LIMASSOL BRICK & TILE FACTORY LIMITED κ.α. ν. ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ κ.α., Απαίτηση Αρ. 334/2026, 9/11/2026
print
Τίτλος:
LIMASSOL BRICK & TILE FACTORY LIMITED κ.α. ν. ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ κ.α., Απαίτηση Αρ. 334/2026, 9/11/2026

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ:  Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

Απαίτηση Αρ. 334/2026

iJustice

Μεταξύ:

1.    LIMASSOL BRICK & TILE FACTORY LIMITED

2.    D.E.L. KIRZIS TOURIST ENTERPRISES LIMITED

Eναγόντων

και

 

1.     ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

2.     ΕΛΕΑΝΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

3.     ΜΙΚΑΕΛΛΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

4.     LAMIKA TRADING LIMITED

Εναγομένων

                        -----------------------------------------------------

 

Αίτηση ημερ. 23.03.2026 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων

 

Ημερομηνία: 09/11/2026

Εμφανίσεις:

Για Ενάγοντες – Αιτητές:  κ. Δ. Αραούζος με κα Μ. Χριστοφίνα για κ.κ. Chrysses Demetriades & Co Ltd.

Για Εναγόμενες 1 και 4 – Καθ’  ων η Αίτηση:  κ. Mπόρις Λάζιτς για κ.κ. Β. Lazic & Co LLC.

Για Εναγόμενες 2 και 3 – Καθ’ ων η Αίτηση: κα Έλενα Κονναρή με κ. Α. Κουδέλλα για   κ.κ. Ανδρέας Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε. και κ.κ. Ανδρέας Μ. Σοφοκλέους και Σία Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Οι Ενάγουσες 1 και 2, με το Έντυπο Απαίτησης το οποίο καταχώρησαν στις 23/03/2026, αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1 – 4, το ποσό των €366,750.89 ως αποζημιώσεις για ζημιά λόγω παράβασης συμφωνίας, απάτης, δόλου, οικειοποίησης και/ή κλοπής κεφαλαίων των Εναγόντων 1, παράβασης εμπιστευτικών καθηκόντων, συνωμοσίας με προώθηση κοινού σκοπού είτε με νόμιμα μέσα της οποίας ο πραγματικός και κυρίαρχος σκοπός και/ή το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ήταν η πρόκληση βλάβης στην Ενάγουσα είτε με παράνομα μέσα που προκάλεσαν ζημιά στους Ενάγοντες 1 και/ή στη βάση αδικημάτων νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατά παράβαση του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμος του 2007 (Ν. 188(Ι)/2007).

 

Στην ίδια πιο πάνω βάση αξιώνεται και το ποσό των €2,186,702.70 προς όφελος της Ενάγουσας 2.

 

Αξιώνονται, επίσης, αποζημιώσεις κατά της Εναγόμενης 1 για παράβαση συμφωνίας εργοδότησης και/ή καθηκόντων εμπιστευτικής φύσης και/ή καλής πίστης έναντι των Εναγόντων 1 και/ή 2. Επιπλέον, αξιώνονται διάφορα διατάγματα απόδοσης λογαριασμών.

 

Ταυτόχρονα με την καταχώρηση του πιο πάνω Εντύπου Απαίτησης, καταχωρήθηκε, μονομερώς, η υπό κρίση Αίτηση, με την οποία οι Ενάγουσες αξιώνουν απαγορευτικό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζονται οι Εναγόμενοι 1-4 από το να μετακινήσουν εκτός Δημοκρατίας και να διαθέσουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ή μειώσουν την αξία οιωνδήποτε περιουσιακών τους στοιχείων, περιλαμβανομένων καταθέσεων σε τράπεζες, είτε αυτά βρίσκονται εκτός είτε εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά τρόπο ώστε η συνολική καθαρή αξία των περιουσιακών στοιχείων του κάθε ενός των Εναγόμενων 1-4 να πέσει κάτω από €2,553,000 (βλ. αιτητικό 1).

 

Αξιώνεται, επίσης, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάζει τους Εναγόμενους 1-4, όπως εντός 7 ημερών από την επίδοση του, να ορκιστούν και να επιδώσουν στους δικηγόρους τω Εναγόντων Ένορκη Δήλωση, με την οποία να προσδιορίζουν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία ανά το παγκόσμιο (που η αξία τους υπερβαίνει το ποσό των €1000) (βλ. αιτητικό 2).

Επιπλέον, αξιώνεται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους 1-4 να εισέρχονται εντός των χώρων του ξενοδοχείου Park Beach, ιδιοκτησίας της Ενάγουσας 2, με σκοπό να λάβουν οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία και/ή εξοπλισμό, είτε αυτός βρίσκεται εντός ή πέριξ του εστιατορίου «Bistrot 55 Summer Edition» (βλ. αιτητικό 5.1).

 

Περαιτέρω, αξιώνεται διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η EUROBANK LTD και κάθε άλλη τράπεζα στην οποία θα επιδοθεί το παρόν διάταγμα να εμποδίζονται από του να επιτρέπουν σε οποιοδήποτε από τους Εναγόμενους 1-4 να αποσύρουν οποιαδήποτε ποσά από τους τραπεζικούς λογαριασμούς που οι πιο πάνω Εναγόμενοι τυχόν διατηρούν με αυτούς κατά τρόπο που να είναι αντίθετος με τις πρόνοιες του παρόντος διατάγματος (βλ. αιτητικό 6.1).

 

Τέλος, αξιώνεται διάταγμα αποκάλυψης από την EUROBANK LTD και κάθε άλλη τράπεζα στην οποία θα επιδοθεί το διάταγμα συγκεκριμένων εγγράφων (βλ. αιτητικό 7.1).

 

Το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς τα πιο πάνω διατάγματα εκτός από το διάταγμα αποκάλυψης του αιτητικού 7.1 της Αίτησης.

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Έλενας Κίρζη, μιας εκ των τριών διευθυντών των Εναγουσών 1 και 2, του κ. Δήμου Γεωργιάδη, προϊστάμενου του λογιστηρίου της Ενάγουσας 2 και του κ. Μαρίου Γιωργαλλέτου, εργαζομένου στην Ενάγουσα 2 και πιο συγκεκριμένα στο λογιστήριο της Ενάγουσας 2. Πέραν των πιο πάνω, στις 30/06/2026 καταχωρήθηκαν απαντητικές και/ή συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις της κας Έλενας Κίρζη και Ζήνωνα Χριστοφόρου, διευθυντή του ξενοδοχείου Park Beach, του κ. Μάριου Γιωργαλέττου και του κ. Δήμου Γεωργιάδη.

 

Συνοπτικά, η εκδοχή των Εναγουσών είναι η εξής:

 

Οι Ενάγουσες 1 και 2 αποτελούν οικογενειακές εταιρείες και ανήκουν στον Όμιλο εταιρείων Κirzis. Η Ενάγουσα 1 είναι ιδιοκτήτρια συγκεκριμένης ακίνητης ιδιοκτησίας στη Λεμεσό, πολύ μεγάλης αξίας ενώ η Ενάγουσα 2 είναι ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου PARK BEACH, επίσης, στη Λεμεσό.

 

Η Εναγόμενη 1 εργοδοτείτο για πάρα πολλά χρόνια ως λογίστρια της Ενάγουσας 1, αλλά παρείχε παρεμπιπτόντως παρόμοιες υπηρεσίες με μερική απασχόληση και στην Ενάγουσα 2.

 

Η Εναγόμενη 1 συνεργαζόταν με τις Ενάγουσες και την οικογένεια Κίρζη πάνω από 40 χρόνια, θεωρείτο σαν μέλος της οικογένειας και επεδείκνυαν στο πρόσωπο της τυφλή εμπιστοσύνη.

 

Στα πλαίσια αυτά και για σκοπούς εκτέλεσης των καθηκόντων της ως λογίστρια, της παραχωρήθηκε το δικαίωμα υπογραφής επιταγών και εκτέλεσης εμβασμάτων μέσω διαδικτύου από τον τραπεζικό λογαριασμό της Ενάγουσας 1 με την ANCORIA BANK. Επίσης, της παραχωρήθηκε παρόμοιο δικαίωμα εκτέλεσης εμβασμάτων μέσω διαδικτύου σε σχέση με δύο τραπεζικούς λογαριασμούς της Ενάγουσας 2 στην EUROBANK και ALPHA BANK.

 

Οι Εναγόμενες 2 και 3 είναι οι θυγατέρες της Εναγόμενης 1 και είναι μέτοχοι και διοικητικοί σύμβουλοι της Εναγόμενης 4 εταιρείας. Οι εργασίες της Εναγόμενης 4 είναι να διαχειρίζεται εστιατόρια. Το ένα βρίσκεται στην οδό [χχχ] στη Λεμεσό και φέρει την ονομασία «Bistrot 55 Classic» ενώ το άλλο με την ονομασία «Bistrot 55 Summer Edition», άνοιγε μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και βρίσκεται στους χώρους του ξενοδοχείου. Το τελευταίο, το οποίο βρισκόταν τους χώρους του ξενοδοχείου, είχε παραχωρηθεί στην οικογένεια της Εναγόμενης 1 για να το διαχειριστούν μέσω της Εναγόμενης 4, με άδεια χρήσης. Επίσης, υπήρχε και ένα τρίτο εστιατόριο κάτω από τη διαχείριση της Εναγόμενης 4 στην οδό […] στη Λεμεσό και έφερε την ονομασία «Bistrot 55 Street Edition», αλλά τώρα λειτουργεί με την ονομασία «Τα Σουβλάκια».

 

Σε έλεγχο που έγινε πρόσφατα στον τραπεζικό λογαριασμού για την περίοδο 01/01/2022 – 19/02/2026, διαπιστώθηκε ότι η Εναγόμενη 1, χωρίς την προηγούμενη έγκριση των Εναγουσών 1 και 2, έκανε διάφορες πληρωμές υπό τύπο εμβασμάτων, είτε με επιταγές προς όφελος, είτε της ίδιας προσωπικά είτε της εταιρείας των παιδιών της, Εναγόμενης 4. Επίσης, ο έλεγχος κατέδειξε ότι έκανε πληρωμές από το λογαριασμό της Ενάγουσας 1 με την ANCORIA BANK και σε τρίτα πρόσωπα που δεν είχαν σχέση με τις εργασίες της Ενάγουσας 1.

 

Όσον αφορά την Ενάγουσα 1, η θέση είναι ότι υπεξαιρέθηκαν από τον λογαριασμό της στην ANCORIA BANK LTD, το συνολικό ποσό των €366,750. Ειδικότερα, εντοπίστηκαν 19 οδηγίες για εμβάσματα προς τραπεζικό λογαριασμό της ίδιας της Εναγόμενης 4, σύνολο €172.598,66 και δύο οδηγίες για εμβάσματα προς όφελος της MD IOANNOU ELECTRICAL INSTALLATION LTD, ηλεκτρολόγων που παρείχαν ηλεκτρολογικές υπηρεσίες στα εστιατόρια της Εναγόμενης 4, σύνολο €11,063.25. Εντοπίστηκαν, επίσης, 26 επιταγές ύψους €183,114.98 εκ των οποίων οι 19 έφεραν ως δικαιούχο την ίδια την Εναγόμενη 1 προσωπικά, συνολικού ποσού €139,937.54, δύο επιταγές συνολικού ποσού €15,949.04 έφεραν δικαιούχο την Εναγόμενη 4 και οι υπόλοιπες 5 επιταγές, συνολικού ποσού €27.228,40 έφεραν δικαιούχους τους Αντώνη Κοκονά και Αντώνη Παναγή, που όπως προέκυψε από την Αστυνομία στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, η Εναγόμενη 1 τους ζήτησε να τις εξαργυρώσουν και να της φέρουν τα μετρητά.

 

Όσον αφορά την Ενάγουσας 2, η θέση είναι ότι κλάπηκαν από αυτήν το συνολικό ποσό των €2,186,702.70. Ειδικότερα: (i) από το λογαριασμού της Ενάγουσας 2 με αρ. [….] με την EUROBANK LTD, η Εναγόμενη 1, κατά τα έτη 2020 – 2026, έκανε μέσω διαδικτύου 101 εμβάσματα ύψους €752,205.26 με δικαιούχο συγκεκριμένο λογαριασμό της Εναγόμενης 4, επίσης, με την EUROBANK LTD, (ii) από το λογαριασμό της Ενάγουσας 2 με αρ. […] με την ALPHA BANK LTD, η Εναγόμενη 1, κατά τα έτη 2020 – 2026, έκανε μέσω διαδικτύου 55 εμβάσματα ύψους €392,224.75 με δικαιούχο και πάλι τον τραπεζικό λογαριασμό της Εναγόμενης 4 με την EUROBANK και (iii) η Εναγόμενη 1 κατά τα έτη 2022 – 2025 απέσπασε σε μετρητά το ποσό του €1,042,272.59, που είχε την ευθύνη να τα καταθέσει στις τράπεζες της Ενάγουσας 2. Ήταν οι ημερήσιες εισπράξεις του Ξενοδοχείου σε μετρητά, που αντί να τις καταθέτει, τις χρησιμοποιούσε για λόγους για τους οποίους θα πρέπει να λογοδοτήσει.

 

Σύμφωνα με την ένορκη δήλωσης της κας Κίρζη, είναι διάφορα τα πιθανά σενάρια: είτε όλα ή μέρος των κεφαλαίων που κλάπηκαν χρησιμοποιήθηκαν από τις Εναγόμενες 1 – 4 για τους σκοπούς της επιχείρησης των εστιατορίων της Εναγόμενης 4, είτε η Εναγόμενη 1 οικειοποιήθηκε μέρος τους για προσωπικούς σκοπούς εκείνης και των δύο θυγατέρων της, Εναγομένων 2 και 3 ή της Εναγόμενης 4, είτε τα κλαπέντα ποσά κατέληξαν σε τρίτους συνεργάτες/συνωμότες των Εναγόμενων, κάτι το οποίο θα μάθουν μόνο αν το Δικαστήριο εκδώσει διατάγματα αποκάλυψης με βάση τα οποία να διατάσσονται η EUROBANK LTD και οποιαδήποτε άλλη τράπεζα που θα της επιδοθεί το παρόν διάταγμα, να τους παραδώσουν συγκεκριμένα στοιχεία των τραπεζικών λογαριασμών των Εναγόμενων 1 – 4.

 

Πέραν των πιο πάνω, αναφέρεται ότι τα προβλήματα με την Εναγόμενη 1 άρχισαν βασικά από το γεγονός ότι τα τελευταία έτη δεν ήταν συνεργάσιμη στο να ετοιμάζει και παραδίνει στους εξωτερικούς ελεγκτές των εταιρειών, όπως έκανε για χρόνια, τα λογιστικά βιβλία των Εναγουσών 1 και 2. Δεν έκλεισαν τα βιβλία για τα έτη 2021 – 2024, ο δε νέος λογιστής του Ξενοδοχείου κ. Γεωργιάδης που ανέλαβε μέσα στον Δεκέμβριο του 2025, δεν ήξερε από πού να αρχίσει.

 

Περαιτέρω, η πιο πάνω ενόρκως δηλούσα, αναφέρει ότι είναι προφανές ότι οι Εναγόμενες 2 και 3 θα πρέπει να θεωρούνται βασικές ύποπτες για σοβαρά ποινικά κολάσιμες πράξεις, αφού ως οι μόνες διοικητικοί σύμβουλοι της Εναγόμενης 4, φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι παράβηκαν, σε συνεργασία με τις Εναγόμενες 1 και 4, τις πρόνοιες του Περί Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου του 2007 (Ν.188(Ι)/2007), αφού το συνολικό ποσό των €1,344,015.06 που προήλθε από τους λογαριασμούς των Εναγουσών 1 και 2 κατέληξε στον τραπεζικό λογαριασμό της Εναγόμενης 4 ή άλλως πως το ωφελήθηκε η Εναγόμενη 4, χωρίς να υπάρχει καμία βάσιμη δικαιολογία και όφειλαν να το γνωρίζουν.

 

Μάλιστα η Εναγόμενη 3, οπισθογράφησε και σφράγισε με την σφραγίδα της Εναγόμενης 4 κάποιες (τρεις) από τις επιταγές που η Εναγόμενη 1 εξέδωσε στο ίδιο το όνομα της από το λογαριασμό της Ενάγουσας 1 με την ANORIA BANK, για να κατατεθούν σε λογαριασμό της Εναγόμενης 4.

 

Η υπόθεση καταγγέλθηκε στην Αστυνομία, η οποία αποφάσισε να διώξει μόνο την Εναγόμενη 1 για τις κλοπές/καταχρήσεις μέσα στην περίοδο 2022 – 2026. Θα δοθούν επιπρόσθετα στοιχεία για τα εμβάσματα από τους δύο λογαριασμούς της Ενάγουσας 2 με την ALPHA BANK και την EUROBANK μέσα στα έτη 2020 και 2021. Όπως τους αναφέρθηκε από την Αστυνομία, θα επανεξετάσουν τη συμμετοχή των Εναγόμενων 2 και 3 στη διάπραξη τυχόν ποινικών αδικημάτων, αφού πρώτα η τράπεζα της Εναγόμενης 4, θα παραχωρήσει πρόσβαση στα στοιχεία που ζήτησε.

 

Κατά τη θέση των Εναγουσών, είναι αυταπόδεικτο ότι η Εναγόμενη 1, μαζί με τις Εναγόμενες 2 – 4, επιδόθηκαν από το 2020 μέχρι σήμερα σε μια εκστρατεία καταδολίευσης των Εναγουσών 1 και 2 και το μόνο άγνωστο είναι πού έχουν κρύψει τα κεφάλαια που έκλεψαν, αν έχουν περισσέψει.

 

Στις 14/03/2026 η Εναγόμενη 3 κατέφθασε με θράσος χιλίων πιθήκων στο Ξενοδοχείο, μαζί με αριθμό εργατών και τεχνικών και ένα άδειο εμπορευματοκιβώτιο και ζήτησε να εισέλθει από παράπλευρη είσοδο εντός των κήπων του Ξενοδοχείου, όπου βρίσκεται το «Bistrot 55 Summer Edition» για να «σηκώσουν» όλο τον εξοπλισμό του, τη στιγμή που αποδεδειγμένα η Εναγόμενη 4, δια των πράξεων των Εναγόμενων 1-3, απέσπασε δολίως από τις Ενάγουσες 1 και 2, το συνολικό ποσό των €1,344,015.06 και το χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτήσει μετά βεβαιότητας τις εργασίες των εστιατορίων της ή το μεγαλύτερο μέρος αυτών. 

 

Η Αίτηση και το εκδοθέν διάταγμα επιδόθηκε σε όλους τους Εναγόμενους καθώς επίσης και στις τράπεζες EUROBANK LTD, ANCORIA BANK LTD, ALPHA BANK CYPRUS LTD και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Οι τράπεζες δεν εμφανίστηκαν στην διαδικασία, εκτός από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, για την οποία εμφανίστηκε συνήγορος και ανάφερε ότι δεν θα ενστεί στην Αίτηση. Περαιτέρω, ο συνήγορος ανάφερε ότι η Τράπεζα Κύπρου δεν διατηρεί οποιουσδήποτε λογαριασμούς για τους Εναγόμενους 1 και 4. Όσον αφορά την Εναγόμενη 2, είπε ότι υπάρχει ένας λογαριασμός κάρτας και ένας λογαριασμός προειδοποίησης, χωρίς, όμως, οποιοδήποτε πιστωτικό υπόλοιπο. Υπάρχουν, επίσης, δύο λογαριασμοί (savings) εκ των οποίων ο ένας έχει υπόλοιπο €5,879.87 και ο άλλος €449,69.

 

Σε σχέση με την Εναγόμενη 3, είπε ότι διατηρούνται δύο λογαριασμοί καταθετικοί, εκ των οποίων ο ένας έχει υπόλοιπο €27,94 και ο άλλος €2,69.   

 

Όλοι οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ξεχωριστές Ενστάσεις στην Αίτηση, στις 08/06/2026. Η Εναγόμενη 1, με την ένσταση της, προβάλλει 18 λόγους ένστασης και αυτή συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της Εναγόμενης 1. Η Εναγόμενη 1, επίσης, καταχώρησε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 17/07/2026.

 

Η Εναγόμενη 2, με την ένσταση της, προβάλλει 19 λόγους ένστασης και αυτή συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της Εναγόμενης 2. Η Εναγόμενη 2, επίσης, καταχώρησε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 17/07/2026.

 

Η Εναγόμενη 3, με την ένσταση της, προβάλλει, επίσης, 19 λόγους ένστασης και αυτή συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της Εναγόμενης 3. Η Εναγόμενη 3, περαιτέρω, καταχώρησε και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 17/07/2026.

 

Η Εναγόμενη 4, με την ένσταση της, προβάλλει, 16 λόγους ένστασης και αυτή συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 1, καθότι, όπως αναφέρει, από την ίδρυση της κατά ή περί το 2014, είναι η ίδια που είχε την οικονομική διαχείριση, την τήρηση των λογιστικών βιβλίων, την διαχείριση των τραπεζικών λογαριασμών, τη λειτουργική διοίκηση και τον επιχειρησιακό συντονισμό της εταιρείας. Στην πράξη, αναφέρει, ενεργούσε ως de facto διευθύντρια. Η Εναγόμενη 1, επίσης, καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 17/07/2026 προς υποστήριξη της ένστασης της Εναγόμενης 4.

Οι λόγοι ένστασης που προβάλλονται από όλους τους Εναγόμενους φαίνονται στο σώμα των ενστάσεων τους και αυτοί αλληλοκαλύπτονται. Συνοπτικά, όλοι οι Εναγόμενοι  προβάλλουν, στην ουσία, ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι δε Εναγόμενοι 1 και 4 προβάλλουν, επίσης, τη θέση ότι τα επίδικα διατάγματα εξασφαλίστηκαν κατόπιν παράλειψης πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης των πραγματικών περιστάσεων και ότι δεν δικαιολογείτο το επείγον για να εκδοθούν μονομερώς.

 

Η Εναγόμενη 1, περαιτέρω, προβάλλει τη θέση ότι παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική και καταχωρήθηκε για αλλότριους σκοπούς, περιλαμβανομένης της απόκτησης πρόωρης γνώσης της υπερασπιστικής γραμμής της Εναγόμενης 1 στην εκκρεμούσα ποινική διαδικασία πριν αυτή ακόμη απαντήσει στις κατηγορίες ενώπιον του Κακουργιοδικείου.

 

Οι Εναγόμενες 2 και 3, προβάλλουν, περαιτέρω, τη θέση ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων εναντίον τους καθότι δεν είχαν οποιαδήποτε γνώση και/ή συμμετοχή στα γεγονότα που παρουσιάζονται με την Αίτηση και ότι ο ρόλος τους στην Εναγόμενη 4 ήταν πολύ περιορισμένος και βοηθητικός. Ο ρόλος της Εναγόμενης 2 αφορούσε κυρίως την παροχή υπηρεσιών εξυπηρέτησης πελάτων και την διαχείριση των μέσω κοινωνικής δικτύωσης και της ιστοσελίδας των εστιατορίων που διαχειριζόταν η Εναγόμενη 4. Ο δε ρόλος της Εναγόμενης 3 στην Εναγόμενη 4 ήταν λειτουργικού και επιχειρησιακού χαρακτήρα και/ή δεν επεκτεινόταν σε θέματα οικονομικής διαχείρισης και/ή λήψης αποφάσεων που αφορούσαν οικονομικά ζητήματα και/ή θέματα μισθών και αδειών προσωπικού. Αμφότερες οι Εναγόμενες 2 και 3 προβάλλουν τη θέση ότι δεν είχαν οποιαδήποτε γνώση ή έλεγχο των οικονομικών ζητημάτων της Εναγόμενης 4 και ότι τα ζητήματα αυτά τα διαχειριζόταν η Εναγόμενη 1.

 

Επιπρόσθετα, οι Εναγόμενες 2 και 3 προβάλλουν τη θέση ότι η διατήρηση σε ισχύ του επίδικου διατάγματος επιφέρει δυσανάλογα και αδικαιολόγητα σοβαρότατες και δυσμενείς συνέπειες στην καθημερινότητα τους. Δεν υπάρχει, επίσης, οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι τα κατ’ ισχυρισμό ποσά που λήφθηκαν από τους Ενάγοντες κατέληξαν καθ’ οιονδήποτε τρόπο στις Εναγόμενες 2 και 3. Αναφορικά δε με το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης, η θέση τους είναι ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του και/ή αποτελεί ανεπίτρεπτη προσπάθεια εκ μέρους των Εναγόντων για αλίευση μαρτυρίας.

 

Συνοπτικά, η Εναγόμενη 1 με τη μαρτυρία της, υποστηρίζει ότι οι Εναγόμενες 2 και 3 ουδέποτε είχαν εμπλοκή στην οικονομική διαχείριση, στα λογιστικά ζητήματα ή στη γενικότερη διοίκηση της Εναγόμενης 4. Στις 07/06/2026, επίσης, παραιτήθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο της Εναγόμενης 4 και διορίστηκε η ίδια ως διευθύντρια.

 

Η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι λόγω της εκκρεμότητας της ποινικής διαδικασίας εναντίον της, δεν είναι επί του παρόντος δυνατόν να εκθέσει πλήρως και με εξαντλητικό τρόπο όλες τις αποδεικτικές και νομικές πτυχές της υπόθεσης της, καθότι υπάρχει ο κίνδυνος πρόωρης αποκάλυψης της υπερασπιστικής της γραμμής.

 

Η Εναγόμενη 1 παραδέχεται ότι η Εναγόμενη 4, λειτουργούσε το εστιατόριο “Bistrot 55 Summer Edition» στους χώρους του ξενοδοχείου, κατόπιν άδειας χρήσης. Ο εν λόγω χώρος, όμως, βρισκόταν σε κρατική γη που χρησιμοποιούσε το ξενοδοχείο ως εξωτερικούς χώρους πρασίνου και δεν ήταν αδειοδοτημένος. Εκκρεμεί η υπόθεση 12141/2025 και προέκυψε διαφωνία η οποία αφορούσε την άρνηση της να αναλάβει η Εναγόμενη 4 την ευθύνη σε σχέση με την αδειοδότηση του εστιατορίου στα πλαίσια της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης.

 

Η συνεργασία της με την οικογένεια Κίρζη ξεκίνησε από το 1982 και αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής της ζωής στην εξυπηρέτηση, λειτουργία και οικονομική διαχείριση των διαφόρων οικογενειακών επιχειρήσεων και εμπορικών δραστηριοτήτων του Ομίλου εταιρειών και της εν λόγω οικογένειας.

 

Παρείχε εκτεταμένες υπηρεσίες στην Ενάγουσα 1, το ετήσιο εισόδημα της οποίας προερχόταν από συμφωνίες μίσθωσης και ανερχόταν στο ποσό των €150,000 ετησίως. Η αμοιβή και τα ωφελήματα που λάμβανε σε σχέση με τις εκτεταμένες υπηρεσίες που παρείχε στην Ενάγουσα 1, αντιστοιχούσαν περίπου στο 20% του ακαθάριστου ετήσιου εισοδήματος της. Αναγκάστηκε, επίσης, να μεταφέρει τα γραφεία της Ενάγουσας 1 σε ειδικά διαμορφωμένο γραφειακό χώρο που βρισκόταν εντός της κατοικίας της από όπου διεκπεραίωνε σημαντικό μέρος της λογιστικής, λειτουργικής και διοικητικής εργασίας που αφορούσε την Ενάγουσα 1 καθώς και άλλες συνδεδεμένες εταιρείες. Στο πλαίσιο αυτό, η Ενάγουσα 1 κατέβαλλε περίπου €3,000 ετησίως σε σχέση με τη χρήση των εν λόγω γραφειακών εγκαταστάσεων και της λειτουργικής υποστήριξης που παρεχόταν μέσω αυτών.

 

Κατά το 2010 άρχισε να εμπλέκεται ενεργά με την Ενάγουσα 2, σε μια περίοδο που η λειτουργία του ξενοδοχείου αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Εξηγεί στην μαρτυρία της την αρχική καθώς και την μετέπειτα εμπλοκή της στα οικονομικά και λειτουργικά ζητήματα του ξενοδοχείου. Η πραγματική έκταση, σοβαρότητα και σημασία των αρμοδιοτήτων που της είχαν ανατεθεί καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι της είχε παραχωρηθεί εκτεταμένη τραπεζική εξουσιοδότηση και ουσιαστική ευθύνη αναφορικά με τις οικονομικές και τραπεζικές λειτουργίες των Εναγουσών εταιρειών. Στην πράξη, αναφέρει, είχε καταστεί ένα εκ των βασικών προσώπων που ήταν υπεύθυνα για την οικονομική διαχείριση, τον λειτουργικό συντονισμό και την πρακτική διοίκηση σημαντικών πτυχών των δραστηριοτήτων και υποθέσεων των Εναγουσών εταιρειών. Επίσης, παρείχε και υπηρεσίες σε προσωπικά θέματα που αφορούσαν μέλη της οικογένειας Κίρζη, για τις οποίες υπήρχαν ξεχωριστές διευθετήσεις αμοιβής.

 

Όσον αφορά την αμοιβή της, η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι δεν είχε καταρτιστεί οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία, τόσο σε σχέση με την Ενάγουσα 1 όσο και σε σχέση με την Ενάγουσα 2. Η απουσία πλήρως τυποποιημένων και επίσημων ρυθμίσεων αναφορικά με την αμοιβή της εξυπηρετούσε και την ίδια πρακτικά, λόγω του ότι είχε προηγουμένως κηρυχθεί σε πτώχευση. Δεδομένου ότι ήταν εγγεγραμμένη ως εργοδοτούμενη μόνο στην Ενάγουσα 1 και όχι στην Ενάγουσα 2, μόνο μέρος της πραγματικής αμοιβής της δηλωνόταν επίσημα μέσω της Ενάγουσας 1 για σκοπούς μισθοδοσίας και κοινωνικών ασφαλίσεων. Ειδικότερα, μέσω της Ενάγουσας 1, δηλωνόταν επίσημα το ποσό ύψους €1,250 περίπου μηνιαίως, ήτοι περίπου €15,000 ετησίως. Το ποσό αυτό ήταν κοινώς γνωστό ότι δεν αντανακλούσε την πραγματική έκταση της αμοιβής της, λόγω του φόρτου εργασίας και των ευθυνών που της είχαν ανατεθεί.

 

Η αμοιβή της από την Ενάγουσα 1 κατά ή περί το έτος 2022, χωρίς υπολογισμό των οποιωνδήποτε επιπρόσθετων πληρωμών και μπόνους, ανερχόταν στο ποσό των €29,000 ετησίως, πλέον πρόσθετου ποσού €3,000, το οποίο αφορούσε τη χρήση γραφειακών εγκαταστάσεων και την παροχή λειτουργικής και διοικητικής υποστήριξης από την οικία της.

 

Η αρχική αμοιβή που λάμβανε από την Ενάγουσα 2 περί το έτος 2010 ανερχόταν περίπου στο ποσό των €2,500 μηνιαίως χωρίς τα μπόνους. Ωστόσο, με την πάροδο των χρόνων αυξανόταν σημαντικά η έκταση των αρμοδιοτήτων της και η αμοιβή της για τις υπηρεσίες που παρείχε, αυξανόταν αναλόγως.

 

Παρά το γεγονός ότι οι ελεγμένες οικονομικές καταστάσεις της Ενάγουσας 2 για τα έτη 2020 – 2021 είχαν ήδη εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο και κατατεθεί στις αρμόδιες αρχές, οι Ενάγουσες προβάλλουν σήμερα, κατά τρόπο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, νέους και αβάσιμους ισχυρισμούς ότι δήθεν μη εξουσιοδοτημένες πληρωμές ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται από το έτος 2020. Οι βασικές αμοιβές της για τις υπηρεσίες που παρείχε κατά τα έτη 2020 – 2021 στην Ενάγουσα 2, ανέρχονταν σε €48,000 ετησίως, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται στα εν λόγω ποσά πρόσθετα επιμίσθια (bonuses) και λοιπές πληρωμές και χρεώσεις.

 

Κατά το έτος 2022, οι βασικές αμοιβές που λάμβανε για τις υπηρεσίες που παρείχε ανέρχονταν στο ποσό των €60,000 ετησίως και στο ποσό των €65,000 ετησίως κατά τα έτη 2023, 2024 και 2025 αντιστοίχως, μη συμπεριλαμβανομένων πρόσθετων επιμισθίων (bonuses) και άλλων επιπρόσθετων πληρωμών και αμοιβών που σχετίζονταν με πρόσθετες λειτουργικές και επιχειρησιακές υπηρεσίες και παρείχε.

 

Λόγω της απουσίας πλήρως τυποποιημένων και επίσημων γραπτών διευθετήσεων που να ρυθμίζουν την πραγματική έκταση των αμοιβών της και των υπηρεσιών που παρείχε προς τις Ενάγουσες εταιρείες, υπήρχε σημαντικός βαθμός πρακτικής ευελιξίας αναφορικά με τον τρόπο διάρθρωσης και καταβολής πληρωμών που αφορούσαν τις αμοιβές, τα δικαιώματα, τα μπόνους και τα επιμίσθια της. Δεν υπήρχε οποιαδήποτε συμφωνία που να προνοούσε αυστηρή ρύθμιση του τρόπου καταβολής των αμοιβών της μέσω επίσημων εγκρίσεων διοικητικού συμβουλίου, αποφάσεων ή προκαθορισμένων συμβατικών μηχανισμών πληρωμής. Ουδέποτε, επίσης, προχωρούσε σε καταβολή οποιασδήποτε πληρωμής χωρίς τη γνώση και έγκριση της διεύθυνσης.

 

Η πρακτική κατάσταση που επικρατούσε επί σειρά ετών ήταν ότι οι διευθετήσεις αναφορικά με τις αμοιβές της διαμορφώνονταν και εξελίσσονταν κατά τρόπο πρακτικό και άτυπο. Παρεχόταν στην ίδια, αναφέρει, ουσιαστική ευελιξία και διακριτική ευχέρεια, πάντοτε σε συνεννόηση με τη διεύθυνση ως προς τον τρόπο με τον οποίο διευθετούνταν και καταβάλλονταν οι πληρωμές που σχετίζονταν με τις αμοιβές, τα δικαιώματα, τα μπόνους και τα επιμίσθια.

 

Όπως η Εναγόμενη 1, αναφέρει, δεν υπήρχε οποιοσδήποτε περιορισμός ή απαίτηση ώστε όλες οι πληρωμές που σχετίζονταν με τις αμοιβές της να καταβάλλονται αποκλειστικά και απευθείας προς την ίδια προσωπικά και στην πράξη, είχε τη δυνατότητα και ευχέρεια να ζητά όπως ορισμένες πληρωμές πραγματοποιούνται σε τρίτα πρόσωπα, κατά τρόπο που θεωρούσε εκάστοτε κατάλληλο και προς τα συμφέροντα των Εναγουσών εταιρειών και της διεύθυνσης.

 

Για το λόγο αυτό ένας αριθμός των αμοιβών, επιμίσθιων και μπόνους που είχαν συμφωνηθεί, καταβάλλονταν στην Εναγόμενη 4. Η διεύθυνση γνώριζε για τις πληρωμές αυτές, αφού αποτελούσαν και μέρος των εγκριμένων, από τους συμβούλους, οικονομικών καταστάσεων της Ενάγουσας 2.

 

Αναφορικά με την Εναγόμενη 4, η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι ιδρύθηκε με δική της πρωτοβουλία το 2014, κατά κύριο λόγο, με σκοπό την δραστηριοποίηση της στους χώρους εστίασης. Από την αρχή ήταν η ίδια πλήρως υπεύθυνη για την οικονομική διαχείριση της εταιρείας, την διαχείριση των τραπεζικών λογαριασμών και την τήρηση λογιστικών βιβλίων. Οποιεσδήποτε δαπάνες στην εταιρεία μπορούσαν να γίνουν μόνο μετά από τη δική της έγκριση.

 

Αρχικά οι μέτοχοι της Εναγόμενης 4, μέχρι το 2019, έτος που απεβίωσε ο πατέρας της, ήταν ο πατέρας της και η αδελφή της. Ο πατέρας της ήταν και διευθυντής της Εναγόμενης 4 μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του. Ακολούθως, κατά το έτος 2019, οι δύο θυγατέρες της, Εναγόμενες 2 και 3, κατέστησαν μέτοχοι και διευθύντριες της εταιρείας.

 

Η Εναγόμενη 3, παρότι είναι ακαδημαϊκά καταρτισμένη στον τομέα της ψυχολογίας, συμμετείχε ενεργά επί σειρά ετών σε δραστηριότητες που αφορούσαν τη λειτουργία χώρων εστίασης και διέθετε πρακτική εμπειρία σε ζητήματα εξυπηρέτησης πελατών και παροχής φιλοξενίας. Λόγω των πιο πάνω, ο ρόλος και οι αρμοδιότητες της εντός της Εναγόμενης 4, αφορούσαν ζητήματα επιχειρηματικής ανάπτυξης, εξυπηρέτησης πελατών, λειτουργικών θεμάτων φιλοξενίας και παροχής υπηρεσιών που σχετίζονταν με τη λειτουργία του εστιατορίου και συναφών δραστηριοτήτων. Δεν είχε σχέση με την χρηματοοικονομική διαχείριση αλλά υπεύθυνη ήταν η ίδια η Εναγόμενη 1. Στην ουσία ήταν de facto διευθύντρια της εταιρείας.

 

Η Εναγόμενη 2, σπούδασε χορό και κατά το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής της πορείας ασχολείτο κυρίως με καλλιτεχνικές και συναφείς δραστηριότητες. Η πρακτική εμπλοκή της στην Εναγόμενη 4 ήταν σημαντικά περιορισμένη και αφορούσε κυρίως ζητήματα που σχετίζονταν με την προώθηση των χώρων εστίασης της Εναγόμενης 4 στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην ιστοσελίδα και τον σχεδιασμό των μενού. Από τη στιγμή που εργοδοτήθηκε από τον οργανισμό “Λεμεσός 2030”, οποιαδήποτε εμπλοκή της με τη λειτουργία των εστιατορίων έπαυσε.

 

Η Εναγόμενη 3 λάμβανε αμοιβή ύψους περίπου €2.000 μηνιαίως σε σχέση με την εμπλοκή της και τις λειτουργικές αρμοδιότητες που αναλάμβανε ενώ η Εναγόμενη 2 λάμβανε αρχικώς αμοιβή €700 μηνιαίως, ποσό το οποίο σταδιακά αυξήθηκε στα €1,200.

 

Πέραν των πιο πάνω, η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι υπήρχε εμπορική σχέση μεταξύ Εναγόμενης 4 και Εναγουσών.

 

Οι επιταγές ύψους €115,415.94 που εκδόθηκαν προς όφελος της Εναγόμενης 1 προσωπικά και στους Αντώνη Κοκονά και Αντώνη Παναγή την περίοδο 2022 – 2025 από την Ενάγουσα 1, καθώς και τα εμβάσματα για €11,037.50 στην M.D. Ioannou Electrical Installation Limited, αποτελούσαν τις συνολικές αμοιβές της για τα έτη 2022 – 2025.

 

Περαιτέρω, το ποσό των €188,547.70 που καταβλήθηκε μέσω εμβασμάτων και επιταγών προς την Εναγόμενη 4, αντιπροσώπευε μέρος των συνολικών αμοιβών για τις υπηρεσίες της (εξαιρουμένων των πρόσθετων πληρωμών) για την περίοδο Ιανουαρίου 2022 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2025 που παρέχονταν στην Ενάγουσα 2.

 

Αναφορικά με τη διαχείριση των μετρητών, η Εναγόμενη 1 αρνείται ότι κατακράτησε οποιαδήποτε μετρητά για δικό της όφελος. Οι δραστηριότητες της Ενάγουσας 2 βασίζονταν επί σειρά ετών σε σημαντικό βαθμό σε συναλλαγές με μετρητά και σε πρακτικές λειτουργικής διαχείρισης που σχετίζονταν με τη διαχείριση και καταχώρηση μετρητών. Τα σχετικά μετρητά επιστρέφονταν, χρησιμοποιούνταν και τύγχαναν χειρισμού εντός του λειτουργικού και οικονομικού πλαισίου της ξενοδοχειακής επιχείρησης και των σχετικών χρηματοοικονομικών της διευθετήσεων. Όλα τα ποσά σε μετρητά έχουν χρησιμοποιηθεί, είτε με σκοπό την πληρωμή υπαλλήλων, προμηθευτών και άλλων αναγκών του ξενοδοχείου είτε κρατήθηκαν από το ξενοδοχείο.

 

Η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι δεν έχει αποκαλυφθεί από τις Ενάγουσες η πραγματική έκταση των απολαβών και αμοιβών που λάμβανε διαχρονικά για τις υπηρεσίες που παρείχε προς τις Ενάγουσες, ούτε οι μακροχρόνιες λογιστικές, οικονομικές και λειτουργικές πρακτικές που εφαρμόζονταν με τη γνώση και έγκριση των αρμοδίων προσώπων αναφορικά με τις πληρωμές, τις αμοιβές και τα επιμίσθια της.

 

Η Εναγόμενη 2, ισχυρίζεται, κατ’ ουσία, ότι παρά το γεγονός ότι από τις 20/09/2019 κατέστη μέτοχος και μια εκ των διευθυντριών της Εναγόμενης 4, η συμμετοχή της σε αυτή ήταν πολύ μικρή και δεν είχε γνώση των οικονομικών τα οποία διαχειριζόταν η μητέρα της από την αρχή ίδρυσης της εταιρείας. Ουδέποτε πέρασε από το μυαλό της ότι οποιαδήποτε ποσά μεταφέρονταν στην εταιρεία δεν ήταν νόμιμα εφόσον, όσο ήξερε η εταιρεία ήταν δηλωμένη στο Φ.Π.Α. και υπέβαλλε τις δηλώσεις της. Δεν έλεγξε τις δηλώσεις της εταιρείας εφόσον τα χειριζόταν η μητέρα της και την οποία δεν είχε λόγο να αμφισβητήσει. Για την ίδια τα εστιατόρια ήταν μία οικογενειακή επιχείρηση που πήγαινε καλά και φαινόταν να βγάζει τα έξοδα της.

 

Ουδέποτε συμφώνησε ή συνωμότησε, είτε με την μητέρα της, είτε με την αδελφή της, είτε με οποιονδήποτε  άλλο πρόσωπο για οποιονδήποτε σκοπό ή με σκοπό την πρόκληση βλάβης σε οποιανδήποτε από τις Ενάγουσες. Η ίδια ασχολείται με τον καλλιτεχνικό χώρο, που συνάδει με τις σπουδές της. Συζεί με την γυναίκα της σε οικία της οικογένειας της και ζουν μια λιτή, άνετη και ήσυχη ζωή.

 

Περαιτέρω, δεν υπήρξε εκ μέρους της οποιαδήποτε πρόθεση, ενέργεια ή παράλειψη που να αποσκοπεί ή να συντείνει σε κοινό σχεδιασμό, συνεννόηση ή σύμπραξη με οποιονδήποτε εκ των Εναγόμενων ή με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο με σκοπό τη διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος ή την πρόκληση βλάβης σε οποιανδήποτε εκ των Εναγουσών.

 

Ως εκ τούτου, τυχόν ισχυρισμοί περί συνωμοσίας, απάτης ή δόλου που αποδίδονται στην ίδια στερούνται πραγματικής και νομικής βάσης και δεν υποστηρίζονται από οποιαδήποτε συγκεκριμένα γεγονότα ή αποδεικτικά στοιχεία.

 

Πέραν των πιο πάνω, η Εναγόμενη 2, ισχυρίζεται ότι το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι έκδηλα καταπιεστικό, επιβλαβές, υπέρμετρα επαχθές και δυσανάλογα δραστικό, καθότι οι περιορισμοί που της έχουν επιβληθεί δυνάμει αυτού, επιφέρουν σε καθημερινή βάση σοβαρές πρακτικές, οικονομικές και προσωπικές δυσχέρειες.

 

Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι πέραν του αποκλεισμού των προσωπικών της τραπεζικών λογαριασμών, έχει αδικαιολόγητα επηρεαστεί και τραπεζική κάρτα η οποία ανήκει στον εργοδότη της, δηλαδή στην εταιρεία που συστάθηκε από το Δήμο Λεμεσού, Οργανισμός «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης – Λεμεσός 2030» Λτδ, όπου εργάζεται πλέον και η οποία φέρει το όνομα της και της έχει παραχωρηθεί αποκλειστικά για σκοπούς εκτέλεσης των επαγγελματικών της καθηκόντων.

 

Επιπρόσθετα, η Εναγόμενη 2 ισχυρίζεται ότι έχει προβεί σε πλήρη, έγκαιρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των περιουσιακών της στοιχείων μέσω Ένορκης Δήλωσης ημερομηνίας 06/04/2026. Η εν λόγω αποκάλυψη καταδεικνύει τη διαφάνεια της και την απουσία οποιασδήποτε πρόθεσης απόκρυψης, μεταβίβασης ή καταστρατήγησης περιουσίας εκ μέρους της, στοιχείο που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη διατήρηση των αυστηρών περιορισμών που επιβάλλει το προσωρινό διάταγμα.

 

Η ίδια δεν είχε τον έλεγχο επί της χρηματοοικονομικής διαχείρισης, ούτε πρόσβαση σε τραπεζικούς λογαριασμούς ή εταιρικά μέσα πληρωμής, ενώ ο ρόλος της περιοριζόταν σε βοηθητικά καθήκοντα, τα οποία έπαυσαν πλήρως ήδη από τον Απρίλιο του 2023.

 

Δεν υφίσταται, επίσης, αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της προσωπικής της περιουσίας και των ισχυριζόμενων αξιώσεων των Εναγουσών. Από τα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται, δεν προκύπτει ότι πρόβηκε σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη που να συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με τη φερόμενη ζημιά των Εναγουσών, ούτε ότι αποκόμισε οποιοδήποτε προσωπικό όφελος ή ότι είχε σκοπό σε οποιονδήποτε στάδιο να βλάψει με οποιονδήποτε τρόπο τις Ενάγουσες.

 

Η Εναγόμενη 3 ισχυρίζεται ότι ο τομέας της είναι η ψυχολογία και η φωτογραφία. Παρόλα αυτά συνήθιζε να εργαζόταν στο χώρο της εστίασης και όταν η μητέρα της το 2014 δημιούργησε την εταιρεία, άρχισε να εργάζεται στο εστιατόριο “Bistrot 55” επί της οδού Ελευθερίας στη Λεμεσό. Ήταν υπεύθυνη για την εξυπηρέτηση πελατών και παροχή υπηρεσιών φιλοξενίας του εστιατορίου και η μητέρα της είχε αναλάβει όλη την οικονομική διαχείριση της επιχείρησης.

Αργότερα το 2016 δημιουργήθηκε το “Bistrot 55 – Summer Edition”, το οποίο λειτουργούσε στον χώρο που ήταν πριν η ταβέρνα Μεσόγειος, στους χώρους του ξενοδοχείου Park Beach, ιδιοκτησίας της Ενάγουσας 2. Η Ενάγουσα 2 παραχώρησε τους πιο πάνω χώρους στην Εναγόμενη 4 για να το διαχειρίζεται με άδεια χρήσης.

 

Μετά το θάνατο του παππού της, διορίστηκε αρχικά η ίδια ως μοναδική διευθύντρια της Εναγόμενης 4 στις 08/01/2029 και αργότερα η αδελφή της, Εναγόμενη 2 στις 20/09/2019. Οι μετοχές, επίσης, της Εναγόμενης 4 μεταβιβάστηκαν σε αυτήν και στην αδελφή της, Εναγόμενη 2.

 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της απασχόλησης της στα εστιατόρια που διαχειριζόταν η Εναγόμενη 4, οι αρμοδιότητες της ήταν λειτουργικού και επιχειρησιακού χαρακτήρα και δεν επεκτείνονταν σε θέματα οικονομικής διαχείρισης ή λήψης αποφάσεων, τα οποία τύγχαναν χειρισμού από την μητέρα της, Εναγόμενη 1. Πιο συγκεκριμένα, τα καθήκοντα τα οποία αφορούσαν την διαχείριση, την εποπτεία των λογιστικών ζητημάτων, προσλήψεις, μισθοδοσία, τη λειτουργική διοίκηση και τον ευρύτερο συντονισμό σε σχέση με την Εναγόμενη 4 και τις δραστηριότητες της ασκούνταν από την Εναγόμενη 1, η οποία είχε την κύρια ευθύνη και τον έλεγχο των εν λόγω τομέων από την ημερομηνία εγγραφής της.

 

Η ίδια ήταν τυπικά signatory στον εταιρικό τραπεζικό, χωρίς, όμως, να έχει ουσιαστική δυνατότητα διαχείρισης ή ελέγχου του, δεδομένου ότι δεν είχε πρόσβαση στο online banking ούτε στους σχετικούς κωδικούς. Δεν είχε πρόσβαση στον τραπεζικό λογαριασμό της εταιρείας και δεν θεώρησε ότι ήταν απαραίτητο να τον ελέγξει, γιατί είχε πλήρη εμπιστοσύνη στην Εναγόμενη 1 – μητέρα της.

 

Κατά τον Μαϊο του 2021 υπέγραψε μαζί με την αδελφή της τις εξελεγμένες οικονομικές καταστάσεις της Εναγόμενης 4 για τα έτη 2014 – 2016. Σε αυτές αναφέρεται ως μέρος εισοδήματος της εταιρείας τα «Λογιστικά Δικαιώματα». Αυτό το είχε προσέξει η αδελφή της και όταν ρώτησε την μητέρα τους, αυτή απάντησε ότι αφορούσε λογιστικές υπηρεσίες που πρόσφερε η Εναγόμενη 4 προς τις επιχειρήσεις της οικογένειας Κίρζη.

Σε σχέση με τις επιταγές που της ζητήθηκε να υπογράψει και αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της κας Κίρζη, διευκρινίζει ότι δεν είχε γνώση του περιεχομένου ή του οικονομικού τους αντικειμένου. Σημειώνει ότι η κίνηση αυτή δεν της φάνηκε περίεργη καθότι υπήρχαν διάφορες δοσοληψίες μεταξύ Εναγόμενης 4 και των Εναγουσών καθώς, επίσης, και της Εναγόμενης 1, εξού και υπήρχε συμπερίληψη των στις εξελεγμένες οικονομικές καταστάσεις.

 

Περαιτέρω, η ίδια ουδέποτε επωφελήθηκε οικονομικά από οποιαδήποτε χρηματικά ποσά κατ’ ισχυρισμό των Εναγουσών υπεξαιρέθηκαν ή τοποθετήθηκαν στην Εναγόμενη 4. Οι απολαβές της περιορίζονταν στους μισθούς της και ουδέποτε έλαβε μερίσματα ή οποιαδήποτε άλλα ποσά πέραν του δηλωμένου μισθού της.

 

Κατ’ ουσία η Εναγόμενη 3 ισχυρίζεται ότι δεν είχε ουσιαστικό έλεγχο, γνώση ή όφελος σε σχέση με τα οικονομικά της Εναγόμενης 4 και ότι ο ρόλος της περιοριζόταν αυστηρά σε λειτουργικά καθήκοντα, χωρίς πρόθεση, δόλο ή συμμετοχή σε οποιονδήποτε κοινό σκοπό, ως ισχυρίζονται οι Ενάγουσες.

 

Πέραν των πιο πάνω, η Εναγόμενη 3 ισχυρίζεται ότι το προσωρινό διάταγμα που έχει εκδοθεί την επηρεάζει σοβαρά στην καθημερινότητα της και της δημιουργεί σημαντικές πρακτικές και οικονομικές δυσκολίες, στις οποίες αναφέρεται.

 

Από την ένορκη δήλωση αποκάλυψης που καταχώρησε στις 06/04/2026, προκύπτει, αναφέρει, ότι δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία στο όνομα της, πέραν των μικρών ποσών στους τραπεζικούς λογαριασμούς που εκεί αναφέρονται και των δύο αυτοκινήτων μικρής, επίσης, αξίας. Δεν έχει, επίσης, οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία στο όνομα της.

 

Με τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις των Εναγουσών, προβάλλεται περαιτέρω η θέση ότι κατόπιν περαιτέρω έρευνας διαπιστώθηκαν 134 προ – υπογραμμένες επιταγές της Ενάγουσας 2, τις οποίες η Εναγόμενη 1 χρησιμοποίησε για να πληρώνει τον εαυτό της κατά τα έτη 2019 – 2025 και ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €947,466.22. Το ποσό αυτό είναι πρόσθετο του συνολικού ποσού που αναφέρθηκε αρχικά στην Αίτηση.

Περαιτέρω, οι Ενάγουσες απαντούν στους ισχυρισμούς των Εναγομένων 1 – 4 και ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη 1, παρά την προσπάθεια της να δικαιολογήσει τα ποσά που ισχυρίζονται οι Ενάγουσες ότι κλάπηκαν, αποτυγχάνει να το πράξει και/ή να το πράξει με πειστικό τρόπο.

 

Η Εναγόμενη 1 με την συμπληρωματική της ένορκη δήλωση απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί κλοπής περαιτέρω ποσού ύψους €947,466.22. Η διαδικασία υπογραφής των εν λόγω επιταγών που περιγράφεται από τις Ενάγουσες δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι τα ποσά που εισπράττονταν μέσω των εν λόγω επιταγών επιστρέφονταν και χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες και λειτουργία του Ξενοδοχείου και/ή από τους διευθυντές τους. Εμμένει, επίσης, στους αρχικούς της ισχυρισμούς απαντώντας και στους ισχυρισμούς των συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων των Εναγουσών.

 

Οι Εναγόμενες 2 και 3 με τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις του εμμένουν στους αρχικούς τους ισχυρισμούς για τον περιορισμένο ρόλο τους στην Εναγόμενη 4 και για την ανυπαρξία της γνώσης τους για τα οικονομικά και λογιστικά θέματα της Εναγόμενης 4. Απαντώντας στους ισχυρισμούς των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων των Εναγουσών, ισχυρίζονται ότι κανένα ουσιαστικό στοιχείο παρατίθεται που να τους καταδεικνύει γνώση των γεγονότων, πέραν από την ιδιότητα τους ως διευθύντριες στην Εναγόμενη 4.

 

Η ακρόαση της παρούσας αίτησης έγινε κατά κύριο λόγο στη βάση γραπτών αγορεύσεων που όλες οι πλευρές καταθέσαν στο Δικαστήριο. Οι συνήγοροι των διαδίκων, είχαν, επίσης, την ευκαιρία να αγορεύσουν και προφορικά. Οι αγορεύσεις των μερών έχουν μελετηθεί επισταμένα από το Δικαστήριο, λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και δεν κρίνω απαραίτητο για σκοπούς της παρούσας απόφασης να προβώ σε αναφορά σε αυτές. Αναφορά στις θέσεις των μερών θα γίνει κατωτέρω και όπου κρίνεται απαραίτητο.

 

 

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ:  

 

Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60 όπως έχει τροποποιηθεί. Το εν λόγω άρθρο δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδίδει τέτοια διατάγματα σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ο αιτών έχει πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

 

Το εν λόγω άρθρο και οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος, έχoυν ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another (1982) 1 C.L.R. 557, Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου (1996) 1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή (1989) 1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 2015 , Jonitexo Ltd v Adidas (1984) 1 C.L.R. 263).

 

Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (1995) 1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v Microsoft Corporation (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του.

 

Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v Adidas (ανωτέρω)).   

 

H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον αποκαλυφθεί από τον αιτητή συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις.

 

Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας.

 

Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου. (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι (2001) 1 (Β) Α.Α.Δ. 1301). Επίσης, ακόμη και εκεί που η ζημιά θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co (1997) 1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, στην 1. HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v. 1. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 216/2006, Ημερομηνίας 24/3/2009 λέχθηκε ότι «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους – ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια».   

 

Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 2015. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί.

 

Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα αίτηση επί της ουσίας της και κατά πόσο πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και της νομολογίας έτσι ώστε το Δικαστήριο να δύναται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της οριστικοποίησης και/ή έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων.

 

Προτού το πράξω, όμως, θα εξετάσω το λόγο ένστασης που  προβάλλουν με την ένσταση τους οι Καθ’ ων η Αίτηση, ότι δηλαδή υπήρξε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλάνηση του Δικαστηρίου.

 

Είναι νομολογημένο ότι ο αιτητής, όταν επιζητεί από το Δικαστήριο και εξασφαλίζει θεραπεία μονομερώς θα πρέπει να αποκαλύπτει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία δύναται να προσμετρήσουν στην κρίση του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλύψει δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά που γνωρίζει αλλά και σε αυτά που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων είναι λόγος για το Δικαστήριο να αρνηθεί την συνέχιση της ισχύς του προσωρινού διατάγματος (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω), Χριστιάνα Στυλιανού v. Aνδρέα Στυλιανού (1992) 1 Α.Α.Δ. 583, Ανδρέας Εργατίδης v. 1. G. Giorgalettos Enterprises Ltd κ.α (2000) 1B A.A.Δ. 995, Κατερίνα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd, (2009) 1A  A.A.Δ. 734 και  1. Ιωάννης Κυριάκου Όξυνου v. Μαρίας Ρολη Λου κ.α., (2011) 1 Α.Α.Δ. 1066.  Σχετική με το θέμα είναι και η υπόθεση The Timberland of U.S.A. V Evans & Sons Ltd κ.α. (1998) 1 Α.Α.Δ. 1179 όπου στην σελ. 1186 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον κ. Πική Π. όπως ήταν τότε:

 

«……….Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας στην Ολομέλεια στην Demstar Limited v Zim Israel Navigation Co. Limited  κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ’ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην Demstar Limited V Zim Israel Navigation Co. Limited  κ.α.»

 

Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή, δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι.

 

Οι Εναγόμενες 1 και 4 ισχυρίζονται ότι οι Ενάγουσες προβήκαν σε εκτεταμένη απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλανητική αποκάλυψη των γεγονότων. Ειδικότερα, ισχυρίζονται ότι οι Ενάγουσες δεν αποκάλυψαν και/ή παρουσίασαν κατά παραπλανητικό τρόπο την πραγματική έκταση των καθηκόντων, αρμοδιοτήτων και υπηρεσιών που παρείχε η Εναγόμενη 1 προς τις Ενάγουσες επί σειρά ετών και την πραγματική φύση και έκταση των απολαβών, αμοιβών, επιμισθίων, ωφελημάτων και λοιπόν οικονομικών διευθετήσεων που ίσχυαν μεταξύ Εναγόμενης 1 και των Εναγουσών.

 

Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου, τόσο από την πλευρά των Εναγουσών κατά το μονομερές στάδιο όσο από την πλευρά της Εναγόμενης 1. Εκείνο το οποίο παρατηρείται είναι ότι οι Ενάγουσες ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη 1 εργοδοτείτο ως λογίστρια στην Ενάγουσα 1 και παρείχε υπηρεσίες και στην Ενάγουσα 2 με μερική απασχόληση. Συνεργάζονταν με την Εναγόμενη 1 για περίπου 40 χρόνια και της είχαν τυφλή εμπιστοσύνη. Οι Ενάγουσες αναφέρουν ότι ο μισθός της από την Ενάγουσα 1 ανερχόταν στα €15,000 ετησίως και δικαιούταν να τον «τραβά» από το λογαριασμό της Ενάγουσας 1. Η κα Κίρζη, επίσης, αναφέρει ότι πλήρωνε η ίδια την Εναγόμενη 1 για την βοήθεια που λάμβανε από την Εναγόμενη 1 σε σχέση με τα διάφορα προσωπικά της ζητήματα.

 

Η Εναγόμενη 1 με την ένσταση της επιχειρεί να αναδείξει ένα πιο σημαντικό ρόλο στις εργασίες των Εναγουσών, την αφιέρωση πολλών ωρών εργασίας και ότι στην βάση των καθηκόντων της έπρεπε να αμείβεται όπως ένα πρόσωπο το οποίο κατέχει τη θέση του Οικονομικού Διευθυντή, ο μισθός του οποίου κυμαίνεται κατά μέσο όρο μεταξύ €90,000 - €100,000 ετησίως. Επίσης, ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε συμφωνία αναφορικά με την αμοιβή της και τον τρόπο καταβολής της και ότι κάθε έμβασμα και πληρωμή που έγινε προς όφελος της, έγινε κατόπιν έγκρισης των Εναγουσών.

 

Όπως μπορεί να διαπιστωθεί από τα πιο πάνω αλλά και από το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας που αφορά το πιο πάνω ζήτημα, τα όσα η Εναγόμενη 1 προβάλλει αναφορικά με την έκταση των καθηκόντων της και το ισχυριζόμενο ύψος της αμοιβής της, δεν είναι αποδεχτά από τις Ενάγουσες. Χαρακτηριστικά, αμφισβητούν τα προσόντα της για να ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να αμείβεται όπως ένα Οικονομικός Διευθυντής. Ισχυρίζονται, επίσης, ότι ακόμα και με τους δικούς της ισχυρισμούς για το ζήτημα της αμοιβής της, τα ποσά που διαπιστωμένα μεταφέρθηκαν, είτε μέσω εμβασμάτων είτε μέσω επιταγών, πάλι δεν δικαιολογούνται.

 

Κατά συνέπεια, τα πιο πάνω ζητήματα που επικαλείται η Εναγόμενη 1 είναι αμφισβητούμενα. Αποτελούν κατ’ ουσία την εκδοχή της Εναγόμενης 1 και δεν μπορούν να αποτελούν γεγονότα τα οποία δεν αποκαλύφθηκαν από τις Ενάγουσες (βλ. DB Technologies B.V. v. Loizos Iordanou Constructions Ltd, Πολ. Έφεση αρ. Ε166/2019, Ημερ. 15/10/2020), ECLI:CY:AD:2020:A347.

Η Εναγόμενη 1, επίσης, ισχυρίζεται ότι δεν παρουσιάστηκε η πραγματική εικόνα των μετρητών, των ταμειακών αναγκών, των ταμειακών ροών και των πρακτικών διαχείρισης μετρητών που εφαρμόζονταν στις επιχειρήσεις των Εναγουσών, παρουσιάζοντας ενώπιον του Δικαστηρίου ελλιπή και ανακριβή εικόνα αναφορικά με τις δαπάνες σε μετρητά και παραπλανώντας το Δικαστήριο ως προς τη φύση, τον σκοπό και τη νομιμότητα σημαντικού αριθμού συναλλαγών.

 

Έλαβα υπόψη μου και αυτή τη θέση της Εναγόμενης 1 και κρίνω ότι δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης ή παραπλάνησης αλλά αποτελεί την εκδοχή της Εναγόμενης 1 με σκοπό να απαντήσει στους ισχυρισμούς των Εναγουσών περί υπεξαίρεσης των μετρητών της Ενάγουσας 2. Στην ένορκη δήλωση του κ. Μάριου Γιωργαλέττου ημερομηνίας 23/03/2026 περιγράφεται ο τρόπος διαχείρισης των μετρητών. Ο υπάλληλος υποδοχής του ξενοδοχείου τα τοποθετούσε σε φάκελο όπου καταγραφόταν το σύνολο των μετρητών, το είδος και ο αριθμός των χαρτονομισμάτων. Στη συνέχεια παραδίδονταν στον ίδιο και η Εναγόμενη 1 του ζητούσε και της παράδιδε τους φακέλους με τα μετρητά, εκτός των περιπτώσεων που χρειάζονταν μετρητά για τις ανάγκες λειτουργίας του Ξενοδοχείου και πάλι με συνεννόηση με την Εναγόμενη 1, που δεν της παραδίδονταν.

 

Η Εναγόμενη 1 στην ένορκη δήλωση της αρνείται ότι κατακράτησε ή υπεξαίρεσε ή οικειοποιήθηκε τα ισχυριζόμενα ποσά σε μετρητά. Ισχυρίζεται ότι τα σχετικά ποσά μετρητών επιστρέφονταν, χρησιμοποιούνταν και/ή τυγχάναν χειρισμού εντός του λειτουργικού και οικονομικού πλαισίου της ξενοδοχειακής επιχείρησης και των σχετικών χρηματοοικονομικών της διευθετήσεων. Εξηγεί, επίσης, ότι οι δραστηριότητες της ξενοδοχειακής επιχείρησης της Ενάγουσας 2, βασίζονταν επί σειρά ετών σε σημαντικό βαθμό σε συναλλαγές με μετρητά και σε πρακτικές λειτουργικής διαχείρισης που σχετίζονταν με τη διακίνηση και καταχώρηση μετρητών. Στη συνέχεια, επιχειρεί να παρουσιάσει δέσμη αποδείξεων που αφορούν πληρωμές που έγιναν σε μετρητά και ανέρχονται στο ποσό των €645,713.94, που εν πάση περιπτώσει οι Ενάγουσες αρνούνται.

 

Κατά συνέπεια, δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου αναφορικά με τον τρόπο διαχείρισης των μετρητών. Είναι ζήτημα διαφορετικών εκδοχών αναφορικά με τον τρόπο διαχείρισης των επίδικων μετρητών, οι οποίες θα αξιολογηθούν στο κατάλληλο στάδιο. Η δε αποκάλυψη με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση των Εναγουσών ότι, στο αρχικό αναφερόμενο ποσό μετρητών ύψους €1,042,272.59 θα πρέπει να αφαιρεθεί ένα ποσό της τάξης των €12,130.00 που διαπιστώθηκε εκ των υστέρων ότι όντως αφορά πληρωμές σε μετρητά, δεν μεταβάλλει την κατάσταση. Ούτε τίθεται ζήτημα παραπλάνησης του Δικαστηρίου, η διαφοροποίηση αυτού του ποσού.  

 

Πέραν των πιο πάνω, η Εναγόμενη 4 προβάλλει τη θέση ότι οι Ενάγουσες δεν έχουν παρουσιάσει την πραγματική επιχειρηματική, λειτουργική και οικονομική σχέση μεταξύ των Εναγουσών και Εναγόμενης 4, περιλαμβανομένης της παροχής υπηρεσιών μέσω της Εναγόμενης 4 και της καταβολής πληρωμών προς αυτήν στο πλαίσιο υφιστάμενων, γνωστών και διαχρονικών διευθετήσεων.

 

Η Εναγόμενη 1 επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωσης ως τεκμήρια ΜΑ 3 και 6 αποσπάσματα από τις οικονομικές καταστάσεις του 2018 και 2020, στις οποίες κατά τη θέση της φαίνονται οι πληρωμές της Εναγόμενης 4 για την άδεια χρήσης του εστιατορίου που λειτουργούσε η τελευταία εντός των χώρων του ξενοδοχείου. Επίσης, η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται ότι ένας αριθμός των αμοιβών της, επιμισθίων και μπόνους που είχαν συμφωνηθεί, καταβάλλονταν στην Εναγόμενη 4 και αυτό φαίνεται στους πιο πάνω λογαριασμούς ως πληρωμές για λογιστικά δικαιώματα. Οι οποιεσδήποτε πληρωμές στην Εναγόμενη 4, αναφέρει, αποτελούσαν μέρος του ευρύτερου λειτουργικού και οικονομικού πλαισίου διευθετήσεων που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο.

 

Έλαβα υπόψη μου τα πιο πάνω και όλα όσα επί του εν λόγω ζητήματος ισχυρίζονται οι Εναγόμενες 1 και 4. Το ότι το εστιατόριο στους χώρους του ξενοδοχείου λειτουργούσε από την Εναγόμενη 4 κατόπιν άδειας χρήσης της Ενάγουσας 2, είναι κοινό έδαφος. Η εν λόγω συνεργασία έχει αποκαλυφθεί από την Ενάγουσα 2. Πέραν τούτου, ακόμα και από τη μαρτυρία των Εναγόμενων 1 και 4, δεν προκύπτει να υπήρχε οποιαδήποτε άλλη συνεργασία της Ενάγουσας 2 με την Εναγόμενη 4, η οποία να δικαιολογούσε πληρωμή προς αυτήν. Η θέση των Εναγόμενων 1 και 4, είναι ότι οι όποιες μεταφορές γίνονταν στην Εναγόμενη 4 ήταν πληρωμές των ωφελημάτων της. Ακόμα και έτσι να ήταν, η ουσία του πράγματος δεν μεταβάλλεται. Δηλαδή, κατά πόσο το ύψος των εμβασμάτων προς την Εναγόμενη 4, δικαιολογείται καθότι αποτελούσαν τις αμοιβές και τα ωφελήματα της Εναγόμενης 1.

 

Κατά συνέπεια, δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Άπτεται στο τέλος της ημέρας κατά πόσο τα ποσά τα οποία έλαβε η Εναγόμενη 4, αποτελούσαν ποσά τα οποία δικαιούταν η Εναγόμενη 1 και καταβλήθηκαν στην Εναγόμενη 4. Τούτο θα κριθεί κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Η ουσία, όμως, είναι ότι τα όσα οι Εναγόμενες 1 και 4 επικαλούνται δεν αποτελούν απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος ή παραπλάνηση του Δικαστηρίου, αφού η θέση τους είναι ότι αυτά τα ποσά υπεξαιρέθηκαν από την Εναγόμενη 1 και/ή 4.

 

Πέραν τούτου, οι Ενάγουσες με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση τους, δεν προκύπτει να παραδέχονται ότι η Εναγόμενη 4 παρείχε λογιστικές υπηρεσίες προς τις Ενάγουσες και το πιο σημαντικό ότι τα ποσά που μεταφέρθηκαν στην Εναγόμενη 4 αποτελούσαν αμοιβές της για αυτές τις υπηρεσίες. Αντιθέτως, προκύπτει να ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη 4 δεν έχει ετοιμάσει ελεγμένες καταστάσεις λογαριασμού για τα έτη 2018 – 2024 καθότι αν το έπραττε δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει το ύψος των χρημάτων που μεταφέρθηκαν στην Εναγόμενη 4

 

Όσον αφορά τους λόγους ρήξης των σχέσεων της Εναγόμενης 1 με τις Ενάγουσες, προβάλλονται αντίθετες εκδοχές και δεν αποτελεί ζήτημα απόκρυψης ουσιώδους γεγονότος. Τα όσα αναφέρει η Εναγόμενη 1 για αυτό το ζήτημα αποτελεί την εκδοχή της. Ούτε μπορεί να αποτελεί ζήτημα παραπλάνησης του Δικαστηρίου η αναφορά της κας Κίρζη στην ένορκη της δήλωση ότι από πληροφορίες που έλαβε, η Εναγόμενη 1 αγόρασε διαμέρισμα στην Αθήνα και ότι έχει περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό. Η θέση της Εναγόμενης 1 είναι ότι αυτή η αναφορά είναι ατεκμηρίωτη και δεν ευσταθεί. Τούτο, όμως, είναι ζήτημα το οποίο θα κριθεί στη δίκη. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι ουσιώδες ζήτημα για την κρίση της ουσίας της υπόθεσης και κατά το στάδιο έκδοσης των προσωρινών διαταγμάτων.

 

Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων από τις Ενάγουσες και/ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου κατά το μονομερές στάδιο και οι σχετικοί λόγοι ένστασης των Εναγόμενων 1 και 4, απορρίπτονται.

 

Πέραν των πιο πάνω απορριπτέος είναι και ο λόγος ένστασης ο οποίος αφορά την μη ικανοποίηση του επείγοντος έτσι ώστε να έπρεπε να εκδοθούν μονομερώς τα επίδικα διατάγματα. Είναι γνωστές οι αρχές που αφορούν το ζήτημα αυτό (βλ. Άρθρο 9(1) του Κεφ.6 , Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου (1998) 1 Α.Α.Δ. 598, Louis Vuiton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, 1462, Aναφορικά με την αίτηση της Βαλεντίνας Θεοφάνους (2010) 1 Α.Α.Δ. 234 και Αναφορικά με την αίτηση του Μάριου Τσιάτταλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 140/2010, Ημερομηνίας 01/03/2011). Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί από το Δικαστήριο την ανάληψη σχετικής εξουσίας.

 

Περαιτέρω, το στοιχείο του «κατεπείγοντος» μπορεί να επανεξεταστεί εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά της συνέχισης της ισχύος του διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, ώστε να υπάρχει συμμόρφωση στο θεμελιώδη κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που δεν επιτρέπει να παρεμποδίζεται το επηρεαζόμενο από το διάταγμα πρόσωπο να ακουστεί εφ’ όλης της ύλης. Από τη στιγμή, όμως, που ένα διάταγμα επιδίδεται και η πλευρά του εναγόμενου ακούγεται εφ' όλης της ύλης, τότε μόνο αν διαπιστώνεται ότι υπήρξε απόκρυψη ή μη αποκάλυψη στοιχείων ή άλλος σοβαρός παράγοντας που οδήγησε σε παραπλάνηση το Δικαστήριο στο να αναλάβει δικαιοδοσία, μπορεί να τεθεί θέμα «κατεπείγοντος» (βλ. Κούππα v. Πούλλας Τσαδιώτης Λίμιτεδ (2014) 1Β Α.Α.Δ 1665).

 

Στην προκείμενη περίπτωση, το Δικαστήριο ενέργησε με βάση τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε από τις Ενάγουσες και ικανοποιήθηκε για το κατεπείγον του ζητήματος. Η εν λόγω μαρτυρία δεν έχει κατ’ ουσία ανατραπεί ούτε έχει διαφανεί να μην ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, οι Ενάγουσες ανάφεραν ότι υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος οι Εναγόμενοι να ενεργήσουν με κάθε δυνατό τρόπο ώστε να αποξενώσουν τα κεφάλαια που έκλεψαν ή να συνεχίσουν να τα ξοδεύουν ως να ήταν δικά τους, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού των εστιατορίων της Εναγόμενης 4, ο οποίος πιθανόν να εξοφλήθηκε με κεφάλαια των Εναγουσών 1 και 2. Επίσης, αναφέρθηκε ότι στις 14/03/2026 η Εναγόμενη 3 επιχείρησε να παραλάβει από τους χώρους του ξενοδοχείου τον εξοπλισμό του εστιατορίου που λειτουργούσε η Εναγόμενη 4.

 

Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω μαρτυρία, κρίνω ότι ικανοποιείτο το στοιχείο του κατεπείγοντος. Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται η όλη αποδιδόμενη στους Εναγόμενους συμπεριφορά, ειδικότερα στις Εναγόμενες 1 και/ή 4 η οποία αφορά κλοπή των κεφαλαίων των Εναγουσών και χρησιμοποίηση τους, ενδεχομένως, για τις εργασίες της Εναγόμενης 4 (βλ. Αποστόλου ν. Ιωάννου (2012) 1 Α.Α.Δ. 604). Τυχόν μη έκδοση των επίδικων διαταγμάτων, ενείχε κινδύνους αποξένωσης ή διασκορπισμό των εν λόγω κεφαλαίων και δικαιολογείτο η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου μονομερώς. Σημειώνεται, επίσης, η αρχή ότι το Δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρά και να ακυρώνει ένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς, ιδιαίτερα στην περίπτωση που δεν υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων (βλ. Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.α. v. Αdeona Holdings Ltd, Πολ. Έφεση Αρ. Ε6/14, ημερ. 27/02/2015).

 

Πέραν των πιο πάνω, κρίνω ότι ούτε ο λόγος ένστασης της Εναγόμενης 1, με τον οποίο προβάλλεται η θέση ότι η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται για αλλότριους λόγους και ειδικότερα με σκοπό η Εναγόμενη 1 να αποκαλύψει την υπερασπιστική της γραμμή στην ποινική διαδικασία που ξεκίνησε εναντίον της, ευσταθεί. Οι Ενάγουσες επιχειρούν στα πλαίσια του Νόμου και των σχετικών διαδικασιών να προστατέψουν τα αστικά τους δικαιώματα και δεν διακρίνω οποιαδήποτε κατάχρηση ούτε οποιαδήποτε διασύνδεση της παρούσας διαδικασίας με την ποινική διαδικασία.

 

Θα προχωρήσω, λοιπόν, να εξετάσω τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/60.

 

Οι Ενάγουσες με το Έντυπο Απαίτησης τους, βασίζουν τις αξιώσεις τους εναντίον των Εναγομένων 1 – 4, σε αδικοπραξίες. Συγκεκριμένα, οι αξιώσεις τους βασίζονται στην απάτη, δόλο, οικειοποίηση και/ή κλοπή κεφαλαίων των Εναγουσών 1 και 2, συνομωσίας με προώθηση κοινού σκοπού είτε με νόμιμα μέσα της οποίας ο πραγματικός και κυρίαρχος σκοπός και/ή το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ήταν η πρόκληση βλάβης στις Ενάγουσες 1 και 2 είτε με παράνομα μέσα που προκάλεσαν ζημιά στις Ενάγουσες 1 και 2.

 

Περαιτέρω, οι Ενάγουσες 1 και 2 στηρίζουν την αξίωση τους εναντίον της Εναγόμενης 1 σε παράβαση συμφωνίας εργοδότησης και/ή καθηκόντων εμπιστευτικής φύσης και/ή καλής πίστης έναντι των Εναγόντων 1 και/ή 2.

 

Η αιτία αγωγής που αφορά τη συνωμοσία για εξαπάτηση των Εναγουσών 1 και 2 και πρόκλησης ζημιάς, αποτελεί αυτοτελές αστικό αδίκημα. Στην Touchstone Snail Technologies Ltd κ.α. v. K. Invest Consulting S.A.L. Offshore κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. Ε11/21 ημερ. 29.03.24 υποδείχτηκε ότι η «συνομωσία» συνιστά ξεχωριστή βάση αγωγής για δόλο και η διάπραξη της αποτελεί αυτοτελές αστικό αδίκημα με συστατικά στοιχεία. Έγινε αναφορά στην Χριστοφόρου κ.α. ν. Barclays Bank Plc (2009)1(A) A.Α.Δ.25, στην πιο πάνω υπόθεση και λέχθηκαν και τα εξής:

 

«εφόσον το αστικό αδίκημα της συνωμοσίας αναγνωρίζεται στο κοινοδίκαιο, τότε δυνάμει του Άρθρου 29(γ) του  περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960  και των νομολογηθέντων στην Paikkos v. Kontemeniotis (1989)1 C.L.R.50, ισχύει και στην Κύπρο. Στην Χριστοφόρου, ανωτέρω, λέχθηκαν τα εξής:

 

«Σύμφωνα με τον Halsbury' s Laws of England, 4η Έκδοση, Reissue, Τόμος 45(2), τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, κατά το κοινοδίκαιο, είναι τα ακόλουθα:

 

"697. Απαραίτητα στοιχεία του αδικήματος της συνωμοσίας. Για να αποδείξει το αδίκημα της συνωμοσίας ο απαιτών πρέπει να αποδείξει: (1) συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων· (2) είτε, όπου τα μέσα είναι νόμιμα, συμφωνία της οποίας ο πραγματικός και κυρίαρχος σκοπός είναι η πρόκληση βλάβης στον ενάγοντα είτε, όπου τα μέσα είναι παράνομα, συμφωνία της οποίας ο σκοπός είναι η πρόκληση βλάβης στον ενάγοντα· και (3) πράξεις που τελέστηκαν εις εκτέλεση της συμφωνίας είχαν ως αποτέλεσμα την πρόκληση ζημίας στον ενάγοντα."

 

Στην Χριστοφόρου,  ανωτέρω, γίνεται επίσης παραπομπή στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts αναφορικά με τη συνωμοσία. Στην 24η έκδοση του εν λόγω συγγράμματος, του 2023 παρατίθεται ανάλυση της εξέλιξης του κοινοδικαίου όσον αφορά το αστικό αδίκημα της συνωμοσίας, το οποίο εμπίπτει στην κατηγορία των αστικών αδικημάτων που περιγράφονται ως «economic torts».

 

Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Ενοχικό Δίκαιο, ανωτέρω, η βασική αγγλική απόφαση επί του θέματος είναι η Crofter Hand Woven Harris Tweed v. Veitch [1942] A.C. 435 HL από την οποία προκύπτει ότι το απαραίτητο συστατικό στοιχείο της συνομωσίας με νόμιμα μέσα συνίσταται στο ότι ο πρωταρχικός σκοπός των κοινών ενεργειών των εναγόμενων ήταν η πρόκληση ζημιάς στον ενάγοντα (predominant purpose to injure the claimant).»

 

Το αστικό αδίκημα, επίσης, της απάτης περιλαμβάνεται στο Άρθρο 36 Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 149.

 

Πέραν των πιο πάνω, αποτελούν αναγνωρισμένες αιτίες αγωγής η παράβαση σύμβαση και των εμπιστευτικών καθηκόντων τα οποία ενδεχομένως να προκύπτουν και το αναίτιο μέρος δικαιούται σε αποζημιώσεις με βάση το Άρθρο 73(1) του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149.

 

Οι Ενάγουσες με βάση τις δικογραφημένες αξιώσεις τους εναντίον των Εναγομένων και τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη 1, ως εργοδοτούμενη των Εναγουσών 1 και 2, η οποία ασκούσε καθήκοντα λογίστριας και περιβαλλόταν με απόλυτη εμπιστοσύνη, καταχράστηκε αυτή με αποτέλεσμα να υπεξαιρέσει σημαντικά ποσά, ως αναφέρονται από τις Ενάγουσες 1 και 2.

 

Μέρος, επίσης, των εν λόγω ποσών, ισχυρίζονται ότι διοχετεύονταν στην Εναγόμενη 4 εταιρεία, στους τραπεζικούς λογαριασμούς της και/ή προς όφελος της. Οι δε Εναγόμενες 2 και 3, είναι θυγατέρες της Εναγόμενης 1 και μέτοχοι και διευθυντές της Εναγόμενης 4 και τους αποδίδεται, γνώση, συμμετοχή και συνωμοσία με τις Εναγόμενες 1 και 4, στην πρόκληση ζημιάς στις Ενάγουσες και στην οικειοποίηση των χρημάτων τους.

 

Τα γεγονότα και οι ισχυρισμοί, όπως παρουσιάζονται, καταδεικνύουν αναγνωρισμένα αγώγιμα δικαιώματα. Αυτό το οποίο εξετάζεται εν σχέση με την πρώτη προϋπόθεση είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Έχω λάβει υπόψη μου τις θέσεις των Εναγόμενων 2 και 3, περί ανυπαρξίας μαρτυρίας που να τις εμπλέκει με οποιαδήποτε αδικοπραξία τους καταλογίζεται και ότι η ιδιότητα των μετόχων και διευθυντών της Εναγόμενης 4, δε αρκεί. Αντικρύζοντας τους ισχυρισμούς και τα γεγονότα των Εναγουσών, όμως, αντικειμενικά, έχω ικανοποιηθεί ότι ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση. Το επίπεδο απόδειξης για αυτή την προϋπόθεση, δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό (βλ. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ ν. Λοϊζίδου, Πολ. Έφ.Ε7/18, ημερ.21.3.19).

 

Έχοντας, λοιπόν, υπόψη τα πιο πάνω και τις δικογραφημένες θέσεις και/ή τους ισχυρισμούς των Εναγουσών, όπως προβάλλονται μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, κρίνω ότι οι Ενάγουσες αποκαλύπτουν συζητήσιμη υπόθεση εναντίον όλων των Εναγόμενων και πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60.

 

Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου, έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία που έχει παρατεθεί ενώπιον μου από την πλευρά των Εναγουσών, μέσω της ένορκης δήλωσης και τεκμηρίων σε συνάρτηση και συσχετισμό πάντοτε με τους ισχυρισμούς των Εναγομένων, όπως αυτοί προβάλλονται με τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις ενστάσεις τους.

 

Επαναλαμβάνω, ότι στο στάδιο αυτό εξετάζεται η μαρτυρία η οποία τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς αυτή φυσικά να αξιολογείται και αποφασίζεται κατά πόσο είναι τέτοια που καταδεικνύει πιθανότητα οι ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία (βλ. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, Dolego Estates Ltd κ.α. v. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1217 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd (1999) 1 Α.Α.Δ. 1858). Παραπέμπω, επίσης, στην Odysseos ν. Pieris Estates & Others (ανωτέρω) όπου αναφέρθηκε ότι η έννοια "πιθανότητας" (probability) στην επιφύλαξη του άρθρου 32(1) απαιτεί από τον αιτητή να καταδείξει ότι έχει ορατή ευκαιρία να επιτύχει. Αναφέρεται δε το εξής απόσπασμα στη σελίδα 569:-

 

"The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re IS. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.).

 

"A probability", in the context of the proviso to s. 32(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible chance of success.".

 

Διευκρινίζεται, όμως, πως η μαρτυρία θα πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία με μια προκαταρκτική αξιολόγηση να καταδεικνύονται σοβαρές ενδείξεις για ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. v. Χρυσάνθου κ.α. (1996) 1(Α) Α.Α.Δ. 253).

 

Έχω ικανοποιηθεί, στη βάση του μαρτυρικού υλικού που έχει προσαχθεί, ότι οι Ενάγουσες έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της απαίτησης τους εναντίον των Εναγομένων και 1 και 4.

 

Είναι κοινό έδαφος ότι η Εναγόμενη 1, ήταν εργοδοτούμενη της Ενάγουσας 1, ως λογίστρια και ότι παρείχε υπηρεσίες και στην Ενάγουσα 2. Επίσης, είναι κοινό έδαφος ότι περιβαλλόταν από αμέριστη εμπιστοσύνη από τους Ενάγουσες 1 και 2 και τους ιδιοκτήτες αυτών και ότι είχε δικαίωμα υπογραφής και διαχείρισης των τραπεζικών λογαριασμών των Εναγουσών 1 και 2. Προκύπτει, επίσης, να μην αμφισβητείται ότι οι Ενάγουσες 1 και 2 δεν είχαν εξελεγμένους λογαριασμούς από το έτος 2020 και εντεύθεν.

 

Είναι αποδεχτά, επίσης, από την Εναγόμενη 1, τα ισχυριζόμενα εμβάσματα από τους λογαριασμούς των Εναγουσών 1 και 2 προς το λογαριασμό της Εναγόμενης 4, εταιρείας. Το ίδιο και οι ισχυριζόμενες πληρωμές με επιταγές στο όνομα της Εναγόμενης 1, στην εταιρεία M D IOANNOU ELECTRICAL INSTALLATION LTD, η οποία δεν είχε σχέση με τους Ενάγουσες, παρά μόνο με την Εναγόμενη 4. Παραδεχτές, επίσης, είναι και οι πληρωμές με επιταγές προς τους κ.κ. Αντώνη Κοκονά και Αντώνη Παναγή και ότι οι τελευταίοι τα χρήματα των εν λόγω επιταγών τα παράδωσαν στην Εναγόμενη 1.

 

Πέραν των πιο πάνω, έχει παρουσιαστεί μαρτυρία από την πλευρά των Εναγουσών ότι οι εισπράξεις σε μετρητά του ξενοδοχείου παραδίδονταν στην Εναγόμενη 1, εκτός από αυτά τα οποία χρησιμοποιούνταν για πληρωμές εξόδων, τα οποία, όμως, σημειώνονταν και καταχωρούνταν ως τέτοια. Υπάρχει μαρτυρία ότι ένα ποσό της τάξης του €1,030,142.59, το οποίο αποτελούσε εισπράξεις μετρητών παραδόθηκαν στην Εναγόμενη 1 και δεν κατατέθηκαν σε τραπεζικό λογαριασμό της Ενάγουσας 2.

 

Το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχει παρουσιαστεί από τις Ενάγουσες 1 και 2, είναι αρκούντος ικανοποιητικό για σκοπούς του σταδίου αυτού και χωρίς φυσικά τούτο να αξιολογείται.

 

Έχω συνεκτιμήσει τους ισχυρισμούς, θέσεις και το μαρτυρικό υλικό το οποίο έχει παρουσιαστεί από πλευράς Εναγόμενων 1 και 4. Ειδικότερα έλαβα υπόψη μου τη θέση της Εναγόμενης 1 ότι τα όποια χρηματικά ποσά έλαβε η ίδια προσωπικά αποτελούσαν τις αμοιβές της για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στις Ενάγουσες 1 και 2. Έχω σταθμίσει τις θέσεις της αυτές και από μια προκαταρκτική θεώρηση δεν φαίνεται να δικαιολογούνται τα ισχυριζόμενα κλαπέντα από τις Ενάγουσες ποσά. Δηλαδή, ότι αυτά αποτελούσαν τις αμοιβές της Εναγόμενης 1 για τις υπηρεσίες της. Δεν παραγνωρίζω τη θέση της Εναγόμενης 1, περί ανυπαρξίας οποιασδήποτε γραπτής συμφωνίας για την αμοιβή της και τα ισχυριζόμενα ποσά που αυτή θα έπρεπε ή θα δικαιούταν να πάρει. Υπόψη μου, επίσης, λαμβάνω και τη θέση της ότι για όλα τα ισχυριζόμενα ποσά που έλαβε ήταν ενήμερο το Διοικητικό Συμβούλιο και ήταν πάντοτε με την έγκριση του.

 

Όλα τα πιο πάνω, όμως, καθώς και οι ισχυρισμοί της Εναγόμενης 1 αναφορικά με τα καθήκοντα και ρόλο της στις εργασίες των Εναγουσών αλλά και τις προσωπικές της υπηρεσίες προς την οικογένεια των ιδιοκτητών τους, είναι ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αξιολογηθούν κατά το στάδιο της δίκης. Προκύπτει να υπάρχει διάσταση μεταξύ των διαδίκων, αναφορικά με την έκταση των καθηκόντων, το ύψος του μισθού της και για το ύψος των υπηρεσιών που κατ’ ισχυρισμό η Εναγόμενη 4, προσέφερε στις Ενάγουσες 1 και 2. Σημειώνεται, επίσης, ότι αρχικά η Εναγόμενη 1 ισχυρίστηκε ότι οι υπηρεσίες αυτές προσφέρθηκαν από την ίδια και με την έγκριση των Εναγουσών 1 και 2, καταβάλλονταν στην Εναγόμενη 4.

 

Πέραν των πιο πάνω, έχω σταθμίσει και τη θέση της Εναγόμενης 1 ότι τα μετρητά χρησιμοποιήθηκαν για την καταβολή των εξόδων του ξενοδοχείου και της Ενάγουσας 2. Έχω λάβει υπόψη μου το τεκμήριο Μ.Α. 8, το οποίο αποτελεί δέσμη εγγράφων που παρουσίασε η Εναγόμενη 1, στην προσπάθεια της να καταδείξει ότι ένα ποσό της τάξης των €645,713.94 από το σύνολο των μετρητών καταβλήθηκε σε έξοδα. Το ποσό αυτό αμφισβητείται από τις Ενάγουσες ότι αποτελούσε μέρος του κατ’ ισχυρισμό ποσού που της παραδόθηκε και ισχυρίζεται ότι αυτό το ποσό πληρώθηκε από τον κ. Γιωργαλλέττο και ήταν διαφορετικό. Επίσης, δεν παρουσιάζονται αποδεικτικά στοιχεία για το υπόλοιπο ποσό μετρητών με τον ισχυρισμό ότι η Εναγόμενη 1 δεν τα κατέχει. Η πλευρά των Εναγουσών, όμως, αντιτείνει ότι όλα τα αποδεικτικά στοιχεία θα πρέπει να βρίσκονται στην κατοχή της Εναγόμενης 1, για τους λόγους που επεξηγεί.

 

Έχω λάβει υπόψη μου το κάθε τι το οποίο η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται σε σχέση με το ποσό των μετρητών και κρίνω ότι όλα αυτά, δεν είναι επί του παρόντος να αξιολογηθούν και τούτο μπορεί να γίνει μόνο στα πλαίσια της δίκης. Επί του παρόντος έχω ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγουσες έχουν καταδείξει, στο βαθμό που απαιτείται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ότι αδικαιολόγητα το ποσό των μετρητών, απουσιάζει από τους λογαριασμούς της. Το κατά πόσο αυτό καταβλήθηκε σε έξοδα ή όχι είναι ζήτημα που θα κριθεί στη δίκη.

 

Πέραν των πιο πάνω, σημαντικό μέρος των ισχυριζόμενων ποσών που κατά τις Ενάγουσες υπεξαιρέθηκε, προκύπτει να κατέληξε στην Εναγόμενη 4 και/ή προς όφελος της. Όπως η Εναγόμενη 1 ισχυρίζεται είναι αυτή που διαχειριζόταν τα οικονομικά της Εναγόμενης 4, την οποία η ίδια ίδρυσε το 2014. Κατ’ επέκταση, προκύπτει η Εναγόμενη 4 να λάμβανε χρήματα που κατά τη θέση των Εναγουσών δεν τα δικαιούτο, μέσω της Εναγόμενης 1 και/ή σε συνεργασία με την Εναγόμενη 1.

 

Στην βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι οι Ενάγουσες έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της απαίτησης τους εναντίον των Εναγόμενων 1 και 4, χωρίς επαναλαμβάνω στο στάδιο αυτό να αξιολογείται η μαρτυρία και οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί.

 

Όσον αφορά τις Εναγόμενες 2 και 3, έχω διεξέλθει τη μαρτυρία των Εναγουσών 1 και 2 και έχω λάβει υπόψη μου και τις θέσεις των Εναγόμενων 2 και 3, όπως αποκαλύπτονται με τις ενστάσεις τους.

 

Είναι κοινό έδαφος ότι οι Εναγόμενες 2 και 3 εργάζονταν στα εστιατόρια που λειτουργούσε η Εναγόμενη 4 και είχαν αμοιβή από αυτήν. Είναι κοινό έδαφος, επίσης, ότι αυτές ήταν και μέτοχοι και διευθύντριες της Εναγόμενης 4. Πέραν τούτου και εκτός από την υπογραφή τριών τιμολογίων και άλλων τόσων επιταγών δια οπισθογράφησης τους από την Εναγόμενη 3 για να κατατεθούν στο λογαριασμό της Εναγόμενη 4, δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει τη συμμετοχή των Εναγόμενων 3 και 4, υπό την προσωπική τους ιδιότητα, στις αδικοπραξίες που αποδίδονται, κυρίως στην Εναγόμενη 1 ή γνώση τους για αυτές. 

 

Η θέση που υποστηρίζεται από το συνήγορο των Εναγουσών είναι ότι ένεκα της ιδιότητας των Εναγόμενων 2 και 3, αυτές όφειλαν να γνωρίζουν και να λάμβαναν μέτρα κατά των ισχυριζόμενων αδικοπραξιών. Ο συνήγορος στην αγόρευση του παραπέμπει στις υποχρεώσεις των διευθυντών μιας εταιρείας και ότι εκ πρώτης όψεως οι Εναγόμενες αποτελούσαν τον ιθύνοντα νου της Εναγόμενης 4. Επαφίεται στις ίδιες να το ανατρέψουν αυτό και η ισχυριζόμενη έλλειψη γνώσης τους θα πρέπει να τύχει αξιολόγησης κατά τη δίκη. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι δεν υπάρχει στο εταιρικό δίκαιο η έννοια του «sleeping director».

 

Ανεξάρτητα των πιο πάνω, ο συνήγορος των Εναγουσών επικαλείται το Άρθρο 4(1) και 4(2)(γ) του Περί Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμο του 2007, Ν.188(1)/2007, για να καταδείξει τη γνώση των Εναγόμενων 2 και 3 και ότι θα μπορούσαν να βρεθούν ότι έχουν παραβιάσει τις διατάξεις της εν λόγω νομοθεσίας. Παραπέμπει, επίσης, στις αρχές της νομολογίας η οποία επιτρέπει, υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, την έγερση αγωγής για παράβαση νομοθεσίας, ακόμα και αν δεν προβλέπεται ρητώς αγώγιμο δικαίωμα.

 

Από την αντίπερα όχθη, η συνήγορος των Εναγόμενων 2 και 3, αντιτείνει ότι η εταιρεία αποτελεί ξεχωριστή νομική οντότητα από τα μέλη και διευθυντές της, ότι μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις δικαιολογείται η άρση του εταιρικού πέπλου και ότι η εταιρική ιδιότητα των Εναγόμενων 2 και 3, από μόνη της δεν είναι ικανή να θεμελιώσει προσωπική ευθύνη.

 

Έχω λάβει σοβαρά υπόψη μου τα όσα αμφότερες οι πλευρές αναφέρουν στις αγορεύσεις τους.

 

Είναι γνωστή η αρχή ότι κάθε εταιρεία είναι ξεχωριστό νομικό πρόσωπο με δικό της ενεργητικό και παθητικό (βλ. Salomon v. Salomon & Co [1897] AC22). Η εταιρεία ως αυθύπαρκτο νομικό πρόσωπο είναι ξεχωριστή από τους μετόχους και διευθυντές της.

Οι διευθυντές μιας εταιρείας έχουν την εξουσία και την ευθύνη να λαμβάνουν τις αποφάσεις της εταιρείας και να αποτελούν, εκ πρώτης όψεως, τον ιθύνον νου της εταιρείας. Τούτο, όμως, δεν αποκλείει τρίτα πρόσωπα να ασκούν τις εξουσίες της εταιρείας, σε διαφορετικούς τομείς λειτουργίας της και για διαφορετικούς λόγους (βλ. El Ajou v Dollar Land Holdings Plc [1994] 2 All ER 685).

 

Σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις και ενέργειες των φυσικών προσώπων που ασκούν την διοίκηση μιας εταιρείας αποδίδονται στην εταιρεία και δεν υπέχουν προσωπική ευθύνη. Για να μπορεί να αποδοθεί προσωπική ευθύνη στα πιο πάνω φυσικά πρόσωπα θα πρέπει να γίνει άρση του εταιρικού πέπλου. Τούτο, μπορεί να γίνει στις περιπτώσεις αθέμιτης ή επιλήψιμης συμπεριφοράς, η οποία να συνδέεται με τη χρησιμοποίηση της εταιρείας για να αποφύγουν την ευθύνη τα πρόσωπα που την ελέγχουν. Κατ’ ουσία θα πρέπει να χρησιμοποιείται η εταιρική δομή με σκοπό να επωφελούνται τα φυσικά πρόσωπα που την ελέγχουν με την διενέργεια επιλήψιμης ή αθέμιτης συμπεριφοράς (βλ. Prest (Appelant) v. Petrodel Resources Limited and Others (Respondents) [2013] UKSC 34).

 

Στην παρούσα υπόθεση, αποδίδεται προσωπική ευθύνη και αδικοπραξίες στις Εναγόμενες 2 και 3 προσωπικά. Όπως αναφέρθηκε ανωτέρω αποδίδονται σε αυτές η διάπραξη κλοπής και/ή οικειοποίηση, δόλου, απάτης και συνωμοσία με σκοπό την πρόκληση ζημιάς στις Ενάγουσες 1 και 2. Έχω αναφερθεί ανωτέρω στα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της συνωμοσίας.

 

Οι Ενάγουσες 1 και 2 με τη μαρτυρία τους επιχειρούν να συνδέσουν τις Εναγόμενες 2 και 3 με τις Εναγόμενες 1 και 4 και ότι αυτές συνέργησαν ή έστω ανέχτηκαν, εν γνώσει τους τη οικειοποίηση χρημάτων των Εναγουσών 1 και 2.

 

Έλαβα υπόψη μου την επιχειρηματολογία του συνηγόρου για τις Ενάγουσες 1 και 2, αλλά κρίνω ότι οι ευθύνες που απορρέουν από την ιδιότητα του μετόχου και διευθυντή σε μια εταιρεία, δεν μπορούν να οδηγήσουν δίχως άλλως σε προσωπική ευθύνη. Οι Ενάγουσες 1 και 2, θα πρέπει να παρουσιάσουν, έστω για σκοπούς του σταδίου αυτού, επαρκή μαρτυρία η οποία χωρίς να αξιολογείται να ικανοποιεί τα συστατικά στοιχεία των αστικών αδικημάτων που τους αποδίδονται.

 

Κρίνω ότι δεν έχει τεθεί ενώπιον μου από πλευράς Εναγουσών οποιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία η οποία στην περίπτωση που γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο να στοιχειοθετεί τα αστικά αδικήματα που αποδίδονται στις Εναγόμενες 2 και 3. Καμία μαρτυρία, όπως π.χ. αλληλογραφία, μηνύματα, ανεύρεση αδικαιολόγητων ποσών ή συμπεριφορά που δεν αρμόζει στα οικονομικά δεδομένα των Εναγόμενων 2 και 3, έχει παρουσιαστεί, η οποία, έστω για σκοπούς του σταδίου αυτού να συνηγορεί προς την κατεύθυνση της συνέργειας ή συνωμοσίας των Εναγόμενων 2 και 3 με την Εναγόμενη 1, χρησιμοποιώντας την Εναγόμενη 4, με σκοπό να οικειοποιούνται χρήματα από τις Ενάγουσες 1 και 2.

 

Η ιδιότητα και μόνο των Εναγόμενων 2 και 3 στην Εναγόμενη 4, από μόνη της δεν είναι αρκετή υπό τις περιστάσεις να τους αποδώσει προσωπική ευθύνη ή την προσωπική διάπραξη των κατ’ ισχυρισμών αστικών αδικημάτων. Πόσο μάλλον, όταν και σύμφωνα με τη θέση των Εναγόμενων 2 και 3, η άσκηση της οικονομικής διαχείρισης της Εναγόμενης 4 γινόταν από την Εναγόμενη 1, χωρίς οι ίδιες να είχαν ρόλο ή γνώση για αυτήν και να επεδείκνυαν εμπιστοσύνη στην Εναγόμενη 1 μητέρα τους.

 

Σημειώνεται ότι η Εναγόμενη 4 ασκούσε επιχειρηματική δραστηριότητα, λειτουργώντας εστιατόρια και αυτή ιδρύθηκε πολύ πιο πριν από τις κατ’ ισχυρισμό αδικοπραξίες. Κατά συνέπεια, δεν προκύπτει η Εναγόμενη 4 να λειτουργούσε ως προσχηματική οντότητα ή ως μέσο για απόκρυψη των πραγματικών περιστατικών.

 

Στην βάση των πιο πάνω και αφού έλαβα υπόψη μου ολόκληρη τη μαρτυρία η οποία έχει παρουσιαστεί ενώπιον μου, κρίνω ότι δεν έχει καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας της απαίτησης των Εναγουσών 1 και 2 εναντίον των Εναγόμενων 2 και 3.

 

Προχωρώντας να εξετάσω την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 σε σχέση με τους Εναγόμενους 1 και 4, κρίνω ότι αυτή ικανοποιείται. Οι Ενάγουσες 1 και 2 στην ουσία επικαλούνται τον κίνδυνο αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Εναγόμενων και των κεφαλαίων που κατ’ ισχυρισμό έκλεψαν από τις Ενάγουσες με αποτέλεσμα να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά.

 

Η πλευρά των Εναγομένων 1 και 4 ισχυρίζονται ότι δεν έχει καταδειχθεί πρόθεση αποξένωσης των περιουσιακών τους στοιχείων και κατά συνέπεια δεν ικανοποιείται η προϋπόθεση αυτή. Η ουσία, όμως, δεν είναι κατά πόσο έχει εκδηλωθεί ή θα εκδηλωθεί μια τέτοια πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας των Εναγόμενων αλλά η απόδειξη του κινδύνου που υπάρχει από μια τέτοια αποξένωση η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να μην ικανοποιηθεί μια μελλοντική απόφαση, ανεξαρτήτως της πρόθεσης των Εναγόμενων (βλ. Phasarias C (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιϊα « Λεώνικ» Λτδ (2001) 1 Α.Α.Δ. 785. Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrtsgesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The) (1983) 1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του Ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα.

 

Στην παρούσα περίπτωση είναι εμφανές ότι σε περίπτωση που οι Εναγόμενοι 1 και 4 αποξενώσουν την περιουσία τους θα είναι δύσκολο να ικανοποιηθεί μια μελλοντική απόφαση, δεδομένου και του ύψους των αξιούμενων ποσών και/ή αποζημιώσεων που διεκδικούνται από τις Ενάγουσες 1 και 2 εναντίον τους. Πέραν τούτου, αναφύεται από τη μαρτυρία ότι μεγάλα χρηματικά ποσά των Εναγουσών 1 και 2 λήφθηκαν από την Εναγόμενη 1 και/ή κατέληξαν και στην Εναγόμενη 4. Συγκεκριμένα ποσά, επίσης, καταβλήθηκαν σε συγκεκριμένη ηλεκτρολογική εταιρεία η οποία εξετέλεσε εργασίες για λογαριασμό της Εναγόμενης 4. Επίσης, επιχειρήθηκε η λήψη του εξοπλισμού του εστιατορίου που λειτουργούσε στους χώρους του ξενοδοχείου. Κατά συνέπεια, καταδεικνύονται εύλογες ανησυχίες ότι σε περίπτωση που δεν παγοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία των Εναγόμενων 1 και 4, υπάρχει ο κίνδυνος εξανεμισμού τους που θα έχει ως αποτέλεσμα να αφήσει ανικανοποίητη μελλοντική απόφαση που ήθελε εκδοθεί εναντίον τους.

 

Το ισοζύγιο της ευχέρειας, επίσης, προκύπτει να κλίνει υπέρ των Εναγουσών 1 και 2. Σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου παγοποιητικού διατάγματος, υπάρχει ο κίνδυνος ενδεχόμενη μελλοντική απόφαση να παραμείνει ανικανοποίητη. Από την άλλη, έλαβα υπόψη μου ενδεχόμενες δυσχέρειες που ένα τέτοιο διάταγμα θα προκαλέσει στις Εναγόμενες 1 και 4. Υπάρχουν, όμως, ασφαλιστικές δικλείδες στο διάταγμα, το οποίο επιτρέπει στην Εναγόμενη 1 να χρησιμοποιεί χρήματα για την κάλυψη των εξόδων διαβίωσης της καθώς και για την Εναγόμενη 4, χρήματα για να δύναται να ασκεί την εμπορική της δραστηριότητα.

 

Ισοζυγίζοντας τα πιο πάνω, κρίνω ότι οι συνέπειες από την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα είναι λιγότερες από αυτές που ενδεχομένως να προκύψουν από την μη έκδοση τους και οι οποίες στην ουσία θα ενέχουν κίνδυνο οποιαδήποτε μελλοντική απόφαση να μην μπορεί να ικανοποιηθεί. Κατά συνέπεια, η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης και/ή διατήρησης του παγοποιητικού διατάγματος εναντίον των Εναγόμενων 1 και 4.

 

Όσον αφορά το διάταγμα αποκάλυψης των περιουσιακών στοιχείων των Εναγόμενων 1 και 4, υπό στοιχείο 2.1 της Αίτησης, αυτό κρίνεται αναγκαίο για σκοπούς αστυνόμευσης (policing) του παγοποιητικού διατάγματος. Τέτοιου είδους διατάγματα εκδίδονται με σκοπό την υποβοήθηση της εκτέλεσης του διατάγματος παγοποίησης και είναι επικουρικά (ancillary). Eίναι αναγκαία με σκοπό να προσδώσουν το στοιχείο της αποτελεσματικότητας του διατάγματος παγοποίησης (βλ. Seamark Consultancy Services Ltd v. Joseph Lasala κ.α. (ανωτέρω) και Μalofeev v. VTB Capital plc (2011) EWCA Civ. 1252). Στο White Book του 2019 με σαφήνεια διατυπώνονται οι σκοποί έκδοσης τέτοιας φύσης διαταγμάτων αποκάλυψης ως ακολούθως:

 

“For the purpose of rendering a freezing injunction effective (before judgment as well as after judgment), the court may make orders requiring the defendant (1) to make a statement disclosing his assets, (2) to give discovery of documents, and (3) to provide information. Such orders can assist (1) in determining the existence, nature and location of assets, (2) in clarifying questions of title concerning assets, and (3) in identifying third parties to whom notice of the injunction should be given for the purpose of ensuring that they do not advertently or inadvertently assist the defendant in the removal or disposal of assets”.

 

Όσον αφορά το διάταγμα αποκάλυψης του αιτητικού 7.1, με αυτό οι Ενάγουσες αιτούνται από τις Τράπεζες διάταγμα με το οποίο να τους παραδίδονται καταστάσεις λογαριασμού των Εναγόμενων 1 – 4, αντίγραφα εγγράφων ανοίγματος και λειτουργίας των τραπεζικών τους λογαριασμών, αντίγραφα τυχόν εγγυητήριων εγγράφων για λογαριασμούς παρατραβήγματος και/ή δανείων, αντίγραφα όλων των πρακτικών και/ή αποφάσεων της Εναγόμενης 4 σε σχέση με τους τραπεζικούς της λογαριασμούς, αντίγραφα όλων των εξελεγμένων λογαριασμών διαχείρισης και/ή οποιωνδήποτε άλλων στοιχείων που δόθηκαν από την Εναγόμενη 4 και αντίγραφα όλων των εγγράφων που έχουν σχέση με απολήψεις και/ή καταθέσεις μετρητών.

 

Σύμφωνε με τις Ενάγουσες τα πιο πάνω έγγραφα και/ή στοιχεία απαιτούνται με σκοπό να προσδιορίσουν ποιους άλλους Εναγόμενους θα πρέπει να προσθέσουν στην Αγωγή ή να προσδιορίσουν και να αποδείξουν καλύτερα τη ζημιά τους. Και τούτο, διότι τα ποσά που κλάπηκαν από τις Ενάγουσες 1 και 2, είτε όλα ή μέρος τους χρησιμοποιήθηκαν από τις Εναγόμενες 1 – 4 για σκοπούς της επιχείρησης των εστιατορίων της Εναγόμενης 4, είτε η Εναγόμενη 1 οικειοποιήθηκε μέρους τους για τους προσωπικούς σκοπούς εκείνης και των δύο θυγατέρων της, Εναγόμενων 2 και 3 ή της Εναγόμενης 4, είτε τα κλαπέντα ποσά κατέληξαν σε τρίτους συνεργάτες / συνωμότες των Εναγόμενων.

 

Η αποκάλυψη πληροφοριών με σκοπό την ταυτοποίηση ενός αδικοπραγούντα έχει καθιερωθεί με την γνωστή απόφαση στην Norwich Pharmacal v. Customs & Excise [1974] A.C. 133. Νομολογιακά, όμως, έχει αποφασιστεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για αποκάλυψη, δεν περιορίζεται, μόνο στην ταυτοποίηση του αδικοπραγούντα, αλλά ένα διάταγμα αποκάλυψης μπορεί να εκδοθεί στην περίπτωση που ο ενάγοντας έχει νόμιμο συμφέρον, νοουμένου ότι δεν γίνεται για αλίευση μαρτυρίας που ένας μάρτυρας προτίθεται να καταθέσει στο Δικαστήριο (βλ. Mercantile Group (Europe) AG v. Aiyela [1994] Q.B. 366).

 

Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται και η δυνατότητα για την έκδοση διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal καθιερώθηκαν από την Αγγλική απόφαση Norwich Pharmacal Co and Others v. Commissioners and Custom Excise (1973) 2 All E.R. 943, η οποία υιοθετήθηκε από την Κυπριακή νομολογία. (βλ. επίσης Mitsui & Co Ltd v. Nexen Petroleum UK Ltd (2005) EWHC 625). Με βάση το δίκαιο της επιείκειας, δεν αποκλείεται η έγερση αγωγής εναντίον προσώπου που εμμέσως εμπλέκεται σε αδικοπραγία ή που κατέχει πληροφορίες οι οποίες θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον ενάγοντα να εγείρει δεύτερη αγωγή εναντίον των προσώπων που παραβιάζουν τα δικαιώματά του (βλ. επίσης,  Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά. (2012) 1(Β) Α.Α.Δ. 1403, Penderhill Holdings Ltd κ.ά. v. Abramchyk κ.ά. (2014) 1 Α.Α.Δ. 2110, Melouskia Commercial Ltd κ.ά. v. Chumachenko κ.ά. (2014) 1 Α.Α.Δ. 2110 και το Δίκαιο της Απόδειξης, Έκδοση 2014, Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη, σελ. 976-978).

 

Στην Avila Management Services Ltd κ.ά. v. Stepanek κ.ά. (ανωτέρω), όπου έγινε ανασκόπηση της νομολογίας αναφορικά με την έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων, απαριθμήθηκαν οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται. Λέχθηκαν τα εξής:

 

“Οι προϋποθέσεις εξέτασης και έκδοσης διατάγματος Norwich Pharmacal συνοψίστηκαν στην Mitsui & Co Ltd v. Nexen Petroleum  UK Ltd [2005] EWHC 62, όπου λέχθηκε ότι:

 

«(i) a wrong must have been carried out, or arguably carried out, by an ultimate wrongdoer; (ii) there must be the need for an order to enable action to be brought against the ultimate wrongdoer; and (iii) the person against whom the order is sought must: (a) be mixed up in so as to have facilitated the wrongdoing; and (b) be able or likely to be able to provide the information necessary to enable the ultimate wrongdoer to be sued.»

 

Σε μετάφραση:

 

«(i) πρέπει να έχει λάβει χώραν ή κατ’ ισχυρισμόν να έχει λάβει χώραν μια αδικοπραξία από ένα τελικό αδικοπραγούντα, (ii) πρέπει να διαπιστώνεται ανάγκη για την έκδοση διατάγματος ώστε να είναι δυνατή η έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος και (iii) το πρόσωπο εναντίον του οποίου επιδιώκεται η έκδοση πρέπει: (α) να έχει αναμειχθεί κατά τρόπο που να έχει διευκολύνει την αδικοπραξία και (β) να είναι σε θέση ή πιθανόν να είναι σε θέση να παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες που θα καταστήσουν δυνατή την έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος.»

 

Βεβαίως, η δυνατότητα έκδοσης του διατάγματος τελεί πάντοτε υπό την αίρεση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου το οποίο δεν θα ικανοποιήσει το αίτημα εάν οι πληροφορίες μπορούν να ληφθούν με κάποιο άλλο διαθέσιμο τρόπο ή το Δικαστήριο δεν πεισθεί ότι υπάρχει πράγματι πρόθεση έγερσης αγωγής εναντίον του αδικοπραγούντος. Περαιτέρω, το Δικαστήριο θα ζυγίσει παράγοντες όπως τη σοβαρότητα της συμπεριφοράς του κατ’ ισχυρισμόν αδικοπραγούντος(Interbrew SA v. Financial Times Ltd The Times 4.1.2002). Το ζητούμενο δεν είναι η ευκολία ή η επιθυμία λήψης των πληροφοριών, αλλά η αναγκαιότητα του όλου εγχειρήματος. Εάν υπάρχουν γεγονότα τα οποία χρήζουν διερεύνησης κατά τη δίκη, δεν θεωρείται πρέπον να εκδοθεί διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal επί αιτήματος πριν την ίδια τη δίκη. Το διάταγμα δεν αποσκοπεί στην απλή ικανοποίηση της λήψης στοιχείων για σκοπούς περιέργειας.”

 

O ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγουσών, επίσης, επικεντρώθηκε στην ανάγκη για ιχνηλάτηση των περιουσιακών στοιχείων τα οποία κατ’ ισχυρισμό κλάπηκαν από τις Ενάγουσες, παραπέμποντας στην Banker’s Trust Co v. Shapira [1980] 3 All ER 353.

 

Eίναι γεγονός ότι διάταγμα αποκάλυψης μπορεί να εκδοθεί εναντίον τρίτου προσώπου, όπως π.χ. εναντίον τραπεζών. Για να εκδοθεί, όμως, απαιτείται να αποδειχθεί ότι το τρίτο πρόσωπο εμπλέκεται με κάποιο τρόπο ακόμη και εντελώς αθώα, στην αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν στην παραβίαση του δικαιώματος του ενάγοντος. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUCTIONS των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, σελ. 262 και 263 τέτοιου είδους διατάγματα συνήθως δεν εκδίδονται εναντίον τρίτων προσώπων που είναι εντελώς άσχετοι με την παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντος.

 

Ακόμα και στις περιπτώσεις που το τρίτο πρόσωπο εμπλέκεται με κάποιο τρόπο στην όλη αδικοπραξία ή στην παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντος, το διάταγμα θα πρέπει να περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία.

 

Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα συμφέροντα της δικαιοσύνης μαζί με το δημόσιο συμφέρον. Στις περιπτώσεις τραπεζών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και το τραπεζικό απόρρητο το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 29 του Νόμου 66(Ι)/1997.

 

Αναφορικά με τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, στο πιο πάνω αναφερόμενο σύγγραμμα ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ INJUCTIONS των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, σελ. 264 αναφέρονται τα εξής σχετικά:

 

«Τα διατάγματα αποκάλυψης, εφόσον αποτελούν θεραπείες του δικαίου της επιείκιας, δεν εκδίδονται δικαιωματικά, αλλά μόνο αν το δικαστήριο το κρίνει ορθό και δίκαιο. Το δικαστήριο στις πλείστες περιπτώσεις θα έχει να ζυγίσει αλληλοσυγκρουόμενα δικαιώματα, π.χ. το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής, το δημόσιο συμφέρον, την ελευθερία του τύπου, το τραπεζικό απόρρητο, την άρση του εταιρικού πέπλου, τη δημοσίευση προσωπικών δεδομένων κ.α. Γι’ αυτό, λόγω της δραστικότητας τους χορηγούνται με φειδώ, ιδιαίτερα όταν εμπλέκονται επαγγελματίες, π.χ. δικηγόροι ή λογιστές, ώστε να μην επηρεάζεται το απόρρητο μεταξύ πελάτη και επαγγελματία. Η αρχή της αναλογικότητας είναι πάντοτε χρήσιμη για το δικαστήριο, προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια.»

 

Ειδικότερα στην περίπτωση τράπεζας, το δικαστήριο θα πρέπει να ισοζυγίσει τα πιθανά οφέλη για τον ενάγοντα και τη δυσμένεια προς την τράπεζα (βλ. Arab Monetary Fund v. Hassim (No.5) [1992] 2 All ER 911).  

 

Στην παρούσα περίπτωση, έχει αποδειχθεί ότι έχει συντελεστεί αδικοπραξία εναντίον των Εναγουσών 1 και 2, ως αναφέρθηκε ανωτέρω. Η εν λόγω αδικοπραξία προκύπτει κατά κύριο λόγο να διαπράχθηκε από την Εναγόμενη 1 και σε αυτή να εμπλέκεται και η Εναγόμενη 4, αφού μέρος των χρημάτων κατέληγαν στον τραπεζικό της λογαριασμό στηv Εurobank Ltd.

 

Το διάταγμα αποκάλυψης αξιώνεται εναντίον της EUROBANK LTD και των τραπεζών στις οποίες επιδόθηκε η Αίτηση, οι οποίες αποτελούν τρίτα, αθώα μέρη. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι κατά κάποιο τρόπο εμπλέκονται στην όλη αλυσίδα της αδικοπραξίας. Και συγκεκριμένα ότι τα κατ’ ισχυρισμό κλαπέντα χρήματα από την Εναγόμενη 1, κατέληξαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς τους οποίους οι εν λόγω τράπεζες διατηρούν για λογαριασμό των Εναγόμενων.

 

Έχω ικανοποιηθεί ότι μέρος των κλαπέντων χρημάτων, κατέληξαν στον λογαριασμό της Εναγόμενης 4 με αριθμό xxxx 4801 και/ή xxxx 4448-01 και/ή xxxx 4401 στην EUROBANK LTD. Επομένως, η εν λόγω Τράπεζα, φαίνεται να εμπλέκεται στην όλη αλυσίδα της αδικοπραξίας, έστω και αθώα και μπορεί να παράσχει τις καταστάσεις του εν λόγω λογαριασμού. Τούτο, θα βοηθήσει τις Ενάγουσες 1 και 2 να ιχνηλατήσουν τα απωλεσθέντα χρήματα τους και ενδεχομένως να αποκαλύψει τυχόν εμπλοκή και άλλων τρίτων προσώπων στην όλη αδικοπραξία. Επίσης, η εν λόγω Τράπεζα μπορεί να παραδώσει αντίγραφα των εγγράφων ανοίγματος και λειτουργίας των λογαριασμών της Εναγόμενης 4 με αρ. χχχ χχχ 4801 και/ή 4401 και των πρακτικών και/ή αποφάσεων της Εναγόμενης 4 σε σχέση με τους πιο πάνω τραπεζικούς λογαριασμούς της Εναγόμενης 4 από τις 01/01/2020. Τα πιο πάνω καλύπτονται από τα αιτητικά 7.1 (i), (ii) και (iv).  Δικαιολογούνται, επίσης, τα αιτητικά υπό στοιχεία 7.1. (v) και (vi) της Αίτησης εναντίον της EUROBANK LTD σε σχέση με την Εναγόμενη 4.

 

Η πιο πάνω Τράπεζα εμπλέκεται στην αλυσίδα της αδικοπραξίας, προκύπτει μέρος των χρημάτων να κατατέθηκαν στον ή στους πιο πάνω λογαριασμό/ούς που διατηρεί μαζί της η Εναγόμενη 4 και ευλόγως προκύπτει ότι τα κλαπέντα χρήματα ενδεχομένως να βρίσκονται κατατεθειμένα στους εν λόγω λογαριασμούς. Τα στοιχεία αυτά και οι πληροφορίες είναι αναγκαίες με σκοπό τον εντοπισμό των κλαπέντων χρημάτων και ενδεχόμενων τρίτων προσώπων που να εμπλέκονται με τις ισχυριζόμενες αδικοπραξίες. Από την άλλη, δεδομένης της πιο πάνω ανάγκης, το τραπεζικό απόρρητο υποχωρεί.

 

Όσον αφορά το μέρος του αιτούμενου διατάγματος το οποίο αφορά την αποκάλυψη των εν λόγω στοιχείων από όλες τις Τράπεζες αδιακρίτως τυχόν λογαριασμών των Εναγόμενων 1 και 4, κρίνω ότι αυτό είναι πολύ γενικό και δεν ικανοποιούνται οι νομολογιακές προϋποθέσεις. Δεν έχει τεθεί ενώπιον μου καμία μαρτυρία ότι οι τράπεζες στις οποίες επιδόθηκε η Αίτηση εμπλέκονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην όλη αλυσίδα της αδικοπραξίας. Άλλωστε η Τράπεζα Κύπρου Λτδ ανάφερε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν διατηρεί οποιοδήποτε λογαριασμό για τους Εναγόμενους 1 και 4. Επίσης, η απλή αναφορά ή καλύτερα σενάριο, όπως το αποκαλούν οι Ενάγουσες, ότι πιθανόν τα κλαπέντα χρήματα, πέραν των εμβασμάτων στο λογαριασμό της Εναγόμενης 4 στην EUROABNK LTD, να τα οικειοποιήθηκαν οι Εναγόμενες 1 και 4 για τους δικούς της σκοπούς είτε να κατέληξαν σε τρίτους συνωμότες τους, δεν καταδεικνύει ότι ευλόγως μπορεί να βρίσκονται κατατεθειμένα σε πιθανούς άλλους λογαριασμούς των Εναγόμενων 1 και 4.

 

Άλλωστε με τη μαρτυρία τους οι Ενάγουσες αναφέρουν ότι κατέχουν πληροφορίες για αγορά διαμερίσματος στην Αθήνα από την Εναγόμενη 1. Επίσης, άλλο σημείο της μαρτυρίας των Εναγουσών αναφέρεται ότι είναι άγνωστο που έχουν κρύψει τα κεφάλαια που έκλεψαν, αν έχουν περισσέψει. Τα πιο πάνω αναφέρονται για να καταδειχθεί ότι δεν παρέχεται καμία, ουσιαστικά, μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει έστω εύλογη πιθανότητα ότι άλλο μέρος των κλαπέντων ενδεχομένως να βρίσκεται κατατεθειμένο σε συγκεκριμένο άλλο λογαριασμό των Εναγόμενων 1 και 4, έτσι ώστε να ιχνηλατηθεί και να μπορεί να δεσμευτεί.

 

Η γενικότητα του πιο πάνω μέρους του Αιτητικού 7.1 δεν αφήνει περιθώρια για την έκδοση του. Είναι πολύ γενικό το εν λόγω μέρος και στα πλαίσια της αρχής της αναλογικότητας δεν θα ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του.

 

Η έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων και μάλιστα εναντίον τρίτων προσώπων δεν μπορεί να γίνεται γενικώς και αδιακρίτως με απώτερο σκοπό να εξεταστεί το ενδεχόμενο κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία. Θα πρέπει να γίνεται εκεί όπου ικανοποιούνται οι σχετικές προϋποθέσεις της νομολογίας και να περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία (βλ. LMN v Bitflyer Holdings Inc (a company registered in Japan) and others [2022] EWHC 2954 (Comm) και Miles Smith Broking Ltd v. Barclays Bank Plc [2017] EWHC 3338 (Ch) ) .

 

Τα ίδια ισχύουν και σε σχέση με το μέρος του αιτούμενου διατάγματος με το οποίο ζητείται από όλες τις Τράπεζες αποκάλυψη τραπεζικών λογαριασμών και συναφών στοιχείων των Εναγόμενων 2 και 3. Δεν προκύπτει μαρτυρία, κατ’ αρχάς, ότι κατέληξαν στις ίδιες οποιαδήποτε ποσά χρημάτων από τα κατ’ ισχυρισμό κλαπέντα. Eπίσης, η μαρτυρία ότι οι Εναγόμενες 2 και 3 είναι μέτοχοι και διευθυντές της Εναγόμενης 4 και παιδιά της Εναγόμενης 1, δεν μπορεί να αποτελούν καλό λόγο για την έκδοση διατάγματος ιχνηλάτησης εναντίον των Τραπεζών, ούτε ικανοποιείται το στοιχείο της «αναγκαιότητας» για την έκδοση διατάγματος αποκάλυψης για μια ευρεία έρευνα. Κατά δεύτερο, δεν προκύπτει μαρτυρία ότι οποιαδήποτε Τράπεζα βρίσκεται στην αλυσίδα της αδικοπραξίας, σε σχέση με τις Εναγόμενες 1 και 2 ή ότι ευλόγως υπάρχουν κατατεθειμένα ποσά από τα κλαπέντα σε λογαριασμό που ενδεχομένως να διατηρούν οι Εναγόμενες 2 και 3 με οποιαδήποτε Τράπεζα. Η γενικότητα του διατάγματος και η αρχή της αναλογικότητας, δεν συνηγορούν, επίσης, προς την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας υπέρ της έκδοσης του μέρους αυτού του αιτούμενου διατάγματος. Ούτε έχει καταδειχθεί η αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος (βλ. CPOD SA v. Ηοlanda Jr [2020] EWHC 1247 (Ch) ).

 

Κατά συνέπεια, πέραν του μέρους του αιτητικού 7.1, ως αναφέρθηκε ανωτέρω και το οποίο αφορά την αποκάλυψη από την EUROBANK LTD σε σχέση με την Εναγόμενη 4, δεν δικαιολογείται η έκδοση οποιουδήποτε άλλου μέρους αυτού.

 

Τα ίδια ισχύουν και για το διάταγμα υπό στοιχείο 6.1 της Αίτησης, με το οποίο ζητείται εναντίον όλων αδιακρίτως των Τραπεζών να εμποδίζονται οι Εναγόμενοι 1 – 4 να αποσύρουν οποιαδήποτε ποσά από τους τραπεζικούς λογαριασμούς που οι εν λόγω Εναγόμενοι 1 – 4 τυχόν διατηρούν με αυτούς. Το εν λόγω διάταγμα είναι γενικό και αόριστο. Σε κάθε περίπτωση και σε σχέση με τους Εναγόμενους 1 και 4, έχει εκδοθεί παγοποιητικό διάταγμα το οποίο τους καλύπτει.

 

Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, τα προσωρινά διατάγματα τα οποία εκδόθηκαν εναντίον των Εναγόμενων 1 και 4, εκτός του διατάγματος υπό το αιτητικό 6.1 της Αίτησης, το οποίο ακυρώνεται, καθίστανται απόλυτα με τις ανάλογες τροποποιήσεις στο λεκτικό τους, έτσι ώστε να αφορά μόνο τους πιο πάνω Εναγόμενους. Περαιτέρω, εκδίδεται διάταγμα ως το αιτητικό 7.1 της Αίτησης μόνο εναντίον της Eurobank Ltd και σε σχέση με τους τραπεζικούς λογαριασμούς της Εναγόμενης 4.

 

Το προσωρινά διατάγματα εναντίον των Εναγόμενων 2 και 3 ακυρώνονται.

 

Όσον αφορά τα έξοδα, η πρωταρχική αρχή, με βάση το Μέρος 39(1) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, είναι ότι τα έξοδα εμπίπτουν στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι παράγοντες που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας περιλαμβάνονται στο Μέρος 39(2) των εν λόγω Κανονισμών, τις πρόνοιες του οποίου λαμβάνω υπόψη μου.

 

Στην βάση των πιο πάνω, τα έξοδα της Αίτησης, επιδικάζονται υπέρ των Εναγουσών και εναντίον των Εναγόμενων 1 και 4, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα. Τα έξοδα της Αίτησης σε σχέση με τις Εναγόμενες 2 και 3, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων 2 και 3 και εναντίον των Εναγουσών 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένως.

 

Έχοντας υπόψη μου τις πρόνοιες του Μέρους 39.7 έχω υπολογίσει συνοπτικά τα έξοδα. Τα έξοδα τα οποία επιδικάστηκαν υπέρ των Εναγουσών 1 και 2 και εναντίον των Εναγόμενων 1 και 4, ανέρχονται στο ποσό των €9,132.00 πλέον Φ.Π.Α. πλέον €50 πραγματικά έξοδα.

 

Τα έξοδα τα οποία επιδικάστηκαν υπέρ των Εναγόμενων 2 και 3 και εναντίον των Εναγουσών 1 και 2, ανέρχονται στο ποσό των €8,746.00 πλέον Φ.Π.Α. πλέον €9 πραγματικά έξοδα. Για τον υπολογισμό τους έλαβα υπόψη μου την καταχώρηση δύο ξεχωριστών ενστάσεων, για τις οποίες αποδίδονται έξοδα, αλλά αμφότερες οι Εναγόμενες 2 και 3 εκπροσωπήθηκαν από τους ίδιους δικηγόρους, οι εμφανίσεις ήταν κοινές, αφορούσαν τα ίδια ζητήματα και ετοιμάστηκε κοινή αγόρευση, γι’ αυτό στα πιο πάνω αποδίδεται ένα σετ εξόδων.

 

 

 

 

 

                                                                                    (Υπ.)…………...………………………  

                                                                                                Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

Πιστόν Αντίγραφον

Πρωτοκολλητής

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

     

 

    

 

 

  

 

 

 

 

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο