ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
ΣΥΝΘΕΣΗ: Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.
Υπόθεση Αρ.: 5632/2026
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
-ν-
1. Χ. Τ.
2. Μ. Α.
3. Α. Χ.
4. Σ. Π.
Κατηγορουμένων
Ημερομηνία: 06 Νοεμβρίου, 2026.
Εμφανίσεις:
Για τη Δημοκρατία: κ. Παπανικολάου
Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Δημητρίου με κα Αλεξάνδρου
Για την Κατηγορούμενη 2: κ. Νεάρχου
Για τον Κατηγορούμενο 3: κ. Μουστούκης
Για τον Κατηγορούμενο 4: κ. Γεωργίου
Κατηγορούμενοι 1 μέχρι 4 : παρόντες
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης, στη βάση του Κατηγορητηρίου που καταχωρήθηκε στο παρόν Δικαστήριο, όλοι οι κατηγορούμενοι, από κοινού, αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 1, 2, 20, 31, 32 και 33 (συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, συμμετοχή και αποδοχή διάπραξης εγκλημάτων, απειλή, απαγωγή προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό, εκβίαση και συνωμοσία προς καταδολίευση, αντίστοιχα). Οι κατηγορούμενοι 1, 3 και 4, από κοινού, αντιμετωπίζουν την κατηγορία 3 (εξασφάλιση αγαθών με ψευδείς παραστάσεις), οι δε κατηγορούμενοι 1 και 3, από κοινού, αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 10, 19, 21, 22 και 23 (εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις και τις τέσσερις επόμενες, που αφορούν στο αδίκημα της απόσπασης περιουσίας διά ψευδών παραστάσεων, αντίστοιχα). Οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3, από κοινού, αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 13, 14 και 15 (τρεις κατηγορίες απόσπασης περιουσίας διά ψευδών παραστάσεων), οι δε κατηγορούμενοι 2 και 3, από κοινού, αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 11 και 12 (δύο κατηγορίες απόσπασης περιουσίας διά ψευδών παραστάσεων). Τέλος, ο κατηγορούμενος 1, από μόνος του, αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 16, 17, 18, 25, 30, και 34 (κλοπή από θεματοφύλακα, πρόκληση εκτέλεσης εγγράφου με ψευδείς και δόλιες παραστάσεις, απόσπαση περιουσίας διά ψευδών παραστάσεων, απαίτηση περιουσίας με απειλές με σκοπό την κλοπή και τις δύο τελευταίες κατηγορίες, που αφορούν στο αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αντίστοιχα), η κατηγορούμενη 2, από μόνη της, την κατηγορία 36 (νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες), ο κατηγορούμενος 3, από μόνος του, τις κατηγορίες 24 και 37 (απειλή βιαιοπραγίας και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αντίστοιχα) και, τέλος, ο κατηγορούμενος 4, από μόνος του, τις κατηγορίες 27 και 35 (παραβίαση ορίου συναλλαγών μεγάλων ποσών σε ρευστά διαθέσιμα έναντι αγαθών ή υπηρεσιών, και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αντίστοιχα).
Ως ήδη σημειώσαμε σε προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση μας, ημερομηνίας 30.10.2026, από την πρώτη εμφάνιση των κατηγορουμένων ενώπιον του παρόντος Κακουργιοδικείου, οι συνήγοροι τους δήλωσαν ότι υπολειπόταν παράδοση μαρτυρικού υλικού και, στη βάση της εν προκειμένω θέσης τους, ζήτησαν, και τούτο εγκρίθηκε, όπως η υπόθεση παραμείνει για απάντηση σε νέα ημερομηνία. Όμοια αιτήματα προωθήθηκαν και στις επόμενες δικασίμους, με αποτέλεσμα η υπόθεση, μέχρι και σήμερα, να είναι ορισμένη για απάντηση.
Για σκοπούς πληρότητας και ευχερέστερης κατανόησης, παρεμβάλλουμε εδώ ότι, κατά την προηγούμενη δικάσιμο, ο κατηγορούμενος 1 προώθησε αίτημα για να του δοθούν περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες σε σχέση με συγκεκριμένες κατηγορίες που αντιμετωπίζει, και αφού ανέπτυξε τα επιχειρήματα του, η υπόθεση ορίστηκε χθες, με σκοπό να τοποθετηθεί, σχετικώς, και ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής. Χθες, όπως και σήμερα, δυστυχώς, το Δικαστήριο συνεδριάζει υπό διμελή σύνθεση, καθότι η Ανώτερη Επαρχιακή Δικαστής Εύη Ευθυμίου ασθενεί. Στη βάση της εξέλιξης αυτής, το Δικαστήριο όρισε, από χθές, εκ νέου την υπόθεση την ερχόμενη Τετάρτη (11.11.2026), με σκοπό, κατ' εκείνην την ημέρα, να γίνει η σχετική τοποθέτηση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής επί του αιτήματος του κατηγορούμενου 1 για περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες. Ακολούθως, ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως οι κατηγορούμενοι 1 και 3 παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την επόμενη δικάσιμο, ενώ οι κατηγορούμενοι 2 και 4, να είναι παρόντες με ίδιους όρους.
Ως προς τους λόγους που ζητήθηκε η κράτηση του κατηγορούμενου 1, ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής επικαλέστηκε, τόσο τους ίδιους λόγους για τους οποίους τελεί, μέχρι σήμερα, υπό κράτηση, ως αυτοί προκύπτουν από τη σχετική προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου - αλλά και του Εφετείου το οποίο εξέτασε την ορθότητα της (κίνδυνος φυγοδικίας και κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων) -, όσο και τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτυρίας. Υποστήριξε, εν προκειμένω, ότι, το όποιο διαφοροποιητικό γεγονός στο οποίο θα αναφερθεί η Υπεράσπιση του κατηγορούμενου 1 (ήταν γνώστης του τι επρόκειτο να επικαλεστεί ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1), δεν επιδρά προς ανατροπή της ήδη διαπιστωθείσας πιθανότητας καταδίκης του, ούτε και τον διαπιστωθέντα κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων. Υποστήριξε, επιπροσθέτως, ότι, το διαφοροποιητικό αυτό στοιχείο, δικαιολογεί και επιπρόσθετη κρίση, και δη ότι, εάν ο κατηγορούμενος 1 αφεθεί ελεύθερος, ενυπάρχει και ο κίνδυνος να επηρεαστεί μαρτυρία.
Ο κατηγορούμενος 3 δεν έφερε ένσταση στο αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής όπως παραμείνει υπό κράτηση, επιφυλάσσοντας το δικαίωμα του να τηρήσει διαφορετική στάση στο μέλλον. Οι δε κατηγορούμενοι 2 και 4, αποδέχτηκαν όπως η εμφάνιση τους να τελεί υπό τους ίδιους όρους που τελεί μέχρι σήμερα. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, έφερε ένσταση στο αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής. Προς τούτο ετοίμασε γραπτή αγόρευση, το περιεχόμενο της οποίας υϊοθέτησε, την οποίαν και παρέδωσε στο Δικαστήριο. Επίσης, προφορικώς, προώθησε και περαιτέρω επιχειρήματα, αλλά και τόνισε κάποιες από τις αναφορές που γίνονταν στην αγόρευσή του.
Στην ουσία, ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, σεβόμενος τη σχετική επί του ζητήματος νομολογία που θέλει το ζήτημα της κράτησης ενός κατηγορουμένου, κατόπιν επαναλαμβανόμενων σχετικών αιτημάτων για τα οποία εκδόθηκε δικαστική απόφαση, να δύναται να εξετάζεται μόνο στη βάση διαφοροποίησης των δεδομένων που περιέβαλλαν την προγενέστερη διαταχθείσα κράτηση (βλ. Ποινική Έφεση 113/22, μεταξύ V. B. ν. Δημοκρατίας απόφαση ημερομηνίας 21.06.2022 και Ποινικές Εφέσεις 103 και 108/24, και Ζορπάς ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερομηνίας 03.06.2024), ισχυρίστηκε ότι, εν προκειμένω, από την τελευταία διαταγή κράτησης μέχρι και σήμερα, έχει προκύψει ουσιαστικό διαφοροποιητικό στοιχείο που μεταβάλλει ουσιωδώς τη δυναμική του μαρτυρικού υλικού που κατέχει η Κατηγορούσα Αρχή, το οποίο, όχι απλώς επιτρέπει την εκ νέου εξέταση του ζητήματος της κράτησης, αλλά, μονοδρομικά, δικαιολογεί και κρίση περί του ότι κανένας από τους επικαλούμενους, από την Κατηγορούσα Αρχή, κινδύνους, δεν ελλοχεύει και, κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος 1 θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερος με όρους.
Ως τέτοιο διαφοροποιητικό στοιχείο υπέδειξε ένορκη δήλωση που ετοίμασε ο παραπονούμενος, ημερομηνίας 19.10.2026, την οποίαν έδωσε ενώπιον ορκωτού δικηγόρου. Η εν λόγω ένορκη δήλωση του παραπονούμενου, δεν ήταν, μέχρι προ ολίγων ημερών (03.11.2026), γνωστή στην Υπεράσπιση, για την οποίαν ενημερώθηκε μέσω κοινοποιημένης επιστολής δικηγόρου που εκπροσωπεί τον παραπονούμενο (την επιστολή του δικηγόρου του παραπονούμενου και την ένορκη δήλωση του τελευταίου, παρέδωσε ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 στο Δικαστήριο). Στην ουσία, ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, στη βάση της κοινοποιηθείσας, σε αυτόν, ένορκης δήλωσης του παραπονούμενου, επιχειρηματολόγησε ότι ο παραπονούμενος απαλλάσσει, πλέον, πλήρως τον κατηγορούμενο 1 από την όποιαν ανάμειξη του στα αδικήματα του Κατηγορητηρίου που αντιμετωπίζει. Με ειδική παραπομπή στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του παραπονούμενου, ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, ισχυρίστηκε ότι, ως προκύπτει, πλέον, από τα όσα ο παραπονούμενος προβάλλει, η μοναδική παρεξήγηση που είχε και έχει με τον κατηγορούμενο 1, αφορά συγκεκριμένο ακίνητο στις Αγγλισίδες, και ότι αυτή η διαφορά είναι μόνο οικονομικής φύσεως. Ισχυρίστηκε, ακόμα, ότι, η όποια αναφορά του στις καταθέσεις του εναντίον του κατηγορούμενου 1, ήταν το αποτέλεσμα λανθασμένης αντίληψης του, αναφορικά με τον τρόπο που θα έπρεπε να πληρωθεί για το εν προκειμένω ακίνητο, ζήτημα το οποίο, ως αναφέρει στην ένορκη δήλωση του, θα το διευθετήσει μαζί με τον κατηγορούμενο 1. Αποδίδει δε τις αναφορές του στις καταθέσεις του εναντίον του κατηγορούμενου 1, στη σύγχυση και φόρτιση υπό την οποίαν τελούσε κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα, δηλώνοντας ότι δεν πιστεύει ότι ο κατηγορούμενος 1 θα τον εξαπατούσε και ότι υπάρχει καλή θέληση από τις δύο πλευρές για να βρεθεί λύση στο οικονομικό ζήτημα που αφορά στο εν προκειμένω ακίνητο. Ο παραπονούμενος αναφέρει ακόμα, στην εν προκειμένω δήλωση του, ότι με τον κατηγορούμενο 1 είναι μακρινοί συγγενείς και ουδέποτε τον απείλησε ή τον εκβίασε ή με οποιονδήποτε τρόπο τον εκφόβισε, αλλά, αντιθέτως, τον στήριζε και ήταν φίλοι. Εκφράζει δε την λύπη του για οποιανδήποτε τυχόν αναστάτωση προκάλεσε στον κατηγορούμενο 1 και την οικογένεια του, ισχυριζόμενος ότι είναι άλλα πρόσωπα που του προκάλεσαν την οικονομική ζημιά και, δυστυχώς, λόγω σύγχυσης, φόρτισης, αλλά και πίεσης που είχε, η οποία δεν προερχόταν από τον κατηγορούμενο 1, άθελα του τον ενέπλεξε στην παρούσα υπόθεση χωρίς αυτός να ευθύνεται.
Πάντα κατά τον συνήγορο Υπεράσπισης, η εν λόγω ένορκη δήλωση μεταβάλλει ουσιωδώς το μαρτυρικό υλικό που κατέχει πλέον η Κατηγορούσα Αρχή και αποτελεί ουσιώδες διαφοροποιητικό στοιχείο, το οποίο θα πρέπει να οδηγήσει σε εκ νέου εξέταση του ζητήματος της κράτησης και για τους τρεις λόγους για τους οποίους τούτη ζητείται.
Κρίνουμε σημαντικό, στο σημείο αυτό, να υποδείξουμε ότι, η γραπτή αγόρευση που ετοιμάστηκε από τον συνήγορο Υπεράσπισης του κατηγορούμενου 1 και παραδόθηκε στο Δικαστήριο, προωθεί τα επιχειρήματα του, αναφορικά με τον κίνδυνο φυγοδικίας και τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων, αφού αυτοί ήταν οι δύο λόγοι για τους οποίους ο κατηγορούμενος 1 τελούσε υπό κράτηση μέχρι και σήμερα. Ωστόσο, αφού ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε την κράτηση του κατηγορούμενου 1 και επί του κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας, προφορικώς ανέπτυξε σχετικά επιχειρήματα και σε σχέση με τον κίνδυνο αυτόν. Στην ουσία, στον βαθμό που αφορά τους τρεις αυτούς κινδύνους, ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 θεωρεί τη μεταβληθείσα αυτή στάση του παραπονούμενου, ουσιαστική, σε βαθμό που πλέον και οι τρεις αυτοί κίνδυνοι να μην είναι υπαρκτοί.
Ως προς την πιθανότητα καταδίκης, σε σχέση με τον κίνδυνο φυγοδικίας, ο συνήγορος Υπεράσπισης ισχυρίστηκε ότι ο παραπονούμενος αποτελούσε και αποτελεί τον μοναδικό μάρτυρα επί του οποίου η Κατηγορούσα Αρχή εδράζει τις ελπίδες της για καταδίκη του κατηγορούμενου 1, αφού οι λοιποί μάρτυρες του κατηγορητηρίου, ως έχει ενώπιον μας, είτε αφορούν αστυνομικούς, μη γνώστες των γεγονότων της καταγγελλόμενης υπόθεσης, είτε τρίτα πρόσωπα, τα οποία, όχι απλώς δεν επιβεβαιώνουν τον παραπονούμενο, αλλά, σε αρκετά σημεία, διαψεύδουν τούτον. Στη βάση της θεώρησης αυτής, ο συνήγορος Υπεράσπισης ισχυρίστηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να συνυπολογίσει το περιεχόμενο της εν προκειμένω ένορκης δήλωσης του παραπονούμενου ως να είναι η αληθής εκδοχή του. Προς τούτο, προώθησε ειδική επιχειρηματολογία με ειδικές αναφορές σε γεγονότα και/ή συμπεράσματα, για να υποστηρίξει ότι τούτη (η ένορκη δήλωση του παραπονούμενου) είναι «εμφανώς γνήσια» και όχι το αποτέλεσμα επηρεασμού του από τρίτους, παρά μόνο το αποτέλεσμα αληθινής ειλικρινούς βούλησης και θέλησης του να αναφερθεί στα πραγματικά γεγονότα που αφορούν στον κατηγορούμενο 1. Στη βάση της δεύτερης αυτής θεώρησης, ο συνήγορος Υπεράσπισης, υπέδειξε ότι το όλο οικοδόμημα της Κατηγορούσας Αρχής, το οποίο εδραζόταν επί του μέχρι πρότινος μαρτυρικού υλικού που κατείχε και βρισκόταν ενώπιον του Δικαστηρίου (ως επί το πλείστον οι καταθέσεις του παραπονούμενου), έχει πλέον καταρρεύσει, αφού ο μόνος μάρτυρας που εμπλέκει τον κατηγορούμενο, με τη νέα ένορκη δήλωση του, πλέον, όχι απλά δεν τον εμπλέκει, αλλά τον απαλλάσσει πλήρως από οποιανδήποτε ευθύνη του απέδιδε προηγουμένως στις καταθέσεις του.
Στη βάση των ανωτέρω, ζήτησε όπως η παρούσα περίπτωση κριθεί ως διαφορετική από τις περιπτώσεις που απασχόλησαν στις Ποινικές Εφέσεις 103/2020 και 104/2020, απόφαση ημερομηνίας 03.09.2020, μεταξύ DYDI v. Δημοκρατίας και Ποινική Έφεση 260/2024, απόφαση ημερομηνίας 16.12.2024, μεταξύ Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, καθότι, σε εκείνες τις υποθέσεις, οι αναιρετικές καταθέσεις που δόθηκαν από μάρτυρες, δεν προέρχονταν από τον βασικό μάρτυρα κατηγορίας, και δη τον εκεί παραπονούμενο ή άλλον, άμεσα εμπλεκόμενο, προσωπικά, κυρίως μάρτυρα, ως εν προκειμένω προκύπτει στην παρούσα περίπτωση, αλλά από δευτερεύοντες μάρτυρες, με αποτέλεσμα εκεί να αποφασισθεί ότι οι αναιρετικές αυτές καταθέσεις των εν λόγω μαρτύρων, δεν αποτέλεσαν διαφοροποιητικό γεγονός, αφού στον φάκελο της υπόθεσης παρέμενε η μαρτυρία των λοιπών μαρτύρων που ενέπλεκαν τους εκεί κατηγορουμένους και μπορούσε το μαρτυρικό αυτό υλικό, να αξιοποιηθεί και να τύχει χρήσης για σκοπούς εξέτασης του κινδύνου φυγοδικίας. Στην παρούσα περίπτωση, ως προέβαλε ο συνήγορος, η αναιρετική αυτή ένορκη δήλωση, προέρχεται από τον παραπονούμενο και δη τον μόνο μάρτυρα που εμπλέκει τον κατηγορούμενο 1, με αποτέλεσμα, το γεγονός ότι στον φάκελο της υπόθεσης παραμένουν ακόμα οι αρχικές καταθέσεις του πρώτου, να μην έχει την ίδια δυναμική που αποδόθηκε στις πιο πάνω υποθέσεις. Στη βάση των πιο πάνω, ζήτησε από το Δικαστήριο όπως κατά την εξέταση του κινδύνου φυγοδικίας, να κρίνει ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν κατάφερε να αποσείσει το βάρος απόδειξης, που την βαραίνει στο παρόν στάδιο, ότι δηλαδή υπάρχει πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου σε οποιανδήποτε εκ των κατηγοριών που αντιμετωπίζει.
Ως προς τον κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων, με παραπομπή σε σχετική κρίση του παρόντος Δικαστηρίου στο πλαίσιο προηγούμενης ενδιάμεσης απόφασης του, ισχυρίστηκε ότι η ύπαρξη του εν προκειμένω κινδύνου στηρίχθηκε, εν πολλοίς, στις εγγενείς ενδείξεις που προέκυπταν από τις λεπτομέρειες των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1 σε συνδυασμό με τα όσα του αποδίδονται, τόσο στη βάση των εν λόγω κατηγοριών, όσο και των όσων σχετικών περιγράφει ο παραπονούμενος στις καταθέσεις του. Δεδομένης της ετοιμασίας της εν προκειμένω ένορκης δήλωσης του παραπονούμενου, οι εγγενείς αυτές ενδείξεις, στις οποίες αναφέρθηκε το Δικαστήριο σε προηγούμενη ενδιάμεση κρίση του, κατά τον συνήγορο υπεράσπισης δεν υφίστανται πλέον, αφού όλες εδράζονταν στα όσα ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε στις καταθέσεις του, οι οποίες και αποτέλεσαν τη βάση για την ετοιμασία του κατηγορητηρίου με τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο πελάτης του.
Τέλος, στον βαθμό που αφορά στον κίνδυνο επηρεασμού μαρτύρων, μολονότι ο συνήγορος Υπεράσπισης αναγνώρισε ότι νομολογιακώς η αλλαγή στάσης ενός μάρτυρα κατηγορίας με την ετοιμασία ένορκης δήλωσης, ενδεχομένως, να αποτελεί ένδειξη πιθανότητας επηρεασμού του, εν προκειμένω τούτο δεν ισχύει, αφού, ως ανέφερε, ο παραπονούμενος είναι πρόσωπο που στο παρελθόν προχώρησε σε καταγγελία εναντίον προσώπων, που, κατά τον ίδιο (τον παραπονούμενο), προσπάθησαν να τον επηρεάσουν. Παρέπεμψε προς τούτο και σε σχετική κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, που στη βάση ακριβώς της καταγγελίας του παραπονούμενου περί προσπάθειας επηρεασμού του, κρίθηκε ότι δεν ελλόχευε ο κίνδυνος επηρεασμού του, με παραπομπή στα όσα σχετικά αναφέρθηκαν στην υπόθεση Μαρίνου ν. Αστυνομίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 350.
Πέραν των πιο πάνω, ο συνήγορος Υπεράσπισης, με αναφορά πλέον στον χρόνο της κράτησης, ισχυρίστηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει παραδώσει ακόμα το μαρτυρικό υλικό σε όλους τους κατηγορουμένους, με αποτέλεσμα η υπόθεση να ορίζεται ακόμα για απάντηση, ζήτημα το οποίο είναι άρρηκτα συνυφασμένο με τον χρόνο της κράτησης του. Προς τούτο, αναγνώρισε ότι σήμερα του δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, ενιαίος σειριακός δίαυλος (στο εξής «usb»), πλην όμως, με ρητή αναφορά του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής ότι σε αυτό περιέχονται τα δεδομένα που προέκυψαν από την ανάλυση των τηλεφώνων και άλλων συσκευών του κατηγορουμένου 1 και μόνο, και όχι και των λοιπών κατηγορουμένων. Κατά τον ίδιο, η Υπεράσπιση του κατηγορούμενου 1 δικαιούται να έχει πρόσβαση και να κατέχει και τα δεδομένα που προέκυψαν από την ανάλυση όλων των συσκευών οι οποίες έτυχαν εξέτασης από πλευράς των ανακριτών, δεδομένης της φύσης των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Προτάσσει, εν προκειμένω, ότι, η στάση αυτή της Κατηγορούσας Αρχής, είναι αδικαιολόγητη, με αποτέλεσμα να προκύπτει ζήτημα καθυστέρησης της δίκης, που, εκ των πραγμάτων, επηρεάζει και το ζήτημα της όποιας τυχόν κράτησης του κατηγορούμενου 1.
Προς υποστήριξη όλων των ανωτέρω επιχειρημάτων του, ο συνήγορος υπεράσπισης, με παραπομπή σε σχετική νομολογία, υπέδειξε ότι ο κανόνας είναι ο κατηγορούμενος κατά την πρώτη εμφάνιση στο Δικαστήριο να απολύεται με όρους ή άνευ όρων, και ότι η διαταγή για κράτηση του αποτελεί το έσχατο μέτρο εξασφάλισης της παρουσίας του, το οποίο θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις που δεν μπορεί με άλλον τρόπο να διασφαλιστεί η παρουσία του. Με αναφορά στο ότι ο κατηγορούμενος 1 τελεί ήδη υπό κράτηση για 5 περίπου μήνες, και στη μέχρι τώρα πορεία της υπόθεσης, με γνώμονα και όλα τα ανωτέρω επιχειρήματα, ζήτησε όπως το Δικαστήριο διατάξει την απόλυση του κατηγορούμενου 1 και θέσει τους οποιουσδήποτε όρους θεωρεί δίκαιους για σκοπούς εξασφάλισης της παρουσίας του, με ειδική αναφορά στα όσα σχετικά αναφέρθηκαν στην υπόθεση Σπανού κ. α. ν. Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ σελίδα 281.
Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, αναγνώρισε την ένορκη δήλωση του παραπονούμενου ως διαφοροποιητικό στοιχείο, πλην όμως δεν αποδέχτηκε ότι το περιεχόμενο της αφορά τα αληθή γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση. Τουναντίον ισχυρίστηκε ότι, συνεπεία της ετοιμασίας της (της ένορκης δήλωσης), η Αστυνομία άρχισε ήδη έρευνες για να διαφανούν οι συνθήκες υπό τις οποίες τούτη ετοιμάστηκε. Με ειδική αναφορά στο γεγονός ότι πρόκειται για ένορκη δήλωση που ετοιμάστηκε από τον βασικό μάρτυρα κατηγορίας, και με αναφορά στα όσα σχετικά με τον κίνδυνο επηρεασμού μαρτυρίας αναφέρθηκαν στην υπόθεση Chamount ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 178/24, απόφαση ημερομηνίας 10.09.2024, εισηγήθηκε ότι η ετοιμασία και μόνο, υπό άγνωστες για την Κατηγορούσα Αρχή συνθήκες, της ένορκης δήλωσης του παραπονούμενου, αποτελεί στοιχείο που δικαιολογεί την κράτηση του κατηγορούμενου 1 όχι μόνο επί των δύο παραγόντων για τους οποίους βρίσκεται μέχρι σήμερα υπό κράτηση (κίνδυνος φυγοδικίας και κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων), αλλά και επί του κινδύνου επηρεασμού μαρτυρίας. Όσον δε αφορά στον κίνδυνο φυγοδικίας και κίνδυνο διάπραξης άλλων αδικημάτων, ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, ανέφερε ότι, οι καταθέσεις του παραπονούμενου παραμένουν μέρος του μαρτυρικού υλικού που βρίσκεται, εδώ και καιρό, ενώπιον του Δικαστηρίου και, κατά συνέπεια, μπορούν να τύχουν χρήσης για την εξαγωγή του οποιουδήποτε σχετικού συμπεράσματος. Στη βάση των ανωτέρω, ισχυρίστηκε ότι, παρά το γεγονός ότι η εν προκειμένω ένορκη δήλωση αποτελεί διαφοροποιητικό γεγονός, εντούτοις, τούτη δεν επιδρά προς ανατροπή της ήδη επιβεβαιωμένης από το Εφετείο κρίσης του Δικαστηρίου, περί της ύπαρξης κινδύνου φυγοδικίας, αλλά και κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων, αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Τόνισε, επίσης, ότι, η Κατηγορούσα Αρχή δεν αρνείται να παραδώσει οποιοδήποτε υλικό, και ότι παρέδωσε σήμερα μέρος των αποτελεσμάτων της δικανικής εξέτασης που έγινε επί των κατασχεθέντων συσκευών των κατηγορουμένων και ότι σκοπός είναι να παραδώσει οτιδήποτε το οποίο θα προκύψει από τις εκκρεμούσες έρευνες όταν και εφόσον τούτο είναι έτοιμο να παραδοθεί, νοουμένου ότι πρόκειται για μαρτυρικό υλικό το οποίο δικαιούνται οι κατηγορούμενοι.
Είναι επαρκώς νομολογημένο ότι, όταν το ζήτημα κράτησης του κατηγορούμενου εξετάζεται από το Δικαστήριο, περιλαμβανομένου και ενός παραπέμποντος Δικαστηρίου, επανεξέταση του επιτρέπεται μόνο στη βάση διαφοροποιητικών δεδομένων που περιέβαλλαν την προγενέστερη διαταχθείσα κράτηση (βλ. V. B. και Ζορπάς (ανωτέρω)). Είναι ακριβώς στη βάση αυτής της αρχής, που προβάλλεται και η ένσταση του κατηγορούμενου 1 στην κράτηση του, θεωρώντας, για τους ανωτέρω λόγους που ανέπτυξε ο συνήγορος του, ότι ενυπάρχει ουσιώδες διαφοροποιητικό στοιχείο, που δικαιολογεί την απόλυση του με όρους.
Ειδικότερα τώρα με το πώς αντιμετωπίζεται τυχόν διαφοροποίηση του μαρτυρικού υλικού στο πλαίσιο εξέτασης αιτήματος κράτησης, στην υπόθεση Ιωσήφ (ανωτέρω), σημειώθηκε ότι τυχόν μεταβολή του μαρτυρικού υλικού διά της προσθήκης νέων ισχυρισμών που προβάλλουν διαφορετική εκδοχή από αυτή που υποστήριζε το προϋπάρχον υλικό, δεν αποτελεί τέτοιο διαφοροποιητικό γεγονός που να δικαιολογούσε την εξέταση του ζητήματος της κράτησης του Εφεσείοντα εξ' υπαρχής. Η σχετική περικοπή, με παραπομπή και στην DYDI (ανωτέρω), είναι η εξής:
''Ομοίως στην Γεωργίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 163/24, ημερ. 26.7.2024 επικροτήθηκε η προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να λάβει υπόψη το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, επισημαίνοντας ότι στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδικασίας, δεν δύναται να εξετάσει «ισχυρισμούς αναφορικά με την αλληλοσυγκρουόμενη εκδοχή των καταθέσεων εντός του» μαρτυρικού υλικού.
Η υπόθεση Dydi κ.ά. v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 103/20 κ.ά., ημερ. 3.9.2020 αφορούσε περίπτωση, όπως και η υπό κρίση, όπου υπήρχε προηγούμενη απόφαση του Κακουργοδικείου η οποία και είχε επικυρωθεί κατ' έφεση. Μετά από την επικύρωση, μάρτυρας κατηγορίας με ένορκη δήλωση απέσυρε την προηγούμενη του κατάθεση. Τονίστηκε κατ' έφεση πως εν όψει των πιο πάνω τα μόνα ερωτήματα που το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε να αποφασίσει ήταν το νέο στοιχείο της απόσυρσης της κατάθεσης και του χρόνου που μεσολαβούσε μέχρι την επόμενη δικάσιμο «εφόσον όλα τα υπόλοιπα ζητήματα είχαν καλυφθεί στην προηγούμενη απόφαση και δεν ήταν λογικό να επαναξιολογηθούν».
Το μαρτυρικό υλικό επί του οποίου είχε στηριχθεί το Κακουργιοδικείο στις 12.9.2024 για να κρίνει ότι υπήρχε πιθανότητα καταδίκης δεν είχε μεταβληθεί. Δεδομένου ότι το υλικό εκείνο εξακολουθούσε να υφίσταται, έπεται πως το γεγονός ότι άλλα άτομα έδωσαν μεταγενέστερα καταθέσεις στις οποίες προβάλλουν αντίθετη εκδοχή από αυτήν στην οποία στηρίζεται η Κατηγορούσα Αρχή δεν αποτελεί τέτοιο διαφοροποιητικό γεγονός που να δικαιολογούσε την εξέταση του ζητήματος της κράτησης του Εφεσείοντα εξ υπαρχής.''
Δεν μας διαφεύγει η θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης, κάτι με το οποίο δεν διαφωνεί η Κατηγορούσα Αρχή, ότι η αναιρετική δήλωση προέρχεται από τον βασικό μάρτυρα κατηγορίας και δη τον παραπονούμενο, ο οποίος και χαρακτηρίζεται από την Υπεράσπιση ως η αποκλειστική πηγή των όσων αποδίδονται, με το Κατηγορητήριο, στον κατηγορούμενο 1 και τούτο σε αντιδιαστολή με τους μάρτυρες που αναίρεσαν προηγούμενες δηλώσεις τους στο πλαίσιο των υποθέσεων DYDI και Ιωσήφ ανωτέρω.
Ωστόσο, το ζητούμενο, εν προκειμένω, δεν είναι η διαπίστωση απλώς του διαφοροποιητικού γεγονότος, ως τέτοιου, αλλά του κατά πόσο τούτο είναι τέτοιας σημασίας ώστε να επιδρά προς ανατροπή της πιθανότητας καταδίκης, με αναφορά πάντα στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής ως αυτή είχε κατά την προηγούμενη απόφαση κράτησης (βλ. Μαυρομιχάλης ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 165 και 166/2020, απόφαση ημερομηνίας 22/10/2020). Είναι, προφανώς, γι' αυτόν τον λόγο, που ο συνήγορος Υπεράσπισης, προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο, ότι τα όσα αναφέρει ο παραπονούμενος στην ένορκη δήλωση του, είναι τα αληθή γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση και σχετίζονται με τον πελάτη του, σε αντιδιαστολή με τα όσα, σχετικώς με τον κατηγορούμενο 1, ανέφερε στις καταθέσεις του. Αυτή όμως η θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης, δεν γίνεται δεκτή από την Κατηγορούσα Αρχή, ο εκπρόσωπος της οποίας, ειδικώς, ανέφερε ότι έχουν ήδη αρχίσει έρευνες για να διαφανούν οι συνθήκες υπό τις οποίες ο παραπονούμενος μετέβαλε τη θέση του αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1 στο πλαίσιο της ένορκης δήλωσης που ετοίμασε.
Με κάθε σεβασμό στις σχετικές εισηγήσεις του συνηγόρου του κατηγορούμενου 1, δεν θεωρούμε ότι στη βάση των όσων έθεσε ενώπιον μας μπορούμε με ασφάλεια, ως αιτιάται, να καταλήξουμε ότι τα όσα αναφέρει ο παραπονούμενος στην ένορκη δήλωση του είναι γνήσια και αποτελούν τα αληθή γεγονότα που αφορούν στον κατηγορούμενο 1 για αυτήν την υπόθεση. Δεν αποκλείουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, πλην όμως, απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να προκύψει μόνο κατόπιν υποκειμενικής αξιολόγησης της μαρτυρίας του στο πλαίσιο της δίκης. Είναι ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, που συμφωνούμε με την εισήγηση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, ότι η εν προκειμένω ένορκη δήλωση του παραπονούμενου, μολονότι, ως στοιχείο, ευκόλως χαρακτηρίζεται ως διαφοροποιητικό, εντούτοις δεν φαίνεται να έχει ουσιαστική επίδραση, πόσο μάλλον να ανατρέπει την κρίση περί της πιθανότητας καταδίκης, η οποία εκφράστηκε στις προηγούμενες σχετικές ενδιάμεσες αποφάσεις, επί του μαρτυρικού υλικού που βρισκόταν και βρίσκεται ακόμα ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν διαφωνούμε ότι, συνεπεία της ετοιμασίας της ένορκης δήλωσης από τον παραπονούμενο, με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, δικαιολογείται, ενδεχομένως, ο κατηγορούμενος 1 να έχει περισσότερες ελπίδες για αθώωση του στην παρούσα υπόθεση. Ωστόσο το ζητούμενο δεν είναι οι όποιες εύλογες προσδοκίες αθώωσης ενός κατηγορουμένου με βάση το μαρτυρικό υλικό που έχει συλλεχθεί από την Αστυνομία, αλλά η πιθανολόγηση της καταδίκης του (βλέπε Παπεττίδης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 251/2024, απόφαση ημερομηνίας 22.10.2024), ως αυτή, νομολογιακώς, έχει επεξηγηθεί πλειστάκις. Δεδομένης της κατάληξης αυτής, στον βαθμό που αφορά στον κίνδυνο φυγοδικίας του κατηγορούμενου 1, ισχύουν τα όσα κατά καιρούς αποφασίστηκαν με ενδιάμεσες αποφάσεις των πρωτόδικων Δικαστηρίων όσο και με τις εφετειακές κρίσεις που έλεγξαν τούτες.
Στην ίδια βάση, αποτελεί κατάληξη μας, ότι δεν είναι δυνατό να ανατραπεί η προγενέστερη σχετική κρίση του Δικαστηρίου περί πιθανότητας διάπραξης άλλων αδικημάτων, δεδομένου ακριβώς ότι, για ανατροπή του, τέθηκε, και πάλι, ως μοναδική βάση, η μη αποδεκτή από το Δικαστήριο (για τους λόγους που αναπτύχθηκαν ανωτέρω) επικαλούμενη, από τον συνήγορο του κατηγορούμενου 1, κατάρρευση του οικοδομήματος της Κατηγορούσας Αρχής που εδραζόταν επί της μαρτυρίας του παραπονούμενου.
Τέλος, στον βαθμό που επιζητείται η κράτηση του κατηγορούμενου 1 επί του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων, σε συμφωνία και πάλι με τη θέση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, θεωρούμε ότι, εν προκειμένω, υπάρχει τέτοια πιθανότητα, η οποία δικαιολογεί την κράτηση του και για αυτόν τον λόγο. Ομολογουμένως, σε προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, με παραπομπή στα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Μαρίνου (ανωτέρω), κρίθηκε ότι δεν προέκυπτε ο κίνδυνος επηρεασμού του παραπονούμενου, γιατί ο τελευταίος (ο μάρτυρας, δηλαδή, που φερόταν να επιδιώχθηκε να επηρεαστεί), κατάγγειλε στην Αστυνομία την εν λόγω προσπάθεια. Ωστόσο, τα σημερινά δεδομένα, είναι διαφορετικά. Κατανοούμε το εγχείρημα του συνηγόρου Υπεράσπισης να αναδείξει τη μη καταγγελία από πλευράς του παραπονούμενου προσπάθειας επηρεασμού του, ως ενδεικτική της γνησιότητας της ένορκης δήλωσης του. Πλην όμως, δεδομένου ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες ετοιμάστηκε η εν προκειμένω ένορκη δήλωση τελούν υπό έρευνα της Αστυνομίας, και έχοντας ήδη κρίνει ότι τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας δεν επαρκούν για να οδηγήσουν σε αδιαμφισβήτητη κρίση περί του ότι τα όσα αυτός αναφέρει στην ένορκη δήλωση του είναι αληθή, κρίνουμε, σε συμφωνία με την εισήγηση του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής, ότι η ετοιμασία της εν προκειμένω ένορκης δήλωσης με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, από μόνη της, ως γεγονός, δικαιολογεί κρίση ότι ενυπάρχει και ο κίνδυνος, εάν ο κατηγορούμενος 1 αφεθεί ελεύθερος, να επηρεάσει μάρτυρες.
Όσον τώρα αφορά στην όποια επιχειρηματολογία του συνηγόρου υπεράσπισης περί του ότι δεν έχει ακόμα δοθεί το μαρτυρικό υλικό, με κάθε σεβασμό, για να μπορεί το γεγονός αυτό να κριθεί σημαντικό για την εν προκειμένω κρίση, με εξαίρεση την όποιαν επιμήκυνση του χρόνου κράτησης, ζήτημα στο οποίο θα αναφερθούμε κατωτέρω, θα πρέπει προηγουμένως να κριθεί η σχετική συμπεριφορά της Κατηγορούσας Αρχής ως μεμπτή και αδικαιολόγητη, κάτι που δεν είναι δυνατό να προκύψει ως κρίση στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, πόσο μάλλον υπό διμελή σύνθεση, στη βάση και των προνοιών του άρθρου 5 (4)(α) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960.
Για σκοπούς πληρότητας και μόνο, και παρά την ήδη πιο πάνω εκφρασθείσα κρίση μας ως προς τους λόγους για τους οποίους ζητείται η κράτηση, θεωρούμε αναγκαίο να καταγράψουμε εδώ, ότι η όποια επιχειρηματολογία του συνηγόρου υπεράσπισης ως προς τη διάψευση των ισχυρισμών του παραπονούμενου στις αρχικές του καταθέσεις από άλλους μάρτυρες, αλλά και αντιφάσεων στη μαρτυρία του, αφορούν ζητήματα, τα οποία προκύπτουν από το ήδη υπάρχον μαρτυρικό υλικό, το οποίο βρισκόταν εξ αρχής ενώπιον του Δικαστηρίου και σχετικές αναφορές έγιναν από τον συνήγορο στα κατά καιρούς υποβληθέντα αιτήματα για κράτηση του κατηγορούμενου 1.
Όσο τώρα αφορά στον χρόνο κράτησης, ως νομολογιακώς έχει αποφασιστεί (βλ., μεταξύ άλλων, υπόθεση Σπανού (ανωτέρω)), η τυχόν επιμήκυνση του, αποτελεί, σε κάθε περίπτωση, διαφοροποιητικό στοιχείο, με το οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να ασχολείται και στην περίπτωση που θα διατάξει περαιτέρω κράτηση, θα πρέπει να αιτιολογεί την απόφασή του αυτή.
Στην υπό εξέταση περίπτωση, το βασικό, αν όχι το μόνο, στοιχείο που ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 επικαλέστηκε προς υποστήριξη της θέσης του ότι ο τελευταίος δεν δικαιολογείται να παραμείνει υπό κράτηση για περαιτέρω χρόνο, είναι η μη, μέχρι τώρα, παράδοση του μαρτυρικού υλικού από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής, με αποτέλεσμα τούτος (ο κατηγορούμενος 1) να παραμένει υπό κράτηση εδώ και 5 μήνες και να μην έχει ακόμα απαντήσει στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει.
Εν προκειμένω η Κατηγορούσα Αρχή, ευθαρσώς, δηλώνει ότι δεν αρνείται να παραδώσει κάθε μαρτυρικό υλικό στο οποίο, κατά την ίδια, δικαιούνται οι κατηγορούμενοι. Και ότι στο παρόν στάδιο συνεχίζεται η ανάλυση των δεδομένων που προέκυψαν από τη δικανική εξέταση των κατασχεθέντων συσκευών. Επομένως, για σκοπούς της παρούσας κρίσης, δεν έχουμε στερεό κοινό έδαφος ότι, η Κατηγορούσα Αρχή κατέχει συγκεκριμένο μαρτυρικό υλικό που αρνείται να παραδώσει, και εξάλλου, δεν είναι δυνατό στο πλαίσιο του αιτήματος κράτησης, να εξεταστεί η εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πρόνοιες του άρθρου 7(5) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφάλαιο 155. Πόσω δε μάλλον, υπό διμελή σύνθεση που συνεδριάζει σήμερα, ως αναφέραμε ήδη ανωτέρω.
Εν πάση περιπτώσει, ως σημείωσε και ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά προκύπτει και από το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης, πρόκειται για μια περίπλοκη και πολυδιάστατη υπόθεση που ανάγεται σε σωρεία κατ’ ισχυρισμόν περιστατικών, στο πλαίσιο της διερεύνησης της οποίας λήφθηκε μεγάλος αριθμός καταθέσεων και κατασχέθηκαν αριθμός συσκευών, των οποίων το περιεχόμενο τυγχάνει ακόμα ανάλυσης και εξέτασης. Η δε ενέργεια της Κατηγορούσας Αρχής να καταχωρήσει την υπόθεση προτού περατωθούν όλες οι έρευνες, δεδομένης και της φύσης των εναπομεινασών ερευνών (μη δυνάμενες να επηρεαστούν από τυχόν απόλυση των κατηγορουμένων που τελούσαν, ως ύποπτοι, υπό κράτηση κατά το στάδιο των αρχικών ερευνών), κρίνεται δικαιολογημένη, ενόψει και των έκτοτε ενδιάμεσων κρίσεων των Δικαστηρίων για παραμονή, κάποιων εξ αυτών, σε κράτηση λόγω κινδύνου φυγοδικίας, επηρεασμού μαρτυρίας και διάπραξης άλλων αδικημάτων.
Εν προκειμένω, ο χρόνος που μεσολαβεί από την προηγούμενη διαταχθείσα κράτηση μέχρι και την επόμενη, είναι μόλις 6 μέρες. Επομένως, ο συνολικός χρόνος κράτησης, δεν μεταβάλλεται ουσιωδώς. Όπως όμως και να έχει το πράγμα, στη βάση της φύσης της παρούσας υπόθεσης, της πολυπλοκότητας της, των κατά καιρούς εγειρόμενων ενδιάμεσων προδικαστικών και ή άλλων ζητημάτων που ήγειρε και εγείρει η πλευρά του κατηγορούμενου 1 (ουδέν μεμπτόν αποδίδουμε στις ενέργειες αυτές από πλευράς του τελευταίου – παρά μόνο το σημειώνουμε ως ουσιαστικό στοιχείο της μέχρι τώρα πορείας της υπόθεσης), ο συνολικός χρόνος της κράτησης του κατηγορούμενου 1 δεν είναι τέτοιος που να μπορεί υπό τις περιστάσεις να θεωρηθεί υπερβολικός, σε βαθμό, δηλαδή, που να υπερφαλαγγίζει την αναγκαιότητα κράτησής του και για τους τρεις λόγους που αποφασίστηκε τούτη, ώστε να προκύπτει, άνευ άλλου, ανάγκη απόλυσης του.
Εξόφθαλμο είναι ότι, τα όσα ο συνήγορος υπεράσπισης αναφέρει περί αναμενόμενης μακράς διαδικασίας στη βάση του αριθμού των μαρτύρων που αναμένεται να παρελάσουν ενώπιον του Δικαστηρίου και του αριθμού των συνηγόρων υπεράσπισης, δεν μπορούν να υπέχουν σημασίας για την παρούσα κρίση, αφού το ζήτημα του χρόνου κράτησης συναρτάται αποκλειστικά με τον συνολικό χρόνο που θα παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την επόμενη δικάσιμο και όχι με αναφορά στον όποιο μελλοντικό ορισμό της υπόθεσης (βλ. Ayman Sobhy Awadalla v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 146/2024, απόφαση ημερομηνίας 12.09.2024 και Γεν. Εισαγγελέας ν. Ιφιγένειας Κίτσιου, Ποιν. Έφ. 111/2025, απόφαση ημερομηνίας 29.05.2025).
Για τους λόγους που εξηγήσαμε ανωτέρω, κρίνουμε ότι το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής, για να παραμείνει ο κατηγορούμενος 1 υπό κράτηση και επί των τριών παραγόντων που επιτρέπουν την έκδοση τέτοιας διαταγής, είναι δικαιολογημένο και ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος 1 και ο κατηγορούμενος 3, να παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την επόμενη δικάσιμο, οι δε κατηγορούμενοι 2 και 4 να είναι παρόντες με τους ίδιους όρους.
(Υπ.) ……….………………….
Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
(Υπ.) ……….…………………..
Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο