ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. FR. K. ST., Υπόθεση Αρ.: 573/2025, 21/10/2026
print
Τίτλος:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. FR. K. ST., Υπόθεση Αρ.: 573/2025, 21/10/2026

 

ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ:    Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

                         Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

                         Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

 

Υπόθεση Αρ.: 573/2025

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

-ν-

  FR. K. ST.

Κατηγορουμένου

 

Ημερομηνία: 21 Οκτωβρίου 2026

 

Εμφανίσεις:

Για τη Δημοκρατία: κος Μ. Κουτσόφτας

Για τον Κατηγορούμενο: Ουδεμία εμφάνιση

 

Κατηγορούμενος : Απών

 

 

 Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η  Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στο παρόν κατηγορητήριο έξι κατηγορίες οι οποίες αφορούν την Κατοχή Παιδικής Πορνογραφίας με παιδιά, την Κατοχή Παιδικής Πορνογραφίας με παιδιά κάτω των 13 ετών, την Απόκτηση Πρόσβασης σε Παιδική Πορνογραφία και την Απόκτηση Πρόσβασης σε Παιδική Πορνογραφία με παιδιά κάτω των 13 ετών, βασιζόμενες στον περί της Πρόληψης και Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης και Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμο 91 (1) 2014.

 

Αξίζει να αναφέρουμε για σκοπούς πληρότητας ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και τις κατηγορίες της Διάδοσης Υλικού Παιδικής Πορνογραφίας (κατηγορίες 5 και 6) οι  οποίες διακόπηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και ο Κατηγορούμενος απαλλάχθηκε από αυτές.

 

Αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής είναι όπως το δικαστήριο εξασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια διατάξει όπως η  υπόθεση προχωρήσει και ολοκληρωθεί στην απουσία του κατηγορούμενου (εξ ου και η έκδοση της παρούσας ενδιάμεσης απόφασης) για την επιβολή ποινής εφόσον ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή στις κατηγορίες 1-4.

 

Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής στην αγόρευση του προς υποστήριξη της θέσης του ότι δηλαδή το δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει στην ολοκλήρωση της διαδικασίας καθόσον αφορά τις κατηγορίες 1 - 4 τις οποίες ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχτεί, αναφέρθηκε στη σχετική νομολογία και παρέπεμψε σε διάφορες αυθεντίες, υποστηρίζοντας ότι το δικαστήριο θα πρέπει να εξασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εγκρίνει το αίτημα για την προστασία της έννομης τάξης και τη διαφύλαξη του κύρους της ποινικής διαδικασίας.

 

Σε αυτό το σημείο κρίνουμε ορθότερο να αναφερθούμε στο ιστορικό της υπόθεσης όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης για καλύτερη κατανόηση της:

 

1.   Στις 24.01.2025 ο Κατηγορούμενος παραπέμφθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας σε απευθείας δίκη στο Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λάρνακας, ως προβλέπει το άρθρο 107 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, για τις 26.02.2025 όπου και παρουσιάστηκε, ως είχε υποχρέωση (σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 45(1) του Κεφ.155), για πρώτη φορά ενώπιον του (Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λάρνακας). Κατά την εκεί παρουσία του Κατηγορούμενου διατάχθηκε (από άλλη σύνθεση) όπως αυτός εμφανίζεται στο δικαστήριο υπό συγκεκριμένους όρους, μεταξύ αυτών διατάχθηκε και η κατάθεση από αυτόν του χρηματικού ποσού - μετρητών ύψους €15.000[1].

2.   Στις 17.03.2025 ο Κατηγορούμενος στην παρουσία του συνηγόρου του παραδέκτηκε τις κατηγορίες 1 – 4 και δεν παραδέκτηκε την κατηγορία 5 και 6.

3.   Στις 08.12.2025 ζητήθηκε από τον συνήγορο του η αλλαγή όρων που του είχαν προγενέστερα επιβληθεί, με απώτερο σκοπό να ταξιδέψει για λόγους υγείας της μητέρας του, για την περίοδο 15 ημερών, αίτημα που εγκρίθηκε εφόσον αυτός κατέθεσε επιπρόσθετο ποσό μετρητών €10.000, ως και έπραξε. Να σημειωθεί ότι παρόμοιο αίτημα του, έγινε αποδεκτό και στις 10.09.2025 γιατί απεβίωσε ο πατέρας του.

4.   Στις 28.01.2026 όταν η παρούσα υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση (κατηγορίες 5 και 6) και για γεγονότα και ποινή (κατηγορίες 1 – 4) ο Κατηγορούμενος δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και ο συνήγορος του ο οποίος ήταν παρών αναφέρθηκε στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του γραφείου του για εξεύρεση του Κατηγορούμενου. Το δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την έκδοση εντάλματος σύλληψης του, το οποίο και εκδόθηκε στις 11.02.2026.

5.   Στις επόμενες ημερομηνίες ο συνήγορος του Κατηγορούμενου συνέχιζε να είναι παρών και δήλωνε την μη επικοινωνία ή την οποιαδήποτε επαφή μεταξύ τους. Παράλληλα ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής καταχώρησε σχετικό Ημερολόγιο Ενεργείας με Λίστα Παρακολούθησης στο οποίο δεικνύονταν οι προσπάθειες των αστυνομικών αρχών για την εκτέλεση του εκδοθέντος εναντίον του Κατηγορούμενου εντάλματος σύλληψης (11.3.26) αλλά και στις επόμενες δικασίμους αυτός (ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής) ανέφερε την πρόθεση για έκδοση Ευρωπαικού Εντάλματος Σύλληψης εναντίον του, στην παρουσία του συνηγόρου του.

6.   Στις 07.10.2026 ο συνήγορος του Κατηγορούμενου αιτήθηκε την άδεια του δικαστηρίου όπως αποσυρθεί, εφόσον εξακολουθεί να μην έχει κανενός είδους επικοινωνία με τον Κατηγορούμενο και η σχετική άδεια απόσυρσης του, ενόψει των πιο πάνω δεδομένων εγκρίθηκε από αυτό (το δικαστήριο).

7.   Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής παρουσίασε στο δικαστήριο δέσμη εγγράφων στην οποία περιλαμβάνεται το Αντίγραφο Αίτησης για Red Notice, η συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα για έκδοση Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης και το εναντίον του Κατηγορούμενου εκδοθέν Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης.

Νομική Πτυχή

Το άρθρο 63 του Κεφ. 155 διέπει το θέμα της παρουσίας ενός κατηγορουμένου κατά τη διάρκεια της δίκης του. Aυτό προνοεί τα ακόλουθα:

«63.-(1) Ο κατηγορούμενος δικαιούται να είναι παρών στο Δικαστήριο καθόλη τη διάρκεια της δίκης εφόσον συμπεριφέρεται ευπρεπώς.

(2) Αν ο κατηγορούμενος δεν συμπεριφέρεται ευπρεπώς, το Δικαστήριο δύναται, κατά τη διακριτική του εξουσία, να διατάξει όπως ο κατηγορούμενος μεταφερθεί και παραμείνει υπό κράτηση και να συνεχίσει τη δίκη στην απουσία του προβαίνοντας σε τέτοιες διευθετήσεις οι οποίες κατά την κρίση του φαίνονται επαρκείς για την ενημέρωση του κατηγορούμενου για όσα ανταλλάχτηκαν κατά τη δίκη και για την προετοιμασία της υπεράσπισης του.

(3) Το Δικαστήριο δύναται, αν θεωρεί αυτό κατάλληλο, να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να παραμένει εκτός του Δικαστηρίου καθόλη τη διάρκεια ή μέρος της δίκης, με τέτοιους όρους ως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο.»

Αυτό το άρθρο αφορά όλες τις δίκες, ήτοι συνοπτικές και ενώπιον Κακουργιοδικείου, εφόσον εμπίπτει εντός του τίτλου «Γενικές διατάξεις ως προς τις απαντήσεις και διαδικασίες σε όλες τις δίκες, συνοπτικές και μη».

Το άρθρο 89(1) του Κεφ. 155 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να προχωρήσει στην ακρόαση της υπόθεσης και να αποφασίσει στην απουσία του κατηγορουμένου ή να αναβάλει την υπόθεση και εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον του. Αυτό το άρθρο όμως αναφέρεται ρητώς σε συνοπτική δίκη και περιέχεται κάτω από τον γενικό τίτλο «Ειδικές διατάξεις σε συνοπτικές δίκες». Έτσι καθίσταται σαφές πως αυτή η εξειδικευμένη δικονομική πρόνοια δεν τυγχάνει εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση, όπου η υπόθεση εκδικάζεται από Κακουργιοδικείο.

Το ζήτημα της παρουσίας ή μη κατηγορουμένου σε δίκη ενώπιον Κακουργιοδικείου απασχόλησε στην υπόθεση Republic v. Nicos Demetriades and Another (1973) 2 C.L.R. 289. Σε εκείνη την υπόθεση δύο πρόσωπα παραπέμφθηκαν σε δίκη ενώπιον Κακουργιοδικείου. Παρότι τελούσαν υπό κράτηση, αρνούντο να παρουσιαστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν επιχειρήθηκε βίαιη προσαγωγή τους για να αποφευχθεί τραυματισμός τους. Μόνο ο ένας κατηγορούμενος συνέχισε να εκπροσωπείται από δικηγόρο ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η δίκη δεν δύναται να διεξαχθεί στην απουσία των κατηγορουμένων ούτε και υπάρχει πρόνοια για καταχώρηση απάντησης στο κατηγορητήριο στην απουσία τους. Το Κακουργιοδικείο υπέβαλε νομικά ερωτήματα προς το Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 148(2) του Κεφ. 155.

Το πρώτο ερώτημα ήταν κατά πόσον το άρθρο 63 δίδει δικαίωμα σε κατηγορούμενο να είναι παρών στη δίκη του υπό τη μόνη επιφύλαξη πως συμπεριφέρεται ευπρεπώς ή κατά πόσο δίδει δικαίωμα συνοδευόμενο και από υποχρέωση να είναι παρών.

Το Ανώτατο Δικαστήριο απάντησε πως ενόψει του βασικού δικαιώματος σε δίκαιη δίκη δυνάμει του άρθρου 30 του Συντάγματος και του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία επικυρώθηκε από το Ν.39/62, και όπως αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 63, ένας κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να είναι παρών στη δίκη του νοουμένου ότι συμπεριφέρεται ευπρεπώς. Περαιτέρω το Ανώτατο θεώρησε πως ένας κατηγορούμενος έχει και υποχρέωση να είναι παρών στη δίκη του. Τέτοια υποχρέωση αφενός πηγάζει από την ίδια τη φύση της ποινικής δίκης και αφετέρου εξάγεται από το λεκτικό των άρθρων 63(3) και 45(1). Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό:

«We are, further, of the opinion that (as, was, indeed, submitted by counsel on both sides) an accused person has, also, a duty to be present at his trial; and this duty is not incompatible with his aforesaid right to be present at his trial, because that right is a "right to be present" and not a "right to be or not to be present". Such duty arises not only because of the nature of a criminal trial—(which, being an essential process for the application of the criminal law, concerns the State and every citizen, and is not only a mere contest of private interests, as is a civil action)—but, also, by necessary inference from the provisions of section 63(3) of Cap. 155, as well as from those of section 45(1) of the same Law regarding the power to "dispense with the personal attendance of the accused" at a summary trial; as stated earlier on in this Decision, section 63 refers to both summary trials and trials on information, and so the said provisions of section 45(1) may properly be taken into account, in addition to those of section 63(3), in reaching our conclusion as to the duty of an accused person to be present at his trial.»

Αυτή η θέση εκφράζεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus, Πική και Λοΐζου, όπου στη σελ. 79 αναφέρονται τα εξής:

«The accused has a right to be present at his trial, a right safeguarded by the provisions of Articles 12 and 30 of the Constitution and those of Article 6 of the European Convention on Human Rights, ratified by Law 118 of 1968. Further he has a duty to be present at his trial unless his appearance has been dispensed with under Cap. 155 and in particular sections 45(1) and 63(3).»

Η ίδια ακριβώς προσέγγιση επαναλήφθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Πανίκος Γρηγορίου v. Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών, Ποιν. Έφ. 100/14, ημερομηνίας 27.09.16. Παρόλο που επρόκειτο για ιδιωτική ποινική υπόθεση, εντούτοις η διατυπωθείσα αρχή αναφέρεται γενικά σε κάθε είδους ποινική δίκη. Η έντιμος Δικαστής κ. Ψαρά-Μιλτιάδου ανέφερε τα εξής:

«Είναι γεγονός ότι η παρουσία ενός κατηγορουμένου σε μια δίκη μπορεί ταυτόχρονα να νοηθεί και σαν δικαίωμα και σαν υποχρέωση. Η διφυής αυτή φύση διέπεται από τις αρχές που αφορούν την προστασία της έννομης τάξης η οποία καθορίζεται από την ανάγκη σεβασμού της δικαστικής διαδικασίας ως προαπαιτούμενο για την ύπαρξη της. Επίσης διέπεται από τις αρχές προστασίας του ατομικού δικαιώματος της παρουσίας ενός ατόμου σε διαδικασία που τον αφορά, ποινικής υφής, με τις συνέπειες που μπορεί αυτή να έχει.»

Χρήσιμη αναφορά γίνεται επίσης και στην υπόθεση Μάριος Γεωργίου v. Φυτώρια Σολωμού Λτδ, Ποιν. Έφ. 16/14, ημερομηνίας 30.11.2015, στην οποία λέχθηκαν τα εξής:

«Κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ειδοποιείται και να παρίσταται στη δίκη του. Αυτό αποτελεί και θεμελιακή υποχρέωση που κατοχυρώνεται από τα Άρθρα 12 και 30 του Συντάγματος και το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως κυρώθηκε με το Νόμο αρ. 118/68. Κατά κανόνα κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα έχει δικαίωμα να παραμένει ελεύθερος εκτός αν το Δικαστήριο για καλό λόγο αποφασίσει διαφορετικά. Όπως δε σημειώνεται στο σύγγραμμα Loizou & Pikis: Criminal Procedure in Cyprus σελ. 35, δυνατόν το Δικαστήριο να διατάξει την κράτηση κατηγορούμενου αν κρίνει ότι ο κατηγορούμενος μπορεί να μην εμφανιστεί ή να προσπαθήσει να επηρεάσει μάρτυρες. Ως ζήτημα πρακτικής, αναφέρεται, πολύ σπάνια διατάσσεται η κράτηση κατηγορούμενου σε συνοπτική δίκη κατά τη διάρκεια της, σ΄ αντίθεση με κατηγορούμενους ενώπιον Κακουργιοδικείου. 

Η ποινική δικονομία της Κύπρου είναι απότοκο της ποινικής διαδικασίας που λαμβανόταν παλαιότερα στην Αγγλία. Οι σχετικές διατάξεις για την παρουσία κατηγορούμενου σε συνοπτικά κατηγορητήρια και δίκες («summary trial»), που είναι κατά πολύ παρόμοιες και με τις διαδικασίες σε δίκη επί κατηγορητηρίων πλέον σοβαράς σημασίας («trial on indictment») εξηγούνται με μεγάλη λεπτομέρεια στο σύγγραμμα της Celia Hampton: Criminal Procedure and Evidence (1973) σελ. 145-147 και 271-273. Όπου κατηγορούμενος αφήνεται ελεύθερος επί εγγυήσει, αναμένεται η προσωπική παρουσία του στη δίκη διότι τα Δικαστήρια (στην Αγγλία τα Magistrates' Courts), μόνο κατ΄ εξαίρεση και στις πιο απλές και καθαρές υποθέσεις επιθυμούν να εκδικάζουν υποθέσεις στην απουσία του κατηγορούμενου.

[...]

Έπεται ότι το δικαίωμα του κατηγορουμένου να είναι παρών στη δίκη του επιφέρει και την ανάλογη υποχρέωση. Η υποχρέωση αυτή επιβάλλει την εμφάνιση του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου ακριβώς για να έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί και, γενικά, να θέσει οτιδήποτε σχετικό αναφορικά με την υπόθεση του, ενώπιον του Δικαστηρίου.»

 

Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Δημητριάδης ανωτέρω, είναι σαφές πως ενώ το νομικό ερώτημα αφορούσε κατηγορούμενο που τελούσε υπό κράτηση και η απάντηση δόθηκε με αναφορά σε αυτό το στοιχείο, η όλη εξέταση του τεθέντος ζητήματος δεν περιορίστηκε μόνο σε περιπτώσεις όπου ενυπάρχει αυτό το στοιχείο αλλά αφορούσε γενικά όλες τις περιπτώσεις κατηγορουμένων οι οποίοι δεν εμφανίζονται στη δίκη και για τις οποίες δεν υπάρχει ρητή σχετική δικονομική πρόνοια στο Κεφ. 155. Δεν χωρεί αμφιβολία πως τα πιο πάνω αποσπάσματα υιοθετήθηκαν στην πλήρη έκταση τους από το Ανώτατο Δικαστήριο και αποτελούν ασφαλή καθοδήγηση προς τα κατώτερα Δικαστήρια περιλαμβανομένου και του παρόντος Κακουργιοδικείου. Μάλιστα, κατά τη γνώμη μας, θα μπορούσε βάσιμα να υποστηριχθεί πως εάν τα πιο πάνω ισχύουν και εφαρμόζονται για κρατούμενους οι οποίοι αρνούνται, αντιστέκονται και εκουσίως επιλέγουν την απουσία από τη διαδικασία τότε πολύ περισσότερο τα ίδια ισχύουν και για εμφανιζόμενον υπό όρους ο οποίος εκουσίως εξαφανίζεται από τη διαδικασία διακόπτοντας και κάθε επικοινωνία με τον συνήγορο του, χωρίς οποιοδήποτε βάσιμο λόγο για τέτοια συμπεριφορά.

Έτσι με βάση την πιο πάνω απόφαση εξάγονται τα ακόλουθα:

1)   Ενόψει του συνταγματικού δικαιώματος ενός κατηγορουμένου σε δίκαιη δίκη και των προνοιών των άρθρων 45 και 63 του Κεφ. 155, ο κατηγορούμενος έχει και δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να είναι παρών κατά τη δίκη του ενώπιον του Κακουργιοδικείου.  

2)   Σε δίκη ενώπιον Κακουργιοδικείου, εάν ένας κατηγορούμενος δεσμεύεται με όρους να παρουσιάζεται στη δίκη και παραλείπει να πράξει τούτο, τότε δεν υπάρχει ρητή δικονομική πρόνοια στο Κεφ. 155 που να ρυθμίζει το ζήτημα της διαδικασίας, η οποία δύναται να ακολουθηθεί, εφόσον δεν προβλέπεται κάτι σχετικό από το άρθρο 63(3).

3)   Σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα και όταν ο κατηγορούμενος δεν εκπροσωπείται από δικηγόρο, και με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 3 του Κεφ. 155 το οποίο προνοεί ότι: «αναφορικά με ζητήματα ποινικής δικονομίας για τα οποία δεν υπάρχει ειδική διάταξη στο Νόμο αυτό ή σε οποιοδήποτε άλλο νομοθέτημα που ισχύει εκάστοτε, κάθε δικαστήριο εφαρμόζει σε ποινική διαδικασία, το δίκαιο που ισχύει εκάστοτε στην Αγγλία και κανόνες πρακτικής οι οποίοι αφορούν την ποινική δικονομία», το Δικαστήριο έχει σύμφυτη διακριτική ευχέρεια να διατάξει τη συνέχιση της δίκης στην απουσία του κατηγορουμένου.

Η υπό κρίση περίπτωση κρίνουμε ότι εμπίπτει εντός των πιο πάνω παραμέτρων. Με δεδομένη λοιπόν την ύπαρξη στο Κακουργιοδικείο σύμφυτης διακριτικής εξουσίας να διατάξει τη συνέχιση της δίκης στην απουσία του Κατηγορουμένου, καθίσταται αναγκαία η εξέταση των παραγόντων οι οποίοι λαμβάνονται υπόψιν κατά την άσκηση αυτής της εξουσίας.

Όπως διαφαίνεται από την υπόθεση Republic v. Nicos Demetriades and Another (ανωτέρω) η οποία υιοθέτησε τις αρχές που διατυπώθηκαν στην Αγγλική υπόθεση R. v. Jones (R.E.W.) (No. 2) (1972) 2 All E.R. 731, προκύπτει ότι πρωταρχικό κριτήριο είναι η διαπίστωση περί της ηθελημένης και εσκεμμένης απουσίας του κατηγορουμένου από τη δίκη με σκοπό την παρεμπόδιση της συνέχισης της δικαστικής διαδικασίας εναντίον του. Και τούτο, καθότι τέτοια συμπεριφορά θεωρείται ότι ισοδυναμεί με παραίτηση του δικαιώματος εκ μέρους του ιδίου του κατηγορουμένου να παρευρίσκεται στη δίκη του.

Αυτό το ίδιο κριτήριο φαίνεται να υιοθετείται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus (ανωτέρω), ως το καθοριστικό στοιχείο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της συνέχισης της δίκης στην απουσία του κατηγορουμένου, παρόλο που τονίζεται πως αυτή η εξουσία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό:

«.. Exceptionally, the Court may decide, in the exercise of its discretion, to proceed with the hearing of a serious criminal case in the absence of the accused; reasons relating to the proper administration of justice may dictate such course, especially where the absence of the accused is the product of a deliberate act, intended to frustrate the course of justice.»

Με την εξέλιξη της Αγγλικής νομολογίας, η οποία υιοθετήθηκε πλήρως από το Ανώτατο Δικαστήριο, προκύπτει πως, στα πλαίσια άσκησης αυτής της διακριτικής εξουσίας, εκτός από το πιο πάνω στοιχείο το εκδικάζον Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν ένα αριθμό παραγόντων. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επί τούτου η υπόθεση Πανίκος Γρηγορίου v. Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών (ανωτέρω). Έχει ήδη λεχθεί πως αυτή αφορούσε ιδιωτική ποινική υπόθεση στα πλαίσια της οποίας το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε την εκδίκαση της υπόθεσης στην απουσία του κατηγορουμένου και προχώρησε με απόδειξη της. Η εκδοθείσα απόφαση αποτέλεσε και το αντικείμενο της έφεσης. Το Εφετείο, κατά την εξέταση του ζητήματος της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εφάρμοσε ακριβώς τις ίδιες αρχές, αντλώντας αρχικώς καθοδήγηση από την υπόθεση Jones (ανωτέρω) και ακολούθως από τη μετέπειτα Αγγλική νομολογία η οποία διαμόρφωσε με σαφήνεια όλους τους παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν. Έτσι προκύπτει πως ισχύουν ακριβώς τα ίδια κριτήρια ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανεξαρτήτως του είδους της δίκης, είτε πρόκειται για συνοπτική δίκη είτε για δίκη ενώπιον Κακουργιοδικείου.

Στην εν λόγω υπόθεση παρατίθενται με σαφήνεια οι νομικές αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι άκρως διαφωτιστικό:

«Σύμφωνα με την υπάρχουσα νομολογία, αλλά και το κείμενο του πιο πάνω άρθρου, το θέμα ανάγεται - και σωστά - σαν θέμα που αφορά άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ως του μόνου κριτή εξισορρόπησης της διφυούς φύσεως της παρουσίας του κατηγορούμενου, ανάλογα ως δικαιώματος και ως υποχρεώσεως. 

Η συμπεριφορά του ίδιου του κατηγορούμενου σε συνάρτηση με τη φύση της υπόθεσης και την ποινή που δύναται να επιβληθεί είναι δύο βασικοί παράμετροι που το Δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου ασκώντας τη σχετική διακριτική του εξουσία. Ωστόσο και σε σοβαρές υποθέσεις το Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει στην εκδίκαση στην απουσία του κατηγορουμένου, αν η απουσία του είναι αποτέλεσμα οικειοθελούς πράξης με σκοπό την παρεμπόδιση της πορείας της δικαιοσύνης. 

[...]

Στην υπόθεση R. v. Jones (RE W) (No 2) (1972) 2 All E.R. σελ. 731 τονίστηκε πως παρόλο ότι ως γενικός κανόνας ο κατηγορούμενος έχει το δικαίωμα να είναι παρών στη δίκη του, εάν οικειοθελώς απεκδύεται του δικαιώματος του, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να συνεχίσει την διαδικασία στην απουσία του. Το Αγγλικό Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε την διακριτική του εξουσία να συνεχίσει στην απουσία του κατηγορούμενου αφού ενώ γνώριζε την ημέρα συνέχισης της δίκης, παρέλειψε να εμφανισθεί.

[...]

Στο Σύγγραμμα  Blackstone's Criminal Practice 2016 σελ.1923 υπό τον τίτλο Failure of an accused to appear τονίζεται η σημασία του οικειοθελούς της παραίτησης εκ του δικαιώματος παρουσίας, αλλά και ταυτόχρονα επιδοκιμάζεται η ανάγκη εξέτασης του θέματος υπό το πρίσμα πάντοτε των συμφερόντων της δικαιοσύνης "With due regard for the interest of justice". {Βλ. επίσης: R (Drinkwater) v. Solibull Magistrates' Court (2012) 176 JP 401 και R (Killick) ν. West London Magistrates' Court (2012) EWHC 3864 (Admin) at (17)}.

 

Στη Hayward & Ors, R v {2001} EWCA Crim 168 (31st January, 2001) αφού έγινε ευρεία ανασκόπηση της ευρωπαϊκής και αγγλικής νομολογίας, το Δικαστήριο προχώρησε στη διατύπωση 5 βασικών αρχών[1] για καθοδήγηση ως προς την εκδίκαση υποθέσεων στην απουσία κατηγορουμένου. Επίσης χρήσιμη είναι και η υπόθεση Regina v. Jones{2002} UKHL 5(20th February 2002) στην οποία αναφέρεται ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε στη νομολογία του ΕΔΑΔ που να εισηγείται καν ότι εκδίκαση ποινικής υπόθεσης ενός κατηγορουμένου στην απουσία του είναι ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

Παρατηρούμε ότι προκύπτει από τη νομολογία πως η κρατούσα τάση είναι η εκδίκαση να λαμβάνει χώρα στην παρουσία του κατηγορουμένου. Εξίσου όμως δυναμικά προκύπτει η ανάγκη διασφάλισης του κύρους της διαδικασίας ως μέρος της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου να πράττει διαφορετικά αν το θεωρεί ότι η πορεία αυτή προστατεύει και διαφυλάσσει το κύρος της διαδικασίας.

[...]

[1] 22. In our judgment, in the light of the submissions which we have heard and the English and European authorities to which we have referred, the principles which should guide the English courts in relation to the trial of a defendant in his absence are these:

1. A defendant has, in general, a right to be present at his trial and a right to be legally represented.

2. Those rights can be waived, separately or together, wholly or in part, by the defendant himself. They may be wholly waived if, knowing, or having the means of knowledge as to, when and where his trial is to take place, he deliberately and voluntarily absents himself and/or withdraws instructions from those representing him. They may be waived in part if, being present and represented at the outset, the defendant, during the course of the trial, behaves in such a way as to obstruct the proper course of the proceedings and/or withdraws his instructions from those representing him.

3. The trial judge has a discretion as to whether a trial should take place or continue in the absence of a defendant and/or his legal representatives.

4. That discretion must be exercised with great care and it is only in rare and exceptional cases that it should be exercised in favour of a trial taking place or continuing, particularly if the defendant is unrepresented.

5. In exercising that discretion, fairness to the defence is of prime importance but fairness to the prosecution must also be taken into account. The judge must have regard to all the circumstances of the case including, in particular:

(i) the nature and circumstances of the defendant's behaviour in absenting himself from the trial or disrupting it, as the case may be and, in particular, whether his behaviour was deliberate, voluntary and such as plainly waived his right to appear;

(ii) whether an adjournment might result in the defendant being caught or attending voluntarily and/or not disrupting the proceedings;

(iii) the likely length of such an adjournment;

(iv) whether the defendant, though absent, is, or wishes to be, legally represented at the trial or has, by his conduct, waived his right to representation;

(v) whether an absent defendant's legal representatives are able to receive instructions from him during the trial and the extent to which they are able to present his defence;

(vi) the extent of the disadvantage to the defendant in not being able to give his account of events, having regard to the nature of the evidence against him;

(vii) the risk of the jury reaching an improper conclusion about the absence of the defendant;

(viii) the seriousness of the offence, which affects defendant, victim and public;

(ix) the general public interest and the particular interest of victims and witnesses that a trial should take place within a reasonable time of the events to which it relates;

(x) the effect of delay on the memories of witnesses;

(xi) where there is more than one defendant and not all have absconded, the undesirability of separate trials, and the prospects of a fair trial for the defendants who are present.»

Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές, αυτό πρωτίστως που πρέπει να εξεταστεί είναι η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου. Συνεπώς ανατρέξαμε στα πρακτικά του φακέλου και με βάση αυτά προκύπτει ότι ενώ αρχικά ο κατηγορούμενος παρουσιαζόταν στο Δικαστήριο, στην παρουσία του συνηγόρου του, στις 08.12.2025 αιτήθηκε την αλλαγή όρων για να ταξιδέψει για λόγους υγείας της μητέρας του και του δόθηκε η σχετική άδεια από το Δικαστήριο, αφού συγκατατέθηκε η Κατηγορούσα Αρχή και αφού κατέθεσε επιπρόσθετο ποσό €10.000. Την επόμενη δικάσιμο, δηλαδή στις 28.01.2026 αυτός δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο με αποτέλεσμα η Κατηγορούσα Αρχή να αιτηθεί την έκδοση εντάλματος σύλληψης, το οποίο και εκδόθηκε στις 11.02.2026. Παρά τις προσπάθειες των αστυνομικών αρχών για την ανεύρεση και εντοπισμό του Κατηγορούμενου στη μοναδική διεύθυνση, που αυτός έδωσε (στις αρχές) αυτό δεν κατέστη εφικτό (για περίοδο τουλάχιστον 7 μηνών) και η Δημοκρατία προχώρησε με αίτημα για έκδοση Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης το οποίο εκδόθηκε στις 21.04.2026 (αρ.5/26). Οι εν λόγω ενέργειες επιβεβαιώνονται από τα ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου κατατεθειμένα έγγραφα, εκ μέρους του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής.

Με βάση τα πιο πάνω δεν διατηρούμε καμία αμφιβολία ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε την ημερομηνία 28.01.2026, ως αυτή ορίστηκε από το δικαστήριο για σκοπούς ακρόασης των κατηγοριών 5 και 6 και για γεγονότα και επιβολή ποινής στις κατηγορίες 1 – 4 και ότι αυτός ηθελημένα και εσκεμμένα δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο κατ΄εκείνη την ημερομηνία. Δόθηκε αρκετός χρόνος από το δικαστήριο ώστε να καταστεί δυνατή η παρουσία του σε αυτό.

Ακόμη δεχόμαστε ότι αυτός δεν επικοινώνησε με τον συνήγορο του, και διέκοψε κάθε επαφή με αυτόν, ο οποίος τελικώς ελλείψει της μεταξύ τους επικοινωνίας αποσύρθηκε στις 07.10.2026, κατόπιν αιτήματος του και του δόθηκε η σχετική άδεια από το δικαστήριο. Επιπρόσθετα δεχόμαστε ότι ενώπιον του Πρωτοκολλητείου του δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος έχει καταθέσει το συνολικό ποσό των €25.000 ως εγγύηση (στις 24.01.2025 κατέθεσε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος €8.000 και άλλες €7.000 ο τότε συνήγορος του και στις 08.12.2025 ακόμη €10.000 ως επιπρόσθετη εγγύηση για να ταξιδέψει).

Ερχόμενοι τώρα στην εναντίον του Κατηγορούμενου εκκρεμούσα υπόθεση, λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη, στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής μας ευχέρειας, (α) τη σοβαρότητα και φύση των εναντίον του Κατηγορούμενου κατηγοριών  (β) την ποινή που δυνατόν να του επιβληθεί σε αυτές (αφορούν σε αδικήματα για τα οποία προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι και δια βίου), (γ) τον χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων τα οποία έχει παραδεκτεί ο Κατηγορούμενος (διαπράχθηκαν μεταξύ Αυγούστου 2024 και Ιανουαρίου 2025), (δ) ότι αυτός δεν εκπροσωπείται πλέον από συνήγορο και (ε) ότι ηθελημένα και συνειδητά επέλεξε να εγκαταλείψει τη δίκη του, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις αυτής της παράλειψης του, παραβιάζοντας, συνάμα, το σχετικό, ανωτέρω, στη νομική πτυχή, αναφερόμενο καθήκον του, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία, απαξίωση και περιφρόνηση τόσο ως προς την εναντίον του εκκρεμούσα διαδικασία όσο και για τη δικαιοσύνη γενικότερα.

Δεν μας διαφεύγει ότι απόφαση για ερήμην συνέχιση της διαδικασίας που αφορά σε σοβαρά αδικήματα εκδίδεται με φειδώ και ιδιαίτερη προσοχή και μόνο σε σπάνιες και εξαιρετικές περιπτώσεις με γνώμονα το τι είναι δίκαιο τόσο για την υπεράσπιση όσο και για την Κατηγορούσα Αρχή.

Καταλήγοντας θεωρούμε ότι τα ενώπιον μας, πιο πάνω αναφερθέντα δεδομένα, δικαιολογούν τη συνέχιση της δίκης, στην απουσία του Κατηγορούμενου, γιατί με αυτή διασφαλίζεται το κύρος της ποινικής διαδικασίας, αλλά και της δικαιοσύνης γενικότερα.

Συνεπώς εξασκώντας την διακριτική ευχέρεια μας, κρίνουμε, όπως η διαδικασία συνεχιστεί στην απουσία του Κατηγορούμενου με την παράθεση των Γεγονότων και την επιβολή ποινής εναντίον του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες 1 – 4.

 

 

(Υπ.) ……….………………….

                                                                       Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

 

(Υπ.) …….…………………….

Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

 

 

(Υπ.) ……….…………………..

Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

 

 

 

 

 

 

ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

 

 

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

 

 

 



[1] €7.000 κατατέθηκαν από τον τότε συνήγορο του και €8.000 από τον ίδιο.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο