0ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
Ε. Ευθυμίου, A.Ε.Δ.
Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.E.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 2134/25
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
-v-
R. AL AF.
Κατηγορούμενος
Ημερομηνία: 13 Οκτωβρίου 2026.
Εμφανίσεις:
Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Μ. Κουτσόφτας
Για κατηγορούμενο: κος Κ. Ταμπούρλας
Κατηγορούμενος: Παρών
ΠΟΙΝΗ
Από τις 8 κατηγορίες που καταλογίζονταν στον κατηγορούμενο, προέβηκε σε δήλωση παραδοχής σε ό,τι αφορά την πρώτη κατηγορία[1] και η διαδικασία προχώρησε σε ακρόαση για τις κατηγορίες 2‑8. Με απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου ημερομηνίας 30 Ιουλίου 2026, κρίθηκε ένοχος στις κατηγορίες 2, 3 και 5 και συγκεκριμένα για το αδίκημα της μεταφοράς προσώπων δια της υδάτινης οδού με υπερφορτωμένο σκάφος[2], (κατηγορία 2), για το αδίκημα της συνδρομής σε απαγορευμένο μετανάστη να εισέλθει στη Δημοκρατία[3] (κατηγορία 3) και τέλος για συμμετοχή σε λαθρεμπόριο μεταναστών[4], (κατηγορία 5).
Τα γεγονότα της πρώτης κατηγορίας, ως οι λεπτομέρειες του ποινικού αδικήματος καταγράφουν, φανερώνουν ότι ο κατηγορούμενος, στις 03/03/2025, ενώ σύμφωνα με τον νόμο ήταν απαγορευμένος μετανάστης, βρέθηκε σε χωρικά ύδατα της Δημοκρατίας, χωρίς να κατέχει άδεια.
Σε σχέση δε με τα ευρήματα της καταδικαστικής απόφασης, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος ότι παρείχε συνδρομή, ενεργώντας ως πλοηγός κατά το μεγαλύτερο μέρος του θαλάσσιου ταξιδιού, από τον Λίβανο προς Κύπρο, με ανασφαλή και υπερφορτωμένη βάρκα, γνωρίζοντας ότι δεν πληρούσε στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφαλούς μεταφοράς των 17 επιβατών και δημιουργούσε εμφανή και σοβαρό κίνδυνο γι΄αυτούς, κάτι που επιβεβαιώνεται ασφαλώς και από το γεγονός ότι τούτη (η βάρκα) χάλασε και έμπαζε νερά, σε χρόνο αρκετά πριν την επέμβαση των κυπριακών αρχών. Ο Κατηγορούμενος αποκόμισε έμμεσο οικονομικό όφελος αφού απαλλάχθηκε από την υποχρέωση καταβολής κομίστρου και διαδραμάτισε ουσιώδη και καθοριστικό ρόλο ως συνεργός στο λαθρεμπόριο των 17 απαγορευμένων μεταναστών που εισήλθαν στη Δημοκρατία μετά την επιτυχή επιχείρηση των αρχών.
Κατά την διαδικασία αγορεύσεων σε σχέση με την ποινή αναφέρθηκε από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου.
Περαιτέρω, για σκοπούς επιβολής ποινής, κατατέθηκε έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, στην οποία καταγράφονται οι προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου.
Ο συνήγορος Υπεράσπισης, στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης για μετριασμό της ποινής, αναφέρθηκε στις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου, στις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων και στις συνέπειες της κράτησής του, επικαλούμενος τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την εξατομίκευση της ποινής. Ο κ. Ταμπούρλας ζήτησε να συνεκτιμηθεί, πέραν των πιο πάνω περιστάσεων, και ο μεμονωμένος χαρακτήρας της πράξης του κατηγορουμένου. Μετέφερε, επίσης, την απολογία του κατηγορουμένου, όπως αυτή αποτυπώνεται στη γραπτή αγόρευση, και ζήτησε την επίδειξη της μέγιστης δυνατής επιείκειας, ώστε ο κατηγορούμενος να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό στην οικογένειά του, η οποία τον έχει ανάγκη. Τα όσα ανέπτυξε ο ευπαίδευτος συνήγορος στη γραπτή του αγόρευση θα εξεταστούν αναλυτικότερα στη συνέχεια.
Η νομολογία επισημαίνει σταθερά ότι το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπει ο νομοθέτης για ένα αδίκημα αποτελεί τον πρωταρχικό δείκτη της σοβαρότητάς του[5]. Στην παρούσα υπόθεση, η σοβαρότητα των αδικημάτων για τα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος καταδεικνύεται, πρώτα απ' όλα, από τις ποινές που προβλέπει ο νόμος γι' αυτά. Για το αδίκημα της κατηγορίας 5, τα άρθρα 4 και 8 του Κυρωτικού Νόμου 11(ΙΙΙ)/2003 προβλέπουν ποινή φυλάκισης μέχρι δέκα έτη ή χρηματική ποινή ή/και τις δύο ποινές. Ο νόμος αυτός κυρώνει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διεθνικού Οργανωμένου Εγκλήματος και τα Συμπληρωματικά της Πρωτόκολλα. Το ίδιο ανώτατο όριο, δηλαδή φυλάκιση μέχρι δέκα έτη ή και χρηματική ποινή, ισχύει και για τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 3, κατά παράβαση του Κεφ. 105. Για το αδίκημα της κατηγορίας 2, κατά παράβαση του άρθρου 240 του Ποινικού Κώδικα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση μέχρι δώδεκα έτη ή και χρηματική ποινή. Για το αδίκημα της κατηγορίας 1, ο νόμος προνοεί, με ποινή φυλάκισης μέχρι 10 έτη ή πρόστιμο μέχρι €50.000 ή και με τις δύο αυτές ποινές.
Μελέτη της νομολογίας, τονίζει την ανάγκη ευρύτερης αντιμετώπισης, αδικημάτων που σχετίζονται με την παράνομη είσοδο, διέλευση και παραμονή στη Δημοκρατία, κυρίως λόγω της έξαρσης που παρατηρείται στη διάπραξη τους, αλλά και του γεγονότος ότι αυτά τα αδικήματα, συνδράμουν στη δημιουργία πολλαπλών κοινωνικών προβλημάτων, αλλά και προβλημάτων που αφορούν την οικονομική πτυχή της ζωής των Κυπρίων[6].
Η πιο κάτω περικοπή από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Kabeer Khan[7], η οποία αφορούσε αδίκημα υποβοήθησης προσώπου να εισέλθει στη Δημοκρατία, αποτυπώνει με γλαφυρότητα τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος:
«Τα αδικήματα τα οποία έχει παραδεχθεί ο Εφεσίβλητος αναμφίβολα εντάσσονται στη γενικότερη κατηγορία αδικημάτων τα οποία σχετίζονται με την παράνομη είσοδο, παράνομη διέλευση και παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία. Ασφαλώς και λαμβάνεται δικαστική γνώση για τη διαρκώς αυξανόμενη συχνότητα με την οποία τέτοιου είδους υποθέσεις παρουσιάζονται ενώπιον των δικαστηρίων, στοιχείο το οποίο επιβάλλει την αυστηρή αντιμετώπισή τους με στόχευση την ειδική (σε κατάλληλες περιπτώσεις) αλλά και πρωτίστως τη γενική πρόληψη και αποτροπή διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων από μελλοντικούς επίδοξους παραβάτες. Ήταν ακριβώς εντός αυτών των παραμέτρων που από το 2004 το Εφετείο, δίδοντας τις κατευθυντήριες γραμμές υιοθέτησε στην υπόθεση Tabrizi v. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 421 την πιο κάτω προσέγγιση:
«Αδικήματα που αφορούν την παράνομη είσοδο και παραμονή αλλοδαπών στην Κύπρο ή που σχετίζονται με τέτοια αδικήματα αντιμετωπίζονται ως σοβαρά. Έχει επισημανθεί στην σχετική νομολογία ότι τόσο η παράνομη είσοδος στο έδαφος της Δημοκρατίας όσο και η παράνομη παραμονή προσώπων που εισήλθαν αρχικά νόμιμα έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα που δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και οικονομικής φύσεως αλλά και προβλήματα αστυνόμευσης. Ακόμα ότι η Κύπρος είναι φιλόξενη χώρα αλλά ο καθένας που επιθυμεί να ζήσει εδώ οφείλει να συμμορφώνεται με τους Νόμους και τους Κανονισμούς της χώρας αυτής.».
Όπου ένα αδίκημα είναι από τη φύση του σοβαρό ή όπου διαπράττεται με μεγάλη συχνότητα δικαιολογείται η αντιμετώπιση του με ποινές αποτρεπτικού χαρακτήρα έτσι που πέραν από την τιμωρία του κατηγορουμένου να εξυπηρετείται και ο στόχος της αποτροπής διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων στο μέλλον είτε από τον ίδιο τον κατηγορούμενο είτε από άλλα πρόσωπα.»
Καθίσταται σαφές μέσω του πιο πάνω αποσπάσματος ότι τα αδικήματα τέτοιας φύσης πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα. Σκοπός είναι η ειδική πρόληψη, αλλά κυρίως η γενική πρόληψη, ώστε να αποτρέπονται όσοι σκοπεύουν να διαπράξουν παρόμοια αδικήματα στο μέλλον. Επί τούτου του ζητήματος, τα όσα αναφέρθηκαν στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Kabeer Khan (ανωτέρω), επιβεβαιώθηκαν και στην Yousor ν. Δημοκρατίας[8]. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι στα αδικήματα που συνδέονται με την παράνομη μετανάστευση απαιτείται η επιβολή αυστηρών ποινών.
Για τους επιβαρυντικούς παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής σε αδικήματα αυτής της φύσης, χρήσιμη καθοδήγηση παρέχει η πρόσφατη απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ali Terzelaki[9]. Στην υπόθεση αυτή το Εφετείο παρέπεμψε στο σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice[10]. Υιοθέτησε επίσης όσα κρίθηκαν στην αγγλική απόφαση Le and Stark[11], η οποία απαριθμεί τους επιβαρυντικούς παράγοντες σε παρόμοια αδικήματα. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, επιβαρυντικά λειτουργεί καταρχάς η επανειλημμένη διάπραξη του αδικήματος, καθώς και η διάπραξή του με σκοπό το οικονομικό όφελος. Επιβαρυντικό είναι επίσης το ότι η υποβοήθηση αφορούσε πρόσωπα άγνωστα στον δράστη και όχι τη σύζυγο ή στενό συγγενή του. Σε περίπτωση συνωμοσίας, βαρύτητα έχει η διάπραξη του αδικήματος για ορισμένη χρονική περίοδο. Επιβαρυντικά λαμβάνονται ακόμη υπόψη ο εκτεταμένος προσχεδιασμός και η οργάνωση, ο ηγετικός ρόλος του κατηγορουμένου και η διάπραξη του αδικήματος σε σχέση με μεγάλο αριθμό παράνομων μεταναστών.
Σύμφωνα με τα ευρήματα μας, ως συνοπτικώς ανωτέρω αναφερθήκαμε, ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα αποδεχόμενος να πλοηγήσει τη βάρκα, με έμμεσο οικονομικό όφελος την απαλλαγή του από την καταβολή κομίστρου. Με τις ενέργειές του συνέδραμε στη μεταφορά 17 ατόμων, τα οποία δεν γνώριζε, με σκάφος που ο ίδιος χαρακτήρισε επικίνδυνο και υπερφορτωμένο.
Το γεγονός ότι επέλεξε να επιβιβαστεί και ο ίδιος στο σκάφος, το οποίο ο κ. Ταμπούρλας επικαλείται ως μετριαστικό παράγοντα, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ως τέτοιος. Η ανάληψη κινδύνου για τον εαυτό του, δεν ισοδυναμεί με την έκθεση τρίτων σε κίνδυνο.
Περαιτέρω, δεν αποδεχόμαστε ως μετριαστικό παράγοντα την αναφορά της Υπεράσπισης ότι όλοι οι επιβαίνοντες έφτασαν σώοι στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ευτυχής αυτή έκβαση οφείλεται αποκλειστικά στην έγκαιρη επέμβαση της Λιμενικής Αστυνομίας, η οποία μετέφερε με ασφάλεια τους επιβαίνοντες στη στεριά, και όχι σε ενέργειες του Κατηγορουμένου ο οποίος πλοηγούσε τη βάρκα ακόμα και τη στιγμή που αυτή παρουσίαζε μηχανικό πρόβλημα. Να υπενθυμίσουμε ότι η βάρκα παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα και έμπαζε νερά σε χρόνο προγενέστερο της άφιξης της Λιμενικής Αστυνομίας.
Από την άλλη, συμφωνούμε με τις επισημάνσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν οργανωτής της επιχείρησης και δεν συμμετείχε στον σχεδιασμό της, στη στρατολόγηση ή στην επιλογή των μεταναστών, στην επιλογή της βάρκας, στην είσπραξη χρημάτων ή στον συντονισμό της μεταφοράς. Επιπλέον, δεν ήταν μέλος εγκληματικής οργάνωσης.
Λαμβάνοντας υπόψη τις ποινές που προβλέπει ο νόμος, την ανάγκη που έχει διαπιστώσει η νομολογία για αυστηρή αντιμετώπιση παρόμοιων αδικημάτων και τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε το επίδικο αδίκημα, καταλήγουμε ότι η ποινή πρέπει, καταρχήν, να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Ανεξαρτήτως των πιο πάνω αναφορών, το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής, δεν ατονεί, αφού σύμφωνα με την καθοδήγηση της νομολογίας, οφείλουν τα Δικαστήρια να προσεγγίζουν την κάθε περίπτωση στη βάση των γεγονότων για κάθε αδικοπραγούντα, ανάλογα με τις ιδιαίτερες προσωπικές περιστάσεις του[12]. Στον αντίποδα όμως πρέπει να λεχθεί ότι μία τέτοια διεργασία, δεν εξουδετερώνει το καθήκον για επιβολή αρμόζουσας ποινής για τον συγκεκριμένο παραβάτη[13]. Σκοπός της εξατομίκευσης είναι να συνδέεται η τιμωρία και με το πρόσωπο του παραβάτη, χωρίς όμως να εξαρτάται αποκλειστικά από τις προσωπικές του περιστάσεις[14].
Υπέρ του κατηγορουμένου λαμβάνουμε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο, το οποίο μεταξύ άλλων, συνηγορεί και υπέρ της θέσης για πρότερο έντιμο βίο[15].
Σε ότι αφορά τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, τις λαμβάνουμε υπόψιν στο σύνολό τους, όπως τις εξέθεσε ο συνήγορός του. Συγκεκριμένα, λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 45 ετών, έγγαμος και πατέρας 4 παιδιών, τα 3 εκ των οποίων ανήλικα. Προσμετρούμε επιπλέον ότι η απόφαση του κατηγορουμένου να έρθει στην Κύπρο, υπαγορεύτηκε από τις δυσεπίτευκτες οικονομικές συνθήκες που αντιμετώπιζε και κίνητρο είχε την εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης για την οικογένεια του, προσπάθεια, η οποία, όχι μόνο απέληξε άκαρπη, αλλά ένεκα της σύλληψης και του εγκλεισμού του, οι οικονομικές συνθήκες της οικογένειάς του δυσχέραναν έτι περισσότερο. Επιπλέον λαμβάνουμε υπόψιν μας για την επιμέτρηση της ποινής του κατηγορούμενου, τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του πατέρα του, αλλά και το γεγονός, ότι η μητέρα του, απεβίωσε, ενόσω τούτος βρισκόταν υπό κράτηση στις Κεντρικές Φυλακές.
Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψιν, προς όφελός του κατηγορούμενου, ως μιας μορφής εξωδικαστηριακής τιμωρίας[16], ότι συνεπεία της απομάκρυνσης από την οικογένεια του σε συνδυασμό με την κράτησή του, που απαγορεύει σε αυτόν, έστω την οικονομική συνεισφορά προς τούτη (την οικογένειά του), έχει αναπτύξει άγχος, αγωνία και τύψεις, ειδικότερα μετά και την πληροφόρηση που έλαβε ότι η οικία του έχει μισογκρεμμιστεί από τους πρόσφατους βομβαρδισμούς στη χώρα του.
Προσμετρούμε επίσης προς όφελος του κατηγορούμενου το γεγονός ότι στις Κεντρικές Φυλακές παρατηρείται υπερπληθυσμός ως επίσης και ότι ο ίδιος είναι αλλοδαπό πρόσωπο με κανένα δεσμό με τη Δημοκρατία, δεν μιλά τη γλώσσα της χώρας στην οποίαν κρατείται, αλλά και ότι βιώνει τον εγκλεισμό του, χωρίς οποιανδήποτε στήριξη ή οικογενειακή συμπαράσταση, χωρίς να παραβλέπουμε την δυνατότητα και το δικαίωμα που προκύπτει για την ενεργοποίηση των διατάξεων της διμερούς συμφωνίας Κύπρου -Λιβάνου σε σχέση με τη μεταφορά καταδίκων η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 16(ΙΙΙ)/1996.
Των ανωτέρω λεχθέντων, δεν μας διαφεύγει, ωστόσο ότι, κατά πάγια νομολογία, σε υποθέσεις αυτής της φύσης οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις λαμβάνονται μεν υπόψη, έχουν όμως περιορισμένη βαρύτητα στην επιμέτρηση της ποινής[17].
Εξετάζουμε στη συνέχεια την ποινολογική μεταχείριση κατηγορουμένων σε υποθέσεις παρόμοιας φύσης, έχοντας πάντα κατά νου ότι «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν, όμως, το δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη»[18]. Με αυτή την επιφύλαξη, παραθέτουμε ενδεικτικά και για καθοδήγηση τις ακόλουθες αποφάσεις.
Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Kabeer Khan[19], ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε αδικήματα υποβοήθησης παράνομης παραμονής αλλοδαπού στη Δημοκρατία, κατά παράβαση του άρθρου 19Α(2) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105. Για τα αδικήματα αυτά, ο νόμος προβλέπει ανώτατη ποινή φυλάκισης 15 ετών. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 18 μηνών, την οποία το Εφετείο αύξησε σε 3 έτη. Το Εφετείο έκρινε ότι η ποινή έπρεπε να αντανακλά το ότι ο Κατηγορούμενος ενήργησε βάσει οργανωμένου σχεδίου, υποβοηθώντας, σε δύο περιπτώσεις, πέντε αλλοδαπούς να παραμείνουν παράνομα στη Δημοκρατία, έναντι οικονομικού κέρδους.
Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ali Terzelaki[20], ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε το αδίκημα της μεταφοράς 56 προσώπων διά υδάτινης οδού εισόδου στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6(1)(α)(στ)(ι)-(μ), (2) και 19(2) του Κεφ. 105. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3½ ετών, την οποία το Εφετείο αύξησε σε 5 έτη. Κατά το Εφετείο, η υπόθεση ανήκε στις σοβαρότερες του είδους της, αφού συνέτρεχαν όλοι οι επιβαρυντικοί παράγοντες που αναγνωρίζονται στην Le and Stark (ανωτέρω), εκτός από την επανειλημμένη διάπραξη.
Στην υπόθεση Yousor ν. Δημοκρατίας[21], ο εφεσείων είχε κριθεί ένοχος, μετά από δική του παραδοχή, για το αδίκημα της εισόδου απαγορευμένου μετανάστη στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση του άρθρου 19(2) του Κεφ. 105. Το Κακουργιοδικείο Λάρνακας του επέβαλε ποινή φυλάκισης 2 ετών, την οποία το Εφετείο μείωσε σε 18 μήνες.
Τέλος στην Muhammad Hilal ν. Δημοκρατίας[22], επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών κατόπιν ακρόασης, σε κατηγορία απαγορευμένου μετανάστη, κατά παράβαση του Άρθρου 19(2) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ. 105. Το τι αποδιδόταν με την αναφερόμενη κατηγορία είναι ότι, στις 26.2.2024, ενώ ήταν απαγορευμένος μετανάστης, βρέθηκε σε χωρικά ύδατα της Δημοκρατίας χωρίς την απαιτούμενη από τον νόμο άδεια.
Συνεκτιμώντας όλα όσα πιο πάνω παραθέσαμε και λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες διάπραξης των επίδικων αδικημάτων, αλλά και τους μετριαστικούς παράγοντες που η πλευρά της Υπεράσπισης έχει θέσει, κρίνουμε ότι μοναδική ενδεικνυόμενη, υπό τις περιστάσεις, ποινή, είναι αναπόφευκτα αυτή της φυλάκισης.
Για σκοπούς επιβολής των κατωτέρω ποινών, λαμβάνουμε υπόψη ότι τα αδικήματα στα οποία αφορούν οι κατηγορίες στις οποίες κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος διαπράχθηκαν στο πλαίσιο μίας ενιαίας εγκληματικής συμπεριφοράς του.
Επιπλέον λαμβάνουμε υπόψιν, για σκοπούς επιμέτρησης ποινής στην πρώτη κατηγορία, την άμεση παραδοχή του σε αυτή.
Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο, τις πιο κάτω ποινές.
Στην κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 18 μηνών.
Στην κατηγορία 2, ποινή φυλάκισης 3½ ετών.
Στην κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 2½ ετών.
Στην κατηγορία 5 ποινή φυλάκισης 2½ ετών.
Οι ποινές να συντρέχουν.
Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση, ήτοι από τις 12 Μαρτίου 2025, στην παρούσα υπόθεση, να συνυπολογιστεί κατά το άρθρο 117(1) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφάλαιο 155.
Τα έξοδα ύψους €60, να καταβληθούν από τη Δημοκρατία, αφού ως ζήτημα αρχής, δεν καταβάλλονται έξοδα από κατηγορούμενο πρόσωπο στο οποίο έχει επιβληθεί ποινή άμεσης φυλάκισης.
(Υπ.)……………………………………
Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
(Υπ.)……………………………………
Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.
(Υπ.)……………………………………
Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
[1] Κατηγορία του απαγορευμένου μετανάστη κατά παράβαση των άρθρων 2, 6 (1)(α) (ι)(κ)(λ)(μ) (2) και 19(2) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφάλαιο 105, όπως αυτός τροποποιήθηκε δυνάμει του άρθρου 5(1)(3) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, των άρθρων 2 και 3 του περί Χωρικής Θαλάσσης Νόμου, Νόμος 45/1964, καθώς και τον Κανονισμό 5 και 6 της Κ.Δ.Π.242/72
[2] Κατά παράβαση των άρθρων 20 και 240 του Ποινικού Κώδικα Κεφάλαιο 154.
[3] Κατά παράβαση των άρθρων 2, 6(1)(α)(ι)(κ)(λ)(μ)(2) και 19(ζ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, του περί της Χωρικής Θάλασσας Νόμου, καθώς και των Κανονισμών 5 και 6 της Κ.Δ.Π.242/72.
[4] Κατά παράβαση των άρθρων 2 και 8 του κυρωτικού νόμου, Ν.11(ΙΙΙ/2003) περί της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών κατά του διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος και των συμπληρωματικών σε αυτήν πρωτοκόλλων, καθώς και των άρθρων 3(Α), 4, 6 (1)(Α)(2)(Π)(3)(Α)(Β) του πρωτοκόλλου ΙΙΙ της εν λόγω σύμβασης.
[5] Λεβέντης ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 632, Βραχίμη ν. Αστυνομίας (2000) 2 ΑΑΔ 727, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans (2005) 2 ΑΑΔ 639.
[6] Nazari ν. Αστυνομίας (1996) 2 ΑΑΔ 231, 234, Tabrizi ν. Αστυνομίας (2004) 2 ΑΑΔ 421, 429, Deveci ν. Αστυνομίας (2009) 2 ΑΑΔ 80, Στρουθιάς ν. Αστυνομίας (2015) 2Α ΑΑΔ 493, Γενικός Εισαγγελέας ν. Kabeer Khan, Ποιν. Έφ. 123/23, ημερ. 15.9.2023
[7] Ποιν. Έφ. 123/23, ημερ. 15.9.2023
[8] Ποιν. Έφ. 202/24, ημερ. 25/2/2025
[9] Ποιν. Έφ. 6/23, ημερ. 4/6/2024
[10] έκδοση 2024, Μέρος Β, Ενότητα Β22.51
[11] [1999] 1 Cr App R (S) 422
[12] Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας (2008) 2 ΑΑΔ 478
[13] Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου (Αρ. 2) (2001) 2 ΑΑΔ 285
[14] Κόκκινος ν. Αστυνομίας (1995) 2 ΑΑΔ 135
[15] Γενικός Εισαγγελέας ν. Καραολή, Ποιν. Έφ. 230/2019, ημερ. 27/04/2021
[16] Sentencing in Cyprus 2nd ed. G.M.Pikis, σελ.64
[17] Γενικός Εισαγγελέας ν. Ali Terzelaki Ποινική Έφεση 6/23, ημερομηνίας 4/6/2024
[18] Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (2000) 2 ΑΑΔ
[19] Ποιν. Έφ. 123/23, ημερ. 15/09/2023
[20] Ποιν. Έφ 6/23, ημερ. 04/06/2024
[21] Ποιν. Έφ. 202/24, ημερ. 25/2/2025
[22] Ποιν. Έφ. 58/25, ημερ. 24/11/2025
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο