SHINEBERG LIMITED ν. SKY CAC LIMITED κ.α., Αρ. Απαίτησης: 443/2026, 16/11/2026
print
Τίτλος:
SHINEBERG LIMITED ν. SKY CAC LIMITED κ.α., Αρ. Απαίτησης: 443/2026, 16/11/2026

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

ΕΝΩΠΙΟΝ:  Ε. Δημητρίου – Παναγή, Α.Ε.Δ.

Αρ. Απαίτησης: 443/2026

(Μέρος 8)

                                                                                                            (i-Justice)

Μεταξύ:

SHINEBERG LIMITED (HE 230284)

                        Ενάγοντες

-και-

 

1.    SKY CAC LIMITED

2.    ANDROS TRYFONOS CONSTRUCTION CO LTD, Λεωνίδα Κίμωνος υπό την ιδιότητα του ως Παραλήπτη και Διαχειριστή ολόκληρης της περιουσίας της εταιρείας ANDROS TRYFONOS CONSTRUCTION CO LTD με βάση τις πρόνοιες ομολόγου εγγράφου κυμαινόμενης επιβάρυνσης, ημερομηνίας 11.07.14 προς όφελος της ALPHA BANK CYPRUS LTD.

 

                       Εναγόμενων

 

Αίτηση ημερ. 30.04.2026 υπό την ενάγουσα δια την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων 

 

Ημερομηνία: 16.11.2026 

Εμφανίσεις:

Για την Ενάγουσα – Αιτήτρια: κ. Φ. Αποστολίδης 

Για την εναγόμενη 1 - Καθ' ής η Αίτηση: κα. Ι. Κορφιώτου για Κούσιος, Κορφιώτης, Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε.

Για την εναγόμενη 2 – Καθ’ ής η Αίτηση: κ. Σ. Βασιλείου για Σ. Βασιλείου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.  

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ  ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Η Ενάγουσα – Αιτήτρια καταχώρησε στις 29.04.2026 έντυπο απαίτησης (αρ. 7) δυνάμει των προνοιών του Μέρους 8 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023.

 

Οι αξιώσεις της έχουν ως κατωτέρω:

 

Α. Την έκδοση Διατάγματος δια του οποίου να ακυρώνεται ο Δημόσιος Πλειστηριασμός ημερομηνίας 17.4.26, στον «Μοναδικό Αριθμό Ηλεκτρονικού Πλειστηριασμού» F6R4GS6IJR.

 

Β. Διάταγμα όπως ο Διευθυντής του Κτηματολογίου Λεμεσού, ακυρώσει την εγγραφή του επίδικου ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/12379, Φ/Σχ. 54/31, Τμήμα 0, Τεμάχιο 534, χωράφι, Παρεκκλησιά, Λεμεσός, εφόσον έχει εγγραφεί μετά τον διεξαχθέντα πλειστηριασμό της 17.04.2026.

 

Γ. Διάταγμα όπως ο Διευθυντής του κτηματολογίου Λεμεσού μη εγγράψει την τυχούσα εγγραφή του επίδικου ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/12379, Φ/Σχ. 54/31, Τμήμα 0, Τεμάχιο 534, χωράφι, Παρεκκλησιά, Λεμεσός, εις τα μητρώα του Κτηματολογίου, μετά τον διεξαχθέντα πλειστηριασμό της 17.04.2026.

 

Το έντυπο απαίτησης συνοδεύεται από μαρτυρία.

 

Με την υπό κρίση αίτηση η οποία καταχωρίστηκε στις 30.04.26 και προωθήθηκε μονομερώς, η Ενάγουσα αξιώνει, υπό μορφή ενδιάμεσων προσωρινών θεραπειών, την έκδοση ταυτόσημων με το έντυπο απαίτησης διαταγμάτων, ως ανωτέρω.

 

Σημειώνω ότι το Δικαστήριο δεν εξέδωσε μονομερώς τα διατάγματα και διέταξε όπως η αίτηση επιδοθεί στους Εναγόμενους ‑ Καθ' ων η Αίτηση.

 

Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Μιχαλάκη Ιωάννου, δικηγόρου από τη Λεμεσό. Ο μάρτυρας αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας υπόθεσης κατά τρόπο ταυτόσημο με τη μαρτυρία της κυρίως απαίτησης.

 

Η εκδοχή της Ενάγουσας παρατίθεται συνοπτικά ως ακολούθως:

 

