούσαν το επίδικο περιστατικό και υποθετικά σενάρια σε σχέση με αυτό. Αρκέστηκε στο να απαντήσει ότι δεν διέγνωσε πλήρη αδυναμία απότομης κίνησης της Πολυάνας και ότι τα συμπεράσματα του δεν έλαβαν χώρα με αντιπερισπασμούς ανάλογους στο δρόμο. Επομένως εκείνο που εξάγεται από την μαρτυρία του Δρ. Ανδρέου και με δεδομένο επίσης ότι δεν αμφισβητήθηκε η γνώση και οι θέσεις του είναι ότι η Πολυάνα αντιμετωπίζει γενική δυσκολία να σκαρφαλώσει και να πηδήξει.

Τέλος ο κ. Στέφανος Σεβέρης είναι εκπαιδευτής σκύλων και ειδικός συμπεριφοράς. Εξέτασε την Πολυάνα την 19/2/2024. Στην έκθεση του καταγράφει ότι η Πολυάνα παρουσιάζει σταθερό και ήρεμο χαρακτήρα, χωρίς ενδείξεις επιθετικότητας προς τον άνθρωπο. Κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών έκθεσής της σε ερεθίσματα (οπτικά, ακουστικά και κοινωνικά), ανταποκρίθηκε με αυτοσυγκράτηση και χωρίς εκδήλωση συμπεριφορών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απειλητικές.

Επιπλέον, επιδεικνύει ανεκτικότητα στην ανθρώπινη προσέγγιση, συνεργασία σεβασικούς χειρισμούς (όπως έλεγχος λουριού, επαφή με άγνωστα άτομα) και διατήρηση θετικής στάσης ακόμη και σε συνθήκες ελαφρού στρες. Δεν παρατηρήθηκαν σημάδια επιθετικής πρόθεσης. Καταλήγει ότι η Πολυάνα δεν είναι σε θέση να επιτεθεί σε οποιοδήποτε άνθρωπο καθώς η συμπεριφορά ως καταδεικνύει έλλειψη επιθετικών προτύπων και ισχυρή κοινωνικότητα.

Απαντώντας στις ερωτήσεις που του τέθηκαν διευκρίνισε ότι όλα τα σκυλιά μπορούν να επιτεθούν υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, χωρίς να εκφέρει γνώμη για το επίδικο συμβάν και χωρίς να γνωρίζει τις θέσεις αμφότερων των μερών. Εξήγησε δε σε πολλές απαντήσεις του ότι η εξέταση της Πολυάνας έγινε σε σειρά ερεθισμάτων στο δρόμο με λουρί αλλά και στο σπίτι. Καταλήγω ότι η μαρτυρία του κ. Σεβέρη έχει αξία ως προς το συμπέρασμα ότι υπάρχουν μικρές πιθανότητες, χωρίς να είναι απίθανο, η Πολυάνα να επιτεθεί σε άνθρωπο.

Όλοι οι πραγματογνώμονες της Εναγόμενης επιβεβαίωσαν ότι σκύλος μπορεί να επιδεικνύει επιθετική συμπεριφορά, ακόμα και ανεξήγητη εναντίον συγκεκριμένου προσώπου χωρίς πρόκληση.

 

3.2.       Τα περιστατικά προ του επιδίκου

Η Ενάγουσα στην γραπτή της δήλωση Έγγραφο Α, περιγράφει τρία περιστατικά πλην του επίδικου στα οποία της επιτέθηκε η Πολυάνα, κατά τη θέση της. Το πρώτο το προσδιορίζει χρονικά το έτος 2022 και αναφέρει ότι η Πολυάνα πήδηξε από περιτοίχισμα σε γειτονικό ακίνητο, βγήκε από την πόρτα αυτού και της επιτέθηκε γαβγίζοντας της παρατεταμένα για αρκετή ώρα πριν απομακρυνθεί. Αντεξεταζόμενη η Ενάγουσα είπε ότι τσίριζε καθώς της γάβγιζε η Πολυάνα, ενώ δεν επιχείρησε να πηδήξει πάνω της.

Από την άλλη η Εναγόμενη ανέφερε ότι είχε ανυψώσει τον φράκτη της από το 2016 και παραδέχθηκε ότι τον ανύψωσε περαιτέρω μετά το περιστατικό.

Η θέση της Ενάγουσας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για μια σειρά από λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ο κ. Σεβέρης ανηύρε μικρές πιθανότητες η Πολυάνα να επιτεθεί σε άνθρωπο. Με αυτό ως δεδομένο δεν καταδείχθηκε πως είναι πιθανό η Πολυάνα να ένιωσε ή να είδε ότι περνά από τον δρόμο η Ενάγουσα, να μην επιχειρήσει να την προσεγγίσει από το σπίτι που βρισκόταν, λόγω της περίφραξης, αλλά να πηδήξει στο γειτονικό σπίτι και από εκεί να επιτεθεί. Δεδομένου, δε, του ότι έχει αδυναμία, έστω δυσκολία, να πηδήξει όπως οι κτηνίατροι που την παρακολούθησαν βεβαίωσαν. Δεν αμφισβητήθηκε ότι η Πολυάνα είναι εκπαιδευμένη. Δεν έχει καταδειχθεί δηλαδή ποιο ήταν το ερέθισμα που έκαμε την Πολυάνα να πηδήξει αρχικά στο σπίτι του γείτονα, παρά το πρόβλημα στα γόνατα και την εκπαίδευση της και ακολούθως να επιτεθεί στην Ενάγουσα, για πρώτη φορά, όπως η ίδια η Ενάγουσα την προσδιορίζει. Δεν έχει καταδειχθεί πως ένας σκύλος χωρίς ενδείξεις επιθετικότητας, προέβη σε επίθεση στην Ενάγουσα και μάλιστα αφού επιχείρησε άλμα από τοίχο γειτονικού σπιτιού. Επιπρόσθετα ενώ το εν λόγω περιστατικό δικογραφείται ότι έλαβε χώρα περί το 2021, τρία χρόνια πριν την καταχώρηση, στο Έγγραφο Α η Ενάγουσα το τοποθετεί το 2022. Κρίνω, λοιπόν, ότι δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός της Ενάγουσας σχετικά με την επίθεση σε αδιευκρίνιστο χρόνο, έξω από το σπίτι της Εναγόμενης, από την Πολυάνα.

Είναι η θέση της Ενάγουσας περαιτέρω ότι το 2022 ενώ πήγαινε περίπατο με την ΜΕ 2, η Πολυάνα της γάβγιζε παρατεταμένα, με επιθετική διάθεση. Οι σκύλοι ήταν χωρίς λουρί και η Εναγόμενη δεν τους περιόρισε, δεν ζήτησε συγνώμη και τους ζήτησε το λόγο γιατί κυκλοφορούν τόσο πρωί. Αυτό επιβεβαιώνει και η ΜΕ 2 στη γραπτή της δήλωση Έγγραφο Β. Πλην όμως κατά την αντεξέταση της η ΜΕ 2, φάνηκε να αγνοεί αυτά τα περιστατικά. Κάθε φορά που ερωτάτο για αυτά παρέπεμπε στο επίδικο περιστατικό, όπου η Πολυάνα έσπρωξε την Ενάγουσα και προσήλθε στον χώρο η Αστυνομία. Τελικώς ανέφερε ότι δεν ήταν παρούσα τις προηγούμενες φορές που η Πολυάνα επέδειξε επιθετική συμπεριφορά στην Ενάγουσα[4]. Με αυτό τον τρόπο η ΜΕ 2 καταρρίπτει την εκδοχή της Ενάγουσας, ότι κατά τον περίπατο των 2 της επιτέθηκε σε 2 μάλιστα περιπτώσεις η Πολυάνα γαβγίζοντας της, κάποια στιγμή το 2022. Η ίδια η αυτόπτης, κατά την Ενάγουσα, μάρτυρας δηλώνει ότι δεν ήταν παρούσα στα εν λόγω περιστατικά, ενώ αδυνατούσε να τα ανακαλέσει. Συνεπώς δεν γίνεται δεκτή η σχετική θέση της Ενάγουσας.

H Ενάγουσα επιχείρησε να αναφερθεί και σε άλλα περιστατικά, πλην όμως παραδέχθηκε ότι δεν τα είχε δει η ίδια, αλλά της τα ανέφεραν τρίτοι, χωρίς να τους κατονομάζει. Αυτές οι αναφορές, ως εξ ακοής μαρτυρία, της οποίας τον Δικαστήριο δεν δύναται να διαπιστώσει την ακρίβεια με την οποία μεταφέρθηκε, το πρόσωπο το οποίο προέβη σε αυτήν ή ακόμα και τον βαθμό της, δεν γίνονται αποδεκτές.

 

3.3.       Το επίδικο περιστατικό

Η θέση της Ενάγουσας, δικογραφημένη και όπως καταγράφεται στον Έγγραφο Α, είναι ότι κατά το πρωινό της περπάτημα με την ΜΕ 2 η Πολυάνα χωρίς να φέρει λουρί την πίεσε ή την έσπρωξε βίαια πάνω σε βιτρίνα πρόσοψη παρακείμενου καφενείου. Αυτή την ίδια θέση εκφράζει και η ΜΕ 2. Αμφότερες ερωτήθηκαν επισταμένα για το επίδικο γεγονός και παρέμειναν σταθερές στις απόψεις τους.

Ειδικότερα η Ενάγουσα περιέγραψε με λεπτομέρεια τον χώρο όπου έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό, εξηγώντας πόσο φαρδύς ήταν ο δρόμος, παραδεχόμενη ότι υπήρχαν πασαλάκια και άλλα χαρακτηριστικά της περιοχής. Αποσαφήνισε ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο έπεσε στο έδαφος. Αναλόγως σταθερή στις θέσεις της ήταν και η ΜΕ 2, αν και δεν μπορούσε να περιγράψει με λεπτομέρεια τον χώρο, ήταν ιδιαίτερα περιγραφική για τον τρόπο που η Πολυάνα  άγγιξε, όπως είπε, την Ενάγουσα, πως αυτή έπεσε και ότι προσήλθε στο χώρο αστυνομία και ασθενοφόρο.

Η Ενάγουσα και η ΜΕ 2, παραδέχθηκαν ότι φοβόντουσαν τους σκύλους. Η περιγραφή τους δεν έχει την ένταση με την οποία δικογραφούνται τα επίδικα περιστατικά, δηλαδή αυτή του βίαιου σπρωξίματος και της επιπρόσθετης πίεσης για να πέσει η Ενάγουσα στο έδαφος. Ήταν όμως αμφότερες κατηγορηματικές και γίνεται αποδεκτή η θέση τους ότι η Πολυάνα, κατά τον περίπατο της με την Εναγόμενη χωρίς να φέρει λουρί, άγγιξε την φοβισμένη Ενάγουσα και αυτή έπεσε στο έδαφος χτυπώντας τον ώμο της.

Η μαρτυρία της Εναγόμενης, δε, δεν είναι ιδιαίτερα πειστική, σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Αρχικά εγείρει νεοφυής ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν δικογραφούνται, με σκοπό να αποδώσει έχθρα της Ενάγουσας απέναντι στην ίδια και τους σκύλους της. Επιχειρεί να αναγάγει σε άλμα το σπρώξιμο της Πολυάνας στην Ενάγουσα, χωρίς όμως να υπάρχει τέτοιος ισχυρισμός της τελευταίας. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η Πολυάνα την πίεσε ή έσπρωξε. Κατά την αντεξέταση της, δε, η Εναγόμενη υπέπεσε στην εξής αντίφαση. Ενώ αναφέρει στη γραπτή της δήλωση Έγγραφο Γ, ως το λόγο που έπεσε στο έδαφος η Ενάγουσα ότι σκόνταψε σε πάσσαλο, κατά την αντεξέταση της αναφέρει ότι έχασε τον βηματισμό της, χωρίς να γνωρίζει ακριβώς πως. Η αντίφαση της αυτή αναφορικά με το επίδικο περιστατικό και οι λοιποί νεωφυής ισχυρισμοί της, καθιστούν την εκδοχή της μη αποδεκτή.

 

3.4.       Αξιολόγηση

Παρά το ότι παραπάνω αξιολογείται η θέση κάθε μάρτυρα για τα επίδικα ζητήματα, έστω συνοπτικά θα προβώ και σε αξιολόγηση κάθε μάρτυρα ξεχωριστά.

Η Ενάγουσα θεωρώ ότι είπε εν μέρει την αλήθεια[5]. Με ιδιαίτερη λεπτομέρεια σαφή χρονικό προσδιορισμό και ιδιαίτερη επιμονή εξηγούσε και περιέγραφε τόσο το επίδικο περιστατικό, όσο και τις συνέπειες των τραυματισμών της. Από την άλλη οι αναφορές σε παλαιότερες επιθέσεις της Πολυάνας εναντίον της ήταν αδιευκρίνιστες χρονικά, δεν τεκμηριώθηκε η όποια αναφορά της στην αστυνομία, που να καθορίζει έστω το διάστημα που έλαβαν χώρα τα περιστατικά αυτά, ενώ για τα 2 από τα 3 η ΜΕ 2 διέψευσε ότι ήταν παρούσα. Επομένως κρίνεται ως εν μέρει αξιόπιστη μάρτυρας, όπως λεπτομερώς εξηγείται και πιο πάνω.

Η ΜΕ 2, αν και φίλη της Ενάγουσας δεν προκύπτει να υπερέβαλε στα λεγόμενα της. Τουναντίον σε ορισμένες περιπτώσεις δεν επιβεβαίωσε τη μαρτυρία της Ενάγουσας, ήταν ειλικρινής όταν δεν θυμόταν κάτι, ενώ αναφέρθηκε στα όσα είδε κατά το επίδικο περιστατικό.

Η Εναγόμενη, προέβαλε σειρά νεοφυών ισχυρισμών με σκοπό να γεννήσει κίνητρο στις ως άνω μάρτυρες για να την καταγγείλουν. Αυτοί οι ισχυρισμοί δεν γίνονται αποδεκτοί. Καταγράφηκε η αντίφαση της ως προς το επίδικο περιστατικό. Κατά τα άλλα η μαρτυρία γνώμης, ειδικών που παρουσίασε, έγινε αποδεκτή ως προς καίρια ζητήματα με αποτέλεσμα να επιβεβαιωθούν συγκεκριμένοι ισχυρισμοί της, ήτοι ως προς τα προγενέστερα του επίδικου περιστατικά. Και ως προς την ικανότητα της Ενάγουσας να προβαίνει σε συγκεκριμένες εργασίες παρουσίασε πραγματική μαρτυρία, με την Ενάγουσα τελικώς να δέχεται ότι είναι σε θέση να προβαίνει σε κάποιες εργασίες παρά το πρόβλημα υγείας της.

Παρέλκει η όποια περαιτέρω αναφορά στους πραγματογνώμονες, οι οποίοι αξιολογήθηκαν παραπάνω και εξάχθηκαν ευρήματα από τη μαρτυρία τους όπως διαμορφώθηκε μέσω των εκθέσεων και των απαντήσεων τους στις ερωτήσεις.

 

4.    Νομική Βάση.

Το αστικό αδίκημα της αμέλειας κατόχου ήμερου ζώου εντάσσεται στο ευρύτερο αστικό αδίκημα της αμέλειας στην Κύπρο. Σχετικό είναι το άρθρο 54 του Κεφαλαίου 148 όπου αναφορικά με το βάρος απόδειξης καταγράφονται τα ακόλουθα:

«Σε αγωγή που εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά την όποια απoδεικvύεται-

(α) ότι η ζημιά προκλήθηκε από άγριο ζώο, ή από άλλο ζώο που δεν είναι άγριο το οποίο είχε, όπως γνώριζε o εναγόμενος, ή πρέπει να θεωρηθεί ότι γνώριζε κατά τεκμήριο, την τάση για την τέλεση της πράξης από την όποια προκλήθηκε η ζημιά͘ και

(β) ότι o εναγόμενος ήταν o ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του ζώου αυτού, o εναγόμενος φέρει το βάρος της απόδειξης του ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την όποια αυτός ευθύνεται σε σχέση με το ζώο αυτό.»

Το εν λόγω ζήτημα απασχόλησε την κυπριακή νομολογία στην ΠΟΛΥΜΕΤΑΛ ΛΤΔ κ.α. ν. Κωνσταντίνου, [1998] 1 ΑΑΔ 393 όπου εν πολλοίς αποφασίστηκε πως η κατοχή ήμερου ζώου μπορεί, ανάλογα με τη φύση του, να παρεμβάλλει προβλεπτούς κινδύνους για την ασφάλεια του γείτονα. Το καθήκον επιμέλειας προκύπτει από τη γνώση για τις κινήσεις του σκύλου, μεταξύ άλλων, και από τα πηδήγματά του. Με αναφορά σε παλαιότερη αγγλική νομολογία καταγράφηκαν οι διαφορές μεταξύ της αυστηρής ευθύνης για τη φύλαξη σκύλου, ο οποίος εξομοιούται με άγριο ζώο λόγω των γνωστών επιθετικών του τάσεων, και της ευθύνης του κατόχου ήμερου, κατά τεκμήριο, σκύλου που ανάγεται σε αμέλεια από ενέργειες του ζώου οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στον άνθρωπο, καταλήγοντας ότι στις περιπτώσεις αμέλειας απαιτείται ειδική τάση του σκύλου.

Στην Αγγλία βέβαια οι ως άνω αρχές κωδικοποιήθηκαν σε νόμο, τον Animals Act του 1971. Πολλές αποφάσεις έκτοτε έχουν αναλύσει τον ως άνω Νόμο και το είδος και επίπεδο γνώσης που απαιτείται να έχει ο κάτοχος ζώου, ώστε να φέρει ευθύνη για ζημιές που αυτό θα προκαλέσει. Ιδιαίτερη ανάλυση γίνεται στην Mirvahedy (FC) v Henley and another [2003] UKHL 16, όπου μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην παράγραφο 38 πως όταν ζώο έχει επικίνδυνα χαρακτηριστικά σχετικά με συγκεκριμένο τύπο ζημίας και ο κάτοχος του τα γνωρίζει, τότε φέρει ευθύνη για ζημιές του ίδιου τύπου. Στην παράγραφο 40 ξεκαθαρίστηκε ότι ο κάτοχος είναι υπεύθυνος μόνο για τις ζημιές που προκαλούνται λόγω της ειδικής τάσης του ζώου. Γίνεται επίσης αναφορά και υιοθετείται ο λόγος της Barnes v Lucille Ltd (1907) 96 LT 680, απόφαση που εκδόθηκε πριν την κωδικοποίηση του Animals Act, όπου αποφασίστηκε ότι ναι μεν δεν χρειάζεται ένα ζώο να είναι άγριο πάντοτε, αρκεί όμως ο ιδιοκτήτης να γνωρίζει ότι σε συγκεκριμένες περιόδους και περιστάσεις αντιδρά και συμπεριφέρεται άγρια. Ανάλογα είναι και τα όσα αναφέρθηκαν στην Clark v Bowlt [2006] EWCA Civ 978, ως εξής:

«Where it is a characteristic of an animal only to cause damage at a particular time or in particular circumstances, the animal, if normal, will not have been likely to cause damage save at that particular time or in those particular circumstances.»

Εν προκειμένω δεν έχει αποδειχθεί ότι η Πολυάνα είναι άγριο ζώο ούτε προηγούμενη τάση της να επιτίθεται σε ανθρώπους. Ακόμα όμως και οι συμπεριφορές που αποδόθηκαν στην Πολυάνα από την Ενάγουσα και δεν έγιναν αποδεκτές, δεν καταδεικνύουν τάση του ζώου να προκαλέσει ζημιά όπως την επίδικη. Ειδικότερα το γεγονός ότι η Ενάγουσα της καταλογίζει ότι της γαύγιζε σε τρεις περιπτώσεις χωρίς να την ακουμπήσει, πέραν της όποιας έντασης, δεν προκλήθηκε η όποια ζημιά στην Ενάγουσα. Εν πάση περιπτώσει όμως καμία προηγούμενη επιθετική συμπεριφορά της Πολυάνας, δεν έχει αποδειχθεί.

Το γεγονός ότι και οι πραγματογνώμονες της Εναγόμενης επιβεβαίωσαν ότι ακόμα και ήρεμοι σκύλοι δύνανται υπό προϋποθέσεις να επιτεθούν σε άνθρωπο, δεν βοηθά την υπόθεση της Ενάγουσας. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω απαιτείται να καταδειχθεί τάση του ζώου για την δημιουργία συγκεκριμένης ζημιάς συνδεόμενη με συγκεκριμένα επικίνδυνα χαρακτηριστικά του. Στην υπό κρίση περίπτωση όχι μόνο δεν προέκυψε να έχει τάση η Πολυάνα να σπρώχνει ή έστω να επιτίθεται και να ακουμπά ανθρώπους, αλλά καταδείχθηκε μέσω της μαρτυρίας των πραγματογνωμόνων αφενός η έλλειψη επιθετικών τάσεων της και αφετέρου η δυσκολία της να στηριχτεί στα πίσω πόδια, με τρόπο ικανό να σπρώξει άνθρωπο.  Ούτε συμφωνώ με τους δικηγόρους της Ενάγουσας, οι οποίοι εισηγούνται τάση της Πολυάνας να επιτίθεται μόνο στην Ενάγουσα, από τη στιγμή που για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω δεν αποδείχθηκε προηγούμενη επίθεση της Πολυάνας στην Ενάγουσα, πόσω μάλλον του ίδιου τύπου με την επίδικη, ήτοι με επαφή των δύο. Συνεπώς με δεδομένα ότι η Πολυάνα είναι ήμερο ζώο και δεν έχει αποδειχθεί προηγούμενη επιθετική τάση της και δη ανάλογη της υπό εξέταση, η Εναγόμενη δεν φέρει ευθύνη για το επίδικο περιστατικό.

Για σκοπούς μελλοντικής αναθεώρησης θα εξεταστεί το ζήτημα των γενικών αποζημιώσεων που θα δικαιούτο η Ενάγουσα αν επιτύγχανε η αγωγή της. Προηγούμενες αποφάσεις, ιδιαίτερα αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που αντικατοπτρίζουν τις δικές μας πραγματικότητες, προσφέρουν καθοδήγηση στο βαθμό που είναι συγκριτικές ως αποκαλυπτικές της επικρατούσας τάσης, δεν είναι όμως δεσμευτικές^[6].

Στην Θεοδώρου ν. Βασιλείου [2007] 1 ΑΑΔ 1192, επικυρώθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου να επιδικάσει ποσό 30.000 ΛΚ για συντριπτικό κάταγμα και εξάρθρημα αριστερού ώμου και κάταγμα του πέρατος της δεξιάς κερκίδας. Ο εκεί εφεσίβλητος χειρουργήθηκε, η κατάσταση του ήταν μόνιμη, και έφερε πολλαπλές ουλές στη μύτη και στη μετωπιαία περιοχή του προσώπου από τα θλαστικά τραύματα, χειρουργική ουλή 15 εκ. στην πρόσθια επιφάνεια του αριστερού ώμου και δύο ουλές ενός εκ. στην πλάγια επιφάνεια. Ο εφεσίβλητος δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το αριστερό άνω άκρο για ανύψωση αντικειμένων. Ήταν ικανός για ελαφράς φύσεως εργασία την οποία μπορεί να κάνει υπό συνθήκες πλήρους απασχόλησης.

Στην    Πέτρου ν. Γαλάνη, [2009] 1 ΑΑΔ 84, το εφετείο αποφάσισε να αυξήσει το ποσό των γενικών αποζημιώσεων, περιλαμβανομένων αποζημιώσεων για μελλοντική απώλεια εισοδημάτων σε £17.000 (€29.000) αντί £11.000. Εκεί η εφεσείουσα είχε υποστεί συντριπτικό διπολικό κάταγμα του αριστερού βραχιονίου, έγινε ανάταξη του κατάγματος και ακινητοποίηση με γύψινο νάρθηκα. Υπήρξε πώρωση του κατάγματος σε καλή θέση με ελαφριά εσωτερική γωνίωση. Παρουσίαζε ελάττωση της ικανότητας του αριστερού ώμου, απαγωγή πρόσθια και πλάγια, έσω και έξω στροφή κατά 30% λόγω της μακροχρόνιας ακινητοποιήσεως του ώμου.

Κρίνω ότι η Θεοδώρου, πιο πάνω, είναι πιο σοβαρή από την προκείμενη περίπτωση αφού εκεί ο παθών εγχειρίστηκε και μειώθηκε και η ικανότητα του προς εργασία. Στην Πέτρου, αν και πορώθηκε το τραύμα η Εφεσείουσα είχε ανάλογα ζητήματα με την Ενάγουσα, ήτοι αδυναμία ύψωσης του ώμου μέχρι συγκεκριμένου σημείου, αλλά και ελάττωση της ικανότητας του ώμου κατά 30%. Περαιτέρω το ποσό που εκεί επιδικάστηκε περιλάμβανε και αποζημίωση για μελλοντική απώλεια εισοδημάτων κάτι που εδώ δεν συμβαίνει. Εν προκειμένω δεδομένα και λαμβάνοντας υπόψη την αυξητική τάση στην απόδοση αποζημιώσεων^[7] θα επιδίκαζα ποσό €40.000 στην Ενάγουσα, πλέον τις ειδικές ζημιές της που δικογράφησε και απέδειξε δεόντως.

 

5.    Κατάληξη

Η αγωγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον της Ενάγουσας. Δεδομένου ότι η ακρόαση της υπόθεσης δεν διήρκησε πέραν των 6 ωρών το ποσό καθορίζεται στα €2.000 πλέον ΦΠΑ, αν υπάρχει, ως ο συνοπτικός υπολογισμός στον οποίο προέβη το Δικαστήριο (Βλ. Θεσμό 39.4 (1) (α) και 39.7). Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι οι διάδικοι δεν καταχώρησαν σχετικό κατάλογο ως ήταν καθήκον τους και ο Θεσμός 39.9 ορίζει.

 

(Υπ.)………………………………

Α. Λουκά Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής