ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Παρπαρίνου, Ε.Δ.

Αρ. Απαίτησης: 1133/24 (i-justice)

Μεταξύ:

 Μ.H.

Ενάγουσα

 

και

 

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Η «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» ΛΙΜΙΤΕΔ

 

Εναγόμενη

 

-------------------

 

Ημερομηνία:  14.07.26

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για Ενάγουσα: κα. Α. Ιωάννου για Ioannou & Sharpe LLC

Για Εναγόμενη: κ. Σ. Χατζηαδάμου για Σωτήρης Χατζηαδάμου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

 

 

AΠΟΦΑΣΗ

 

1.    Με την παρούσα απαίτηση, ως το Έντυπο Απαίτησης ημερ. 12.11.24, η Ενάγουσα αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημίωσες ένεκα τροχαίου ατυχήματος που επεσυνέβη στις 06.06.24 πλέον νόμιμο τόκο.

 

Δικόγραφα

 

2.    Ειδικότερα, η Ενάγουσα, στην Έκθεση Απαίτησης της, ισχυρίζεται ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν 34 ετών, καθ’όλα υγιής και αρτιμελής και εργαζόταν ως ιδιωτική υπάλληλος και/ή ως πωλητής. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν η οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής [    ] (εφ’εξής «το όχημα της Ενάγουσας»). Αναφορικά με την Εναγόμενη αναφέρει ότι είναι ασφαλιστική εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών με αρ. εγγραφής [     ] και διεξάγει πάσης φύσεως ασφαλιστικές εργασίες και/ή ασφαλίσεις μηχανοκινήτων οχημάτων σε όλη την Κύπρο. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι ο ασφαλισμένος οδηγός και/ή ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ] (εφ’εξής «το ασφαλισμένο όχημα») διατηρούσε ασφαλιστικό συμβόλαιο με την Εναγόμενη, το οποίο ήταν σε πλήρη ισχύ και κάλυπτε τις ζημιές και απώλειες της Ενάγουσας για το επίδικο ατύχημα.

 

3.    Ως προς τα επίδικα γεγονότα, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, περί την 06.06.24, οδηγούσε το όχημα της επί της οδού  [      ] στον Άγιο Τύχωνα στη Λεμεσό (εφ’εξής «η επίδικη οδός») με νότια κατεύθυνση και ενώ βρισκόταν στην λωρίδα της και οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα λόγω τροχαίας κίνησης και/ή ανέμενε τα προπορευόμενα οχήματα, ο ασφαλισμένος στην Εναγόμενη οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος, ο οποίος, κατά τον ίδιο χρόνο, οδηγούσε στην ίδια λωρίδα, προς την ίδια κατεύθυνση και ακολουθούσε το όχημα της Ενάγουσας, οδήγησε το ασφαλισμένο όχημα αμελώς και/ή κατά παράβαση των εκ του Νόμου και Κανονισμών καθηκόντων του και/ή διεύθυνε το ασφαλισμένο όχημα κατά τρόπο ώστε να προκαλέσει και/ή να επιτρέψει τη σύγκρουση του ασφαλισμένου οχήματος με το όχημα της Ενάγουσας. Ως εκ τούτου, η Ενάγουσα τραυματίσθηκε και υπέστη σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες.

 

4.    Αναφορά γίνεται στις λεπτομέρειες αμέλειας και παράβασης των εκ του Νόμου απορρεόντων καθηκόντων του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού του ασφαλισμένου οχήματος, στις λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών της Ενάγουσας, συμπεριλαμβανομένων των τραυμάτων που υπέστη, των θεραπειών στις οποίες υποβλήθηκε και των μόνιμων επακόλουθων των τραυμάτων της, καθώς και στις λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών της. Περαιτέρω, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι, συνεπεία των τραυμάτων της, υποφέρει και θα συνεχίσει να υποφέρει από πόνους, ζημιές και απώλεια των απολαύσεων της. Ως εκ τούτου, θέση της είναι ότι δικαιούται την καταβολή αποζημιώσεων από την Εναγόμενη, η οποία, δυνάμει των όρων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, κάλυπτε την ευθύνη του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού έναντι της Ενάγουσας. 

 

5.    H Εναγόμενη, με την Υπεράσπιση της, αποδέχεται ότι η Ενάγουσα ήταν η οδηγός του οχήματος της και ότι η ίδια είναι ασφαλιστική εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη, η οποία διεξάγει ασφαλιστικές εργασίες στην Κύπρο και παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στον οδηγό του ασφαλισμένου οχήματος. Θέση της Εναγόμενης είναι ότι ο ασφαλισμένος σε αυτήν οδηγός φέρει την ευθύνη πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος αλλά απορρίπτει ότι η Ενάγουσα υπέστη οποιανδήποτε ζημιά και/ή σωματική βλάβη και/ή απώλεια συνέπεια του επίδικου ατυχήματος. Προς τούτο, η Εναγόμενη απορρίπτει τις λεπτομέρειες αμέλειας και σωματικών βλαβών της Ενάγουσας και ισχυρίζεται ότι η επαφή των οχημάτων ήταν μηδαμινή και/ή ανεπαίσθητη και ότι οι κατ’ισχυρισμό σωματικές βλάβες της Ενάγουσας αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις με σκοπό να αποκομίσει αθέμιτο κέρδος εις βάρος της Εναγόμενης και είναι υπερβολικά και/ή υπερδιογκωμένα.

 

6.    Περαιτέρω, η Εναγόμενη προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η Ενάγουσα κωλύεται να επικαλείται οποιοδήποτε τραυματισμό καθότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, η ίδια δεν δήλωσε ουδένα τραυματισμό. Η Εναγόμενη επίσης ισχυρίζεται ότι ο οποιοσδήποτε τραυματισμός της Ενάγουσας δεν σχετίζεται με το επίδικο ατύχημα και/ή προϋπήρχε και/ή δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια με το επίδικο ατύχημα.

 

7.    Με την Απάντηση στην Υπεράσπιση, η Ενάγουσα απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της, ως αυτοί εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης της. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι τραυματισμοί της δεν προϋπήρχαν του επίδικου ατυχήματος αλλά προκλήθηκαν συνέπεια αυτού.

 

Η ακροαματική διαδικασία

 

8.    Η παρούσα απαίτηση, ταξινομήθηκε ως «μικρή απαίτηση» με βάση τα όσα διαλαμβάνει το Μέρος 28 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 (εφ’εξής «οι Κ.Π.Δ. 2023»). Ως προκύπτει από τα πρακτικά του Δικαστηρίου, δηλώθηκε ως παραδεκτό το ζήτημα της ευθύνης και παρέμεινε προς εκδίκαση το ζήτημα των αποζημιώσεων της Ενάγουσας. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσε η ίδια η Ενάγουσα (ΜΕ.1) ενώ για την Ενάγουσα κατέθεσε ο Δρ. Μ.Μ. (ΜΕ.2) και η Δρ. Μ.Π. (ΜΕ.3). Για την Εναγόμενη ουδείς κατέθεσε.

 

9.    Ακολούθως, η υπόθεση ορίστηκε για τελικές γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν στον ηλεκτρονικό φάκελο προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους.

 

10. Εξέτασα με πολύ προσοχή τόσο την προσκομισθείσα μαρτυρία όσο και τις Γραπτές Αγορεύσεις των μερών, χωρίς να καθίσταται αναγκαίο η ειδική επίκλησή τους καθότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 490 και BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANKJOINTSTOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK" BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική Έφεση Αρ. 117/2018, ημερ. 16.03.22).

 

Η Μαρτυρία

 

Σύνοψη μαρτυρίας της Εναγόμενης

 

11. Η Δήλωση Μάρτυρα της Ενάγουσας ημερ. 27.02.26, η οποία επιβεβαιώνεται από «Δήλωση Αληθείας», κατατέθηκε ως Έγγραφο Α. Η Ενάγουσα ανέφερε ότι είναι σήμερα 35 ετών και μέχρι να συμβεί το επίδικο ατύχημα ήταν καθ’όλα υγιής, αρτιμελής, χωρίς πρόβλημα υγείας και εργαζόταν ως ιδιωτική υπάλληλος. Το πιστοποιητικό γέννησης της Ενάγουσας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1.

 

12. Περαιτέρω, η Ενάγουσα δήλωσε ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν η οδηγός του οχήματος της, ενώ ο οδηγός και ιδιοκτήτης του ασφαλισμένου οχήματος διατηρούσε ασφαλιστικό συμβόλαιο με την Εναγόμενη, το οποίο βρισκόταν σε πλήρη ισχύ κατά τον ουσιώδη χρόνο και κάλυπτε τις ζημιές και απώλειες της Ενάγουσας, τις οποίες υπέστη συνεπεία του επίδικου ατυχήματος. Όσον αφορά την Εναγόμενη, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ασφαλιστική Εταιρεία, δεόντως εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών με αρ. εγγραφής [     ], η οποία διεξάγει πάσης φύσεως ασφαλιστικές εργασίες και ασφαλίσεις μηχανοκινήτων οχημάτων σε ολόκληρη την Κύπρο.

 

13. Ως προς το επίδικο ατύχημα, η Ενάγουσα δήλωσε ότι, την 06.06.24, οδηγούσε το όχημα της νομίμως και επιμελώς επί της επίδικης οδού με νότια κατεύθυνση και ενώ βρισκόταν εντός της λωρίδας της και οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα λόγω τροχαίας κίνησης των προπορευόμενων οχημάτων, ο ασφαλισμένος στην Εναγόμενη οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος, ο οποίος οδηγούσε στην ίδια λωρίδα, προς την ίδια κατεύθυνση και ακολουθούσε το όχημα της Ενάγουσας, οδήγησε το ασφαλισμένο όχημα αμελώς και προκάλεσε τη σύγκρουση του ασφαλισμένου οχήματος με το όχημα της Ενάγουσας. Ως εκ τούτου, η Ενάγουσα τραυματίστηκε και υπέστη ζημιές και απώλειες. Η Ενάγουσα περαιτέρω προβάλλει τη θέση ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού, ο οποίος παρέλειψε να κρατά τη νόμιμη και κατάλληλη απόσταση από το προπορευόμενο όχημα της Ενάγουσας, με αποτέλεσμα το μπροστινό μέρος του ασφαλισμένου οχήματος να συγκρουστεί με το πίσω μέρος του οχήματος της.

 

14. Ακολούθως, η Ενάγουσα προέβη σε αναφορά στους τραυματισμούς  με τους οποίους διαγνώστηκε, στη θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε και ότι μέχρι σήμερα παρουσιάζει αστάθεια, πόνο, δυσκαμψία και περιορισμό κινήσεων, καθώς και πιθανότητα μελλοντικών σπονδυλαρθριτικών αλλοιώσεων. Σύμφωνα με την Ενάγουσα, αμέσως μετά το επίδικο ατύχημα διακομίσθηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών της Πολυκλινικής Υγείας Λεμεσού (εφ’εξής «η κλινική») και υποβλήθηκε σε διάφορες εξετάσεις και σε ακτινολογικό έλεγχο. Προς τούτο, έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24, αναφορικά με τα αποτελέσματα του ακτινολογικού ελέγχου της Ενάγουσας, κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2. Η Ενάγουσα επίσης ανέφερε ότι εξετάστηκε και από ιδιώτη χειρούργο ορθοπεδικό την 10.06.24, 28.06.24 και 14.07.24. Προς τούτο, Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 μαζί με Ιατρική Σημείωση του ΜΕ.2 ημερ. 10.06.24 κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 3. Περαιτέρω, προέβη σε αναφορά στα ιατρικά της έξοδα ύψους €360 και στα έξοδα φυσιοθεραπειών της ύψους €300, ποσό το οποίο, σύμφωνα με την ίδια, δεν έχει μέχρι σήμερα καταβάλει λόγω οικονομικών δυσκολιών. 

 

15. Θέση της Ενάγουσας είναι ότι μέχρι σήμερα ταλαιπωρείται συνέπεια των τραυμάτων της. Απορρίπτει τη θέση της Εναγόμενης ότι δεν υπέστη σωματική βλάβη και ισχυρίζεται ότι τραυματίστηκε και λόγω τούτου υποβλήθηκε σε θεραπεία και παραμένουν μόνιμα επακόλουθα των τραυματισμών της. Επιπλέον απορρίπτει τους, κατά τη θέση της, αντιφατικούς ισχυρισμούς της Εναγόμενης ότι οι τραυματισμοί της προϋπήρχαν και ότι είναι λιγότερο σοβαροί από αυτούς που ισχυρίζεται.

 

16. Κατά την αντεξέταση της η Ενάγουσα ανέφερε ότι το επίδικο ατύχημα επεσυνέβη γύρω στις 8:30 π.μ. ενώ κατευθυνόταν προς την εργασία της. Προς τούτο, διευκρίνισε ότι το όχημα της δεν είναι δικής της ιδιοκτησίας, αλλά ανήκει στην εταιρεία στην οποία εργάζεται.

 

17. Στην Ενάγουσα υποδείχθηκε δέσμη οκτώ (8) φωτοαντιγράφων που απεικονίζουν τη σκηνή του επίδικου ατυχήματος και κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 4, όπου εξήγησε ποιο ήταν το όχημα της και ότι, επειδή ήταν σοκαρισμένη ένεκα της σφοδρής σύγκρουσης,  δεν ήταν σε θέση να υποδείξει σε ποιο ακριβώς σημείο χτυπήθηκε το όχημα της αλλά ότι το όχημα της υπέστη ζημιά και χρειάστηκε να επιδιορθωθεί. Ακολούθως η Ενάγουσα αναφέρθηκε στα γεγονότα όπως εκτυλιχθήκαν μετά το επίδικο ατύχημα και ότι η ίδια δεν θυμόταν κατά πόσο δήλωσε στον λειτουργό της «Rescueline» ότι τραυματίστηκε, καθώς ήταν σοκαρισμένη από την έντονη σύγκρουση και είχε έγνοια για τον ανήλικο υιό της, ο οποίος βρισκόταν στο πίσω κάθισμα. Προς τούτο έγγραφο της «Rescueline» ημερ. 06.06.24 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 προς αναγνώριση. Περαιτέρω, η Ενάγουσα διαφώνησε με την υποβολή ότι η σύγκρουση των εμπλεκόμενων οχημάτων δεν ήταν έντονη και ότι από το ύψος των ζημιών τους καταδεικνύεται ότι η επαφή των οχημάτων ήταν ανεπαίσθητη. 

 

18. Ακολούθως, η Ενάγουσα ανέφερε ότι, αφού πήρε τον υιό της στο γιατρό και είδε ότι ήταν εντάξει, πήγε μετά η ίδια στην κλινική καθώς ένιωθε πόνο στον αυχένα. Στην κλινική, στις 06.06.24, την είδε ιατρός, το όνομα του οποίου δεν θυμόταν, ο οποίος την ενημέρωσε για τον αυχένα της και κατέγραψε τα σχετικά ευρήματα του στο έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2), ενώ της χορηγήθηκε προφορικά φαρμακευτική αγωγή και κολλάρο, το οποίο, η ίδια διευκρίνισε ότι κατείχε ήδη στο σπίτι της. Προς τούτο, η Ενάγουσα διευκρίνισε ότι στην κλινική την εξέτασαν μόνο για τον αυχένα της. Η Ενάγουσα ανέφερε επιπλέον ότι είχε αντιμετωπίσει μια ακόμη φορά πρόβλημα με τον αυχένα της, λόγω της προηγούμενης δουλειάς της, για το οποίο χρησιμοποίησε κολλάρο, κρέμες και έκανε «μασάζ» και γι’αυτό, περί το 2019 – 2020, σταμάτησε την προηγούμενη εργασία της, ενώ ο πόνος αυτός αυξήθηκε και έγινε πιο έντονος μετά το επίδικο ατύχημα. Περαιτέρω, διευκρίνισε ότι μετά το επίδικο ατύχημα, δεν πήγε στην εργασία της για τέσσερεις εβδομάδες, χωρίς να της δοθεί αναρρωτική άδεια, καθότι είχε διαθέσιμες άδειες. 

 

19. H Ενάγουσα προέβη σε αναφορά στις εξετάσεις για τον αυχένα και τον θώρακα που της έκανε ο ΜΕ.2, τον οποίο επισκέφθηκε στις 10.06.24 και 28.06.24 καθώς και τι της σύστησε ο ΜΕ.2 για σκοπούς θεραπείας της. Η Ενάγουσα διευκρίνισε ότι δεν ανέφερε στον ΜΕ.2 το πρόβλημα της με τον αυχένα της και ότι φορούσε το κολλάρο για ένα μήνα. Περαιτέρω, η Ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι με την αλλαγή του καιρού την πιάνει ο πόνος και εξήγησε ποια πράγματα δεν μπορεί να κάνει όπως πριν.

 

20. Σε σχέση με τις ειδικές ζημιές της, ανέφερε ότι για το ποσό των €10, παρόλο ότι δεν έχει απόδειξη, πληρώθηκε στην κλινική για να εισέλθει. Όσον αφορά τις φυσιοθεραπείες, η Ενάγουσα δεν θυμόταν πόσες και πότε έκανε τις φυσιοθεραπείες αλλά εξήγησε τι περιλάμβανε η φυσιοθεραπεία που της έκανε ο «Π.Κ.», με τον οποίο συμφώνησε να τον πληρώσει μόλις αποπερατωθεί η υπό κρίση απαίτηση, επειδή δεν έχει τη δυνατότητα αποπληρωμής του. Προς τούτο η Ενάγουσα εξήγησε γιατί ο «Π.Κ.» δεν της έδωσε βεβαίωση, ότι προέβη σε φυσιοθεραπείες και ότι, όταν την πιάνει πόνος, συνεχίζει να πηγαίνει για φυσιοθεραπείες, για τις οποίες δεν έχει αποδείξεις ή βεβαιώσεις, ενώ η τελευταία φορά που υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία ήταν πριν δύο μήνες. Η Ενάγουσα επιπλέον δήλωσε ότι ο ΜΕ.2 τη χρέωσε €350, για το οποίο ποσό εκδόθηκε τιμολόγιο και το οποίο κατέβαλε σε μετρητά. Τέλος, η Ενάγουσα διαφώνησε με τις υποβολές ότι δεν προσκομίστηκε απόδειξη για την πληρωμή των ποσών που κατ’ισχυρισμό κατέβαλε, ότι δεν υπέστη κανένα τραυματισμό συνέπεια του επίδικου ατυχήματος, ότι η σύγκρουση των δύο εμπλεκόμενων οχημάτων ήταν πολύ ελαφριά και δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τους κατ’ισχυρισμό τραυματισμούς της, ότι δεν υπέστη καμιά οικονομική ζημιά συνέπεια του επίδικου ατυχήματος, ότι υπερβάλλει με σκοπό να λάβει αποζημίωση συνεπεία του επίδικου ατυχήματος και ότι ο όποιος ευθειασμός παρουσιάζεται στον ακτινολογικό έλεγχο της κλινικής οφείλεται σε δική της προϋπάρχουσα κατάσταση.

 

21. Κατά την επανεξέταση, η Ενάγουσα διευκρίνισε ότι από το 2020 μέχρι το 2024, όταν συνέβη το επίδικο ατύχημα, δεν αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα με τον αυχένα της, καθότι δεν χρειάστηκε να επισκεφθεί οποιονδήποτε γιατρό.

 

22. Επόμενος μάρτυρας της Ενάγουσας ήταν ο ΜΕ.2, ο οποίος είναι ορθοπεδικός χειρουργός και εξασκεί το επάγγελμα από το 1991. Ο ΜΕ.2 αναγνώρισε την Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 μαζί με την Ιατρική Σημείωση του ημερ. 10.06.24 (βλ. Τεκμήριο 3) και υιοθέτησε το περιεχόμενο αυτών. Ακολούθως προέβη σε αναφορά ότι στις 06.06.24 η Ενάγουσα μεταφέρθηκε στο Τμήμα των Πρώτων Βοηθειών λόγω του επίδικου ατυχήματος και ότι ο θεράπων ιατρός των Πρώτων Βοηθειών τον ενημέρωσε για την ακτινογραφία της Ενάγουσας και ζήτησε την άποψη του για τα ευρήματα της ακτινογραφίας, υπό την ιδιότητα του ως εφημερεύων ειδικός ιατρός, όποτε ο ίδιος προέβη σε πιο εξειδικευμένη εξέταση και είδε την Ενάγουσα. Ο ίδιος όμως εξέτασε την Ενάγουσα στο ιατρείο του στις 10.06.24 και 28.6.24, ενώ δεν την εξέτασε στις 14.07.24, ημερομηνία κατά την οποία η Ενάγουσα παρέλαβε την Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), η οποία συντάχθηκε αυθημερόν.

 

23. Ο ΜΕ.2 ανέφερε ότι στις 06.06.24 η Ενάγουσα, ενώ οδηγούσε το όχημα της, συγκρούστηκε με άλλο όχημα, το οποίο προσέκρουσε στο πίσω μέρος του οχήματος της και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην κλινική, όπου παρουσίαζε κυρίως πρόβλημα στον αυχένα, καθώς και πόνους στις πλευρές και στον θώρακα και προς τούτο της έγιναν οι απαιτούμενες ακτινολογικές εξετάσεις. Ακολούθως, ο ΜΕ.2 εξήγησε τα αποτελέσματα της ακτινολογικής εξέτασης, ως φαίνονται στο έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2), καθώς και τον τρόπο αντιμετώπισης του ευθειασμού της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, αναφέροντας περαιτέρω τη θεραπεία που συστήθηκε στην Ενάγουσα. Επίσης, ο ΜΕ.2 διευκρίνισε ότι συνέστησε στην Ενάγουσα φυσιοθεραπεία στις 10.06.24, ενώ δεν θυμόταν αν, κατά την εξέτασή της στις 28.06.24, είχε δώσει οδηγίες να συνεχιστεί η αγωγή της. Επίσης, σύμφωνα με τον ΜΕ.2, η Ενάγουσα δεν του ανέφερε οποιοδήποτε προϋπάρχον ιστορικό, ούτε από τις εξετάσεις στις οποίες την υπέβαλε ο ίδιος διαφάνηκε τέτοιο ιστορικό, ενώ θέση του είναι ότι ο τραυματισμός της ήταν συνέπεια του επίδικου ατυχήματος.

 

24. Ο ΜΕ.2 επιπλέον εξήγησε πως ο τρόπος του επίδικου ατυχήματος έχει σχέση με τους τραυματισμούς της Ενάγουσας καθώς και τις συνέπειες τέτοιων τραυματισμών. Περαιτέρω, ο ΜΕ.2 δήλωσε ότι η Ενάγουσα κατέβαλε ποσό για τη θεραπεία της και ότι ο ίδιος συνήθως χρεώνει €350, ως αναγράφεται στην Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3).

 

25. Κατά την αντεξέταση του, ο ΜΕ.2 επιβεβαίωσε ότι από τις 28.06.24 δεν ξαναείδε την Ενάγουσα και ότι συνήθως, εφόσον ο ασθενής γνωρίζει την ιατρική γνωμάτευση και τι θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει, δεν επανέρχονται και μένουν στον φυσιοθεραπευτή. Ο ΜΕ.2 διευκρίνισε ότι συνήθως πάντοτε ερωτά για προηγούμενους τραυματισμούς και ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δεν ήταν εις γνώση του οποιοσδήποτε προηγούμενος τραυματισμός της Ενάγουσας, καθότι η ίδια του ανέφερε ότι δεν είχε τραυματιστεί προηγουμένως. Επί τούτο, πρόσθεσε ότι δυνατόν να εξακριβώσει τυχόν προηγούμενους τραυματισμούς από την ακτινογραφία. Διευκρίνισε όμως ότι,  στην προκειμένη περίπτωση, δεν εντόπισε σπονδυλοαρθριτικές αλλοιώσεις, δισκοπάθεια, σπονδυλολίσθηση ή  μετατόπιση σπονδύλου, ώστε να καταλήξει ότι ο μυϊκός σπασμός πιθανόν να οφείλεται σε προηγούμενες παθήσεις. Αντιθέτως, δεν υπήρχαν εκφυλιστικές αλλοιώσεις και γι’αυτό σύνδεσε τους τραυματισμούς της Ενάγουσας με το επίδικο ατύχημα. Ο ΜΕ.2 εξήγησε επίσης ότι η κυρτότητα δεξιά οφείλεται σε μυϊκό σπασμό.

 

26. Όσο αφορά τη διάγνωση του, ως αναγράφεται στην Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), διευκρίνισε ότι κατέληξε σε αυτήν μετά από κλινική εξέταση,  αλλά και από το ιστορικό και τις ακτινογραφίες της Ενάγουσας και εξήγησε το περιεχόμενο της. Περαιτέρω, ο ΜΕ.2 διευκρίνισε τους αναμενόμενους χρόνους βελτίωσης για την «κάκωση θώρακος – πλευρών» και το «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης», ενώ δεν θυμόταν ποια συγκεκριμένα φάρμακα χορηγήθηκαν στην Ενάγουσα. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι ο ίδιος δεν είχε χορηγήσει συνταγή  και ότι η φαρμακευτική αγωγή, καθώς και το κολλάρο, είχαν δοθεί από τον ιατρό των Πρώτων Βοηθειών και απλώς συνεχίστηκε η φαρμακευτική αγωγή.

 

27. Αναφορικά με τις φυσιοθεραπείες, ο ΜΕ.2 διευκρίνισε ότι δεν συστήνει συγκεκριμένο αριθμό καθώς ο κάθε ασθενής είναι διαφορετικός και γι’αυτό ξανά βλέπει τον ασθενή μετά από 18 ημέρες. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν γνωρίζει σε πόσες φυσιοθεραπείες υποβλήθηκε η Ενάγουσα. Όσον αφορά το ποσό των €350, ο ΜΕ.2 ανέφερε ότι η Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3) θεωρείται ως τιμολόγιο, ενώ δεν θυμόταν εάν και με ποιον τρόπο πλήρωσε η Ενάγουσα ούτε κατά πόσο εκδόθηκε απόδειξη πληρωμής. Ο ΜΕ.2 επίσης διαφώνησε με τις υποβολές ότι η Ενάγουσα δεν υπέστη οποιοδήποτε τραυματισμό συνέπεια του επίδικου ατυχήματος και ότι τα ευρήματα της ακτινολογικής εξέτασης οφείλονται σε προηγούμενη πάθηση, διευκρινίζοντας ότι δεν αντιλήφθηκε ενδείξεις προηγούμενης πάθησης στην ακτινογραφία. Περαιτέρω, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο η Ενάγουσα ακολούθησε τις οδηγίες του για αποθεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της λήψης φαρμάκων και της υποβολής σε φυσιοθεραπεία. Τέλος, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το εύρος της σύγκρουσης των εμπλεκόμενων οχημάτων, αλλά ότι βασίστηκε στα όσα του ανέφερε η Ενάγουσα και στην εξέταση στην οποία προέβη, προκειμένου να καταλήξει στη διάγνωση του αναφορικά με τους τραυματισμούς της.

 

28. Κατά την επανεξέταση, ο ΜΕ.2 επανέλαβε ότι η παρατεταμένη κάμψη του αυχένα μπορεί να προκαλέσει μυϊκό σπασμό, ως σύμπτωμα, πλην όμως, στην περίπτωση της Ενάγουσας, δεν διαπίστωσε ευρήματα προϋπάρχουσας πάθησης.

 

29. Τελευταία μάρτυρας για την Ενάγουσα ήταν η ΜΕ.3, η οποία είναι ιατρός ακτινολόγος στην κλινική. Η ΜΕ.3 αναγνώρισε το έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2) και εξήγησε ότι η Ενάγουσα προσήλθε στα επείγοντα, κατόπιν αναφερόμενου τροχαίου ατυχήματος, όπου εξετάστηκε από ιατρό των Πρώτων Βοηθειών και παραπέμφθηκε για ακτινογραφία αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Η ΜΕ.3 ανέφερε ότι είδε τις ακτινογραφίες, εξήγησε τα ευρήματα της ακτινολογικής εξέτασης της Ενάγουσας στις 06.06.24 και επιβεβαίωσε ότι τα όσα αναγράφονται στο Τεκμήριο 2 ταυτίζονται με τις ακτινογραφίες που είδε.  Επιπρόσθετα, η ΜΕ.3 δήλωσε ότι ένας ασθενής, για να εισέλθει στην κλινική, καταβάλλει ποσό €10, διαφορετικά δεν εισέρχεται.

 

30. Κατά την αντεξέταση της, η ΜΕ.3 διευκρίνισε πότε είδε τις ακτινογραφίες και ότι ουδέποτε είχε επαφή με την Ενάγουσα ούτε την είδε στις 06.06.24. Η ΜΕ.3 διευκρίνισε από πότε εργάζεται στην κλινική καθώς και τους χρόνους και το καθεστώς εργασίας της σε αυτήν. Περαιτέρω, η ΜΕ.3 εξήγησε πως είδε τις ακτινογραφίες και πως γνωρίζει ότι η Ενάγουσα προσήλθε στην κλινική στις 06.06.24, καθώς και ότι, ως ακτινολόγος, μπορεί να αναφέρει μόνο τα ευρήματα που προκύπτουν από τις ακτινογραφίες και όχι την αιτιολογία τους.

 

31. Η ΜΕ.3 ανέφερε επίσης ότι, από την εμπειρία της, ευθειασμό συνήθως βλέπουν μετά από τραυματισμούς και ότι υπάρχει πιθανότητα ο ευθειασμός να είναι συνέπεια πάθησης, αλλά δεν μπορούσε να γνωρίζει κατά πόσο ασθενής με χρόνιο αυχενικό σύνδρομο θα παρουσιάζε ευθειασμό στην ακτινογραφία. Διευκρίνισε επίσης ότι ο ευθειασμός δεν έχει βαθμό σοβαρότητας, αλλά είναι κάτι δυαδικό, ήτοι είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Τέλος, ανέφερε ότι δεν έλεγξε και δεν γνωρίζει κατά πόσο η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό των €10.

 

32. Κατά την επανεξέταση της, διευκρίνισε ότι ο Δρ. «Ε.Ν» δεν προσήλθε στο Δικαστήριο να καταθέσει γιατί δεν εργάζεται στην κλινική από το καλοκαίρι του 2025.

 

33. Τέλος, κατόπιν δηλώσεων των μερών, το Τεκμήριο 1 προς αναγνώριση, σημειώθηκε πλέον ως Τεκμήριο 5. Δηλώθηκε επίσης ότι τα μέρη παραδέχονται μόνο ότι το εν λόγω έγγραφο βρίσκεται στην κατοχή της «Rescueline» και δεν αμφισβητούν τη γνησιότητα αυτού, χωρίς όμως να παραδέχονται την αλήθεια του περιεχομένου του.

 

Κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα

 

34. Στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας των μερών τα πιο κάτω προκύπτουν ως μη αμφισβητούμενα γεγονότα και ως εκ τούτου καθίστανται ευρήματα του Δικαστηρίου:

 

(1)   Η Ενάγουσα, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν 34 ετών (βλ. Τεκμήριο 1) και οδηγός  του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ]. Στο πίσω κάθισμα του οχήματος της Ενάγουσας, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν ο υιός της.

(2)   H Ενάγουσα, κατά τον ουσιώδη χρόνο, εργαζόταν και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εργάζεται σε ιδιωτική φαρμακευτική εταιρεία, η οποία είναι η ιδιοκτήτρια του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ].

(3)   Η Εναγόμενη είναι ασφαλιστική εταιρεία, εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών με αρ. εγγραφής [     ], η οποία διεξάγει πάσης φύσεως ασφαλιστικές εργασίες και ασφαλίσεις μηχανοκίνητων οχημάτων σε όλη την Κύπρο.

(4)   Ο οδηγός και ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ] διατηρούσε ασφαλιστικό συμβόλαιο με την Εναγόμενη, το οποίο κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν σε ισχύ.

(5)   Στις 06.06.24 και περί ώρα 8:30 π.μ., επεσυνέβη τροχαίο ατύχημα στην επίδικη οδό με εμπλεκόμενα οχήματα το όχημα της Ενάγουσας με αρ. εγγραφής [     ] και το όχημα αρ. εγγραφής [      ] (εφ’εξής «το επίδικο ατύχημα»). Ειδικότερα, ενώ η Ενάγουσα οδηγούσε το όχημα της στην επίδικη οδό με νότια κατεύθυνση και βρισκόταν εντός της λωρίδας της με χαμηλή ταχύτητα, λόγω τροχαίας κίνησης των προπορευόμενων οχημάτων, ο ασφαλισμένος στην Εναγόμενη οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ], ο οποίος οδηγούσε στην ίδια λωρίδα, προς την ίδια κατεύθυνση και ακολουθούσε το όχημα της Ενάγουσας, παρέλειψε να κρατήσει κατάλληλη απόσταση από το προπορευόμενο όχημα της Ενάγουσας, με αποτέλεσμα το μπροστινό μέρος του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ] να συγκρουστεί με το πίσω μέρος του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ].

(6)   Το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού.

 

Αξιολόγηση της μαρτυρίας

 

35. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας λαμβάνει χώρα πάντοτε εντός του αυστηρού πλαισίου των δικογραφημένων ισχυρισμών των μερών που καθορίζουν τα επίδικα θέματα προς εξέταση από το Δικαστήριο (βλ. Παπαγεωργίου ν. Κλάππα (1991) 1 Α.Α.Δ. 24 και Μελάς ν. Κυριάκου (2003) 1 Α.Α.Δ. 826).

 

36. Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου πάντα έχοντας υπόψη όλους εκείνους τους παράγοντες και παραμέτρους που συνιστούν μέτρο κρίσης για την αξιολόγηση ενός μάρτυρα, ως άλλωστε έχει καθιερωθεί από την Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως η λογικοφάνεια της εκδοχής τους, η ύπαρξη ή έλλειψη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων, η ποιότητα και πειστικότητα της μαρτυρίας τους, η ύπαρξη ή η απουσία οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος, η υποστήριξη της μαρτυρίας τους από την έγγραφη μαρτυρία καθώς και η αντικειμενική υφή, υπόσταση και αντιπαραβολή των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα (1992) 1 Α.Α.Δ. 1056, Ζερβού ν. Ζερβού (2011) 1 Α.Α.Δ. 2192, Ομήρου ν. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 506 και Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 185/2012, ημερ. 19.04.18).

 

37. Επιπρόσθετα, το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης εμπειρίας (βλ. Χριστοφίνης ν. Φραντζή, Πολιτική Έφεση Αρ. 328/11, ημερ. 31.05.17). Επιπλέον, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva (2002) 1 Α.Α.Δ. 454, Φάρμα Ρένος Χ"Ιωάννου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χίννη (2012) 1(Β) Α.Α.Δ. 1331 και ΧΡΙΣΤΟΥ v. ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. 158/2013, ημερ. 26.10.22). Περαιτέρω, φωτογραφίες της σκηνής ή των οχημάτων ή των ζημιών, μπορούν να κατατεθούν και να αποτελέσουν πραγματική μαρτυρία για την κατάδειξη ζημιών σε οχήματα μετά από τροχαίο ατύχημα, (βλ. Conway ν. Ηλία (2003) 1 Α.Α.Δ. 540 και Το Δίκαιο της Απόδειξης των Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, Β' Έκδοση, 2016, σελ. 337) και ως σημείο αναφοράς πραγματογνώμονα που δεν επισκέφθηκε τη σκηνή ατυχήματος για σκοπούς γνωμάτευσης (βλ. Αντρέας Αυξεντίου Λτδ κ.α. ν. Αυγουστή (1997) 1 Α.Α.Δ. 1485 και Το Δίκαιο της Απόδειξης των Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, Β' Έκδοση (2016), σελ. 338). Επιπρόσθετα, η πραγματική μαρτυρία δυνατόν να χρησιμοποιείται για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και την αξιολόγηση διιστάμενων εκδοχών (βλ. Ιωαννίδου ν. Γιαννή (1990) 1 Α.Α.Δ. 213 και Σαββίδου ν. Μάγου, Πολιτική Έφεση Αρ. 298/17 ημερ. 05.06.25).

 

38. Όσο αφορά την αξιολόγηση της μαρτυρίας πραγματογνώμονα στην απόφαση Evangelou & another ν. Ambizas and another (1982) 1 C.L.R. 41 αναφέρθηκε ότι εμπειρογνώμονες προμηθεύουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να αξιολογηθεί η ορθότητα των συμπερασμάτων τους. Βασική αρχή είναι ότι «experts give evidence and do not decide the issue» (Phipson on Evidence 12. έκδοση σελ. 486). Ως εκ τούτου, οι εμπειρογνώμονες μάρτυρες υπέχουν υποχρέωση να δώσουν στο Δικαστήριο τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να σχηματίζει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων στα γεγονότα που αποδεικνύονται με μαρτυρία (βλ Anastassiades v. Republic (1977) 2 C.L.R. 97, Kouppis v. Republic (1977) 2 C.L.R. 361, Philippou v. Odysseos  (1989) 1 C.L.R. 1, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους (1989) 1(Ε) Α.Α.Δ. 298 και Cybarco Ltd ν. Silvias Kovascik (2001) 1 Α.Α.Δ. 2013). Ως προς τις αρχές που διέπει το ζήτημα του ποιος είναι πραγματογνώμονας αυτές έχουν αναλυθεί στην υπόθεση Αντρέα Νικολάου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 162/14. ημερ. 02.05.17.

 

39. Περαιτέρω, σχετικά με την μη αποδοχή μαρτυρίας πραγματογνώμονα στην υπόθεση MUSKITA ALUMINIUM INDUSTRIES LTD κ.α. ν. ALSAKO ALUMINIUM LTD κ.α, (2009) 1 Α.Α.Δ 1481 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:

 

«Είναι σαφώς νομολογημένο ότι η μαρτυρία εμπειρογνωμόνων δεν δεσμεύει το δικαστήριο αλλά απλώς το βοηθά, αφού λάβει υπόψη και την υπόλοιπη μαρτυρία, να καταλήξει στα δικά του ανεξάρτητα συμπεράσματα. (βλ. μεταξύ άλλων Cross on Evidence 5η έκδοση, σελ. 446, Phipson on Evidence 11η έκδοση σελ. 510, παραγρ. 1286, Kouppis v. Republic (1977) 2 C.L.R. 361, Anastassiades v. Republic (1977) 2 C.L.R. 97, Khadar v. Republic (1977) 2 C.L.R. 132 και Vasilico Cement Works Ltd. v. Stavrou (1976) 1 C.L.R. 389). Το Δικαστήριο δικαιούται να διαφοροποιήσει τη θέση του και να μη δεχθεί τη μαρτυρία ενός εμπειρογνώμονα, νοουμένου ότι υπάρχουν οι συνθήκες εκείνες που να δικαιολογούν τέτοια κατάληξη (βλ.R. v. Matheson [1958] 2 All E.R. 87).»

 

40. Η ΜΕ.1 έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Μάλιστα, η ίδια δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι στο παρελθόν αντιμετώπιζε πόνο στον αυχένα της λόγω της προηγούμενης εργασίας της. Η παραδοχή της αυτή καταδεικνύει ότι, ως μάρτυρας, προσήλθε στο Δικαστήριο για να αναφέρει την αλήθεια. Η μαρτυρία της όσον αφορά το επίδικο ατύχημα δεν αμφισβητήθηκε, ενώ η μαρτυρία της σχετικά με τους τραυματισμούς της επιβεβαιώθηκε από τους ΜΕ.2 και ΜΕ.3. Συνεπώς, εκτός όπου ρητά θα αναφερθώ πιο κάτω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της ως αξιόπιστη για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων.

 

41. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της ότι, μετά το επίδικο ατύχημα κλήθηκαν οι ασφάλειες και ήρθε υπάλληλος της «Rescueline», ο οποίος τη ρώτησε για τις συνθήκες του επίδικου ατυχήματος. Η μαρτυρία της αυτή δεν αμφισβητήθηκε, ούτε προσκομίστηκε αντίθετη μαρτυρία, ενώ επιβεβαιώνεται και από το έγγραφο της «Rescueline» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 5), του οποίου η γνησιότητα δεν αμφισβητείται από αμφότερες τις πλευρές. Συνεπώς, γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου. Εντούτοις, εξέτασα με προσοχή το περιεχόμενο του εγγράφου της «Rescueline» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 5) και παρατηρώ ότι η Ενάγουσα, ως οδηγός του οχήματος με αρ. εγγραφής [     ], δεν υπέγραψε στο σημείο με το οποίο δηλώνεται ότι οι πληροφορίες και τα γεγονότα που περιέχονται στο έγγραφο είναι αληθή. Από την άλλη, ο οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος υπέγραψε τόσο στο σημείο που αφορά την αλήθεια του περιεχομένου του εν λόγω εγγράφου όσο και στο σημείο που αφορά τη συγκατάθεση του για τη συλλογή και επεξεργασία των προσωπικών του δεδομένων. Συνεπώς, ένεκα της μη υπογραφής της Ενάγουσας στο σημείο με το οποίο δηλώνεται ότι το περιεχόμενο του εγγράφου της «Rescueline» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 5) είναι αληθές, δεν δύναται να αποδοθεί αποδεικτική βαρύτητα στις δηλώσεις που της αποδίδονται αποκλειστικά βάσει του εν λόγω εγγράφου.

 

42. Όσον αφορά τη ζημιά στο όχημα της Ενάγουσας, η Ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να υποβοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει σε συμπεράσματα, για τους λόγους που αυτή εξήγησε. Παρατηρείται ότι στο έγγραφο της «Rescueline» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 5) αναγράφεται ότι στο όχημα της Ενάγουσας χτύπησε ο «προφυλακτήρας πίσω». Η καταγραφή αυτή δεν αμφισβητήθηκε ούτε αντικρούστηκε. Συνεπώς γίνεται το σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου. Επί τούτου, προσθέτω, ότι στα φωτοαντίγραφα (βλ. Τεκμήριο 4), όπου απεικονίζεται το όχημα της Ενάγουσας, δεν διακρίνεται ξεκάθαρα η ζημιά στο όχημα της, καθώς μέρος αυτών καλύπτεται από τη σκιά του προσώπου που έλαβε τις φωτογραφίες, ενώ σε ορισμένα φωτοαντίγραφα παρατηρείται ότι απεικονίζονται, σε μεγέθυνση, οι αριθμοί εγγραφής του οχήματος της Ενάγουσας. Συνεπώς, τα φωτοαντίγραφα (βλ. Τεκμήριο 4), δεν υποβοηθούν το έργο του Δικαστηρίου στην εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τη ζημιά στο όχημα της Ενάγουσας.

 

43. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι, μετά το επίδικο ατύχημα, αφού πήρε τον υιό της στο γιατρό και διαπίστωσε ότι ήταν «εντάξει», μετέβη η ίδια μετά στην κλινική, καθώς ένιωθε πόνο στον αυχένα, όπου εξετάστηκε από ιατρό των Πρώτων Βοηθειών της κλινικής και υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο. Η πιο πάνω μαρτυρία της, εκτός του ότι επιβεβαιώθηκε από τους ΜΕ.2 και ΜΕ.3, επιβεβαιώνεται επίσης από το έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24[1] (βλ. Τεκμήριο 2) και την Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), ενώ δεν αντικρούστηκε με αντίθετη μαρτυρία. Συνεπώς, γίνεται το σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου. Επί τούτου, αποδέχομαι περαιτέρω τη μαρτυρία της ΜΕ.3 ότι η Ενάγουσα παραπέμφθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, καθώς και ότι το έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2) αποτελεί τη γνωμάτευση της πιο πάνω ακτινογραφίας της Ενάγουσας που δόθηκε από την κλινική. Τα πιο πάνω επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου και δεν αντικρούστηκαν με αντίθετη μαρτυρία. Συνεπώς, γίνονται περαιτέρω ευρήματα του Δικαστηρίου. Παραμένει, ωστόσο, άγνωστο στο Δικαστήριο, πέραν της ακτινολογικής εξέτασης στην οποία υποβλήθηκε η Ενάγουσα, σε ποιες άλλες ακριβώς εξετάσεις υποβλήθηκε από τον ιατρό των Πρώτων Βοηθειών, όπως ανέφερε η ίδια και η ΜΕ.3. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΕ.2 ότι, υπό την ιδιότητα του ως εφημερεύων ειδικός ιατρός, ζητήθηκε από τον θεράποντα ιατρό η άποψη του επί της ακτινογραφίας της Ενάγουσας και προς τούτο προέβη σε εξειδικευμένη εξέταση αυτής. Η μαρτυρία αυτή του ΜΕ.2 δεν αντικρούστηκε με αντίθετη μαρτυρία και συνεπώς γίνεται περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου.

 

44. Σε σχέση με τους τραυματισμούς της Ενάγουσας, μαρτυρία προσκομίστηκε από όλους τους μάρτυρες. Όσον αφορά τη μαρτυρία του ΜΕ.2, κατ’αρχάς αποδέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας διαθέτει την αναγκαία εμπειρογνωμοσύνη προκειμένου να καταθέσει ως πραγματογνώμονας αναφορικά με τους τραυματισμούς της Ενάγουσας και κατά πόσο αυτοί προέκυψαν ένεκα του επίδικου ατυχήματος, λαμβάνοντας υπόψη ότι, ως ο ίδιος ανέφερε, είναι ορθοπεδικός χειρουργός από το 1991. Η εμπειρογνωμοσύνη του, εξάλλου, δεν αμφισβητήθηκε. Ο ΜΕ.2 επίσης έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και ήταν πλήρως κατατοπιστικός και επεξηγηματικός αναφορικά με τους τραυματισμούς της Ενάγουσας, κατά πόσο αυτοί προέκυψαν από το επίδικο ατύχημα, καθώς και ως προς τη θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσει η Ενάγουσα. Θεωρώ ότι, ως εμπειρογνώμονας, προσήλθε στο Δικαστήριο για να εφοδιάσει το Δικαστήριο με τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια, προκειμένου να καταλήξει σε σχετικά ευρήματα.  Συνεπώς, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως αξιόπιστη και τεκμηριωμένη για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων, εκτός όπου ρητά αναφέρω διαφορετικά πιο κάτω

 

45. Όσον αφορά τη μαρτυρία της ΜΕ.3, κατ’αρχάς αποδέχομαι ότι η εν λόγω μάρτυρας, ως ιατρός ακτινολόγος, όπως η ίδια ανέφερε, διαθέτει την αναγκαία εμπειρογνωμοσύνη προκειμένου να καταθέσει ως πραγματογνώμονας αναφορικά με τα ευρήματα της ακτινογραφίας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας. Η εμπειρογνωμοσύνη της, εξάλλου, δεν αμφισβητήθηκε. Εξίσου θετική εντύπωση έκανε και η ΜΕ.3 στο Δικαστήριο, η οποία περιορίστηκε στα όσα η ίδια γνώριζε σχετικά με το περιεχόμενο του εγγράφου της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2), εκ της πιο πάνω ιδιότητας της και κατόπιν εξέτασης των επίδικων ακτινογραφιών, τις οποίες, όπως ανέφερε, εξέτασε πριν καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ΜΕ.3 μάλιστα παραδέχθηκε ότι ουδέποτε είδε την Ενάγουσα στην κλινική στις 06.06.24. Συνεπώς, εκτός όπου ρητά θα αναφερθώ πιο κάτω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της, ως αξιόπιστη για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων.

 

46. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΕ.3 ότι τα ευρήματα της ακτινογραφίας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας (βλ. Τεκμήριο 2) ήταν χωρίς λύση της σπονδυλικής στήλης, δηλαδή δεν υπήρχε κάταγμα (σπάσιμο) στα οστά, ότι υπήρχε ευθειασμός της  αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας και κυρτότητα δεξιά της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας. Τα πιο πάνω ευρήματα επιβεβαιώνονται από το έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2) και συνάδουν με όσα αναγράφονται στην Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3) ενώ δεν αντικρούστηκαν με αντίθετη μαρτυρία. Συνεπώς γίνεται το ανάλογο εύρημα του Δικαστηρίου. Η διαφορετική επιστημονική εξήγηση που δόθηκε από την ΜΕ.3 και τον ΜΕ.2, ως προς την κυρτότητα δεξιά, δεν επηρεάζει τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου. Επί τούτου αποδέχομαι επιπλέον την επιστημονική μαρτυρία του ΜΕ.2 ότι ο ευθειασμός, ο οποίος αποτελεί μέτριου βαθμού τραυματισμό της αυχενικής μοίρας, υποδεικνύει μυϊκό σπασμό εξ’ακολουθίας μυϊκής κάκωσης, δηλαδή συνδεσμική κάκωση. Επιπρόσθετα, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ότι ο ευθειασμός αποτελεί το αρχικό στάδιο του αυχενικού τραύματος, το οποίο προκαλεί συνδεσμική κάκωση και αστάθεια που δημιουργούν φλεγμονή και ότι, προκειμένου να καταπολεμήσει τη φλεγμονή, ο οργανισμός δημιουργεί «άλατα/ασβεστώσεις» ώστε να σταματήσει η κίνηση στην περιοχή που πάσχει. Η πιο πάνω επιστημονική μαρτυρία του ΜΕ.2 κρίνεται πλήρως τεκμηριωμένη και δεν ανατράπηκε από αντίθετη επιστημονική μαρτυρία. Συνεπώς, γίνεται το σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου.

 

47. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι στην κλινική, για τη θεραπεία της, της χορηγήθηκε προφορικά φαρμακευτική αγωγή, δηλαδή «Perskindol», «Nurofen» και «Panadol» καθώς και χρήση κολλάρου, το οποίο, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, διέθετε ήδη στο σπίτι της. Η μαρτυρία της αυτή επιβεβαιώθηκε από τον ΜΕ.2, ο οποίος ανέφερε ότι δεν έδωσε συνταγή αλλά συνεχίστηκε η φαρμακευτική αγωγή, η οποία δόθηκε από την κλινική, καθώς και η χρήση του κολλάρου. Προς τούτο, στην Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3) αναγράφεται επίσης, ως θεραπεία της Ενάγουσας, η «ακινητοποίηση του αυχένα με κολάρο» και ότι «χορηγήθηκαν φάρμακα αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά» ενώ ο ΜΕ.2, κατά τη μαρτυρία του, διευκρίνισε ότι το «Panadol», το «Areston» και το «Nurofen» ανήκουν στην κατηγορία των αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και ότι αυτά χορηγούνται για να σταματήσουν τη  φλεγμονή πριν δημιουργηθούν άλατα καθώς και ότι το κολλάρο χρησιμοποιείται για την ακινητοποίηση. Αποδέχομαι επιπλέον τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι έλαβε την πιο πάνω φαρμακευτική αγωγή και ότι φόρεσε το κολλάρο για ένα μήνα. Η πιο πάνω μαρτυρία δεν ανατράπηκε με αντίθετη μαρτυρία ενώ δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να υποδηλώνει ότι η Ενάγουσα δεν ακολούθησε τις πιο πάνω θεραπευτικές οδηγίες. Εξάλλου, από την ενώπιον μου μαρτυρία, δεν προκύπτει οποιοσδήποτε εύλογος λόγος για τον οποίο η Ενάγουσα θα παρέλειπε να τις ακολουθήσει. Συνεπώς, γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι στην κλινική, για τη θεραπεία της Ενάγουσας, της χορηγήθηκε προφορικά φαρμακευτική αγωγή, δηλαδή «Perskindol», «Nurofen» και «Panadol» καθώς και χρήση κολλάρου, το οποίο διέθετε ήδη στο σπίτι της, ότι η Ενάγουσα ακολούθησε την πιο πάνω φαρμακευτική αγωγή, καθώς και ότι φόρεσε το κολλάρο για ένα μήνα. Βεβαίως, άγνωστο παραμένει πότε η Ενάγουσα σταμάτησε τη φαρμακευτική αγωγή, καθώς και η δοσολογία που ακολουθήθηκε, καθότι προς τούτο ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε από οποιοδήποτε μάρτυρα.

 

48. Επίσης, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι, ένεκα του επίδικου ατυχήματος, υπέστη «κάκωση θώρακος-πλευρών» και «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης». Η πιο πάνω μαρτυρία της επιβεβαιώνεται από την Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 και την Ιατρική Σημείωση του ΜΕ.2 ημερ. 10.06.24[2] (βλ. Τεκμήριο 3). Ο ΜΕ.2, κατά τη μαρτυρία του, επιβεβαίωσε τη διάγνωση των πιο πάνω τραυματισμών, ως καταγράφονται στην Ιατρική του Έκθεση ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), διευκρινίζοντας ότι κατέληξε σε αυτήν κατόπιν κλινικής εξέτασης της Ενάγουσας, αλλά και έχοντας υπόψη το ιστορικό και τις ακτινογραφίες της. Ο ΜΕ.2 μάλιστα επιβεβαίωσε ότι οι πιο πάνω τραυματισμοί της Ενάγουσας ήταν συνέπεια του επίδικου ατυχήματος, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους οι προαναφερόμενοι τραυματισμοί δεν συνδέονται με προηγούμενο τραυματισμό, ενώ επιβεβαίωσε, ως ανέφερε και η Ενάγουσα, ότι δεν του είχε αναφερθεί οποιοδήποτε σχετικό ιστορικό προηγούμενου τραυματισμού της. Η πιο πάνω μαρτυρία δεν ανατράπηκε από αντίθετη μαρτυρία και συνεπώς κρίνεται ως αξιόπιστη και γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι, ένεκα του επίδικου ατυχήματος, η Ενάγουσα υπέστη «κάκωση θώρακος-πλευρών» και «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης». Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι στο παρελθόν αντιμετώπισε μια φορά πρόβλημα με τον αυχένα της, λόγω του ότι εργαζόταν επί δέκα χρόνια σε ινστιτούτο κάνοντας νύχια, για το οποίο χρησιμοποίησε κολλάρο, κρέμες και έκανε «μασάζ», καθώς και ότι από το 2020 μέχρι το 2024 δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα με τον αυχένα της. Η πιο πάνω μαρτυρία, εκτός του ότι δεν αμφισβητήθηκε, κρίνεται ειλικρινής και αξιόπιστη. Συνεπώς γίνεται το σχετικό εύρημα του Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα, δεν αποδέχομαι τη θέση της ΜΕ.3 ότι υπάρχει πιθανότητα ο ευθειασμός να οφείλεται σε πάθηση, καθότι η ίδια διευκρίνισε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει κατά πόσο ασθενής με χρόνιο αυχενικό σύνδρομο θα παρουσίαζε ευθειασμό στην ακτινογραφία. Αντίθετα, η επιστημονική μαρτυρία του ΜΕ.2, επί του ζητήματος αυτού, ήταν σαφής, τεκμηριωμένη και δεν ανατράπηκε από αντίθετη επιστημονική μαρτυρία.

 

49. Αναφορικά με τη σφοδρότητα της σύγκρουσης των εμπλεκόμενων οχημάτων, παρατηρώ ότι στην Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3) γίνεται αναφορά σε «βίαιη σύγκρουση» και «προσθιο-οπίσθια κίνηση» της κεφαλής. Ωστόσο, κατά την προφορική του μαρτυρία, ο ΜΕ.2 διευκρίνισε ότι η αναφορά σε «βίαιη σύγκρουση» και «προσθιο-οπίσθια κίνηση» βασίστηκε στην ενημέρωση που έλαβε από την Ενάγουσα, ενώ περαιτέρω ανέφερε ότι δεν γνωρίζει το εύρος της σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένου του κατά πόσο ήταν βίαιη ή όχι, αλλά ότι η άποψη του βασίστηκε στα όσα του ανέφερε η Ενάγουσα και στην κλινική εξέταση στην οποία την υπέβαλε. Υπό τις περιστάσεις αυτές, η αναφορά αυτή δεν δύναται, αφ' εαυτής, να αποτελέσει βάση εξαγωγής ευρήματος ως προς την σφοδρότητα της σύγκρουσης. Περαιτέρω, ούτε η μαρτυρία της Ενάγουσας, ότι η σύγκρουση των εμπλεκόμενων οχημάτων ήταν έντονη, τεκμηριώθηκε επαρκώς, καθότι η ίδια δεν αναφέρθηκε στην έκταση των ζημιών των εμπλεκόμενων οχημάτων ούτε σε άλλα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να δύναται να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ως προς τη σφοδρότητα της σύγκρουσης. Συνεπώς, από την προσκομισθείσα μαρτυρία, δεν δύναται να καταλήξω σε ασφαλές εύρημα αναφορικά με τη σφοδρότητα της σύγκρουσης των εμπλεκόμενων οχημάτων, χωρίς τούτο να επηρεάζει τα προαναφερόμενα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τους τραυματισμούς της Ενάγουσας. 

 

50. Αποδέχομαι περαιτέρω τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι εξετάστηκε από τον ΜΕ.2 στις 10.06.24 και 28.06.24 όχι όμως στις 14.07.24, ημερομηνίες οι οποίες, πέραν του ότι καταγράφονται στην Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), επιβεβαιώθηκαν και κατά την προφορική μαρτυρία του ΜΕ.2, ο οποίος ανέφερε ότι δεν είδε την Ενάγουσα μετά τις 28.06.24. Η πιο πάνω μαρτυρία του ΜΕ.2 δεν αμφισβητήθηκε και κρίνεται αξιόπιστη. Συνεπώς, γίνονται τα σχετικά ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο ΜΕ.2 εξέτασε την Ενάγουσα στις 10.06.24 και 28.06.24, ενώ μετά τις 28.06.24 δεν είδε την Ενάγουσα. Αποδέχομαι επίσης τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι ο ΜΕ.2 της συνέστησε ανάπαυση, ως επιβεβαίωσε και ο ΜΕ.2 κατά τη μαρτυρία του και επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο της Ιατρικής Έκθεσης του ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3). Εξάλλου, η πιο πάνω μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε ούτε αντικρούστηκε με αντίθετη μαρτυρία και συνεπώς γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι, μετά το επίδικο ατύχημα, απουσίαζε από την εργασία της για τέσσερις εβδομάδες, για το οποίο έλαβε «κανονική» άδεια. Η πιο πάνω της μαρτυρία, ως προς τον χρόνο απουσίας της από την εργασία, τεκμηριώνεται από το περιεχόμενο της Ιατρικής Έκθεσης του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), όπου αναγράφεται «συνολικός χρόνος ανικανότητας για εργασία ήταν τέσσερις εβδομάδες» ενώ συνεκτιμώ ότι δεν διαφαίνεται οποιοσδήποτε εύλογος λόγος για τον οποίο η Ενάγουσα θα επέλεγε να κάνει χρήση της κανονικής της άδειας, για χρονικό διάστημα τεσσάρων εβδομάδων, αντί άδειας ασθενείας, εάν δεν αδυνατούσε πράγματι να εργαστεί λόγω των τραυματισμών που υπέστη από το επίδικο ατύχημα. Συνεπώς, γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα, μετά το επίδικο ατύχημα, απουσίαζε από την εργασία της για τέσσερις εβδομάδες, για το οποίο έλαβε «κανονική» άδεια. 

 

51. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι ο ΜΕ.2 τις συνέστησε φυσιοθεραπευτική αγωγή. Η πιο πάνω μαρτυρία της επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο της Ιατρικής Έκθεσης του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 και της Ιατρικής Σημείωσης του ΜΕ.2 ημερ. 10.06.24 (βλ. Τεκμήριο 3) καθώς και από την προφορική μαρτυρία του ΜΕ.2, ο οποίος διευκρίνισε ότι της συνέστησε φυσιοθεραπείες από τις 10.06.24 και ότι δεν συνέστησε συγκεκριμένο αριθμό φυσιοθεραπειών παρά μόνο επανεξέταση μετά από 18 ημέρες, χωρίς να ήταν σε θέση να γνωρίζει αν συνέστησε συνέχεια των φυσιοθεραπειών στις 28.06.24. Συνεπώς, γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι στις 10.06.24 ο ΜΕ.2 συνέστησε στην Ενάγουσα να υποβληθεί σε φυσιοθεραπείες. Ως προς το κατά πόσο η Ενάγουσα υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες ο ΜΕ.2 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο η Ενάγουσα ακολούθησε τις πιο πάνω οδηγίες αποθεραπείας ενώ η ίδια αρκέστηκε στο να αναφέρει ότι έκανε ασκήσεις για τον αυχένα και της έκανε «μασάζ» χωρίς να θυμάται σε πόσες φυσιοθεραπείες υποβλήθηκε. Η πιο πάνω μαρτυρία της κρίνεται ατεκμηρίωτη καθώς, εφόσον αμφισβητείτο ότι αυτή υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες,[3] θα αναμενόταν η προσκόμιση σχετικής βεβαίωσης ή μαρτυρίας από τον κατ’ισχυρισμό φυσιοθεραπευτή της προς επιβεβαίωση ότι η Ενάγουσα πράγματι υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες και ότι συνέχισε αυτές μέχρι και δύο μήνες πριν από την κατάθεση της, όπως η ίδια ισχυρίστηκε. Τέτοια μαρτυρία, όμως, δεν προσκομίστηκε. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν δύναται να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα ως προς το κατά πόσο και σε ποια έκταση η Ενάγουσα ακολούθησε τη φυσιοθεραπευτική αγωγή που της συνέστησε ο ΜΕ.2, ούτε κατά πόσο αυτή συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα, ως η ίδια ισχυρίστηκε. Για τις ειδικές αποζημιώσεις αναφορικά με τα έξοδα φυσιοθεραπειών θα αναφερθώ κατωτέρω.

 

52. Περαιτέρω, η Ενάγουσα ανέφερε ότι μέχρι σήμερα εξακολουθεί να παρουσιάζει αστάθεια, πόνο, δυσκαμψία και περιορισμό των κινήσεων, ότι αισθάνεται πόνο κατά την αλλαγή του καιρού, μετά από πολύωρη ορθοστασία στην εργασία της, καθώς και κατά την εκτέλεση ορισμένων καθημερινών δραστηριοτήτων και ασκήσεων στο γυμναστήριο. Ωστόσο, η πιο πάνω μαρτυρία της δεν τεκμηριώνεται επαρκώς από την προσκομισθείσα ιατρική μαρτυρία. Ειδικότερα, ο ΜΕ.2 δεν εξέτασε την Ενάγουσα μετά τις 28.06.24. Περαιτέρω, δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μεταγενέστερη ιατρική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι τα πιο πάνω συμπτώματα της εξακολουθούν να αποτελούν συνέπεια των επίδικων τραυματισμών ή ότι η πρόγνωση που περιλαμβάνεται στην Ιατρική Έκθεση του ΜΕ.2 ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3) ως προς πολύ πιθανή μελλοντική ανάπτυξη οστεόφυτων με σπονδυλαρθριτικές αλλοιώσεις έχει πράγματι επέλθει. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν δύναται να καταλήξει σε ασφαλές εύρημα ότι η Ενάγουσα παρουσιάζει μόνιμα κατάλοιπα των επίδικων τραυματισμών ή ότι τα συμπτώματα που η ίδια περιγράφει μέχρι σήμερα συνδέονται αιτιωδώς με αυτούς.

 

53. Σημειώνω επίσης ότι ο ΜΕ.2, κατά την προφορική του μαρτυρία, δεν προσδιόρισε συγκεκριμένο χρόνο πλήρους αποθεραπείας των επίδικων τραυματισμών της Ενάγουσας με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου επιστημονική μαρτυρία ως προς το ζήτημα αυτό.

 

54. Τέλος, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι ο ΜΕ.2 την χρέωσε το ποσό των €350. Η πιο πάνω μαρτυρία της επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο της Ιατρικής Έκθεσης ημερ. 14.07.24 (βλ. Τεκμήριο 3), όπου αναγράφεται «ΙΑΤΡΙΚΑ ΕΞΟΔΑ: Δια παρακολούθηση, θεραπεία και έκδοση Ιατρικού πιστοποιητικού ανέρχονται σε τριακόσια πενήντα Ευρώ» αλλά και προφορικά από τον ίδιο τον ΜΕ.2 ενώ δεν προσκομίστηκε αντίθετη μαρτυρία. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι κατέβαλλε το πιο πάνω ποσό σε μετρητά. Επί τούτου σημειώνω ότι ο ΜΕ.2 ανέφερε πως δεν γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο η Ενάγουσα εξόφλησε την αμοιβή του. Η μαρτυρία της Ενάγουσας επί του ζητήματος αυτού δεν αντικρούστηκε από αντίθετη μαρτυρία και κρίνεται αξιόπιστη. Συνεπώς, γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο ΜΕ.2, για την παρακολούθηση, θεραπεία και έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού της Ενάγουσας, χρέωσε την Ενάγουσα το ποσό των  €350, το οποίο η Ενάγουσα κατέβαλε με μετρητά. Περαιτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας ότι κατέβαλε στην κλινική €10. Η Ενάγουσα, επί τούτου, ανέφερε ότι δεν δύναται να εισέλθει ασθενής στην κλινική αν δεν καταβάλλει το προαναφερόμενο ποσό. Η μαρτυρία της αυτή επιβεβαιώθηκε από την ΜΕ.3, μολονότι, ως ανέφερε, δεν γνώριζε αν η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό αυτό. Η πιο πάνω μαρτυρία της Ενάγουσας κρίνεται αξιόπιστη και συνεπώς γίνεται εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα κατέβαλε στην κλινική €10. Όσον αφορά τα κατ'ισχυρισμό έξοδα φυσιοθεραπειών ύψους €300, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της Ενάγουσας επί του ζητήματος αυτού, έχοντας υπόψη ότι, ως αναφέρω ανωτέρω, δεν προσκομίστηκε σχετική βεβαίωση ούτε μαρτυρία από τον κατ'ισχυρισμό φυσιοθεραπευτή της προς επιβεβαίωση ότι η Ενάγουσα πράγματι υποβλήθηκε στις φυσιοθεραπείες που της συνέστησε ο ΜΕ.2, καθώς και ότι τα κατ’ισχυρισμό έξοδα φυσιοθεραπειών ανέρχονταν στο ποσό των €300, το οποίο, σύμφωνα με τη μαρτυρία της Ενάγουσας, δεν είχε ακόμη καταβληθεί για τους λόγους που αυτή εξήγησε. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν δύναται να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα αναφορικά με τα κατ’ισχυρισμό έξοδα φυσιοθεραπειών της Ενάγουσας. 

 

Ευρήματα Δικαστηρίου

 

55. Αφού έλαβα υπόψη μου την αποδεκτή έγγραφη και δια ζώσης μαρτυρία καταλήγω στα ακόλουθα περαιτέρω ευρήματα που αφορούν την υπόθεση:

 

Στο παρελθόν η Ενάγουσα αντιμετώπισε μια φορά πρόβλημα με τον αυχένα της, λόγω του ότι εργαζόταν επί δέκα χρόνια σε ινστιτούτο κάνοντας νύχια, για το οποίο χρησιμοποίησε κολλάρο, κρέμες και έκανε «μασάζ» και από το 2020 μέχρι το 2024 δεν αντιμετώπισε πρόβλημα με τον αυχένα της.

 

Στο όχημα της Ενάγουσας χτύπησε ο προφυλακτήρας πίσω. Μετά το επίδικο ατύχημα, κλήθηκαν οι ασφάλειες και ήρθε υπάλληλος της «Rescueline», o οποίος ρώτησε την Ενάγουσα για τις συνθήκες του ατυχήματος. Η Ενάγουσα, μετά το επίδικο ατύχημα, αφού πήρε τον υιό της στο γιατρό και διαπίστωσε ότι ήταν «εντάξει», μετέβη μετά στην κλινική, καθώς ένιωθε πόνο στον αυχένα, όπου εξετάστηκε από ιατρό των Πρώτων Βοηθειών της κλινικής και παραπέμφθηκε και υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της (εφ’εξής «η ακτινογραφία της Ενάγουσας»). Το έγγραφο της «Πολυκλινικής Υγείας» ημερ. 06.06.24 (βλ. Τεκμήριο 2) αποτελεί τη γνωμάτευση της ακτινογραφίας της Ενάγουσας που δόθηκε από την κλινική. Τα ευρήματα της ακτινογραφίας της Ενάγουσας ήταν χωρίς λύση της σπονδυλικής στήλης, δηλαδή δεν υπήρχε κάταγμα (σπάσιμο) στα οστά, ότι υπήρχε ευθειασμός της  αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας και κυρτότητα δεξιά της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης της Ενάγουσας. Ο ευθειασμός αποτελεί μέτριου βαθμού τραυματισμό της αυχενικής μοίρας, υποδεικνύει μυϊκό σπασμό εξ’ακολουθίας μυϊκής κάκωσης, δηλαδή συνδεσμική κάκωση. Επιπρόσθετα, ο ευθειασμός αποτελεί το αρχικό στάδιο του αυχενικού τραύματος, το οποίο προκαλεί συνδεσμική κάκωση και αστάθεια που δημιουργούν φλεγμονή και ότι, προκειμένου να καταπολεμήσει τη φλεγμονή, ο οργανισμός δημιουργεί «άλατα/ασβεστώσεις» ώστε να σταματήσει η κίνηση στην περιοχή που πάσχει. Περαιτέρω, ζητήθηκε από τον θεράποντα ιατρό η άποψη του ΜΕ.2, υπό την ιδιότητα του ως εφημερεύων ειδικός ιατρός, επί της ακτινογραφίας της Ενάγουσας και προς τούτο προέβη σε εξειδικευμένη εξέταση αυτής. Στην κλινική, για τη θεραπεία της Ενάγουσας, της χορηγήθηκε προφορικά φαρμακευτική αγωγή, δηλαδή «Perskindol», «Nurofen» και «Panadol» καθώς και χρήση κολλάρου, το οποίο η Ενάγουσα διέθετε ήδη στο σπίτι της. Η Ενάγουσα ακολούθησε την πιο πάνω φαρμακευτική αγωγή και φόρεσε το κολλάρο για ένα μήνα. Η Ενάγουσα κατέβαλε στην κλινική €10.

 

Ένεκα του επίδικου ατυχήματος, η Ενάγουσα υπέστη «κάκωση θώρακος-πλευρών» και «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης». Η Ενάγουσα εξετάστηκε από τον ΜΕ.2 στις 10.06.24 και 28.06.24, ενώ μετά τις 28.06.24 ο ΜΕ.2 δεν είδε την Ενάγουσα. Ο ΜΕ.2 συνέστησε στην Ενάγουσα ανάπαυση και στις 10.06.24 της συνέστησε να υποβληθεί σε φυσιοθεραπείες. Η Ενάγουσα, μετά το επίδικο ατύχημα, απουσίαζε από την εργασία της για τέσσερις εβδομάδες, για το οποίο έλαβε «κανονική» άδεια. Ο ΜΕ.2 για την παρακολούθηση, θεραπεία και έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού της Ενάγουσας, χρέωσε την Ενάγουσα το ποσό των  €350, το οποίο η Ενάγουσα κατέβαλε με μετρητά.

 

Βάρος Απόδειξης

 

56. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ότι σε πολιτικές υποθέσεις, το βάρος απόδειξης ή το γενικό βάρος όπως κάποτε περιγράφεται (burden/onus of proof) το έχει κατά κανόνα ο Ενάγοντας και το επίπεδο απόδειξης (standard of proof) το οποίο θα πρέπει να αποσείσει είναι αυτό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (balance of probabilities), δηλαδή να αποδείξει ότι η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (more probable than not) (βλ. Χρυσάνθου κ.α. v. Φραντζή (2010) 1Β Α.Α.Δ. 1295) Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη (βλ. Demil Imports Exports Ltd ν. Zήνων Η. Kωνσταντινίδης Λτδ (2011) 1 Α.Α.Δ. 462). Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of  proof) ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not) (βλ. Μαρσέλ κ.α ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (2001) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1858).

 

57. Περαιτέρω, στην υπόθεση ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΙΕΡΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΏΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. 141/19, ημερ. 19.05.25, με αναφορά στην αρχή ως καθιερώθηκε στην Henderson v. Henry E, Jenkings & Sons [1969] 3 All E.R. 756, αναφέρθηκε ότι  το γενικό βάρος απόδειξης σε αστικές υποθέσεις το φέρει ο Ενάγων και βασίζεται στην απλή πιθανολόγηση. Το ειδικό βάρος απόδειξης αφορά την ανάγκη παρουσίασης ικανοποιητικής μαρτυρίας για την υποστήριξη ενός επιδίκου θέματος ή ενός ισχυρισμού που μετατοπίζει το βάρος στην άλλη πλευρά να απαντήσει ικανοποιητικά για να αποσείσει εκ πρώτης όψεως συμπέρασμα που δημιουργήθηκε.

 

Συμπεράσματα Δικαστηρίου

 

58. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και τα ευρήματα του Δικαστηρίου προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο η Ενάγουσα απέδειξε, στον απαιτούμενο βαθμό την Απαίτηση της εναντίον της Εναγόμενης.

 

59. Υπό το φως των ανωτέρω ευρημάτων, ήτοι ότι το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού και ότι, ένεκα του επίδικου ατυχήματος, η Ενάγουσα υπέστη «κάκωση θώρακος-πλευρών» και «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης», κρίνω ότι η Ενάγουσα απέδειξε, στον απαιτούμενο βαθμό, την ευθύνη του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οδηγού για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος καθώς και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ του επίδικου ατυχήματος και των πιο πάνω τραυματισμών της Ενάγουσας.[4]

 

Αποζημιώσεις

 

Ειδικές αποζημιώσεις

 

60. Σύμφωνα με την νομολογία, οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται με λεπτομέρεια στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται αυστηρά από τον Ενάγοντα με την προσκόμιση της κατάλληλης αποδεκτής μαρτυρίας (βλ. Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου (1996) 1 Α.Α.Δ. 1157 και Νεοκλής Αντωνιάδης ν. Μιχάλης Σταύρου (1998) 1 Α.Α.Δ. 1171).

 

61. Στην παρούσα περίπτωση, η Ενάγουσα, σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της, αξιώνει, ως ειδικές αποζημιώσεις, τα ιατρικά έξοδα δια την παρακολούθηση, θεραπεία και έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού του ΜΕ.2 ύψους €350, τα έξοδα φυσιοθεραπειών ύψους €300 και τα έξοδα επίσκεψης στην κλινική ύψους €10. Έχοντας υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα κατέβαλε στην κλινική €10 και ότι ο ΜΕ.2 για την παρακολούθηση, θεραπεία και έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού της Ενάγουσας την χρέωσε το ποσό των €350, το οποίο η Ενάγουσα κατέβαλε με μετρητά, κρίνω ότι η Ενάγουσα απέδειξε, στον απαιτούμενο βαθμό, ότι δικαιούται ειδικές αποζημιώσεις συνολικού ύψους €360.

 

Γενικές αποζημιώσεις

 

62. Το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που η Ενάγουσα δικαιούται. Σύμφωνα με τη νομολογία, το ποσό που επιδικάζεται, ως γενικές αποζημιώσεις, πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτό και ως εκ τούτου η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός για επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi (1982) 1 C.L.R. 789). Επιπλέον, η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την μόνιμη αναπηρία και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση του ανθρώπου (βλ. Μαυροπετρή ν. Γεωργίου (1995) 1 Α.Α.Δ. 66, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά (1992) 1 Α.Α.Δ. 498, Παναγή κ.ά. ν. Κακόψιτου κ.ά. (2001) 1 Α.Α.Δ. 839, Lankuttis ν. Nikola (2002) 1 Α.Α.Δ. 1128 και G & L Calibers Ltd ν. Λεμεσιανού (2003) 1 Α.Α.Δ. 948). Για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων οι προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα δεν έχουν κατ'ανάγκη δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά καθοδηγητικό (βλ. G & L Calibers Ltd (ανωτέρω)). Επίσης, η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστον χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Γεώργιος Ταμπούρα ν. Κυριακής Κολάνη άλλως Κίκας Κολάνη (2008) 1 Α.Α.Δ. 384 και Lankuttis (ανωτέρω)). Τονίζεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, σκοπός της επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν, αν δεν τραυματιζόταν (βλ. Μιχαήλ v. Συκοπετρίτης Λτδ (2000) 1 Α.Α.Δ. 1049 και Μαυροπετρή (ανωτέρω)). Οι πιο πάνω αρχές επιδίκασης γενικών αποζημιώσεων έχουν πρόσφατα συνοψισθεί στην υπόθεση Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας ν. Αντρέα Χριστοδούλου, Πολιτική Έφεση αρ. 241/16 ημερ. 13.01.26.

 

63. Η ευπαίδευτη συνήγορος για την Ενάγουσα εισηγήθηκε, με αναφορά σε σχετική νομολογία στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο, ότι η Ενάγουσα δικαιούται γενικές και ειδικές αποζημιώσεις ύψους €10.000. Αντίθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης, με αναφορά στη δική του σχετική νομολογία, εισηγήθηκε ότι οι γενικές αποζημιώσεις που τυχόν θα επιδικαστούν υπέρ της Ενάγουσας δεν πρέπει να υπερβαίνουν το ποσό των €1.000.

 

64. Στην παρούσα περίπτωση, ως προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, κατά τον χρόνο του επίδικου ατυχήματος η Ενάγουσα ήταν ηλικίας 34 ετών. Περαιτέρω, ένεκα του επίδικου ατυχήματος υπέστη «κάκωση θώρακος-πλευρών» και «διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης». Προς τούτο, η Ενάγουσα εξετάστηκε αρχικά στις Πρώτες Βοήθειες της κλινικής και ακολούθως από τον ΜΕ.2, ακολούθησε τη φαρμακευτική αγωγή που της συστήθηκε, φόρεσε αυχενικό κολλάρο για περίοδο ενός μηνός και απουσίασε από την εργασία της για τέσσερις εβδομάδες. Από την άλλη, δεν αποδείχθηκε ότι υπέστη μόνιμα κατάλοιπα των προαναφερόμενων τραυματισμών της.  

 

65. Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου ν. Μαρίνας Ιωάννου (2003) 1 Α.Α.Δ 274,  ο Εφεσείων, συνεπεία ατυχήματος, υπέστη διάστρεμμα του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας και ταλαιπωρήθηκε για περίοδο 10 εβδομάδων, του προκλήθηκε ψυχοτραυματικό στρες και του χορηγήθηκαν φάρμακα και ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, ενώ κατέστη ανίκανος να οδηγά λεωφορείο, που ήταν η εργασία του για 40 χρόνια. Προς τούτο, το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφασή με την οποία επιδικάστηκε ποσό £800, ως γενικές αποζημιώσεις, για τα σωματικά τραύματα που υπέστη.

 

66. Στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή, Πολιτική Έφεση Αρ. 328/2011, ημερ. 31.05.17, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία επιδικάστηκε το ποσό των €10.000 ως γενικές αποζημιώσεις, σε περίπτωση όπου ο Εφεσίβλητος υπέστη διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης με μούδιασμα των άκρων, θλάση του πρόσθιου θωρακικού τοιχώματος και μώλωπες στην περιοχή του στέρνου. Για την αντιμετώπιση των τραυματισμών του υποβλήθηκε σε θεραπεία με τοποθέτηση αυχενικού κολλάρου για 15 ημέρες και του χορηγήθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, φυσιοθεραπεία και ανάπαυση. Το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων σε €7.000.

 

67. Στην υπόθεση Δέσποινας Χριστοδούλου v. Rudolf Hoffer, Πολιτική Έφεση Αρ. 263/2012, ημερ. 11.01.18, επικυρώθηκε κατ’εφεση η επιδίκαση ποσού €4.500, ως γενικές αποζημιώσεις, στην Εφεσείουσα, η οποία είχε υποστεί κάκωση αυχένα, τραυματισμό στην περιοχή του θώρακα και φούσκωμα στο πηγούνι. Η Εφεσείουσα παραπονείτο για πόνο στον αυχένα, κεφαλαγία και ζάλη, της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και της συστήθηκε η χρήση αυχενικού κολλάρου. Τα συμπτώματα ζάλης της Εφεσείουσας διήρκησαν για περίοδο δυο έως τριών μηνών μετά το ατύχημα, ενώ σχεδόν δύο μήνες μετά το ατύχημα, η κατάσταση της παρουσίαζε ικανοποιητική βελτίωση.

 

68. Στην υπόθεση Ανδρέας Ανδρεάδης ν. Πέτρος Σιαμούτης και/ή Σιαμμούτη, Πολιτική Έφεση Αρ. 343/16, ημερ. 26.03.26, ο Εφεσείων είχε μόνο κακώσεις ελαφράς μορφής από την πτώση του στην άσφαλτο και την τριβή, χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε κατάγματα. Είχε δεμένο τον αγκώνα, πόνο στα πλευρά και στον αυχένα, με περιορισμό των κινήσεων για κάποιες μόνο ημέρες. Ο ιατρός που τον εξέτασε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας του συνέστησε τη χρήση μαλακού αυχενικού κολλάρου, ενώ απουσίασε από την εργασία του μόνο για τρεις εργάσιμες ημέρες, χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε απώλεια εισοδήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία επιδικάστηκε το ποσό των €600, ως γενικές αποζημιώσεις.

 

69. Οι πιο πάνω υποθέσεις αφορούν τραυματισμούς που, σε κάποιο βαθμό, παρουσιάζουν ομοιότητες με την παρούσα περίπτωση, χωρίς να μου διαφεύγει ότι σε κάποιες εξ' αυτών προκλήθηκαν και σωματικές βλάβες που δεν παρατηρούνται στην παρούσα περίπτωση.

 

 

Υπαγωγή αρχών για επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων

 

70. Εξέτασα με προσοχή την πιο πάνω νομολογία καθώς και αυτήν στην οποία παραπέμφθηκα, στις οποίες καθορίστηκαν ποσά γενικών αποζημιώσεων για παρόμοιους τραυματισμούς και τα σύγκρινα με τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης. Άντλησα καθοδήγηση από τις πιο πάνω αποφάσεις, στις οποίες διαπιστώνεται ομοιότητα με τη συγκεκριμένη υπόθεση, ως προς την έκταση των τραυμάτων και την επακόλουθη θεραπεία, προβαίνοντας, βέβαια, στις αναγκαίες προσαρμογές και λαμβάνοντας υπόψη ότι κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς γεγονότα.

 

71. Έχοντας κατά νου την προαναφερθείσα νομολογία και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη, ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου, τους σωματικούς τραυματισμούς που υπέστη η Ενάγουσα, την περίοδο αποχής της από την εργασία της, τη θεραπευτική αγωγή στην οποία υποβλήθηκε, δηλαδή φαρμακευτική αγωγή και χρήση κολλάρου για ένα μήνα, καθώς και το γεγονός ότι δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη μόνιμων καταλοίπων των επίδικων τραυματισμών της Ενάγουσας, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστεί υπέρ της Ενάγουσας, το ποσό των €4.000, ως γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες, τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη.

 

Τόκος

 

72. Tέλος παραμένει προς εξέταση το θέμα του τόκου. Στο  Έντυπο Απαίτησης μαζί με την Έκθεση Απαίτησης ημερ. 12.11.24 αξιώνεται νόμιμος τόκος επί των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων από την ημέρα καταχώρισης της υπό κρίση απαίτησης. Προς τούτο το Δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια σε σχέση με την επιδίκαση του τόκου (βλ. σχετικά άρθρο 58 (Α) του Κεφ. 148 και το άρθρο 33 του Ν. 14/60). Επί του θέματος του τόκου υπάρχει πλούσια νομολογία (βλ. Φοινικαρίδης κ.ά. v. Γεωργίου κ.α. (1991) 1 Α.Α.Δ. 475 και Θεοφάνους v. Κουρουκλά (2006) 1 Α.Α.Δ. 528).

 

73. Στην παρούσα περίπτωση, κρίνω δικαιολογημένο το αίτημα της Ενάγουσας για επιδίκαση νόμιμου τόκου επί των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων από την ημερομηνία καταχώρισης της υπό κρίσης απαίτησης.

Κατάληξη

 

74. Για λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, επιδικάζεται  υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης, το ποσό των €360, ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο επί του προαναφερόμενου ποσού από 12.11.24. μέχρι εξοφλήσεως. 

 

75. Επιπλέον επιδικάζεται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης το ποσό των €4.000 ως γενικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο επί του προαναφερόμενου ποσού από 12.11.24 μέχρι εξοφλήσεως.

 

Τα έξοδα

 

76. Όσο αφορά τα έξοδα ο γενικός κανόνας, με βάση τον Κ. 39.2 (1) των Κ.Π.Δ. 2023, είναι ότι ο αποτυχών διάδικος διατάσσεται να καταβάλει τα έξοδα τού επιτυχόντα διαδίκου και ότι τέτοια διαταγή ή διαταγές θα εκδίδονται ή πρέπει να εκδίδονται σε σχέση με οποιαδήποτε αίτηση υποβάλλεται κατά την πορεία της δικαστικής διαδικασίας. Χρήσιμη καθοδήγηση αναφορικά με την επιδίκαση εξόδων, με βάση τους Κ.Π.Δ. 2023, έγινε από το Εφετείο στην υπόθεση Στέλλα Κτενά ν. CNP CYPRIALIFE LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 386/19 ημερ. 18.03.25. Στην υπό κρίση απαίτηση, δεν θεωρώ ότι συντρέχει λόγος απόκλισης από τον γενικό κανόνα. Συνεπώς τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης.

 

77. Αποτελεί επιπλέον γενικό κανόνα ότι το Δικαστήριο προβαίνει σε συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων κατά την ολοκλήρωση οποιασδήποτε ακρόασης η οποία διήρκησε συνολικά όχι πέραν των 6 ωρών και σε τέτοια περίπτωση η διαταγή θα καλύπτει τα έξοδα της αίτησης ή του θέματος με τα οποία σχετιζόταν η ακρόαση (βλ. Κ. 39.7 (1) των Κ.Π.Δ. 2023). Προς τούτο αποτελεί καθήκον των διαδίκων και των δικηγόρων τους να βοηθούν το Δικαστήριο στην πραγματοποίηση συνοπτικού υπολογισμού εξόδων σε κάθε υπόθεση στην οποία εφαρμόζεται ο Κ.39.7 υποβάλλοντας προς τούτο κατάλογο εξόδων των αξιούμενων ποσών δύο μέρες πριν την τελική ακρόαση (βλ. Κ. 39.9. (1) των Κ.Π.Δ. 2023). Στην προκειμένη περίπτωση, αμφότερες πλευρές έχουν καταχωρήσει στον ηλεκτρονικό φάκελο της παρούσας απαίτησης τον κατάλογο εξόδων τους.

 

78. Το Δικαστήριο έχει προβεί σε συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων της παρούσας Απαίτησης λαμβάνοντας υπόψη τον κατάλογο εξόδων της Ενάγουσας και τα όσα καταγράφονται στο Παράρτημα Β των Κ.Π.Δ. 2023. Συνεπώς, επιδικάζονται εναντίον της Εναγόμενης και υπέρ της Ενάγουσας έξοδα ύψους €3.310 πλέον Φ.Π.Α. πλέον πραγματικά έξοδα ύψους €193,21, συμπεριλαμβανομένου των εξόδων επίδοσης.

 

 

 

(Υπ.)……………………...

Α. Παρπαρίνου, Ε.Δ.

 

 

 

 

 

Πιστόν Αντίγραφο

 

 

 

Πρωτοκολλητής