Ο ενόρκως δηλών είναι δικηγόρος του Ρώσου επιχειρηματία, πραγματικού δικαιούχου της ενάγουσας, και διευθυντής της Ενάγουσας.  Είναι επίσης κάτοχος όλων των μετοχών στη βάση εμπιστεύματος και σχετικής συμφωνίας ημερομηνίας 0.07.08. Η Εναγόμενη 2 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ακινήτου που περιγράφεται στα διατάγματα (στο εξής καλούμενο «επίδικο ακίνητο»). Στις 03.06.08 η Ενάγουσα και η Εναγόμενη 2 υπέγραψαν μεταξύ τους συμφωνία πώλησης με την οποία η δεύτερη πώλησε στην πρώτη, μέρος του επίδικου ακινήτου καθορίζοντας αυτό επί χωρομετρικού σχεδίου, για το ποσό των €589.476 και το οποίο συμφωνήθηκε να καταβληθεί με καταβολή εφάπαξ ποσού €100.000 και ακολούθως με μηνιαίες δόσεις των €50.000. Αποτελεί θέση του μάρτυρα ότι εκ των υστέρων και μετά την υπογραφή της συμφωνίας διαφάνηκε ότι η Εναγόμενη 2 δόλια και εσκεμμένα, παραπλανητικά και ψευδώς παρέλειψε να αποκαλύψει και να γνωστοποιήσει την Ενάγουσα, ότι κατά τον χρόνο υπογραφής της συμφωνίας ολόκληρο το ακίνητο ήταν υποθηκευμένο προς όφελος της Alpha Bank Public Company Ltd. Ισχυρίζεται ότι υπήρξε σκόπιμη και εσκεμμένη απόκρυψη με σκοπό να μην διαφοροποιηθούν οι όροι της συμφωνίας ως προς την πληρωμή. Η Ενάγουσα πλήρωσε στην Εναγόμενη 2 ποσό €349.900, αλλά λόγω της υποθήκης για την οποία ενημερώθηκε, σταμάτησε να καταβάλλει της δόσεις, με αποτέλεσμα η Εναγόμενη 2 να καταχωρήσει εναντίον της την Αγωγή 1534/13 Ε. Δ. Λεμεσού. Στα πλαίσια της αγωγής εκδόθηκε στις 22.01.25 εκ συμφώνου απόφαση για την ειδική εκτέλεση του πωλητηρίου υπό αίρεση και υπό αναστολή, ενώ επίσης εκδόθηκε και κανόνας Δικαστηρίου. Η Ενάγουσα για σκοπούς συμμόρφωσης με την εν λόγω απόφαση προχώρησε σε άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού σε ευρωπαϊκή τράπεζα στην Λιθουανία, λόγω του ότι οι κυπριακές τράπεζες, επειδή ο πραγματικός δικαιούχος της Ενάγουσας είναι Ρώσος υπήκοος, αρνήθηκαν να ανοίξουν λογαριασμό. Η εν λόγω τράπεζα στην Λιθουανία έλαβε όλα τα μέτρα για σκοπούς AML/KYC και αποδέχθηκε το έμβασμα το οποίο έκανε ο πραγματικός δικαιούχος από λογαριασμό που τηρεί στην Αρμενία ως οικονομική επένδυση στην Ενάγουσα. Το πρόσωπο αυτό σύμφωνα με τον μάρτυρα δεν είναι πολιτικά εκτεθειμένο και το όνομα του δεν περιλαμβάνεται στους καταλόγους κυρώσεων. Στις 25.06.25 από τον λογαριασμό της Ενάγουσας στη Λιθουανία μεταφέρθηκαν στον λογαριασμό της Εναγόμενης 2, μέσω του παραλήπτη ‑ διαχειριστή της, ποσό εκ €309.400,00 με δικαιολογητικό τη συμμόρφωση με την απόφαση του Δικαστηρίου. Πάρα τις οχλήσεις του μάρτυρα προς τον διαχειριστή  ‑ παραλήπτη δεν έλαβε ενημέρωση ως προς τον χρόνο αποδέσμευσης τον χρημάτων μέχρι και τις 18.02.26, όποτε και ενημερώθηκε από τον παραλήπτη με ηλεκτρονικό μήνυμα ότι, τόσο η Alpha Bank όσο και η Εναγόμενη 1 δεν μπορούν να αποδεχτούν το έμβασμα για λόγους που αφορούν τους ελέγχους AML/KYC.


Περί τον Μάρτιο του 2026 ο παραλήπτης επέστρεψε το ποσό στον λογαριασμό από τον οποίο προήλθε κατακρατώντας παράνομα αυτό για περίοδο 8 μηνών, επικαλούμενος απόφαση της
Alpha Bank για του ελέγχους AML/KYC. Αποτελεί θέση του ότι ο παραλήπτης χωρίς προσφυγή στο Δικαστήριο και χωρίς να ειδοποιήσει την Ενάγουσα κατέστησε αδύνατη την εκτέλεση της απόφασης και ακολούθησε τις οδηγίες της Εναγόμενης 1 σε βάρος των δικαιωμάτων της Ενάγουσας. Περαιτέρω ισχυρίζεται παραβάσεις του Νόμου σε ό,τι αφορά την ειδοποίηση ΙΑ ημερομηνίας 17.12.25 που του επιδόθηκε στις 26.02.26 μέσω ιδιωτικής επίδοσης, την οποία και θεωρεί πλημμελή γιατί δεν προηγήθηκε αποστολή με συστημένο ταχυδρομείο, αλλά και σφάλμα στον προσδιορισμό του αντικειμένου, καθότι το έντυπο ΙΑ αναφέρεται Φ/Σχ. 54/310 ενώ η ειδοποίηση δημοπρασίας σε Φ./Σχ.54/31. Στην ένορκη δήλωση επισυνάπτονται ως τεκμήρια η συμφωνία εμπιστεύματος, πιστοποιητικό σύστασης της εταιρείας, τίτλος ιδιοκτησίας, αντίγραφο του πωλητηρίου, η εκ συμφώνου απόφαση, απόδειξη μεταφοράς χρημάτων, η επιστολή του παραλήπτη ημερ. 18.02.26 και αντίγραφο της ειδοποίησης ΙΑ ημερομηνίας 17.12.25.

 

Μετά τη διαδικασία Α.Δ.Ο και την έκδοση οδηγιών για την καταχώρηση συμπληρωματικής μαρτυρίας, το ίδιο πρόσωπο καταχώρησε ΣΕΔ, στην οποία ουσιαστικά γίνεται επανάληψη της αρχικής μαρτυρίας και περαιτέρω αναφορά στο ότι οι θέσεις του παραλήπτη αναφορικά με τη διερεύνηση της μελέτης του αποκλεισμού της διαδικασίας AML δεν ευσταθεί, καθότι η όλη διαδικασία μετά τη διαδοχή της Alpha Bank από την Εναγόμενη 1 και η διαδικασία εξέτασης της πηγής προέλευσης των χρημάτων διεξαγόταν από την Εναγόμενη 1. Ισχυρίζεται ότι όλη η επικοινωνία και αλληλογραφία του ίδιου ήταν με λειτουργό του γραφείου της Εναγόμενης 1, ενώ κατά τον συγκεκριμένο χρόνο αντιπρόσωπος της Εναγόμενης 1 ήταν και ο παραλήπτης ‑ διαχειριστής ο οποίος διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις για την αγορά του ακινήτου από την Ενάγουσα. Η λειτουργός της Εναγόμενης 1 παρέπεμψε τον μάρτυρα στον Παραλήπτη για να λάβει απαντήσεις στα ερωτήματα ως προς το κατά πόσο τα έγγραφα που η Ενάγουσα έστειλε πληρούσαν τα κριτήρια για έγκριση των χρημάτων. Αποτελεί θέση του ότι η υποχρέωση ελέγχου κανονιστικής συμμόρφωσης για την παρεμπόδιση και καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αποτελούσε υποχρέωση της Εναγόμενης 1. Η Ενάγουσα συμμορφώθηκε πλήρως με την απόφαση ημερομηνίας 22.01.25, κατά το στάδιο κατάθεσης του ποσού στον λογαριασμό της διαχείρισης και ο Παραλήπτης όφειλε να μεταβιβάσει το ακίνητο σύμφωνα με πρόνοιες της απόφασης. Σε ό,τι αφορά τους ισχυρισμούς του μάρτυρα στην ένορκη δήλωση της ένστασης της Εναγόμενης 1 για την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης στην Αγωγή 3759/15 μεταξύ των Εναγόμενων 1 και 2, είναι ζητήματα που δεν σχετίζονται με την παρούσα και ουδέποτε αποκαλύφθηκαν στην Ενάγουσα.

 

Η Εναγόμενη 1 ‑ Καθ' ης η Αίτηση, καταχώρησε ένσταση προωθώντας συνολικά 27 λόγους. Συνοψίζω αυτούς ως ακολούθως:

 

Η αίτηση και/ή απαίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμες και στερούνται νομικής και πραγματικής βάσης. Η μαρτυρία δεν πληροί τις προϋποθέσεις για έκθεση των διαταγμάτων, ελλείπει το απαραίτητο νομικό υπόβαθρο και η Ενάγουσα δεν έχει πιθανότητα επιτυχίας ή προοπτική να δικαιούται τις αιτούμενες θεραπείες. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η Ενάγουσα δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 1. Σε καθ' περίπτωση, δεν τίθεται θέμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρως Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθότι ενδεχόμενη ζημιά, εάν υφίσταται, είναι χρηματική και εύκολα αποτιμητέα σε χρήμα, ενώ η Εναγόμενη 1 είναι φερέγγυα να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση. Σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων θα παραβιαστούν τα συνταγματικά δικαιώματα της Εναγόμενης 1. Η αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου εφόσον το επίδικο ακίνητο πωλήθηκε στον πλειστηριασμό και έχει ήδη μεταβιβαστεί επ' ονόματι τρίτου προσώπου. Η υποθήκη κατατέθηκε στις 18.05.07, πρώτη σε σειρά προτεραιότητας επί του ακινήτου, και η Ενάγουσα γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει την ύπαρξη της. Τα δικαιώματα της Εναγόμενης 1 σε σχέση με την υποθήκη αναγνωρίστηκαν δικαστικά στα πλαίσια απόφασης στην Αγωγή 3759/15. Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία πλειστηριασμού κάθε ειδοποίηση η οποία στάλθηκε ήταν νόμιμη και κανονική και σε περίπτωση που ήθελε αποφασιστεί ότι η παρούσα απαίτηση αποτελεί και αίτηση ‑ έφεση δυνάμει του άρθρου 44Γ(3) έχει παρέλθει η προθεσμία των 45 ημερών από την επίδοση της ΙΑ και αυτή είναι εκπρόθεσμη. Η Εναγόμενη 1 καμία σχέση έχει με την απόφαση της Alpha Bank να μην αποδεχθεί έμβασμα της Ενάγουσας για λόγους που αφορούν τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες Νόμου. Η Ενάγουσα δεν έχει συνενώσει όλους τους αναγκαίους διαδίκους, εφόσον η αίτηση αφορά σε ακίνητη ιδιοκτησία και έχει και άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα τα οποία επηρεάζονται.


Η ένσταση στηρίζεται στη μαρτυρία του κύριου Ελευθέριου Θεόδωρου, ο οποίος ήταν μέχρι και το 2023 λειτουργός στο Τμήμα  Ανάκτησης Χρεών της
Alpha Bank και πλέον υπάλληλος της εταιρείας DoValue Cyprus, η οποία δυνάμει σχετικής συμφωνίας με την Εναγόμενη 1, ενεργεί για αυτήν για την διαχείριση αριθμού χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων. Η Εναγόμενη 1 έλαβε κατόπιν μεταβίβασης αριθμό χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων και εξασφαλίσεις από την Alpha Bank περιλαμβανομένων και των σχετιζόμενων με την παρούσα υπόθεση.

 

Αποτελεί θέση του ότι η τότε τράπεζα παραχώρησε στην Εναγόμενη 2 πιστωτικές διευκολύνσεις για τις οποίες η Εναγόμενη 2 παραχώρησε ως εξασφάλιση υποθήκη του επίδικου ακινήτου. Για την Εναγόμενη 2 στις 11/7/2014 διορίστηκε ως διαχειριστής ‑ παραλήπτης ο Λεωνίδας Κίμωνος δυνάμει δυνάμει ομολόγων κυμαινόμενης επιβάρυνσης προς όφελος της Alpha Bank την οποία διαδέχθηκε η εναγόμενη 1 (Τεκμήριο 4).  Η υποθήκη σύμφωνα με το πιστοποιητικό έρευνας, Τεκμήριο 3, ήταν πρώτη σε σειρά προτεραιότητας και αυτής έπονταν άλλα εμπράγματα βάρη όπως και το ισχυριζόμενο πωλητήριο από την Ενάγουσα. Η τράπεζα δεν είχε συγκατατεθεί στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Η πώληση έπεται της υποθήκης και καμία βεβαίωση για απαλλαγή (waiver) υπογράφηκε ή συμφωνήθηκε. Λόγω παράλειψη της εναγόμενης 2 να τηρεί τις συμφωνίες πιστωτικών διευκολύνσεων, η Alpha Bank καταχώρησε την Αγωγή 3759/15 Ε.Δ. Λεμεσού και στα πλαίσια αυτής γίνονταν συζητήσεις με την εναγόμενη 2, η οποία συζητούσε και με αντιπροσώπους της Ενάγουσας για να επιλύσουν και τις μεταξύ τους διαφορές. Οι Εναγόμενοι στην Αγωγή 3759/15, συμφώνησαν στην έκδοση απόφασης στις 22.01.25 ως το Τεκμήριο 5. Η απόφαση πέραν των ποσών αφορούσε και διάταγμα για την εκποίηση της επίδικης υποθήκης. Ενώ περαιτέρω συμφωνήθηκε ότι θα υπήρχε αναστολή υπό όρους και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, νοουμένου ότι θα καταβαλλόταν ποσό €520.000 μέχρι 25.06.25 κατόπιν όλων των αναγκαίων ελέγχων κανονιστικής συμμόρφωσης και έγκρισης.  Έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους, καταβλήθηκε ποσό €337.631,69 στις 04.06.26 και το οποίο προέκυψε από την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου μέσω της διαδικασίας του Νόμου 9/65. Σημειώνει ο μάρτυρας ότι, τα μέρη εξέταζαν το ενδεχόμενο μεταβίβασης ακινήτου στην Ενάγουσα σε περίπτωση ικανοποίησης των όρων της απόφασης στην Αγωγή 3759/15, αλλά και άλλων όρων που συμφωνήθηκαν μεταξύ Ενάγουσας και εναγόμενης 2. Στα πλαίσια αυτά είχαν μεταβιβαστεί στην εναγόμενη 1 κάποια έγγραφα από την Ενάγουσα για σκοπούς διεκπεραίωσης των ελέγχων κανονιστικής συμμόρφωσης. Όπως ενημερώθηκαν από το παραλήπτη της εναγόμενης 2, ούτε η Alpha Bank στην οποία ο διαχειριστής διατηρούσε λογαριασμό αποδέχθηκε την πληρωμή του ποσού για λόγους συμμόρφωσης με τους ελέγχους. Τα όσα αναφέρονται από τον μάρτυρα της Ενάγουσας για την καταβολή ποσού προς τον παραλήπτη και την επιστροφή αυτού, δεν εμπίπτουν στη γνώση τους. Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία με την ειδοποίηση τύπου ΙΑ αποτελεί θέση του ότι, η εναγόμενη 1 ως ενυπόθηκος δανειστής νόμιμα προχώρησε στην εκποίηση και τηρήθηκαν όλες προϋποθέσεις του Νόμου. Συγκεκριμένα η ειδοποίηση ημερομηνίας 17/12/25 αποστάλθηκε μέσω των κυπριακών ταχυδρομείων με τη διαδικασία της συστημένης αποστολής και η οποία παραδόθηκε και επιδόθηκε στην Ενάγουσα στις 19/02/26 και σχετικό είναι το Τεκμήριο 6. Εκ του περισσού, ακολούθησε και ιδιωτική επίδοση στις 26/06/26 ως το Τεκμήριο 7. Σε ό,τι αφορά την αναφορά «0» στην ΙΑ, αυτή αφορά το τμήμα του ακινήτου και όχι το φύλλο σχέδιο. Ο πλειστηριασμός έλαβε χώρα στις 17/04/26 και κατοχυρώθηκε στον υψηλότερο προσφοροδότη. Στις 03/06/26, η εναγόμενη 1 υπέβαλε την αίτηση ΑΝΠ151/26 στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για μεταγραφή του ακινήτου στο όνομα του υψηλότερου προσφοροδότη ‑ αγοραστή ως το Τεκμήριο 8 και όπως έχουν ενημερωθεί, αυτό ήδη εγγράφηκε στον αγοραστή. Στις 03/06/26, η εναγόμενη 1 ταχυδρόμησε σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα επιστολή για την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος πώλησης, Τεκμήριο 9.

Η εναγόμενη 1 κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου καταχώρησε Σ.Ε.Δ του ίδιου προσώπου με την αρχική, και στην οποία αρνείται ότι η όλη διαδικασία εξέτασης της πηγής προέλευσης των χρημάτων διεξαγόταν από την εναγόμενη 1, μετά που αυτή διαδέχθηκε την Alpha Bank αναφέροντας συγκεκριμένα ότι, η εναγόμενη 1 δεν διαθέτει άδεια πιστωτικού ιδρύματος και ουδεμία σχέση έχει με αδειοδοτημένες εργασίες τραπεζών, ενώ διαφαίνεται ξεκάθαρα από το Τεκμήριο 5 της αίτησης, ότι τα χρήματα κατατέθηκαν σε λογαριασμό της Alpha Bank. Επομένως, η εναγόμενη 1 καμία σχέση είχε με τις διαδικασίες ελέγχου της προέλευσης των ποσών.

 

Η εναγόμενη 2 μέσω του παραλήπτη ‑ διαχειριστή της επίσης προώθησε ένσταση με συνολικά 13 λόγους οι οποίοι αφορούν μαζί άλλων ότι, η νομική βάση είναι λανθασμένη, καθότι ελλείπει η αναφορά στον περί Δικαστηρίων Νόμο και στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023, ενώ γίνεται αναφορά στο Κεφ. 224 που είναι άσχετος με τα επίδικα θέματα Νόμος. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 23 για την έκδοση διαταγμάτων και ούτε το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι υπέρ της Ενάγουσας. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν βάση αγωγής εναντίον της εναγόμενης 2 και οι αιτούμενες θεραπείες με την αίτηση είναι ταυτόσημες με τις τελικές χωρίς η υπόθεση να είναι τόσο δυνατή. Ζητούνται θεραπείες εναντίον προσώπων όπως, του Διευθυντή του Κτηματολογίου, οι οποίοι  δεν είναι διάδικοι. Η Ενάγουσα ξεκίνησε στη διαδικασία με χρήση λανθασμένου ένδικου μέσου και/ή έπρεπε να καταχωρήσει κανονική αγωγή. Η όλη διαδικασία είναι αβάσιμη, καθότι τα όσα ισχυρίζονται αναφορικά με τις διαδικασίες τραπεζών για έλεγχο της πηγής προέλευσης, δεν αφορούν την εναγόμενη 2. Το επίδικο ακίνητο μεταβιβάστηκε ήδη σε τρίτο πρόσωπο και αυτό δεν είναι διάδικος. Η Ενάγουσα ενώ παρέλαβε την ειδοποίηση ΙΑ άφησε τα παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 45 ημερών και επιδιώκει τα ίδια αποτελέσματα με την παρούσα ως σαν να προωθούσε τη παρούσα διαδικασία με βάση το Άρθρο 44Γ(3).

 

Η ένσταση της εναγόμενης 2 συνοδεύεται από τη μαρτυρά του κ. Λεωνίδα Κίμωνος,  ο οποίος είναι ο παραλήπτης ‑ διαχειριστής της εταιρείας και προς τούτου καταθέτει το Τεκμήριο 1. Παραδέχεται την ιδιοκτησία του επίδικου ακινήτου αρχικά από την εναγόμενη 2 (Τεκμήριο 2) αναφέροντας ότι η ύπαρξη της υποθήκης ήταν γεγονός που μπορούσε εύκολα να εντοπιστεί μέσω σχετικής έρευνας στο κτηματολόγιο. Όντως στις 3/6/2008 Ενάγουσα και εναγόμενη 2 υπέγραψαν πωλητήριο για συγκεκριμένο ποσό έναντι του οποίου κατατέθηκε μέρος, με αποτέλεσμα την καταχώρηση της Αγωγής 1534/13. Σε ό, τι αφορά τους ισχυρισμούς ότι ήταν ρητός όρος ότι το ακίνητο δεν θα βαρυνόταν με οποιαδήποτε επιβάρυνση, ισχυρίζεται ότι, στο πωλητήριο υπάρχουν αντιφατικές αναφορές σε σχέση με την επιβάρυνση και ειδικότερα στις παραγράφους 2 και 7. Παρ' όλα αυτά, δεν μπορεί να γνωρίζει εάν τότε οι αξιωματούχοι της εταιρείας σκόπιμα απέκρυψα την υποθήκη. Αναφέρεται ακολούθως στην έκδοση απόφασης στις 22/1/25 στα πλαίσια της Αγωγής 1354/113 και τους όρους της απόφασης αυτής, σημειώνοντας ότι, η υποχρέωση της εταιρείας για μεταβίβαση του ακινήτου στην Ενάγουσα τελούσε υπό την προϋπόθεση της πραγματικής παραλαβής του ποσού των €520.000,00 πλέον Φ.Π.Α. Αναγνωρίζει ότι, στις 25/6/25 η Ενάγουσα όντως προχώρησε με έμβασμα στον λογαριασμό διαχείρισης μέρους του ποσού και έκτοτε υπήρχαν τηλεφωνικές επικοινωνίες και ανταλλαγή ηλεκτρονικής αλληλογραφίας με σκοπό τη διαδικασία AML, ενώ ταυτόχρονα ο κ. Ιωάννου είχε ενημερωθεί για την προώθηση διαδικασίας πλειστηριασμού. Στις 02/03/26 έγινε συνάντηση στα γραφεία του μάρτυρα κατόπιν αιτήματος του κ. Ιωάννου στην παρουσία και του πελάτη του και κατά την οποία ενημερώθηκαν ότι δεν μπορεί να προχωρήσει η πώληση του ακινήτου, καθότι τα στοιχεία που υποβλήθηκαν αναφορικά με τα χρήματα δεν πληρούσαν τα κριτήρια AML και ότι θα επιστρέφονταν στην πηγή από την οποία προήλθαν. Η Alpha Bank ενημέρωσε τον μάρτυρα ότι η απόφαση ως προς την αποδοχή του εμβάσματος ήταν αρνητική. Επομένως, η χρήση του ποσού για την αγορά του ακινήτου αποκλείστηκε. Παράλληλα η εναγόμενη 1 του επιβεβαίωσε ότι η αξιολόγηση από πλευράς κανονιστικής συμμόρφωσης επίσης ήταν αρνητική και δεν ήταν αποδεχτή ούτε η χρηματοδότηση της  αγοράς μέσω τραπεζικού δανεισμού από το εξωτερικό με εξασφαλίσεις ακίνητα στην Κύπρο. Αρνείται ότι κρατούσε παράνομα και παγοποιημένα τα χρήματα που στάλθηκαν, αναφέροντας ότι ουδέν μπορούσε να πράξει με αυτό το ποσό μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ελέγχου από την Alpha Bank. Οι Αιτητές ήταν ενημερωμένοι για αυτή τη διαδικασία AML/KYC, ενώ όσον αφορά την επιστροφή των χρημάτων στην τράπεζα προέλευσης, οι Αιτητές ζήτησαν με το email τους ημερομηνίας 19/11/2025, Τεκμήριο 3, όπως αυτά επιστραφούν στο συγκεκριμένο λογαριασμό. Επιμένει ότι η Ενάγουσα ήταν ενήμερη σε όλα τα στάδια σε σχέση με το πρόβλημα κατά τη διαδικασία ελέγχου της πηγής, ενώ αναφέρει ότι το ακίνητο μεταβιβάστηκε ήδη σε τρίτο πρόσωπο και το οποίο δεν είναι διάδικος. Και ο εν λόγω μάρτυρας καταχώρησε Σ.Ε.Δ με την οποία αναφέρει ότι η όλη διαδικασία ελέγχου διενεργήθηκε από την Alpha Bank και όχι την  Εναγόμενη 1 η οποία δεν παρείχε υπηρεσίες ανοίγματος και διατήρησης τραπεζικών λογαριασμών.

 

Ακρόαση της Αίτησης:

Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση της μαρτυρίας που συνοδεύει αίτηση και ενστάσεις αντίστοιχα. Όλοι οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν κείμενα αγορεύσεων το περιεχόμενο των οποίων έχω διεξέλθει. Αναφορά σε επιμέρους θέσεις και επιχειρηματολογία τους θα γίνει κατωτέρω όπου κριθεί απαραίτητο.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ:

Επί της ουσίας η έκδοση διαταγμάτων προσωρινής φύσης, ως τα αξιούμενα, προνοείται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60 ως ακολούθως:

«32.-(Α1) Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος άρθρου, δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να ακούει και αποφασίζει πρωτόδικα αναφορικά με κάθε αίτηση για ενδιάμεση θεραπεία σε οποιονδήποτε χρόνο, περιλαμβανομένου του χρόνου πριν από την καταχώριση απαίτησης ή μετά την έκδοση απόφασης, σε σχέση με δικαστική ή διαιτητική διαδικασία η οποία πραγματοποιήθηκε, πραγματοποιείται ή θα πραγματοποιηθεί εντός ή εκτός δικαιοδοσίας.

…

(1) Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού, δικαστήριο κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδει ενδιάμεσο διάταγμα (απαγορευτικό, διηνεκές, ή προστακτικό) ή να διορίζει παραλήπτη, εάν το κρίνει δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις, παρόλο που δεν αξιώνεται ή χορηγείται μαζί με αυτό οποιαδήποτε αποζημίωση ή άλλη θεραπεία:

Νοείται ότι, δεν εκδίδεται ενδιάμεσο διάταγμα,  εκτός εάν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ’ ακροατηρίου διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται θεραπεία, και ότι θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η πλήρης απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, εάν δεν εκδοθεί το εν λόγω διάταγμα.»

 

Η ανωτέρω πρόνοια προσδίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδίδει τέτοια διατάγματα σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ο αιτών έχει πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

 

Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος, έχουν ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου (βλέπε μεταξύ άλλων τις Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another (1982) 1 C.L.R. 557, Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου (1996) 1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή (1989) 1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 2015, Jonitexo Ltd v Adidas (1984) 1 C.L.R. 263).

 

Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (παραπέμπω στην Άκης Γρηγορίου κ.α. v Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (1995) 1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v Microsoft Corporation (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 1802,  τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του.

 

Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε την Jonitexo Ltd v. Adidas (ανωτέρω).   

 

H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον έχει αποκαλυφθεί, από τον αιτητή, συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις.

 

Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας  χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας.

 

Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγόμενου. (βλέπε Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι (2001) 1 (Β) Α.Α.Δ. 1301).  Επίσης, ακόμη και εκεί που η ζημιά θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (σχετική η Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co (1997) 1 A.A.Δ. 1791).

 

Περαιτέρω, στην 1. HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v. 1. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 216/2006, ημερομηνίας 24/3/2009 λέχθηκε ότι:

 

«Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών.

 

Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους – ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια».  

 

Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (2002) 1Γ Α.Α.Δ. 2015. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δεν είναι εξαντλητικοί.

 

Εν προκειμένω αξιώνονται υπό μορφή προσωρινών θεραπειών, διατάγματα ταυτόσημα με την αξίωση στην απαίτηση. Με βάση τη νομολογία και παραπέμπω στην Πολιτική Έφεση Ε68/2013, Σταυράκης κ.α ν. Δήμος Λευκωσίας, ημερ.24/03/2015, σε τέτοιες περιπτώσεις τα διατάγματα εκδίδονται με φειδώ και όπου η ανάγκη και φύση της υπόθεσης επιβάλλει. Ειδικότερα ως αναφέρθηκε:

 

«Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται (Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Co Ltd (1998) 1 Α.Α.Δ. 149).  Αυτό, χωρίς να παραγνωρίζεται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με τις αγωγής σε κατάλληλη περίπτωση.  Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει.»

 

Προτού υπεισέλθω στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου Περί Δικαστηρίων, οφείλω να εξετάσω τους λόγους ένστασης που άπτονται της ελλιπούς νομικής βάσης και της χρήσης λανθασμένου ένδικου μέσου.

Στις ενστάσεις αμφοτέρων των εναγόμενων προβάλλεται ως λόγος η ελλιπής, αόριστη και λανθασμένη νομική βάση της αίτησης.

 

Εν προκειμένω ανατρέχοντας στο Έντυπο αρ. 34, της Αίτησης, στο πλαίσιο της νομικής βάσης καταγράφονται τα εξής:

 

«Η Αίτηση – Έφεση βασίζεται στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/1965) ως έχει τροποποιηθεί, και ειδικότερα στα  άρθρα 27, 44Α, 44Β, 44Γ και 44Δ, 44ΙΓ, Περί Ακινήτων Νόμου, Κεφ.224 Άρθρο 25, 33 (1), (2), (3) και (4), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ 1-9, στα άρθρα 9, 23, 30 του Συντάγματος, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Άρθρο 13 και 47, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες ου Δικαστηρίου, στη νομολογία, την Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και στους γενικούς κανόνες επιείκεια και φυσικής δικαιοσύνης».

 

Καταρχήν σημειώνεται ότι η εναρκτήρια διαδικασία καταχωρήθηκε συμφώνως του Μέρους 8 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023 και η οποία αφορά  ενναλακτική διαδικασία για έγερση απαίτησης. Η αναφορά στην νομική βάση στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και ειδικότερα στη Διαταγή 48 αποτελεί λανθασμένη αναφορά και χρήση δικονομικών κανόνων που δεν εφαρμόζονται στην προκείμενη περίπτωση.

 

Το πρώτιστο ζήτημα που προκύπτει να χρήζει εξέτασης είναι η παράλειψη αναφοράς στη νομική βάση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Το άρθρο 32 προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Η έκδοση οιουδήποτε προσωρινού διατάγματος θα πρέπει να διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου αυτού και το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος, επιβάλλεται να ικανοποιηθεί για τη συνύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 32, χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλέπε σχετικά την απόφαση στην υπόθεση Αντωνία Παναγίδου κ.ά. v. Μαρία Παναγίδου κ.ά. (2001) 1 ΑΑΔ 396, 402-3).

 

Η ανάγκη για αναφορά και καταγραφή της νομικής βάσης επί της οποίας εδράζεται οιοδήποτε αίτημα καθορίζεται καταρχήν στις πρόνοιες του Μ.23 των Κ.Π.Δ. του 2023. Ειδικότερα με βάση τις πρόνοιες του Μ. 23.4 (1) (β) στην αίτηση πρέπει να περιλαμβάνεται η συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια ή ο συγκεκριμένος κανονισμός στα οποία αυτή στηρίζεται. Η δικονομική αυτή επιταγή είναι ταυτόσημη με την δικονομική πρόνοια των Κ.Π.Δ που ίσχυαν πριν την εφαρμογή των Κ.Π.Δ του 2023 και παραπέμπω στην Δ.48, Θ.1. Με βάση την νομολογία, και παραπέμπω στην απόφαση (1990) 1 ΑΑΔ 965, ΜΑΧΛΟΥΖΑΡΙΔΗΣ ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Πολιτική Έφεση Αρ. 7684, ημερ. 21.11.1990, αποτελεί όρο απαράβατο της εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου η αναφορά στο άρθρο ή άρθρα και τον θεσμό ή θεσμούς, που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο μιας αίτησης.

 

Η δικονομική υποχρέωση καταγραφής της ουσιαστικής αλλά και δικονομικής διάταξης επί της οποίας εδράζεται μια αίτηση έχει επαναληφθεί και σε μεταγενέστερη νομολογία και παραπέμπω στην Παπακόκκινου κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, (Αρ.1) (2012) 1 (Α) Α.Α.Δ. 643 αλλά και στην ECLI:CY:AD:2018:A317, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 308/2012, ημερ.28.06.2018, ECLI:CY:AD:2018:A317, STIRUP INVESTMENTS LTD v. Μιχαήλ κ.α.

 

Στην προκειμένη περίπτωση με βάση την νομική βάση της αίτησης, ως αυτούσια καταγράφηκε ανωτέρω, προκύπτει ότι ελλείπει τόσο η ορθή δικονομική βάση της αίτησης, ήτοι οι πρόνοιες των Μ. 23 και Μ. 25 των Κ.Π.Δ. του 2023 που αφορούν αιτήσεις για έκδοση δικαστικών διαταγμάτων και ενδιάμεσες θεραπείες αντίστοιχα, όσο και η ουσιαστική νομική βάση του άρθρου 32 του Ν.14/60 που αποτελεί τη δικαιοδοτική βάση με την οποία παρέχεται στο Δικαστήριο εξουσία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η πλευρά των αιτητών μέσα από την αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου της επιχειρηματολογώντας επί των σχετικών ενστάσεων ισχυρίζεται ότι η αίτηση εμπίπτει στις πρόνοιες των Κ.Π.Δ του 2023 και το έντυπο καταχώρησης της αίτησης είναι το ορθό με βάση το έντυπο 34 συμφώνως του Μ. 23 ενώ σε ότι αφορά το ουσιαστικό άρθρο 32 του Ν.14/60 παραπέμπει στην αναφορά στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.

Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση ZURAB JINCHARADZE v. CBR CAPITAL LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε39/2019, 12/9/2024, κρίθηκε ότι «με το δεδομένο ότι ελλείπει από τη νομική βάση της αίτησης η ουσιαστική πρόνοια που επιτρέπει στο Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια να διατάξει τροποποίηση δικογράφων, η αίτηση δεν έχει στηριχτεί στην ορθή δικονομική διάταξη και επομένως ο λόγος αυτός είναι αρκετός για την απόρριψη της. »

 

Με κάθε σεβασμό στην αντίθετη εισήγηση του συνηγόρου της αιτήτριας εν προκειμένω η χρήση του εντύπου 34, ως του ορθού για την προώθηση ενδιάμεσων αιτήσεων με βάση τους Κ.Π.Δ του 2023, δεν δύναται να οδηγήσει σε θεραπεία της ουσιώδους παράλειψης αναφοράς επί του σώματος της αίτησης όχι απλά των δικονομικών κανόνων που έχουν ισχύ αλλά και των ουσιαστικών δικαιοδοτικών προνοιών του άρθρου 32 του Ν. 14/60.

 

Η αναφορά στις συμφυείς εξουσίες δεν κρίνω ότι καλύπτει την ανάγκη περίληψης στην αίτηση της ουσιαστικής και δικονομικής βάσης της. Με βάση την απόφαση στην υπόθεση Κορέλλης v. Γενικού Εισαγγελέα (1998) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1718 άλλωστε τονίστηκε ότι οι συμφυείς εξουσίες του Δκαστηρίου δεν αποτελούν μέσο και δεν παρέχουν ευχέρεια απόκλισης ή παράκαμψης των δικονομικών κανόνων.  Ως χαρακτηριστικά λέχθηκε:

 

 

 

 

«Στην Τουβλοποιεία Παλαικύθρου Γίγας Λτδ ν. Ουστά (Αρ. 1) (1994) 1 Α.Α.Δ. 109 (απόφαση Πική, Δ., όπως ήταν τότε) έχει λεχθεί ότι "σύμφυτη είναι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισής της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξής της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου.  Δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου, ούτε αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς" (Βλ. και Sofocli v. Leonidou (1988) 1 C.L.R. 583, 587).»

 

 

 

 

Συνεπακόλουθα καταλήγω ότι η παράλειψη αναφοράς στη νομική βάση τόσο των δικονομικών κανόνων όσο και των ουσιαστικών προνοιών του άρθρου 32 του Ν. 14/60 αποτελούν ουσιώδη παρατυπία και έλλειψη νομικού υποβάθρου και η οποία από μόνη της καθιστά την αίτηση εξ’ υπαρχής θνησιγενή και με βάση τη νομολογία «ανύπαρκτη» και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί.

 

Παρά την κατάληξη μου η οποία σφραγίζει την τύχη της αίτησης κρίνω αναγκαίο να εξετάσω σε κάθε περίπτωση και τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60.

 

Αναφορικά με την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, ήτοι ύπαρξης συζητήσιμης υπόθεσης και ορατής πιθανότητας επιτυχίας σημειώνω ότι αμφότεροι οι καθ’ ών η αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν πληρούνται και προωθούν σχετικές ενστάσεις.

 

Ένας εκ των λόγων ένστασης που άπτονται των ανωτέρω είναι η χρήση, από πλευράς αιτητή, λανθασμένου ένδικου μέσου και εν προκειμένω της διαδικασίας του Μέρους 8 (με βάση την ένσταση της εναγόμενης 2) και επιπλέον από πλευράς εναγόμενης 1 προωθείται ότι ακόμα και εάν η χρήση του Μ. 8 γίνει αποδεκτή ως Αίτηση Έφεση στα πλαίσια των διαδικασιών του Μέρους VIA του Ν.9/65, τότε αυτή είναι εκπρόθεσμη και πρέπει να απορριφθεί.

 

Καταρχήν η αιτήτρια στην νομική βάση της αίτησης αναφέρει ότι αυτή αποτελεί Αίτηση Έφεση δυνάμει των προνοιών του Ν. 9/65 και μεταξύ άλλων βασιζόμενη στο άρθρο 44Γ. Το άρθρο 44Γ προνοεί ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε (45) ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο (2) να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο για συγκεκριμένους λόγους που εξαντλητικά καθορίζονται στο ίδιο άρθρο και μεταξύ άλλων αφορούν και την μη δέουσα επίδοση ειδοποίησης ως εν προκειμένω ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών.

 

Το Μέρος 8 των Κ.Π.Δ του 2023 αποτελεί εναλλακτική μέθοδο προώθησης απαίτησης στις κάτωθι περιπτώσεις ως καθορίζονται στο Μ. 8 Κ.1:

«…

(3) Ζητήματα για τα οποία ζητείται απόφαση του δικαστηρίου και για τα οποία μπορεί να είναι κατάλληλη η διαδικασία του Μέρους 8 περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται, στα ακόλουθα:

(α) ερμηνεία νομοθεσίας ή δευτερογενούς νομοθεσίας·

(β) ερμηνεία σύμβασης·

(γ) ερμηνεία διαθήκης·

(δ) ερμηνεία εγγράφου·

(ε) απαίτηση εμπιστευματοδόχου για άδεια του δικαστηρίου σε σχέση με την πραγματοποίηση οποιουδήποτε συγκεκριμένου βήματος και δεν υφίσταται οποιαδήποτε αμφισβήτηση ή ουσιώδης αμφισβήτηση γεγονότων,

(στ) απαίτηση από ή εναντίον παιδιού ή ανίκανου προσώπου η οποία έχει διευθετηθεί πριν από την έναρξη δικαστικής διαδικασίας και μοναδικός σκοπός της απαίτησης είναι η εξασφάλιση της έγκρισης του δικαστηρίου για τον διακανονισμό.

(4) Η διαδικασία του Μέρους 8 μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για οποιαδήποτε απαίτηση ή αίτηση σε σχέση με την οποία νόμος ή κανονισμός προνοεί όπως η απαίτηση ή αίτηση εγείρεται με εναρκτήρια κλήση, αίτηση ή άλλη εναρκτήρια διαδικασία, εκτός όταν νόμος ή κανονισμός προβλέπει διακριτή διαδικασία.

(5) Κανονισμός μπορεί, σε σχέση με καθορισμένο τύπο διαδικασίας:

(α) να απαιτεί ή επιτρέπει τη χρήση της διαδικασίας του Μέρους 8· και

(β) να μην εφαρμόζει ή να τροποποιεί οποιουσδήποτε από τους κανονισμούς που παρατίθενται στο Μέρος αυτό ως εφαρμόζονται σε τέτοιες διαδικασίες.

…».

 

 

Η προώθηση τώρα αίτηση έφεσης δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει σε οιαδήποτε εκ των ανωτέρω περιπτώσεων και τούτο καθότι ειδική νομοθεσία προνοεί τον τύπο της υποβολής αίτησης/έφεσης.

 

Με βάση τις πρόνοιες του Ν. 9/65, και ειδικότερα αυτές του άρθρου 51(1), η έφεση,  καλύπτεται σε ότι αφορά τον τύπο της από τις πρόνοιες των άρθρων 80 και 81 του Κεφ. 224 και τους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμούς 1956, οι οποίοι καθιερώνουν τύπο ασκήσεως εφέσεως ως στο σχετικό παράρτημα. Ως εκ τούτου η χρήση του Μέρους 8 αποτελεί λανθασμένο ένδικο μέσο.

 

Ακόμα και εάν όμως η προώθηση της απαίτησης δυνάμει των προνοιών του Μέρους 8 ήθελε κριθεί ως παρατυπία θεραπεύσιμη, αναφέροντας βεβαίως ότι τέτοιο αίτημα δεν υποβλήθηκε, η αίτηση έφεση με βάση την μαρτυρία του ενόρκως δηλούντα είναι εκπρόθεσμη. Σύμφωνα με τον ίδιο η ειδοποίηση τύπου ΙΑ του επιδόθηκε με ιδιώτη επιδότη στις 26.02.2026 ως εκ τούτου η καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο απαίτησης στις 29.04.2026 είναι εκπρόθεσμη και ως τέτοια έκθετη σε απόρριψη.

 

Στη βάση επομένως του λανθασμένου ένδικου μέσου που χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της αξίωσης κρίνω και καταλήγω ότι και ανεξάρτητα από την κατάληξη μου σε ότι αφορά την νομική βάση της αίτησης ακόμα και εάν αυτή ήθελε ανατραπεί, η αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης των 2 προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 περί ύπαρξης συζητήσιμης υπόθεσης αλλά και ορατής πιθανότητας επιτυχίας της απαίτησης της.

 

Παρεμβάλλω και προσθέτω ότι σε κάθε περίπτωση και στη βάση του ισχυρισμού ότι η απαίτηση προωθείται ως αίτηση έφεση  η αξίωση εναντίον της εναγόμενης 2 δεν δύναται, σε τέτοια δικονομικά και ουσιαστικά πλαίσια ως προωθήθηκε, ήτοι επικαλούμενη η αιτήτρια την αίτηση / έφεση του άρθρου 44Γ (3) του Ν.9/65, να κριθεί ότι έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας, δεδομένου ότι αιτησεις / εφέσεις στη βάση του άρθρου αυτού με σκοπό τον παραμερισμό ειδοποίησης τύπου ΙΑ στρέφονται κατά του ενυπόθηκου δανειστή και η εναγόμενη 2 δεν έχει τέτοια ιδιότητα.

 

Επιπλέον ακόμα και εάν ήθελε υποβληθεί αίτημα όπως δοθούν οδηγίες για να προχωρήσει η απαίτηση δυνάμει των προνοιών του Μ.8.Κ.1 (6) ως απαίτηση δυνάμει του Μ. 7, δεν παραβλέπω ότι και επί της ουσίας της η μαρτυρία που παρουσιάστηκε, σε σχέση με τους ισχυρισμούς της απαίτησης για δόλο από πλευράς της εναγόμενης 2 στην απόκρυψη της υποθήκης που προηγείτο αλλά και του ισχυρισμού περί αδικαιολόγητης απόρριψης έγκρισης κατόπιν ελέγχου AML των χρημάτων που αποστάλθηκαν, κρίνεται ότι δεν αποδεικνύει έστω για σκοπούς του σταδίου τούτου ορατή πιθανότητα επιτυχίας.

 

Σε ότι αφορά τον ισχυριζόμενο δόλο καμία λεπτομέρεια δίδεται πέραν της απλής παράθεσης εικασίας ότι σκόπιμα δεν αποκαλύφθηκε για σκοπούς καταβολής του τιμήματος πώλησης απευθείας στην εταιρεία και χωρίς παράλληλα να επεξηγείται από τον ενόρκως δηλών για ποιο λόγο δεν ήταν δυνατή η διεξαγωγή έρευνας για το ακίνητο σε στάδιο πριν την πώλησης με σκοπό την διερεύνηση ύπαρξης τυχών προγενέστερων εμπράγματων βαρών.

 

Σε ότι αφορά τώρα την εναγόμενη 1 στην οποία ακροθιγώς αποδίδονται παραλείψεις και σκοπιμότητες στην διενέργεια των ελέγχων AML, δεν αμφισβητήθηκε  ο ισχυρισμός στην ένσταση ότι αυτή δεν αποτελεί τραπεζικό ίδρυμα και ως εκ τούτου δεν είχε εξουσία ή υποχρέωση άσκησης ελέγχων AML, και ότι η όλη διαδικασία έλαβε χώρα από αρμόδιο τραπεζικό ίδρυμα. Τούτων λεχθέντων βεβαίως χωρίς να παραβλέπω ότι η ύπαρξη της υποθήκης, η προτεραιότητα της έναντι του πωλητηρίου αλλά και η μεταβίβαση των δικαιωμάτων από την υποθήκη στην εναγόμενη 1 δεν έτυχαν αμφισβήτησης.

 

Καταλήγω επομένως ότι ακόμα και εάν εξέταζα την αίτηση επί της ουσίας της και στη βάση των προνοιών του άρθρου 32 του Ν.14/60 αυτή θα ήταν απορριπτέα λόγω της αδυναμίας απόδειξης των 2 πρώτων προϋποθέσεων για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων.

 

Συνεπακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται.

 

Σε ότι αφορά τα έξοδα αυτά επιδικάζονται υπέρ των καθ’ ών η αίτηση – εναγόμενων 1 και 2 και εναντίον της αιτήτριας – ενάγουσας ως αυτά υπολογίστηκαν συνοπτικά από το Δικαστήριο στη βάση και των καταλόγων των διαδίκων σε ποσό εκ €3.151,00 πλέον Φ.Π.Α για έκαστον εκ των διαδίκων – καθ’ ών η αίτηση - εναγόμενων 1 και 2.

 

Σε ότι αφορά την Απαίτηση αυτή ορίζεται για Διαχείριση στις 30.11.2026 και ώρα 09:00π.μ.

 

 

                                                                                (Υπ.)..................................................

                                                                                         Ε. Δημητρίου – Παναγή, Α.Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο,

 

Πρωτοκολλητής

 

 

 

 

 

 

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο