ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Π.Ε.Δ.
Αριθμός Απαίτησης: 176/2025 (i-justice)
Μεταξύ:
Ενάγοντα
και
1. Oleg Paska
2. Olga Rakhubovska
Εναγόμενων
--------------------
Μονομερής αίτηση, ημερομηνίας 27/7/2025
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 8/4/2026
EMΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για ενάγοντα - αιτητή: κ. Γ. Α. Γεωργίου, για ΣΑΒΒΑ & ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.
Για εναγόμενους 1 και 2 - καθ’ ων η αίτηση: κα Κ. Ισακίδου, για MICHAEL KYPRIANOU & CO LLC
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Ο ενάγοντας, στις 11/6/2025 καταχώρισε την απαίτησή του εναντίον των εναγόμενων επί εντύπου απαίτησης αρ. 7, δυνάμει του Μέρους 8.2.(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023. Με τις τρεις αξιώσεις του, ουσιαστικά ζητά διάταγμα που να επιτρέπει την εκπρόθεσμη κατάθεση στο Κτηματολόγιο - για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης - τής γραπτής συμφωνίας πώλησης, ημερομηνίας 17/10/2024 καθώς και της τροποποιητικής της συμφωνίας, ημερομηνίας 5/3/2025 με βάση τις σχετικές πρόνοιες του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου 81(I)/2011. Οι δυο αυτές συμφωνίες και ειδικά η πρώτη (στο εξής «επίμαχη σύμβαση») τις οποίες ο ενάγοντας συνήψε με τους εναγόμενους διαλαμβάνουν την αγορά από τον ενάγοντα, ενός ακινήτου (στο εξής «επίμαχο ακίνητο») ιδιοκτησίας των εναγόμενων.
Ο ενάγοντας, στις 27/7/2025 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, στο πλαίσιο της οποίας, στις 30/7/2025 εξασφάλισε μονομερώς την έκδοση προσωρινού διατάγματος (στο εξής «επίμαχο διάταγμα») το οποίο απαγορεύει την πώληση και/ή αποξένωση και/ή επιβάρυνση με οποιοδήποτε τρόπο τού επίμαχου ακινήτου μέχρι την τελική εκδίκαση της απαίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
Η αίτηση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση στην οποία προέβη ο ενάγοντας.
Οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση. Αποτελείται από 18 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβη η δικηγόρος στο γραφείο των δικηγόρων τους, Νικολέττα Χαραλάμπους.
Τόσο ο ενάγοντας όσο και η Χαραλάμπους προέβησαν και σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση.
Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των γεγονότων και της γραπτής μαρτυρίας που αναφέρονται στην αίτηση και την ένσταση. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των παραπάνω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω.
Όπως πολύ ορθά σημειώνει ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα στην παράγραφο 18 της γραπτής αγόρευσής του, στην παρούσα διαδικασία, το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση τού κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Το οποίο αναμφίβολα - προσθέτω με τη σειρά μου - περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.
Το συγκεκριμένο άρθρο έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others (1982) 1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά. (1995) 1 Α.Α.Δ. 248), Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά. (2002) 1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου “Νaime S” (Αρ.2) (2004) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου (2004) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή (1989) 1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα:
«Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others (1982) 1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
(1) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά.
Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ”Bασίλη (1989) 1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.»
Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω):
«Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32».
Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου προστίθενται και τα εξής:
Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων. Με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32(1) απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Σε σχέση με την ίδια προϋπόθεση, όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κυτάλα κ.ά. Χρυσάνθου κ.ά. (1996) 1(Α) Α.Α.Δ. 253, η διακρίβωση επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ενώ στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd (1996) 1(Β) Α.Α.Δ. 788 υπενθυμίζεται ότι, γενικά, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. Ομοίως και στη Γρηγορίου (ανωτέρω επίσης) από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα:
«Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης».
Η διαχρονικότητα των παραπάνω αρχών καταφαίνεται και από το απόσπασμα που ακολουθεί από τη υπόθεση ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. CYFIELD - NEMESIS κ.ά., Πολ. Έφ. Αρ. E52/21, ημερ. 10/2/2022:
«Η δεύτερη προϋπόθεση, εξυπακούει την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, όρος που, κατά την Odysseos, έχει την έννοια ότι ο αιτητής οφείλει να καταδείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας, δηλαδή κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά πολύ λιγότερο από το επίπεδο που καθορίζει το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, γνωστό ως «ισοζύγιο των πιθανοτήτων». Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία που παρουσιάζει («evidential strength of the case of the plaintiff»). Η αξιολόγηση γίνεται χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία και πολύ περισσότερο να καταλήγει σε ευρήματα επί της ουσίας. Σε αυτό το στάδιο αξιολογείται η αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του διαδίκου που ζητά ενδιάμεση θεραπεία, σε συνάρτηση με τυχόν αντίθετη εκδοχή, για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας ..»
Τέλος, με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση σύμφωνα με την Odysseos και πάλι, αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που, αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με αυτά φυσικά δε μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης (1979) 1 Α.Α.Δ. 231), αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη (2001) 1(Β) Α.Α.Δ. 1245).
Με αριθμό λόγων ένστασης, ουσιαστικά υποβάλλεται πως δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις έκδοσης και οριστικοποίησης του επίμαχου διατάγματος.
Η σύναψη των δυο συμφωνιών που ο ενάγοντας ζητά την εκπρόθεσμη κατάθεσή τους στο Κτηματολόγιο αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών.
Απ’ εκεί και πέρα αποτελεί θέση του ενάγοντα (βλ. την παράγραφο 34 της ένορκης δήλωσής του που υποστηρίζει την αίτηση η οποία οδήγησε στην έκδοση του επίμαχου διατάγματος) ότι στις 27/5/2025 έλαβε ηλεκτρονικό μήνυμα από τον εναγόμενο ότι τερματίζει την επίμαχη σύμβαση, με άμεση ισχύ, επικαλούμενος τη μη προσκόμιση από πλευράς του, των πληροφοριών που του είχε ζητήσει με βάση τα δυο προηγούμενα ηλεκτρονικά μηνύματά του. Σε απάντηση του εν λόγω ηλεκτρονικού μηνύματος του εναγόμενου, ο ενάγοντας, όπως αναφέρει στην παράγραφο 39 της ίδιας ένορκης δήλωσης, με ηλεκτρονικό μήνυμά του, ημερομηνίας 28/5/2025 του ανάφερε - μεταξύ άλλων - τα ακόλουθα (βλ. τις δυο τελευταίες παραγράφους):
«Υπό το φως των ανωτέρω, θεωρώ την επιστολή/μήνυμά σας της 27/05/2025 περί τερματισμού, καθώς και τις ενέργειες ή/και παραλείψεις σας, ως παράνομες και/ή αδικαιολόγητες και/ή άκυρες και/ή αβάσιμες και/ή αναποτελεσματικές και/ή δυσανάλογες και ως παραβίαση των όρων της προαναφερθείσας Σύμβασης Πώλησης.
Κατόπιν τούτου, σας ενημερώνω ότι θα δώσω άμεσα οδηγίες σε δικηγόρο να προσχωρήσει σε όλες τις αναγκαίες νομικές ενέργειες ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας προκειμένου να διαφυλάξω τα δικαιώματά μου.»
Στο ερώτημα, κατά πόσο πληρείται η πρώτη ουσιαστική προϋπόθεση για έκδοση του επίμαχου διατάγματος και στο παρόν στάδιο, για οριστικοποίησή του, παρατηρώ τα εξής:
Όπως αναφέρει ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα στη γραπτή αγόρευσή του συναφώς με την υπό εξέταση προϋπόθεση, με προσεκτική μελέτη του αιτητικού της Γενικής Αίτησης αξιώνεται - μεταξύ άλλων - η έκδοση άδειας και/ή διατάγματος που να επιτρέπει την εκπρόθεσμη κατάθεση στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης τού πιστού αντιγράφου της συμφωνίας πώλησης, ημερομηνίας 17/10/2024 (επίμαχη σύμβαση) μαζί με την τροποποιητική της συμφωνία, ημερομηνίας 5/3/2025, αλλά και άλλες αναγνωρισμένες θεραπείες «και κατ’ επέκταση αποκαλύπτει μια συζητήσιμη υπόθεση. (Λόρδος κ.α. ν. Σιακόλα, Πολ. Έφεση αρ. Ε143/2025, ημερ. 23.3.2017).»
Εξάλλου, προστίθεται, πηγάζει και από το σχετικό περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο 81(I)/2011, ότι ο αιτητής έχει δικαίωμα να αποταθεί στο Δικαστήριο με αίτηση για να ζητήσει να του επιτραπεί η εκπρόθεσμη καταχώρηση σύμβασης πώλησης ακινήτου. Σχετικό είναι το άρθρο 12.
Το άρθρο 12 του πιο πάνω νόμου με τίτλο «Εξουσία Δικαστηρίου να επιτρέψει κατάθεση σύμβασης ή έγερση αγωγής εκτός προθεσμίας» το οποίο, αναμφίβολα περικλείει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την απαίτηση του ενάγοντα, ακολουθεί αυτούσιο:
«Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, το Δικαστήριο δύναται, κατόπιν σχετικής αίτησης, να επιτρέψει την κατάθεση σύμβασης ή την έγερση αγωγής για ειδική εκτέλεση για συμβάσεις οι οποίες παραμένουν σε ισχύ και συνομολογήθηκαν σε οποιοδήποτε χρόνο, έστω και αν έχει παρέλθει η προβλεπόμενη για το σκοπό αυτό χρονική περίοδος, σύμφωνα με τις τις διατάξεις του παρόντος Νόμου ή η προθεσμία κατάθεσής τους σύμφωνα με τις διατάξεις του καταργηθέντα με τον παρόντα Νόμο περί Πώλησης Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, ανάλογα με την περίπτωση, όταν κρίνει τούτο δίκαιο και εύλογο για την προστασία του αγοραστή.»
Απ’ εκεί και πέρα σύμφωνα με το άρθρο 2 του ίδιου νόμου:
««κατάθεση της σύμβασης» σημαίνει την κατάθεση πιστού αντιγράφου της σύμβασης στο επαρχιακό κτηματολογικό γραφείο της επαρχίας στην οποία βρίσκεται η ακίνητη ιδιοκτησία για τη δημιουργία εμπραγμάτου βάρους στην ακίνητη ιδιοκτησία που αφορά η σύμβαση·
….
«σύμβαση» σημαίνει σύμβαση πώλησης ή ανταλλαγής ή εκχώρησης ή αντιπαροχής ή συμφωνία διανομής ακίνητης ιδιοκτησίας.»
Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των παραπάνω διατάξεων είναι σαφές, ότι για σκοπούς ενεργοποίησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιτρέψει την κατάθεση σύμβασης πώλησης ακίνητης ιδιοκτησίας στο Κτηματολόγιο για σκοπούς δημιουργίας εμπραγμάτου βάρους στην ακίνητη ιδιοκτησία που αφορά η σύμβαση, μια από τις αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι η σύμβαση πώλησης να βρίσκεται σε ισχύ, τόσο κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης όσο και κατά την εξέτασή της από το Δικαστήριο.
Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί θέση του ενάγοντα - την οποία προβάλλει ενόρκως (ανωτέρω) - ότι η επίμαχη σύμβαση τερματίστηκε από τον εναγόμενο - με άμεση ισχύ - στις 27/5/2025.
Και, με δεδομένο ότι ο ενάγοντας καταχώρησε την απαίτησή του, στις 11/6/2025 και την υπό κρίση αίτηση, στις 27/7/2025, δηλαδή προέβηκε και στα δυο αυτά δικονομικά διαβήματά του, σε χρόνο μεταγενέστερο του τερματισμού της επίμαχης σύμβασης, δηλαδή, όταν αυτή δε βρισκόταν πλέον σε ισχύ, η παραπάνω προϋπόθεση δεν πληρείται.
Κατά πόσο ο τερματισμός της επίμαχης σύμβασης από τον εναγόμενο ήταν νόμιμος ή παράνομος αποτελεί στοιχείο αδιάφορο στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, η οποία έχει ως μόνο αντικείμενο, την εξέταση κατά πόσο πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις προκειμένου το Δικαστήριο να είναι σε θέση να ασκήσει τη δικαιοδοσία του κατά το άρθρο 12 του Νόμου 81(I)/2011 (ανωτέρω) και να επιτρέψει την κατάθεση της σύμβασης στο Κτηματολόγιο και όχι να συμβάλει στη δημιουργία των εν λόγω προϋποθέσεων.
Αφ’ ης στιγμής κατά το χρόνο καταχώρησης, τόσο της απαίτησης όσο και της υπό κρίση αίτησης, η επίμαχη σύμβαση δε βρισκόταν σε ισχύ, ο ενάγοντας, ο οποίος αμφισβητεί τη νομιμότητα τερματισμού της από τον εναγόμενο, για σκοπούς έννομης προστασίας των νομικών δικαιωμάτων και οικονομικών συμφερόντων του από αυτή την ενέργεια του εναγόμενου τα οποία απορρέουν από την επίμαχη σύμβαση, το ορθό δικονομικό διάβημα στο οποίο θα μπορούσε - και που θεωρώ ότι μπορεί ακόμη να προβεί - είναι η καταχώρηση αγωγής εναντίον των εναγόμενων. Να πω απλώς, ότι το άρθρο 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία vα εκδίδει δεσμευτικές απoφάσεις αvαγvωριστικές δικαιωμάτων.
Κατ’ ακολουθία των παραπάνω διαπιστώσεών μου, η πρώτη ουσιαστική προϋπόθεση για έκδοση του επίμαχου διατάγματος (σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση) δεν έχει αποδειχθεί. Το ίδιο ισχύει και για τη δεύτερη ουσιαστική προϋπόθεση (ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας). Δεδομένου ότι - για να επαναλάβω - κατά το χρόνο καταχώρησης της απαίτησης, καθώς και της υπό κρίση αίτησης, η επίμαχη σύμβαση δε βρισκόταν σε ισχύ, κάτι που ισχύει και σήμερα, οι πιθανότητες επιτυχίας της απαίτησης είναι ανύπαρκτες.
Το συμπέρασμά μου αυτό διαγράφει και την τύχη της αίτησης η οποία θα πρέπει να απορριφθεί. Γεγονός το οποίο καθιστά αχρείαστη την ενασχόλησή μου με την τρίτη ουσιαστική προϋπόθεση και πολύ περισσότερο, με το ισοζύγιο της ευχέρειας. Το τελευταίο, υπό το φως και όσων αναφέρονται στην υπόθεση Σεβαστού ν. Σεβαστού (2002) 1 Α.Α.ΔΔ. 1980.
Η αίτηση απορρίπτεται. Το προσωρινό διάταγμα, ημερομηνίας 30/7/2025 ακυρώνεται.
Αναφορικά με τα έξοδα, δε βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων 1 και 2 και σε βάρος του ενάγοντα.
(Υπ.) ...…………………………
Κ. Κωνσταντίνου, Π.Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
/ΚΚ
Subject: Civil/Other Actions /Interim
(Αναφορά: Πολιτική – προσωρινό διάταγμα)
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο