ΤHEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED ν. VIVID CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αγωγή Αρ. 1741/2017, 13/11/2026
print
Τίτλος:
ΤHEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED ν. VIVID CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αγωγή Αρ. 1741/2017, 13/11/2026

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ:  Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

Αγωγή Αρ. 1741/2017

 

Μεταξύ:

ΤHEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED

Εναγόντων

     -και-

 

1.   VIVID CONSTRUCTIONS LTD

2.   EΥΔΟΚΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

3.   ΠΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Εναγομένων

-----------------------

 

Αίτηση ημερ. 17/06/2025 για άδεια για παρέμβαση

 

Ημερομηνία: 13/11/2026

 

Για Αιτήτρια:  κα E. Xατζηστερκώτη για κ.κ. Χριστόφορος Χατζηστερκώτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για Ενάγοντες:  κ. Μ. Βασιλείου με κα Ι. Χαραλάμπους για κ.κ. Ηλίας Νεοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

Για Εναγόμενους 1, 2 και 3: κ. Κ. Λ. Μάρκου

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Οι Ενάγοντες, με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων 1, το υπόλοιπο δύο δανείων, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου Δημοσία Εταιρεία Λτδ, την οποία αντικατέστησαν ή υποκατέστησαν στα δικαιώματα της, και τα οποία ισχυρίζονται ότι ανέρχονται στο ποσό των €590.959,32 και €45.413,23 πλέον τόκους. Τα ίδια πιο πάνω ποσά αξιώνονται και εναντίον του Εναγόμενου 3, δυνάμει εγγράφου εγγύησης. Η Εναγόμενη 2, επίσης, εγγυήθηκε την παραχώρηση των εν λόγω δανείων, για περιορισμένα, όμως, ποσά, και αξιώνονται εναντίον της τα ποσά των €480,000 και €45.413,23 πλέον τόκους.

 

Πέραν των πιο πάνω, οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 διατάγματα εκποίησης Υποθηκών, οι οποίες παραχωρήθηκαν ως επιπρόσθετη εξασφάλιση των δανείων και συγκεκριμένα, εναντίον της Εναγόμενης 1 διάταγμα εκποίησης της Υποθήκης Υ8705/2010 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού ενώ εναντίον της Εναγόμενης 2, διάταγμα εκποίησης των Υποθηκών Υ0565/2012 και Υ3817/2013, αμφότερες του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας.

 

Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 με την Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους, αρνούνται την απαίτηση των Εναγόντων και τα αξιούμενα υπόλοιπα, επικαλούνται καταχρηστικότητα των όρων των επίδικων συμφωνιών δανείου και ακυρότητα των Υποθηκών, ανταπαιτώντας διατάγματα ακύρωσης των εν λόγω Υποθηκών και ειδικές αποζημιώσεις ύψους €350,000.

 

Στις 17/06/2025, η κα Ευαγγελία Μούκουρου – Αιτήτρια, καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση, με την οποία αξιώνει ως ακολούθως:

 

«(Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, που να επιτρέπει και/ή να δίδει άδεια στην Αιτήτρια να παρέμβει στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή να ακουστεί και/ή να εμφανίζεται στα πλαίσια αυτής ως ενδιαφερόμενο και/ή επηρεαζόμενο πρόσωπο.

 

(Β) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η συνένωση και/ή η προσθήκη της Αιτήτριας / Ενδιαφερόμενου Μέρους ως Εναγόμενη 4 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή.

 

(Γ) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να παρέχεται στην Αιτήτρια / Ενδιαφερόμενο Μέρος άδεια για καταχώρηση υπεράσπισης και ανταπαίτησης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή.

 

[….]»

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της Αιτήτριας. Συνοπτικά, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ήταν η ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 3/69, ΦΥΛ.ΣΧ. 54/500304, Τεμ 86 στο Δήμο Μέσα Γειτονίας. Το εν λόγω ακίνητο ήταν οικόπεδο και με σκοπό να βοηθήσει τον σύζυγο της, Εναγόμενο 3 και διευθυντή της Εναγόμενης 1 να δραστηριοποιηθεί στη Λεμεσό, ανεγείροντας στον εν λόγω ακίνητο πολυκατοικία, προχώρησε και το μεταβίβασε στην Εναγόμενη 1. Για να την πείσει ο Εναγόμενος 3 να του μεταβιβάσει το εν λόγω ακίνητο, της ανάφερε ότι με την προπώληση των διαμερισμάτων και άλλη χρηματική βοήθεια που θα λάμβανε, η Εναγόμενη 1 δεν θα χρειαζόταν να λάβει δάνειο. Ακόμα, της είπε ότι για να μπορεί να προπωλήσει διαμερίσματα θα έπρεπε να μεταβιβαστεί το ακίνητο στο όνομα της Εναγόμενης 1 και ότι για να νιώθει πιο εξασφαλισμένη θα της έδινε ένα μικρό αριθμό μετοχών στην Εναγόμενη 1. Περαιτέρω, ο Εναγόμενος 3 της είπε ότι θα πρέπει να γίνει πωλητήριο έγγραφο, βάζοντας ως ποσό πώλησης το ποσό των Λ.Κ.80,000, το οποίο, όμως, δεν θα της το δώσει αλλά θα της παραχωρήσει και μεταβιβάσει δύο διαμερίσματα στον τρίτο όροφο, ήτοι τα υπ’ αρ. 302 και 303 και μαζί με το 301, που θα αγόραζε, θα είχε εξ’ ολοκλήρου τον τρίτο όροφο.

 

Στη βάση των πιο πάνω, υπογράφηκε πωλητήριο έγγραφο μεταξύ της Αιτήτριας και της Εναγόμενης 1 για το ποσό των Λ.Κ. 80,000 (βλ. τεκμήριο 2) με σκοπό να βοηθήσει οικονομικά την Εναγόμενη 1 και τον Εναγόμενο 3, διευθυντή της και σύζυγο της και ως μικρομέτοχος και συγκεκριμένα 5% της Εναγόμενης 1.

 

Το τίμημα πώλησης, το οποίο δεν αποτελούσε την πραγματική αξία του ακινήτου της, ουδέποτε της καταβλήθηκε και με την αποπεράτωση της πολυκατοικίας θα της παραχωρούνται και μεταβιβάζονταν τα δύο διαμερίσματα.

 

Περί το έτος 2009 – 2010 που αποπερατώθηκε η πολυκατοικία, της παραδόθηκαν τα δύο διαμερίσματα στον τρίτο όροφο, τα υπ’ αριθμό 302 και 303 και τα οποία η ίδια τα ενοικίαζε σε τρίτα πρόσωπα και οι Εναγόμενοι 1 και 3 δεν είχαν καμία ένσταση αφού γνώριζαν ότι ήταν δικά της.

 

Παρόλα αυτά δεν είχε προβεί σε οποιαδήποτε γραπτή συμφωνία και η συμφωνία να της μεταβιβαστούν τα εν λόγω διαμερίσματα ήταν προφορική. Οι Εναγόμενοι 1 και 3, όμως, παρέλειψαν και αμέλησαν να της τα μεταβιβάσουν.

 

Ο Εναγόμενος 3 εγκατάλειψε τη συζυγική εστία το 2011 ενώ το 2018 διαζεύχθηκαν. Καθόλο το πιο πάνω χρονικό διάστημα αλλά και μετά τη λύση του γάμου τους, η Αιτήτρια οχλούσε τον Εναγόμενο 3 και την Εναγόμενη 1 να της μεταβιβάσουν τα διαμερίσματα ή έστω να υπογράψουν πωλητήρια έγγραφα για να μπορεί να εξασφαλιστεί, αλλά παρά το ότι έλεγαν ότι ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν, παρέλειψαν να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα.

 

Ένεκα της παράλειψης των Εναγόμενων 1 και 3 να πράξουν ως τα συμφωνηθέντα, η Αιτήτρια καταχώρησε εναντίον τους ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού την Αγωγή Αρ. 638/2016, αξιώνοντας μεταξύ άλλων, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται να υπογράψουν σχετικά συμφωνητικά, αλλά και άλλες θεραπείες, τις οποίες δικαιωματικά και συμβατικά δικαιούται. Η πιο πάνω αγωγή εκκρεμεί.

 

Η Αιτήτρια αναφέρει ότι ο Εναγόμενος 3 της ανάφερε περί το έτος 2007 και πριν αρχίσει η ανέγερση της πολυκατοικίας ότι η Εναγόμενη 1 θα έπρεπε να κάνει ένα μικρό δάνειο και ότι θα εξοφλείτο από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων. Η Εναγόμενη 1 πήρε δάνειο από την ALPHA BANK LTD.

 

Περί το καλοκαίρι του 2010 και όταν η πολυκατοικία είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί, ο Εναγόμενος 3 της ανάφερε ότι θα ήταν προς το συμφέρον τους να μεταφέρουν το δάνειο στην Τράπεζα Κύπρου και ήταν άγνωστοι οι λόγοι στην ίδια για αυτή την απόφαση. Σημειώνεται ότι τόσο ο πατέρας της όσο και η ίδια είχαν αγοράσει δύο διαμερίσματα στην πολυκατοικία για το συνολικό ποσό των €362.250, το οποίο καταβλήθηκε στην Εναγόμενη 1, μέσω δανείων που έλαβαν και ακόμη τα αποπληρώνει. Για τα εν λόγω διαμερίσματα έλαβαν τίτλο μέσω της διαδικασίας των εγκλωβισμένων αγοραστών. Το ίδιο έπραξαν και οι υπόλοιποι αγοραστές επί των διαμερισμάτων τους το 2019.

 

Εν τέλει και μη έχοντας άλλη επιλογή και στην προσπάθεια της να σώσει τον γάμο της, αναγκάστηκε και υπέγραψε ως εγγυήτρια στο δάνειο που η Εναγόμενη 1 έλαβε από την Τράπεζα Κύπρου, αφού και πάλι ο Εναγόμενος 3 τη διαβεβαίωσε ότι θα πληρωνόταν από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων, χωρίς καμία επιβάρυνση ή υποθήκη, κάτι που εξάλλου ζήτησε η Ενάγουσα, όπως της είπε ο Εναγόμενος 3. Τις ίδιες ψευδείς παραστάσεις της τις είχαν δώσει και οι υπάλληλοι της Τράπεζας Κύπρου.

 

Κατά τις 22/08/2012, η Αιτήτρια απαλλάγηκε από την πιο πάνω εγγύηση της και την αντικατέστησε η Εναγόμενη 2.

 

Η Εναγόμενη 1 αναφέρεται στο κόστος ανέγερσης της πολυκατοικίας και στα έσοδα που λήφθηκαν από την Εναγόμενη 1 από την πώληση διαμερισμάτων και ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να υπάρχει πλεόνασμα και να εξοφλείτο το δάνειο. Παρά ταύτα και παρά τις υποσχέσεις του Εναγόμενου 3 ότι το δάνειο θα εξοφλείτο από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων, εντούτοις αυτός πήρε και μετέφερε τα ποσά από τις πωλήσεις αυτές σε άγνωστους λογαριασμούς δικούς του ή συγγενικών ή φιλικών του προσώπων. Παράλληλα διενέργησε αχρείαστα δάνεια €920,000 που, επίσης, δεν γνωρίζει πού διοχετεύτηκαν ενώ με την ανοχή της Ενάγουσας δεν κατάθετε όλο το προϊόν από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων στο λογαριασμό δανείου της Εναγόμενης 1 με αποτέλεσμα αυτό να μην εξοφλείται και να διογκώνεται με τη χρέωση τόκων.

 

Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 είναι σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση. Περαιτέρω, αναφέρει ότι ο πρώην δικηγόρος των Εναγόμενων 1 και 3 στις 13/09/2024 ανάφερε στους δικηγόρους της ότι ο Εναγόμενος 3 έχει πωλήσει τα δύο διαμερίσματα της, που είναι επ’ ονόματι της Εναγόμενης 1 και έχει την κατοχή τους και ότι επρόκειτο εντός των προσεχών ημερών να μεταβούν στο Κτηματολόγιο για τη μεταβίβαση τους στους νέους αγοραστές με τη συναίνεση της Ενάγουσας.

 

Η ίδια ως μικρομέτοχος της Εναγόμενης 1, επειδή είχε βάσιμους λόγους και στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Εναγόμενος 3, διευθυντής της Εναγόμενης 1 και κάτοχος μαζί με την Εναγόμενη 2 της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, ενεργούσαν δόλια και προς ίδιον όφελος και εις βάρος των συμφερόντων της ως κατόχου της μειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου της, καταχώρησε στις 17/09/2024 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την Παράγωγη Απαίτηση Αρ. 886/2024 και στις 20/09/2024 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα για μη αποξένωση της περιουσίας της εταιρείας και δη των δύο διαμερισμάτων τα οποία της ανήκουν. Το εν λόγω διάταγμα βρίσκεται σε ισχύ και έχει εγγραφεί στο Κτηματολόγιο στις 23/09/2024.

 

Η Ενάγουσα επέδωσε στην Αιτήτρια, ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο, Ειδοποίηση Τύπου “ΙΑ” ημερομηνίας 22/10/2024 για την πώληση των επίδικων ακινήτων δια ηλεκτρονικού πλειστηριασμού στις 17/01/2025. Πρόσβαλε την εν λόγω Ειδοποίηση καταχωρώντας την Αίτηση/Έφεση με αρ. 392/2024 με βασικό λόγο το γεγονός ότι εκδόθηκε το πιο πάνω αναφερόμενο προσωρινό διάταγμα. Αποτέλεσμα ήταν οι Ενάγουσες να σταματήσουν τον πλειστηριασμό και η Αίτηση / Έφεση να αποσυρθεί.

Στις 23/04/2025 επιδόθηκε στην Αιτήτρια η Αίτηση Έφεση Αρ. 122/2025, η οποία καταχωρήθηκε από τους Εναγόμενους 1 και 3 εναντίον της Ενάγουσας με σκοπό την ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου “ΙΑ” ημερομηνίας 14/02/2025 αναφορικά με την πώληση των επίδικων ακινήτων στις 15/05/2025. Η ίδια δεν είχε λάβει οποιαδήποτε ειδοποίηση για τον προγραμματισμένο πλειστηριασμό. Εμφανίστηκε σε εκείνη τη διαδικασία ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αλλά δεν μπορούσε να εγείρει τους δικούς της λόγους έφεσης. Για αυτό, μετά από νομική συμβουλή, καταχώρησε την Αγ. Αρ. 491/2025 εναντίον της Ενάγουσας στην παρούσα αγωγή και αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, η εκδίκαση του οποίου εκκρεμεί.

 

Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα έχει «ύποπτη» συνεργασία με τον Εναγόμενο 3. Προς υποστήριξη της θέσης της αυτής, παραπέμπει στο πωλητήριο έγγραφο και στον όρο πληρωμής του τιμήματος, το οποίο έπεται της μεταβίβασης. Ο ανορθόδοξος αυτός τρόπος, αναφέρει, ήταν αποτέλεσμα της σχέσης της με τον Εναγόμενο 3. Επίσης, η τιμή που αναγράφηκε στο πωλητήριο έγγραφο δεν έχει καμία σχέση με την αξία του οικοπέδου της και αυτό στηριζόταν στην σχέση εμπιστοσύνης με τον πρώην σύζυγο της. Περαιτέρω, το δάνειο με την Τράπεζα Κύπρου ανάφερε ότι θα εξοφλείτο από τις εισπράξεις των διαμερισμάτων που πωλήθηκαν.

 

Για να αποδεχθεί να υπογράψει τη συμφωνία δανείου, της είχαν δοθεί διαβεβαιώσεις τόσο από συγκεκριμένους υπαλλήλους της Τράπεζας Κύπρου, τα ονόματα των οποίων αναφέρει όσο και από τον Εναγόμενο 3, ότι θα απαλλάσσονταν από την Υποθήκη τα δύο επίδικα διαμερίσματα, αφού οι εκπρόσωπου της Τράπεζας είχαν ενημερωθεί ότι τα διαμερίσματα 302 και 303 της ανήκαν. Όταν θα κατατίθεντο τα χρήματα από τις πωλήσεις των υπόλοιπων διαμερισμάτων, θα εξέδιδαν απαλλακτικό των δύο διαμερισμάτων από την υποθήκη (waiver).

 

Κάτω από τις πιο πάνω περιστάσεις και διαβεβαιώσεις που της δόθηκαν, πείστηκε και υπόγραψε τη συμφωνία εγγύησης. Στη συνέχεια, ο Εναγόμενος 3, πρώην σύζυγος της με μονομερείς ενέργειες και ξαφνικά και χωρίς αιτία ή εξήγηση διέκοψε την έγγαμη συμβίωση τους και έφυγε από τη συζυγική κατοικία τους.

 

Μετά από συναντήσεις με την Τράπεζα και αφού πάλι την διαβεβαίωσαν να μην ανησυχεί για τα πιο πάνω διαμερίσματα, τα οποία ήταν στην κατοχή της και τα ενοικίαζε σε τρίτους, κάτι το οποίο γνώριζαν, την απάλλαξαν από την προσωπική της εγγύηση που είχε δώσει το 2010. Επίσης, οι υπάλληλοι της Τράπεζας Κύπρου της επανέλαβαν ότι αφού η Τράπεζα θα ελέγχει τα χρήματα από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων να μην ανησυχεί καθόλου. Οι εκπρόσωποι της Τράπεζας, περαιτέρω, αναφέρει ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι τα εν λόγω διαμερίσματα της ανήκαν και ήταν η αποκλειστική κάτοχος και πραγματική ιδιοκτήτρια και ως δέχεται συμβουλή ως αποτέλεσμα της μεταξύ Εναγόμενου 3, Εναγομένης 1 και της ίδιας, συμφωνίας, την οποία γνώριζε απόλυτα η Τράπεζα Κύπρου αλλά της μετέπειτα συμπεριφοράς των ως άνω δημιουργήθηκε σχέση απολήγοντος και εξ’ επαγωγής εμπιστεύματος με εμπιστευματοδόχο και αποκλειστικό δικαιούχο των δύο διαμερισμάτων 302 και 303 την ίδια.

 

Οι Εναγόμενοι 1 και 3 και η Ενάγουσα στην παρούσα Τράπεζα Κύπρου ως ήταν τότε μέσω εκπροσώπων της, παραβίασε την ως άνω συμφωνία με ψευδείς παραστάσεις, αυθαίρετες ενέργειες, με αποκλειστικό σκοπό την απόκτηση παράνομου περιουσιακού οφέλους σε βάρος της περιουσίας της. Η Τράπεζα Κύπρου αμέλησε να φροντίσει όλα τα χρήματα από τις πωλήσεις των διαμερισμάτων να κατατεθούν σε εγγυημένο λογαριασμό για να εξοφληθεί το δάνειο.

 

Πέραν των πιο πάνω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι 1 και 3 σε συμπαιγνία με την Τράπεζα Κύπρου, μετά την απαλλαγή της από την εγγύηση, προβήκαν σε τροποποιητική συμφωνία του δανείου. Επίσης, η Υποθήκη Υ8705/2010 παρόλο που παρέμεινε ως εξασφάλιση, προστέθηκε ένας ιδιαίτερος όρος, ότι η εξόφληση του δανείου θα γινόταν με την πώληση συγκεκριμένων διαμερισμάτων (4) μεταξύ των οποίων ήταν τα διαμερίσματα αρ. 302 και 303 που ανήκουν στην ίδια και τα οποία έχει στην κατοχή της.

 

Η Αιτήτρια, επαναλαμβάνει και αναφέρει τις προσπάθειες πώλησης των εν λόγω διαμερισμάτων μέσω πλειστηριασμού χωρίς να της δίδεται το δικαίωμα να ακουστεί και την προσπάθεια που κατ’ ουσία γίνεται, σύμφωνα με την ίδια, να αγνοηθεί και να ακυρωθεί η σχέση καταπιστεύματος που υπήρχε και λειτουργούσε προς όφελος της για τα δύο διαμερίσματα.

 

Πέραν των πιο πάνω, η Αιτήτρια αναφέρει ότι ήγειρε την Αγωγή Αρ. 987/2023 Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον της εδώ Ενάγουσας Themis Portfolio Management Limited, την οποία, όμως, απέσυρε άνευ βλάβης με επιφύλαξη των δικαιωμάτων της. Όμως, από εκείνη την εποχή, πέραν των όσων έγιναν το 2007, 2010, το 2012 – 2013, πρόσφατα, τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε μια προσπάθεια πώλησης των διαμερισμάτων δια πλειστηριασμών από την Ενάγουσα με τη συμπαιγνία του Εναγόμενου 3 για λογαριασμό της Εναγόμενης 1, για την οποία έλαβε γνώση πρόσφατα.

 

Στην βάση των πιο πάνω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Στην παρούσα αγωγή ζητείται η εκποίηση του τεμαχίου 86, το οποίο είναι υποθηκευμένο με την Υποθήκη Υ.8705/2010. Όλα τα διαμερίσματα της επίδικης πολυκατοικίας έχουν πωληθεί εκτός των δύο διαμερισμάτων της με αρ. 302 και 303 στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας, που είναι τα μόνα πλέον ακίνητα που καλύπτει η εν λόγω Υποθήκη.

 

Σε περίπτωση μη έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων είναι ορατός ο κίνδυνος, η Ενάγουσα και οι Εναγόμενοι 1 – 3 σε συμπαιγνία να προχωρήσουν στην έκδοση εκ συμφώνου απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Τυχόν έκδοση μιας τέτοιας απόφασης θα επηρεάσει αρνητικά τα οικονομικά της συμφέροντα και τα δικαιώματα της επί των δύο διαμερισμάτων, τα οποία κατέχει και της ανήκουν ως δικαιούχος προς εγγραφή αυτών.

 

Περαιτέρω, σε περίπτωση που δεν της επιτραπεί να παρέμβει και να συνενωθεί ως αναγκαίος διάδικος στην παρούσα αγωγή, θα εκδοθεί απόφαση, είτε μετά από ακρόαση είτε εκ συμφώνου η οποία θα επηρεάσει άμεσα τα δικαιώματα της Αιτήτριας χωρίς να της έχει επιτραπεί να ακουστεί. Μια τέτοια απόφαση θα τη δεσμεύει και θα δημιουργήσει νομικό κώλυμα στην προώθηση των εκκρεμουσών δικαστικών διαδικασιών και ενδεχομένως να τις καταστήσει άνευ αντικειμένου.

 

Oι Ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση της Αιτήτριας στις 29/04/2026, προβάλλοντας 30 λόγους ένστασης, ως φαίνονται και καταγράφονται στο σώμα της Ένστασης. Συνοπτικά, οι Ενάγοντες προβάλλουν τη θέση ότι η Αιτήτρια στερείται παντελώς έννομου συμφέροντος και δεν δύναται να θεωρηθεί ως αναγκαίος διάδικος. Η παρούσα αγωγή αφορά αποκλειστικά την ανάκτηση οφειλόμενου υπόλοιπου δανείου και δεν αφορά οποιεσδήποτε ιδιωτικές ή συμβατικές διαφορές μεταξύ της Αιτήτριας και των λοιπών Εναγόμενων. Η Αιτήτρια δεν κατέχει οποιοδήποτε εμπράγματο ή άλλο νομικά αναγνωρισμένο δικαίωμα επί της επίδικης περιουσίας, ώστε να δημιουργεί οποιοδήποτε δεσμευτικό δικαίωμα έναντι της Τράπεζας. Δεν προβάλλει οποιαδήποτε αιτία αγωγής ή δικαίωμα έναντι της Τράπεζας. Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι ακόμη και να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας ως αληθείς, δεν δημιουργούν δικαίωμα συμμετοχής της στην παρούσα διαδικασία. Στην καλύτερη περίπτωση δημιουργούν ενοχικές αξιώσεις και όχι εμπράγματα δικαιώματα. Η Αιτήτρια δεν προβάλλει οποιοδήποτε δικαίωμα που να συνδέεται με τις εξασφαλίσεις της Τράπεζας ή με τη σύμβαση δανείου. Οποιαδήποτε συμφωνία επικαλείται η Αιτήτρια δεν δεσμεύει την Τράπεζα, η οποία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος σε αυτές. Η προσθήκη της ως διαδίκου θα επιφέρει αδικαιολόγητη καθυστέρηση και επιβάρυνση της διαδικασίας. Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι η Αιτήτρια δεν έχει αιτιολογήσει με ποιο τρόπο επηρεάζονται τα δικαιώματα της ή ότι οποιαδήποτε απόφαση στην παρούσα αγωγή θα έχει δεσμευτικό αποτέλεσμα ως προς τα δικαιώματα της. Επιπρόσθετα, προβάλλεται η θέση ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και υποβάλλεται σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας χωρίς αιτιολόγηση. Επίσης, προβάλλεται η θέση ότι η Αιτήτρια κωλύεται να προωθεί τους παρόντες ισχυρισμούς καθότι υπέγραψε Συμφωνία Απαλλαγής, η οποία ρητώς προβλέπει ότι οι υφιστάμενες εξασφαλίσεις δεν μεταβάλλονται.

 

Η πιο πάνω ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Άδωνη Ζαμπά, λειτουργού της Ενάγουσας, ο οποίος αναφέρει ότι η τελευταία έχει αυτοδικαίως υποκαταστήσει και/ή αντικαταστήσει την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ στις επίδικες πιστωτικές διευκολύνσεις και/ή εξασφαλίσεις.

 

Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στη σύναψη της συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 04/08/2010 και στις εξασφαλίσεις που παραχωρηθήκαν για αυτή. Η Αιτήτρια ήταν μια εκ των εγγυητών αυτής, η οποία, όμως, κατόπιν σχετικής συμφωνίας των μερών απαλλάχθηκε πλήρως από τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια στις 27/08/2012.

 

Οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις της αρχικής συμφωνίας δανείου έγιναν καθόλα νόμιμα και νομότυπα και αφού λήφθηκαν οι αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγόμενης 1. Η Αιτήτρια κατείχε τη θέση του γραμματέα σε αυτό, έχοντας ενεργό ρόλο στην τήρηση των πρακτικών συνεδριάσεων, φέροντας την υπογραφή της καταδεικνύοντας ρητή ή τουλάχιστον σιωπηρή αποδοχή και επιβεβαίωση των εν λόγω αποφάσεων.

 

Πέραν τούτου, αναφέρεται ότι η παρούσα αγωγή στρέφεται αποκλειστικά κατά της Εναγόμενης εταιρείας υπό την ιδιότητα της ως πρωτοφειλέτης καθώς και κατά των προσώπων τα οποία φέρουν υφιστάμενη και νομικά δεσμευτική ευθύνη έναντι αυτών. Σε καμία περίπτωση η εν λόγω απαίτηση δεν αφορά, ούτε δύναται να επηρεάσει, δικαιώματα ή συμφέροντα τρίτων προσώπων τα οποία δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση δανείου. Η Αιτήτρια δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη σύμβαση δανείου, ούτε υπήρξε ποτέ πρωτοφειλέτης του επίδικου ποσού. Υπήρξε εγγυήτρια η οποία απαλλάγηκε στις 27/08/2012 και έπαυσε να διατηρεί οποιαδήποτε συμβατική, παρεπόμενη ή άλλη νομική υποχρέωση έναντι των Εναγόντων. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει οποιαδήποτε έννομη σχέση μεταξύ της Αιτήτριας και των Εναγόντων η οποία να δικαιολογεί την εμπλοκή της στην παρούσα διαδικασία.

 

Περαιτέρω, η Αιτήτρια δεν κατέχει οποιοδήποτε εμπράγματο δικαίωμα επί της επίδικης περιουσίας. Συνεπώς, η Αιτήτρια στερείται οποιασδήποτε νομικά αναγνωρίσιμης σχέσης με τις εξασφαλίσεις των Εναγόντων, περιλαμβανομένων των υποθηκών ή άλλων εμπράγματων βαρών.

 

Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας αφορούν ιδιωτικές διαφορές σε σχέση με τρίτα πρόσωπα και δύναται να προωθηθούν αυτοτελώς, μέσω ξεχωριστών και ανεξάρτητων δικαστικών διαδικασιών, χωρίς να απαιτείται, ούτε να δικαιολογείται η συμμετοχή της στην παρούσα αγωγή. Δεν σχετίζονται με τις επίδικες συμβάσεις δανείου και τις εξασφαλίσεις αυτών.

 

Πέραν των πιο πάνω, οι κατ’ ισχυρισμό από την Αιτήτρια διαβεβαιώσεις από την Τράπεζα έρχονται σε σύγκρουση με τις έγγραφες συμφωνίες, τα πρακτικά συνεδριάσεων του Δ.Σ. της εταιρείας, στο οποίο είναι γραμματέας και την σχετική συμφωνία απαλλαγής της Αιτήτριας από την εγγύηση της.

 

Ένσταση καταχώρησαν και οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 στις 30/10/2025, με την οποία προβάλλουν 19 λόγους ένστασης, ως φαίνονται και καταγράφονται λεπτομερώς στο σώμα της Ένστασης τους. Συνοπτικά, οι Εναγόμενοι προβάλλουν τη θέση ότι η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική καθότι προωθούνται παράλληλες και/ή πολλαπλές διαδικασίες, αναφερόμενοι στις Αγ. Αρ. 638/2023 και 886/2024, επικαλούμενη και εκεί το σύνολο των γεγονότων και/ή ισχυρισμών που περιλαμβάνονται και στην παρούσα Αίτηση. Επίσης, προβάλλεται η θέση ότι οι ισχυρισμοί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, δεν δικαιολογούν τα αιτούμενα διατάγματα, πέραν του ότι δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι οι ισχυρισμοί δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή αδικαιολόγητου πλουτισμού, αποτελούν διαφορετική βάση αγωγής από αυτή της παρούσας αγωγής και περαιτέρω, έχουν παραγραφεί. Επιπρόσθετα, προβάλλεται το ζήτημα της καθυστέρησης στην προώθηση της παρούσας Αίτησης και το γεγονός ότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα εμποδίσει την ομαλή εξέλιξη της παρούσας αγωγής και θα περιπλέξει τη διαδικασία.

 

Η ένσταση των Εναγόμενων 1, 2 και 3 υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 3 και διευθυντή της Εναγόμενης 1. Είναι, επίσης, εξουσιοδοτημένος να ορκιστεί και για λογαριασμό της Εναγόμενης 2.

 

Ο Εναγόμενος 3 απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας και ισχυρίζεται ότι η τελευταία δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και ουδόλως αποτελεί αναγκαίο μέρος στην παρούσα αγωγή.

 

Η Αιτήτρια προωθεί παράλληλες, πολλαπλές και καταχρηστικώς διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου εναντίον της Εναγόμενης 1 και του ιδίου του Εναγόμενου 3. Αναφέρεται στις Αγωγές Αρ. 638/2016 Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον των εδώ Εναγόμενων 1 και 3 και στην παράγωγη αγωγή Αρ. 886/2024 Ε.Δ. Λεμεσού, βάσει των ίδιων ισχυρισμών και γεγονότων που επιθυμεί να παραθέσει στην παρούσα αγωγή.

 

Όσον αφορά τα γεγονότα τα οποία η Αιτήτρια παρουσιάζει, η θέση του ενόρκως δηλούντα είναι ότι αυτά παρουσιάζονται διαστρεβλωμένα και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο ίδιος ουδέποτε ζήτησε τη βοήθεια της Αιτήτριας και ούτε ήθελε να δραστηριοποιηθεί στη Λεμεσό. Η Εναγόμενη 1 συστάθηκε ως εταιρεία μετά από πιέσεις της Αιτήτριας οι οποίες ήταν αφόρητες και μετά από ψυχολογική πίεση που εκείνη ασκούσε στον ίδιο ενώσω ήταν παντρεμένοι, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να κλείσει το γραφείο που διατηρούσε στη Λευκωσία.

 

Το ποσό των Λ.Κ. 80,000 για την αγορά του οικοπέδου έχει εξοφληθεί πλήρως από την Εναγόμενη 1 και οτιδήποτε άλλο η Αιτήτρια ισχυρίζεται σχετικά με τις υποσχέσεις προς αυτήν, είναι ψευδές και δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Εξηγείται ο τρόπος εξόφλησης του οικοπέδου, ο οποίος αποτελείτο από την ετοιμασία από το γραφείο του ενόρκως δηλούντα σχεδίων για το φροντιστήριο της Αιτήτριας και εξασφάλιση όλων των απαραίτητων αδειών καθώς και επίβλεψη κατά το κτίσιμο του. Οι εν λόγω υπηρεσίες κοστολογούνται πάνω από €10,000. Δόθηκαν, επίσης, 10 συγκεκριμένες επιταγές συνολικού ποσού €9,000 από το λογαριασμό της Εναγόμενης 1 στην Αιτήτρια, κάτι το οποίο η Αιτήτρια παραλείπει να αναφέρει.

 

Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ζήτησε και έλαβε από την Εναγόμενη 1 και τον ίδιο προσωπικά, έναντι περαιτέρω εξόφλησης του τιμήματος αγοράς του οικοπέδου, εργασίες αξίας €30,000 που αφορούσαν το Διαμέρισμα 301.

 

Ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε υπόσχεση αντιπαροχής, ούτε γραπτή, ούτε προφορική και αυτό αποτελεί αποκύημα της φαντασίας της Αιτήτριας. Ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε συμφωνία παραχώρησης διαμερισμάτων από την Εναγόμενη 1 προς την Αιτήτρια.

 

 

 

 

Επίσης, η Εναγόμενη 1 ουδέποτε έδωσε την έγκριση της για παράδοση των διαμερισμάτων αρ. 302 και 303 προς την Αιτήτρια για να τα χρησιμοποιεί ή να τα εκμεταλλεύεται με οποιοδήποτε τρόπο. Η ίδια το πράττει παράνομα και εις βάρος της Εναγόμενης 1 και στη βάση ψευδών παραστάσεων προς τους εκάστοτε ενοικιαστές πως εκείνη είναι η ιδιοκτήτρια των εν λόγω διαμερισμάτων. Ιδιοκτήτης των διαμερισμάτων είναι η Εναγόμενη 1, συνεπώς οι ενοικιαστές αποτελούν επεμβασίες και κινήθηκε νομικά εναντίον των ενοικιαστών στη βάση παράνομης επέμβασης με αγωγές υπ’ αριθμό 135/2024 και 136/2024 και αρκετά πριν προωθηθεί η παρούσα και οι οποίοι αποχώρησαν εξ’ όσων γνωρίζει.

 

Τα όποια ποσά εισπράχθηκαν από την Εναγόμενη 1 από την πώληση των διαμερισμάτων με αρ. 101, 102, 201, 203 και 301 δόθηκαν με σκοπό τη διευθέτηση ή την καταβολή έναντι υποχρεώσεων της Εναγόμενης 1, που κατά κύριο λόγο υπαίτια ήταν η Αιτήτρια. Επίσης, όλες οι πωλήσεις είναι μέσα στις οικονομικές καταστάσεις της Εναγόμενης 1.

 

Η Εναγόμενη 1 αιτήθηκε και έλαβε δάνειο από την Alpha Bank Ltd για το κτίσιμο της πολυκατοικίας το 2007. Η αγορά του διαμερίσματος με αρ. 101 από τον πατέρα της έγινε όταν η πολυκατοικία ήταν σε προχωρημένο στάδιο ενώ η αγορά από την Αιτήτρια του διαμερίσματος με αρ. 301 έγινε μεταγενέστερα και αφού η Εναγόμενη 1, μετέφερε το δάνειο στην Τράπεζα Κύπρου. Η Αιτήτρια έλαβε δάνειο για την αγορά του από την Τράπεζα Κύπρου. Ο λόγος που το δάνειο της Εναγόμενης 1 μεταφέρθηκε από την Alpha Bank στην Τράπεζα Κύπρου ήταν διότι η πρώτη δεν ενέκρινε το δάνειο που ήθελε η Αιτήτρια για να αγοράσει το διαμέρισμα 301. Κατά συνέπεια, δεν είναι άγνωστος ο λόγος που έγινε η εν λόγω μεταφορά προς την ίδια, όπως ισχυρίζεται.

 

Η Αιτήτρια είχε στη διάθεση της όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να προβεί σε ελέγχους αναφορικά με την κατάσταση του δανείου, ως μέτοχος και γραμματέας της εταιρείας. Η Αιτήτρια δεν ξεγελάστηκε για να υπογράψει ως εγγυήτρια του δανείου της Εναγόμενης 1 και κανένας ψευδής ισχυρισμός δε λέχθηκε προκειμένου να προβεί στην υπογραφή συμφωνίας εγγύησης, η οποία έγινε με την ελεύθερη βούληση της.

 

 

Η Τράπεζα Κύπρου ενέκρινε το κόστος ανέγερσης της πολυκατοικίας περί του ποσού των €960,000, εξού και παραχώρησε αντίστοιχο δάνειο, που συνυπόγραψε αρχικά ως εγγυήτρια η Αιτήτρια και συνάμα υπέγραψε τις αντίστοιχες αποφάσεις ως τότε γραμματέας της Εναγόμενης 1 για υποθήκη ύψους €1,090,000.00. Όλες οι πωλήσεις που έγιναν από μέρους της Εναγόμενης 1 έγιναν με την συγκατάθεση της Τράπεζας με την είσπραξη μέρους της τελευταίας του συνόλου του τιμήματος πώλησης. Οι υπολογισμοί της Αιτήτριας περί πλεονάσματος και μεταφορά χρημάτων προς τους λογαριασμούς του ή συγγενικών του προσώπων είναι ατεκμηρίωτοι και πρόχειροι.

 

Μετά από συνεχή πίεση της Αιτήτριας να την απαλλάξει από εγγυήτρια του δανείου καθώς ήταν σε διάσταση, η Αιτήτρια απαλλάγηκε χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε ζημιά. Ουδέποτε η Αιτήτρια διεκδίκησε τα διαμερίσματα 302 και 303 από την Τράπεζα τα οποία παρέμειναν υποθηκευμένα από τη νόμιμη ιδιοκτήτρια, την Εναγόμενη 1. Κανένας εκπρόσωπος της Τράπεζας, ούτε ο ίδιος προσωπικά, ούτε η Εναγόμενη 1 έδωσαν οποιαδήποτε υπόσχεση αναφορικά με τα εν λόγω διαμερίσματα. Μεγάλο μέρος του δανείου, επίσης, έχει εξοφληθεί.

 

Τα ακίνητα τα οποία αναφέρει η Αιτήτρια ως επίδικα, ήταν υποθηκευμένα και όταν ήταν εγγυήτρια του δανείου και μετά την απαλλαγή της. Δεν άλλαξε οτιδήποτε και δεν διαμαρτυρήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο. Ισχυρίζεται συμφωνίες μεταξύ της Αιτήτριας και των Εναγόμενων οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

 

Η Αιτήτρια έχει καταχωρήσει την Αγωγή Αρ. 638/2016 εναντίον του ιδίου και της Εναγόμενης 1 και αν την προωθήσει χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση τότε θα διαφανεί αν υπάρχει οποιοδήποτε δικαίωμα ιδιοκτησίας των διαμερισμάτων 302 και 303 ή όχι. Στην παρούσα διαδικασία η ανάμειξη της κάθε άλλο παρά αναστάτωση θα προσφέρει.

 

Η Αιτήτρια δεν έχει καμία θέση στην παρούσα Αγωγή καθώς δεν είναι μέρος της συμφωνίας δανείου και επιπλέον δεν έχει καμία δικαστική απόφαση υπέρ της για να στηρίζει το δικαίωμα παρέμβασης της. Η Αιτήτρια δεν είναι νόμιμη ιδιοκτήτρια των ακινήτων αλλά με εκκρεμούσες διαδικασίες προσπαθεί να αποδείξει ότι έχει κάποιο δικαίωμα το οποίο ακόμα είναι υπό αμφισβήτηση και δεν μπορεί να αποτελεί ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία.

 

Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας περί συμπαιγνίας είναι ανυπόστατοι, αφού οι Εναγόμενοι υπερασπίζονται την παρούσα αγωγή και έπραξαν ότι είναι δυνατό για την ακύρωση του πλειστηριασμού με την Αίτηση Έφεση Αρ. 122/2025.

 

Η ακρόαση της παρούσας Αίτησης διεξήχθη στη βάση των γραπτών αγορεύσεων, τις οποίες όλες οι πλευρές καταθέσαν στο Δικαστήριο. Οι αγορεύσεις των μερών καθώς και οι προφορικές διευκρινήσεις των συνηγόρων των διαδίκων, έχουν μελετηθεί επισταμένα από το Δικαστήριο, λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και δεν κρίνεται απαραίτητο να αναφερθώ σε αυτές στα πλαίσια της παρούσας απόφασης. Αναφορά σε θέσεις των μερών θα γίνει κατωτέρω κατά την εξέταση της ουσίας της Αίτηση εάν και εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο.

 

Η Διαταγή 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας τιτλοφορείται «PARTIES» (Διάδικοι). Η Διαταγή 9, Θεσμοί 2 και 10 αναφέρονται στις περιπτώσεις προσθήκης διαδίκων, είτε εναγόντων είτε εναγόμενων κατόπιν αιτήσεως οποιουδήποτε των διαδίκων ή του προσώπου που θέλει να προστεθεί ως διάδικος και ακόμη και το ίδιο το Δικαστήριο μπορεί αυτεπάγγελτα να το πράξει αν θεωρεί αναγκαία την παρουσία τέτοιου προσώπου για την δίκαιη επίλυση του ενώπιον του ζητήματος.

 

Η Διαταγή 9, Θεσμός 10, στην οποία στηρίζεται η Αίτηση, προνοεί, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

 

«…..The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. ..»

 

H προσθήκη διαδίκου απαιτεί την προηγούμενη έγκριση του Δικαστηρίου και εμπίπτει στη διακριτική του ευχέρεια. Στην Παναγιώτης Προκοπίου v. Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Ιωάννη Μαλλούντας, Υπόθεση Αρ. 356/10, Ημερομηνίας 09/04/2012, ο Δικαστής Νικολαϊδης ανάφερε τα ακόλουθα: «Το ζήτημα προσθήκης διαδίκου εμπίπτει επίσης εντός της διακριτικής ευχέρεια του δικαστηρίου. Το δικαστήριο δύναται να εγκρίνει την πρόσθεση, διαγραφή, αντικατάσταση διαδίκων και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Mepa Underwriting Management Limited κ.α. v. Aγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων (1997) 1 Α.Α.Δ. 772).»

 

Στα πλαίσια παραχώρησης μιας τέτοιας άδειας το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει όλα τα γεγονότα και περιστάσεις της υπόθεσης καθώς ενδεχομένως και ζητημάτων που σχετίζονται με την παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος του προτιθέμενου νέου ενάγοντα ή πρόσθετου ενάγοντα, πέραν της προσφορότητας και αναγκαιότητας στη συνένωση του. Στην Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς v. Σωτηρούλας Χαριλάου Χαρικλείδη v. Ζήνωνα Ποφαϊδη κ.α (2001) 1Γ Α.Α.Δ. 1608 με αναφορά σε Αγγλική νομολογία, λέχθηκε ότι ο εναγόμενος δεν έχει απόλυτο δικαίωμα να εγείρει σε οποιοδήποτε στάδιο επιθυμεί την υπεράσπιση της παραγραφής και το όλο ζήτημα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σύμφωνα με τη δικαιοσύνη της υπόθεσης.

 

Στην PERIHAN MUSTAFA KORKUT Ή EYIAM PERIHAN v. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ Χ. ΖΟΠΠΟΥ (ΑΡ.1), (2007) 1Β Α.Α.Δ 1213 αποφασίστηκε ότι το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια στο κατά πόσο ένας διάδικος αποτελεί αναγκαίο διάδικο ή όχι και αυτή ασκείται με βασικό κριτήριο στο κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα. Παραθέτω αυτούσιο το κάτωθι σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση:

 

«Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9, θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται.

 

Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 772).»

 

Πέραν των πιο πάνω, στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση αποφασίστηκε ότι στην περίπτωση που δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για να καταστεί ένα πρόσωπο διάδικος τότε, τυχόν προσθήκη του ως διαδίκου θα παραβίαζε το γενικό κανόνα ότι κανένας άλλος εκτός από τους διάδικους δεν νομιμοποιείται να λάβει μέρος στη διαδικασία.

 

Στην The Royal Bank of Scotland N.V. (πρώην A.B.N. AMPO BANK N.V.) v. Tου Πλοίου “KALIA” (2012) 1Β Α.Α.Δ 1780, όπου ερμηνεύτηκε ο Θεσμός 30 του  Διαδικαστικού Κανονισμού του Ναυτοδικείου για την παρέμβαση ή προσθήκη ενδιαφερόμενου προσώπου σε διαδικασία Ναυτοδικείου, με άντληση καθοδήγησης από την νομολογία που αφορά το ίδιο ζήτημα με βάση της Δ.9, Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρθηκε ότι θα πρέπει να πληρούνται τρία πλατιά κριτήρια:

 

«Το ενδιαφερόμενο πρόσωπο για παρέμβαση ή προσθήκη θα πρέπει:- (α) να έχει συμφέρον, (β) να είχε προστεθεί ως διάδικος από την αρχή από τους ενάγοντες και (γ) η παρουσία του σαν διαδίκου να είναι αναγκαία, ώστε να υπάρξει τελεσιδικία.

 

Ως προς το πρώτο, το δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το «συμφέρον» που ο αιτητής ισχυρίζεται ότι έχει στην υπόθεση. Ένα πρόσωπο για να πείσει ότι έχει συμφέρον, θα πρέπει να δείξει ότι τα συμφέροντα του θα επηρεαστούν άμεσα. Όπως υποδείχθηκε στην Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328, τα συμφέροντα αυτά μπορεί να επηρεάζονται είτε με νομικό τρόπο, είτε με δικονομικό τρόπο. Ο επηρεασμός των συμφερόντων δεν θα πρέπει να είναι απομακρυσμένος. Όσο πιο άμεσο αποδειχθεί ότι είναι το συμφέρον του, τόσο πιο εύκολα θα διαταχθεί η προσθήκη του ενδιαφερόμενου προσώπου.

 

 

Το δεύτερο κριτήριο συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης και δεν μπορεί να καθοριστεί εκ των προτέρων.

 

Ως προς το τρίτο κριτήριο, ο ίδιος ο Κανονισμός διασυνδέει την αναγκαιότητα για προσθήκη ή παρέμβαση του ενδιαφερόμενου προσώπου, με την ανάγκη για πλήρη και τελειωτική διεκπεραίωση των επίδικων διαφορών (βλ. Mepa Underwriting Management Limited κ.ά. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 772, Μούρτζινου ν. Πλοίου “Γαλαξίας”, ανωτέρω, Amon v. Raphael Tack & Sons Ltd [1956] 1 All E.R. 273 και Annual Practice 1955, σελ. 232). Όπως υποδείχθηκε στη Manchester Lines Ltd, ανωτέρω, η προσθήκη δεν είναι αναγκαία αν ο Αιτητής εγείρει νέα αιτία αγωγής ή όπου η αγωγή ενώπιον του δικαστηρίου δεν θα αποτύχει ως αποτέλεσμα της μη προσθήκης του νέου διαδίκου, αλλά αντίθετα θα περιπλακεί.»

 

Στην παρούσα περίπτωση, η αξίωση των Εναγόντων εναντίον των Εναγόμενων 1 – 3 αφορά κατ’ ισχυρισμό υπόλοιπο δύο δανειακών συμβάσεων. Αξιώνεται από τους Εναγόμενους 1 το υπόλοιπο ως πρωτοφειλέτες και εναντίον των Εναγόμενων 2 και 3 ως εγγυητές, δυνάμει σύμβασης εγγύησης. Επίσης, αξιώνονται διατάγματα εκποίησης Υποθηκών.

 

Είναι κοινό έδαφος ότι η Αιτήτρια απαλλάγηκε από εγγυήτρια το 2012 και ως εκ τούτου οι Ενάγοντες δεν έχουν οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της και ούτε η Αιτήτρια θα μπορούσε να αποτελεί διάδικο ή Εναγόμενη κατά το στάδιο καταχώρησης της παρούσας αγωγής.

 

Έχω διεξέλθει των γεγονότων που υποστηρίζουν την Αίτηση της Αιτήτριας και κρίνω ότι τα όσα αναφέρονται δεν καταδεικνύουν ότι η ίδια έχει οποιοδήποτε άμεσο συμφέρον. Η διαφορά της παρούσας αγωγής είναι μεταξύ Εναγόντων και Εναγόμενων 1 και 3 δυνάμει σχετικών συμβάσεων δανείου, εγγύησης και Υποθηκών. Η Αιτήτρια δεν αποτελεί μέρος των εν λόγω συμβάσεων. Είναι προφανές ότι οι Ενάγοντες δεν διατηρούν οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της Αιτήτριας και δεν στράφηκαν εναντίον της. Οι Ενάγοντες διατηρούν το δικαίωμα να επιλέξουν εναντίον ποιων Εναγόμενων θα κινήσουν την αγωγή τους και δεν είναι δυνατό να υποχρεώνονται να προχωρήσουν εναντίον Εναγόμενων που δεν επιθυμούν να εναγάγουν (βλ. PT Kiani Kertas v. Interorient Navigation Company Limited κ.α. (Αρ.1) (2001) 1(Α) Α.Α.Δ. 300) εκτός αν η προσθήκη είναι αναγκαία για να αποφασιστούν αποτελεσματικώς και πλήρως όλα τα εγειρόμενα στην αγωγή θέματα.   

 

Εκείνο το οποίο η Αιτήτρια επικαλείται είναι ότι κατόπιν προφορικής συμφωνίας με τους Εναγόμενους 1 και 3, αυτή θα ήταν κάτοχος και ιδιοκτήτρια των διαμερισμάτων με αρ. 302 και 303, τα οποία οι Ενάγοντες επιχειρούν να εκποιήσουν και να εκδώσουν διάταγμα εκποίησης της Υποθήκης η οποία τα καλύπτει στην παρούσα αγωγή.

 

Κατ’ αρχάς, η Αιτήτρια δεν είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των εν λόγω ακινήτων. Κατά συνέπεια, δεν αποτελεί τον νόμιμο εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη τους, ο οποίος θα επηρεαστεί άμεσα από την παρούσα αγωγή. Η Αιτήτρια επιζητεί να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία, με σκοπό να καταχωρήσει υπεράσπιση και ανταπαίτηση για να διεκδικήσει την κυριότητα των επίδικων διαμερισμάτων, τα οποία είναι υποθηκευμένα προς εξασφάλιση των επίδικων δανείων.

 

Η θέση της αυτή και οι όποιοι ισχυρισμοί προβάλλει, οι οποίοι δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να αξιολογηθούν, αφορούν κυρίως συμφωνίες και/ή τη διάπραξη αστικών αδικημάτων από τους Εναγόμενους 1 και 3. Δεν παραγνωρίζω ότι η Αιτήτρια προκύπτει να εμπλέκει και την Τράπεζα Κύπρου και να της αποδίδει ενέργειες, συμπεριφορές και γνώση για την κατ’ ισχυρισμό συμφωνίας της με τους Εναγόμενους 1 και 3 και παραστάσεις προς αυτήν για την μη ύπαρξη κινδύνου απώλεια των εν λόγω διαμερισμάτων. Η ουσία, όμως, των αξιώσεων της στέφονται εναντίον των Εναγόμενων 1 και 3.

 

Τούτοι, οι ισχυρισμοί, όμως, δεν την καθιστούν άμεσα και ενεστώς ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα αγωγή, η οποία αφορά την ανάκτηση υπόλοιπου λογαριασμών δανείου τα οποία εξασφαλίζονται από συμβάσεις υποθήκης, στις οποίες δεν είναι μέρος. Ακόμα και να μπορεί να λεχθεί ότι η Αιτήτρια είναι εμμέσως ενδιαφερόμενο μέρος («indirectly interested») διότι αυτή προβάλλει αξίωση για τη διεκδίκηση της κυριότητας των επίδικων διαμερισμάτων, τα οποία καλύπτονται από την επίδικη Υποθήκη και πάλι το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να την προσθέσει ως διάδικο στην παρούσα αγωγή (βλ. Moser v. Marsden (1892) 1 Ch. 48).

 

Η Αιτήτρια στην ουσία, επικαλείται ότι είναι το πρόσωπο το οποίο δύναται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης των επίδικων διαμερισμάτων, στη βάση των ισχυρισμών που προβάλλει. Στο στάδιο αυτό, όμως, τέτοιο δικαίωμα δεν υφίσταται. Δηλαδή, δεν έχει αναγνωριστεί ως το πρόσωπο το οποίο δικαιούται σε εγγραφή των επίδικων ακινήτων και κατά συνέπεια η έκδοση διατάγματος εκποίησης τους θα την επηρεάσει άμεσα. Δεν είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των εν λόγω ακινήτων ούτε προκύπτει η ίδια με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να αναγνωρίζεται ως τέτοια. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να λεχθεί ότι θα επηρεαστεί άμεσα οποιοδήποτε νομικό ή οικονομικό της συμφέρον από τυχόν έκδοση οποιασδήποτε απόφασης στην παρούσα αγωγή.

 

Η οποιαδήποτε αξίωση της Αιτήτριας για την αναγνώριση της ως ιδιοκτήτρια ή δικαιούχου για εγγραφή των επίδικων διαμερισμάτων στο όνομα της και/ή να εμποδίσει την εκποίηση της επίδικης υποθήκης, μπορεί να εγερθεί ως αυτοτελής αξίωση στα πλαίσια άλλης αγωγής, όπως και έχει πράξει με τις αγωγές αρ. 638/2016, 886/2024 και 491/2025.

 

Η δε παρουσία της στην παρούσα αγωγή δεν είναι αναγκαία για την πλήρη και τελειωτική διεκπεραίωση των επίδικων διαφορών. Ούτε προκύπτει ότι η παρούσα αγωγή δεν θα αποτύχει ως αποτέλεσμα της μη προσθήκης της Αιτήτριας. Αντιθέτως, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι σε περίπτωση που επιτραπεί η προσθήκη της Αιτήτριας ως Εναγόμενης 4, με σκοπό να καταχωρήσει Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, αναμφίβολα η παρούσα αγωγή και διαδικασία θα περιπλακεί. Η Αιτήτρια θα προσθέσει νέες αιτίες αγωγής, άσχετες με την επίδικη διαφορά και επίδικα ζητήματα, κάτι το οποίο δεν θα είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, θα προκαλέσει δυσμένειες και καθυστέρηση στην προώθηση και ολοκλήρωση της παρούσας αγωγής (βλ. Hellenic Bank Ltd v. Antonakis Demetriou Kosma and Another (1984) 1 C.L.R. 53).

 

Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η παρούσα Αίτηση προσλαμβάνει και την μορφή κατάχρησης της διαδικασίας. Η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές. Έχει αναγνωριστεί ότι η επιδίωξη του ίδιου σκοπού μέσω υιοθέτησης παράλληλων ένδικων μέσων συνιστά κατάχρηση (βλ. Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (1995) 1 Α.Α.Δ. 217 και Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D. (1996) 1(B) A.A.Δ. 911).

 

Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια έχει κινήσει την Αγωγή Αρ. 638/2016 εναντίον των Εναγόμενων 1 και 3 στην βάση των ίδιων γεγονότων και διεκδικεί τα επίδικα ακίνητα. Επίσης, έχει προχωρήσει με την παράγωγη Αγωγή Αρ. 838/2024, στην βάση πάλι των ίδιων γεγονότων. Περαιτέρω, καταχώρησε την Αγωγή Αρ. 491/2025 εναντίον των εδώ Εναγόντων, προωθώντας κατ’ ουσία τους ίδιους ισχυρισμούς επιδιώκοντας την ακύρωση της Υποθήκης Αρ. Υ.8705/2010. Σημειώνεται, επίσης, ότι προγενέστερα είχε καταχωρήσει και την Αγωγή Αρ. 987/2023 εναντίον των εδώ Εναγόντων, την οποία απέσυρε άνευ βλάβης των δικαιωμάτων της.

 

Κρίνω ότι οι πιο πάνω Αγωγές επιζητούν το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό για το οποίο η Αιτητρία επιζητεί με την παρούσα Αίτηση για παρέμβαση. Αφορούν κατ’ ουσία τους ίδιους ισχυρισμούς και στοχεύουν στο να αποτραπεί η εκποίηση των επίδικων ακινήτων και να της αναγνωριστεί ότι είναι το πρόσωπο το οποίο δικαιούται σε εγγραφή των επίδικων διαμερισμάτων. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί και κατάχρηση της διαδικασίας.

 

Επιπρόσθετα, η υπό κρίση Αίτηση προωθείται σε πολύ αργοπορημένο στάδιο, χωρίς να δίνεται επαρκής δικαιολογία. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 16/06/2017, δηλαδή 9 και πλέον χρόνια προηγουμένως. Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρήθηκε στις 17/06/2025, δηλαδή 8 και πλέον χρόνια μετά την καταχώριση της αγωγής. Η υπόθεση βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο και τυχόν προσθήκη της Αιτήτριας ως Εναγόμενης 4, αναμφίβολα θα προκαλέσει περαιτέρω καθυστέρηση, ταλαιπωρία για τους Ενάγοντες και πρόσθετα έξοδα. (βλ. Aνδρέας Οδυσσέως v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (2001) 1 Α.Α.Δ. 1372 και Hellenic Bank Ltd v. Antonakis Demetriou Kosma and Another (ανωτέρω).  Επίσης, θα διευρυνθεί το πλαίσιο της παρούσας αγωγής και θα περιπλακεί η όλη διαδικασία.

 

Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έγκριση της και/ή για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος, χωρίς να παρίσταται ανάγκη για εξέταση τυχόν άλλων λόγων ένστασης.

 

Κατά συνέπεια, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα και στην απουσία οποιουδήποτε λόγου που να συνηγορεί προς απόκλιση από την βασική αρχή ότι τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα διαδίκου, αυτά επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και Εναγόμενων 1, 2 και 3 και εναντίον της Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

                                   

 

 

 

 

                                                                                    (Υπ.)…………………………………

                                                                                                Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

 

Πιστόν Αντίγραφον

Πρωτοκολλητής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             

 

 

     

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο