ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κουνίδου-Κυριακίδου, Π.Ε.Δ.
Χρ. Χατζηευτυχίου, Α.Ε.Δ.
Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 2878/25
Δημοκρατία
ν.
1. Γεώργιος Αμανατίδης
2. Andrei Enegaru
Κατηγορούμενοι
- - - - - - - - - - - - - -
Ημερομηνία: 17 Ιουνίου, 2026
Για τη Δημοκρατία: κ. Π. Βαρνάβας (για να ακούσει απόφαση η κα Μ. Φωτιάδου)
Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Δ. Λοχίας
Κατηγορούμενος 2 παρών
Π Ο Ι Ν Η
(Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2)
Ο κατηγορούμενος 2, ηλικίας 37 περίπου ετών, βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, ότι κατείχε παράνομα ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α’, ήτοι κοκαΐνη βάρους 556,3 γρ., με σκοπό να το προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα (3η κατηγορία).
Οι υπόλοιπες κατηγορίες που τον αφορούν έχουν διακοπεί από την Κατηγορούσα Αρχή.
Τα γεγονότα ως αυτά έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί:
«1. Στις 25/02/2025 λήφθηκε πληροφορία στην Αστυνομία, ότι ο 1ος κατηγορούμενος ασχολείται με εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, δηλαδή κοκαΐνης. Σύμφωνα με την πληροφορία ο 1ος κατηγορούμενος στις 26/02/2025 θα μετέβαινε με όχημα του με αριθμούς εγγραφής [ ] στη Λεμεσό για να παραλάβει μεγάλη ποσότητα κοκαΐνης.
2. Κατόπιν της προαναφερθείσας πληροφορίας στις 26/02/2025 και περί ώρα 1040 μέλη της ΥΚΑΝ Αρχηγείου εντόπισαν το όχημα του 1ου κατηγορουμένου σε χωμάτινο χώρο στάθμευσης δίπλα από υπό ανακαίνιση σύμπλεγμα διαμερισμάτων όπου τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση.
3. Την ίδια μέρα και ώρα 1420 ο 1ος κατηγορούμενος θεάθηκε από τα μέλη της ΥΚΑΝ να εξέρχεται από τα διαμερίσματα και να επιβιβάζεται στο όχημα του αναχωρώντας από το μέρος. Στη συνέχεια και περί τις 1445, εισήλθε με το όχημα του εντός του αυτοκινητόδρομου με κατεύθυνση προς τη Λάρνακα/Λεμεσό.
4. Κατόπιν διακριτικής παρακολούθησης από τα μέλη της ΥΚΑΝ ο 1ος κατηγορούμενος περί τις 1600 θεάθηκε να σταθμεύει το όχημα του μπροστά από πολυκατοικία στη Λεμεσό και να εισέρχεται εντός μίας από τις αποθήκες αυτής χωρίς να έχει οτιδήποτε στην κατοχή του. Ακολούθως ο 1ος κατηγορούμενος εξήλθε από την αποθήκη μετά από περίπου ένα λεπτό, κρατώντας ένα τσαντάκι μαύρου χρώματος και επιβιβάστηκε στο όχημα του αναχωρώντας από το μέρος.
5. Στη συνέχεια και περί τις 1610 ο 1ος κατηγορούμενος θεάθηκε από μέλη της ΥΚΑΝ τα οποία τον παρακολουθούσαν να κατευθύνεται προς τον κυκλικό κόμβο Αγίου Αθανασίου προς την είσοδο του αυτοκινητόδρομου με κατεύθυνση προς τη Λευκωσία. Κατά την είσοδο του 1ου κατηγορούμενου στον αυτοκινητόδρομο με κατεύθυνση προς Λάρνακα/Λευκωσία και περί τις 1625 παρά την έξοδο Ζυγίου ο 1ος κατηγορούμενος ανακόπηκε από τα μέλη της ΥΚΑΝ.
6. Κατόπιν έρευνας εντός του οχήματος του 1ου κατηγορούμενου που διεξήχθη στην παρουσία του, εντοπίστηκε στη θέση του συνοδηγού ένα τσαντάκι χρώματος μαύρου εντός του οποίου ανευρέθηκαν 2 νάιλον διαφανή σακούλια το ένα δεμένο κόμπο και το άλλο τυλιγμένο με χαρτότελλα, τα οποία περιείχαν άσπρη σκόνη.
Από τις επιτόπιες εξετάσεις που διενεργήθηκαν διαπιστώθηκε ότι η επίμαχη αποθήκη από όπου ο 1ος κατηγορούμενος παρέλαβε το τσαντάκι, ανήκει στον 2ο κατηγορούμενο ο οποίος διαμένει στο διαμέρισμα με αριθμό 302 της πολυκατοικίας.
7. Στα πλαίσια διερεύνησης της πιο πάνω υπόθεσης, την ίδια μέρα και περί ώρα 17.00 μέλος της ΥΚΑΝ μετέβηκε στην περιοχή που βρίσκεται η εν λόγω πολυκατοικία. Κατά την παραμονή του στο μέρος, διαπιστώθηκε η εμπλοκή του 2ου κατηγορούμενου στην υπόθεση και έτσι λήφθηκαν οδηγίες όπως ανακόψει και ερευνήσει τον πιο πάνω σε περίπτωση που προσέλθει στο μέρος. Την ίδια μέρα και περί ώρα 18.20 το όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ], μάρκας CITROEN C4, χρώματος γκρίζου, το οποίο οδηγούσε ο 2ος κατηγορούμενος έφτασε στο χώρο.
8. Αφού ο 2ος κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την παρουσία ατόμων με πολιτική περιβολή στο χώρο της πολυκατοικίας, τα οποία ήταν μέλη της ΥΚΑΝ, έκανε επαναστροφή πλην όμως ανακόπηκε από τα προαναφερόμενη μέλη της ΥΚΑΝ για έλεγχο.
9. Αμέσως μετά την ανακοπή του ο 2ος κατηγορούμενος πληροφορήθηκε από μέλος της ΥΚΑΝ για τον λόγο που ανακόπηκε και την πρόθεση για έρευνα και αφού του επέστηθηκε η προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε: «Κάνε ό,τι θέλεις».
10. Ακολούθως και ώρα 18.48 εντοπίστηκε στα πισινά καθίσματα του αυτοκινήτου του 2ου κατηγορούμενου μια διπλή χάρτινη βάση για καφέδες όπου στην μια εκ των δυο θηκών υπήρχε ένα χάρτινο ποτήρι χρώματος άσπρου της εταιρείας Coffee Berry κλειστό με μαύρο πλαστικό πώμα εντός του οποίου υπήρχε ένα νάιλον διαφανές σακούλι με ποσότητα άσπρης συμπαγούς ουσίας ομοιάζουσα με κοκαΐνη.
11. Αφού παραλήφθηκαν ως τεκμήριο, μέλος της ΥΚΑΝ τα υπέδειξε στον 2ο κατηγορούμενο, τον πληροφόρησε ότι η άσπρη ουσία πιθανόν να είναι κοκαϊνη, η κατοχής της οποίας απαγορεύεται και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε: «Τι εν τούτο; Εν έχω ιδέα». Κατόπιν ελέγχου σε δείγμα που λήφθηκε από την συσκευασία της εν λόγω άσπρης ουσίας υπήρξε θετική ένδειξη για κοκαΐνη. Μέλος της ΥΚΑΝ πληροφόρησε σχετικά τον 2ο κατηγορούμενο και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός δεν έδωσε καμία απάντηση.
12. Η ώρα 18.50 μέλος της ΥΚΑΝ συνέλαβε τον 2ο κατηγορούμενο για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α’ και αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε: «Εντάξει». Στη συνέχεια τον ενημέρωσε προφορικά για τα δικαιώματα του ως συλληφθέντα. Ο 2ος κατηγορούμενος ρωτήθηκε κατά πόσον αντιλαμβάνεται την Ελληνική γλώσσα και αυτός απάντησε: «Έσιη σχεδόν 25 χρόνια που είμαι Κύπρο, ετέλειωσα σχολείο δαμέ, μιλώ τα, τζιαί γράφω τα, τζιαί δκιαβάζω τα Ελληνικά σίουρα». Αμέσως μετά ρωτήθηκε κατά πόσον αποκρύβει οτιδήποτε παράνομο στο διαμέρισμά του ή στην αποθήκη του διαμερίσματος που αφορά ναρκωτικά και αφού του επέστησε την προσοχή του στον νόμο αυτός απάντησε «Εν εχω τίποτε φίλε μου, κοίταξε ελευθέρα». Ακολούθως και ώρα 19.00, ο 2ος κατηγορούμενος υπέγραψε γραπτή συγκατάθεση για έρευνα του διαμερίσματός του καθώς επίσης και της αποθήκης του διαμερίσματος του.
13. Κατά την μετάβασή μελών της ΥΚΑΝ στην πολυκατοικία, η οποία βρισκόταν σε απόσταση 30 μέτρων από το σημείο της ανακοπής, ζητήθηκε από τον 2ο κατηγορούμενο να υποδείξει την αποθήκη του διαμερίσματός του και αφού του επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, αυτός δεν απάντησε οτιδήποτε αλλά υπέδειξε την αποθήκη του και επρόκειτο για την ίδια αποθήκη όπου θεάθηκε προηγουμένως ο 1ος κατηγορούμενος να παραλαμβάνει το μαύρο τσαντάκι. Ακολούθως διενεργήθηκε έρευνα στην αποθήκη του διαμερίσματος στο ισόγειο της πολυκατοικίας στην παρουσία του 2ου κατηγορούμενου.
14. Κατά την διάρκεια της έρευνας και ώρα 1957 εντοπίστηκε πίσω από ξύλινο έπιπλο εντός της αποθήκης ένα χάρτινο ποτήρι καφέ της εταιρείας Coffee Berry με μαύρο πώμα, εντός του οποίου υπήρχε ένα νάιλον διαφανές σακούλι το οποίο περιείχε ποσότητα άσπρης συμπαγούς ουσίας ομοιάζουσας με κοκαΐνη.
Αμέσως υποδείχθηκε στον 2ο κατηγορούμενο, και πληροφορήθηκε για την υποψία ότι η άσπρη σκόνη πρόκειται για κοκαϊνη, η κατοχή της οποίας απαγορεύεται και αφού επεστήθηκε η προσοχή του στον νόμο, αυτός απάντησε «Εν ηξέρω τίποτε».
Ακολούθως και ώρα 2003, στο πάτωμα της αποθήκης εντοπίστηκε ένα χάρτινο κουτί μάρκας SENCOR εντός της οποίας υπήρχε αριθμός σακουλιών αεροστεγούς συσκευασίας. Αμέσως παραλήφθηκε ως τεκμήριο και υποδείχθηκε στον 2ο κατηγορούμενο. Αυτός πληροφορήθηκε ότι πρόκειται για σακούλια αεροστεγούς συσκευασίας οι οποίες πιθανόν να χρησιμοποιήθηκαν η χρησιμοποιούνται για συσκευασία ναρκωτικών ουσιών και αφού του επέστησε την προσοχή του στον νόμο, αυτός απάντησε «Εν η αποθήκη μου αλλά λέω σας εν ηξέρω τίποτε».
Στη συνέχεια, ο 2ος κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού όπου η ώρα 21.15 του επεδόθηκε το έντυπο με τα δικαιώματά του ως συλληφθέντας, έντυπο το οποίο ο 2ος κατηγορούμενος αρνήθηκε να διαβάσει και να υπογράψει, χωρίς να αναφέρει τον λόγο. Κατόπιν τούτου και μεταξύ των ωρών 2119-2120 του αναγνώστηκαν και του επεξηγήθηκαν αναλυτικά τα δικαιώματα του ως συλληφθέντας τα οποία αυτός ανάφερε ότι τα έχει κατανοήσει αλλά δήλωσε ξανά ότι δεν επιθυμεί να υπογράψει το σχετικό έντυπο.
Στη συνέχεια και η ώρα 23:10, στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λ/σού, κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του 2ου κατηγορούμενου λήφθηκαν τα παρειακά επιχρίσματα του και τα παλαμικά και δακτυλικά του αποτυπώματα.
15. Στις 26/02/2025 και ώρα 23:26 εναντίον του 2ου κατηγορούμενου εκδόθηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης για όλα τα υπό διερεύνηση αδικήματα και η ώρα 23:45, στα γραφεία της ΥΚΑΝ, ο 2ος κατηγορούμενος συνελήφθηκε, δυνάμει του πιο πάνω δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι σύλληψης του και του επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, ο 2ος κατηγορούμενος απάντησε: «Θα μιλήσω με τον δικηγόρο μου». Ακολούθως και ώρα 23.50 επεδόθηκαν στον 2ο κατηγορούμενο τα δικαιώματα του ως συλληφθέντας σε έντυπη μορφή αφού προηγουμένως του επεξηγήθηκαν προφορικά.
Ο 2ος κατηγορούμενος αρνήθηκε να υπογράψει για την παραλαβή του εντύπου δικαιωμάτων του.
16. Μεταξύ των ωρών 23.55-01.30 των ημερομηνιών 26-27/02/2025, στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού, λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον 2ο κατηγορούμενο αφού προηγουμένως του επεστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Ανακρινόμενος γραπτώς ο 2ος κατηγορούμενος δεν απάντησε στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν ενώ αρνήθηκε να υπογράψει την κατάθεση του. Στις 05/03/2025 και μεταξύ των ωρών 18.45-21.15 στον Αστ. Σταθμό Γερμασόγειας, ληφθηκε εκ νέου ανακριτική κατάθεση από τον 2ο κατηγορούμενο αφού προηγουμένως του επέστηθηκε η προσοχή του στο Νόμο. Ανακρινόμενος ο 2ος κατηγορούμενος απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν με την φράση: «ό,τι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο».
17. Από έκθεση που παραλήφθηκε από το Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας, προέκυψε πως το γενετικό υλικό του 2ου κατηγορούμενου εντοπίστηκε τόσο στο τσαντάκι που περιείχε ποσότητα κοκαΐνης και παρέλαβε ο 1ος κατηγορούμενος από την αποθήκη του 2ου κατηγορούμενου, όσο και στα σακούλια που περιείχαν την ποσότητα κοκαΐνης που βρισκόταν μέσα στο τσαντάκι.
Περαιτέρω το γενετικό υλικό του 2ου κατηγορούμενου εντοπίστηκε και στο σακούλι που περιείχε ποσότητα κοκαΐνης και εντοπίστηκε κρυμμένο μέσα σε ποτήρι εντός της αποθήκης του 2ου κατηγορούμενου.
18. Κατόπιν εξετάσεων του κρατικού χημείου προέκυψε πως η συνολική ποσότητα κοκαΐνης που εντοπίστηκε στο τσαντάκι, στην αποθήκη και στο αυτοκίνητο του 2ου κατηγορούμενου ανέρχεται σε 556,3 γρ. κοκαΐνης.
19. Από το σύνολο της διερεύνησης προέκυψε πως ο 2ος κατηγορούμενος μεταξύ άγνωστης ημερομηνίας και 26/2/2025 κατείχε την πιο πάνω ποσότητα ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α’ με σκοπό την προμήθεια της σε άλλα πρόσωπα.
Ο 2ος κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και τελεί υπό κράτηση από τις 26/2/2025.»
Ως μέρος των γεγονότων, λέχθηκε, επίσης, ότι ο κατηγορούμενος 2 κατείχε την επίδικη ποσότητα ναρκωτικών με σκοπό να την προμηθεύσει στον κατηγορούμενο 1.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του αναφέρθηκε στη σοβαρότητα του αδικήματος, για το οποίο ο Νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης διά βίου. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε, μεταξύ άλλων, στην παραδοχή του κατηγορούμενου 2, το λευκό του ποινικό μητρώο και το ρόλο του στη διάπραξη του αδικήματος.
Ως προς τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, κρίνουμε σκόπιμο να μεταφέρουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα, αν και εκτενές, από τα όσα ο συνήγορος ανέφερε στην γραπτή αγόρευσή του (όπου στην αγόρευση καταγράφεται «ο κατηγορούμενος» εννοείται «ο κατηγορούμενος 2»):
«25. … [Ο κατηγορούμενος 1], όταν παρέλαβε τα ναρκωτικά στις 25/02/2025, αποφάσισε πως θα ήταν μεγάλο ρίσκο να τα μεταφέρει στην οικία του. Αποφάσισε, έτσι, να τα αποθηκεύσει στην αποθήκη του διαμερίσματος του κατηγορούμενου, αφού γνώριζε πως πάντα ήταν ξεκλείδωτη. Ήλπιζε πως δεν θα έπαιρνε είδηση ο κατηγορούμενος, αφού την ημέρα εργαζόταν ο ίδιος και η σύζυγος του.
26. Έτσι έπραξε λοιπόν. Μετέφερε τα ναρκωτικά στην αποθήκη του κατηγορούμενου αποκρύβοντας τις νάιλον συσκευασίες που περιείχαν κοκαΐνη στην αποθήκη μέσα σε άδεια χάρτινα ποτήρια καφέ που είχαν αφεθεί στο χώρο εκεί καθώς και στο τσαντάκι το μαύρο που ήταν δικό του.
27. Στις 25/02/2025, γείτονας του κατηγορούμενου τον ενημέρωσε πως είχε δει ένα άγνωστο του πρόσωπο να εισέρχεται στην αποθήκη του. Του έδωσε τη γενική του περιγραφή. Θα θυμάται το σεβαστό σας Δικαστήριο πως ο Κ1 ήταν πρόσωπο με ιδιαίτερη εμφάνιση, όντας γεμάτος τατουάζ στο κεφάλι και φαλακρός. Αντιλήφθηκε αμέσως λοιπόν ο κατηγορούμενος, ότι επρόκειτο μάλλον για τον Κ1.
28. Πήγε στην αποθήκη, όπου και εντόπισε τα χάρτινα ποτήρια και το τσαντάκι το μαύρο. Τα άνοιξε και τα άγγιξε, προκειμένου να αντιληφθεί τι περιείχαν. Αντιλήφθηκε γρήγορα, πως επρόκειτο για ναρκωτικές ουσίες. Τηλεφώνησε αμέσως στον Κ1, απαιτώντας εξηγήσεις. Ο Κ1 του περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθε να κατέχει αυτήν την ποσότητα ναρκωτικών, δίδοντας στον κατηγορούμενο να καταλάβει πως αν ο Κ1 δεν προέβαινε στη «δουλειά» μεταφοράς, προκειμένου να εξοφλήσει τον προμηθευτή του, κινδύνευε η ζωή του. Συζήτησαν στο τηλέφωνο αρκετή ώρα. Και στο τέλος του τηλεφωνήματος, ήρθε η μοιραία απόφαση ανοχής του κατηγορούμενου. Έδωσε διορία στον Κ1 μέχρι το πρωί να τα φύγει από την αποθήκη του, ειδάλλως θα τα πετούσε ο ίδιος όλα σε κάλαθο αχρήστων. Ο Κ1 αποδέκτηκε.
29. Το επόμενο πρωί, ο κατηγορούμενος ανέμενε τον Κ1. Αυτός του είπε πως δεν μπορούσε τελικά να πάει πρωί, και πως θα ερχόταν το μεσημέρι να φύγει τα ναρκωτικά από την αποθήκη. Λίγο μετά το μεσημέρι, ο κατηγορούμενος επικοινώνησε με τον Κ1, ο οποίος είπε πως θα ερχόταν σε λίγο. Ο κατηγορούμενος έγινε έξαλλος. Σε κατάσταση πλήρους πανικού ότι ο Κ1 δεν θα έφευγε τα ναρκωτικά, ο κατηγορούμενος, οργισμένος, πήρε την απόφαση να ξεκινήσει ο ίδιος να τα πετάει σιγά σιγά. Πήρε το ένα χάρτινο ποτήρι, και το τοποθέτησε στο όχημα του με σκοπό να το πετάξει κοντά στη δουλειά του, όπου είχε τόπο όπου εργοστάσια τοποθετούν απόβλητα και άχρηστα αντικείμενα.
30. Για την πράξη του αυτή, ενημέρωσε τον Κ1. Αυτός όμως είχε εξηγήσει πως ήταν πολύ κοντά στο διαμέρισμα. Τον παρακάλεσε να πάρει πίσω το ποτήρι. Του εξήγησε πως θα έπαιρνε μια πρώτη ποσότητα από την αποθήκη εκείνη την ημέρα σε πρόσωπο στην ελεύθερη Αμμόχωστο, και τα υπόλοιπα την επόμενη μέρα.
31. Κυριότερα όμως, τόνισε στον κατηγορούμενο ο Κ1 πως δεν ήταν παιχνίδι. Τα ναρκωτικά ανήκαν σε πρόσωπο που δεν γνώριζε τον κατηγορούμενο. Εξήγησε όμως ο Κ1 πως το πρόσωπο αυτό θα αντιλαμβανόταν αν έλειπαν τα ναρκωτικά που πήρε να πετάξει. Και του εξήγησε περαιτέρω, πως το επικίνδυνο αυτό πρόσωπο θα ζητούσε εξηγήσεις από τον Κ1 αν έλειπε μέρος των ναρκωτικών. Για τούτο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Κ1 στον κατηγορούμενο, δεν θα «έφερε την ευθύνη ο ίδιος». Αφήνοντας δηλαδή να νοηθεί, πως ο κατηγορούμενος θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τις συνέπειες έναντι του επικίνδυνου τρίτου προσώπου.
32. Απελπισμένος και μη γνωρίζοντας ποια ήταν η σωστή απόφαση να πάρει, μετά τη δουλειά, αποφάσισε ο κατηγορούμενος να μην πετάξει τα ναρκωτικά. Πρόθεση του ήταν να τοποθετήσει πίσω το ποτήρι εκεί που το βρήκε, ελπίζοντας πως ο Κ1 θα κρατούσε την υπόσχεση του και θα απομάκρυνε τα ναρκωτικά στις 27/02/2025. Από τα γεγονότα ασφαλώς προκύπτει πως δεν δόθηκε η «ευκαιρία» στον Κ1 να πράξει ό,τι είπε, αφού τον ανέμενε η ΥΚΑΝ στην πολυκατοικία.
33. Αυτός ήταν λοιπόν ο τρόπος με τον οποίο ενεπλάκη ο κατηγορούμενος σε αυτήν την υπόθεση. Η απόφαση του να επιτρέψει στον Κ1 κάποιο χρόνο να απομακρύνει τα ναρκωτικά, ήταν βλακώδες. Για τούτο θα τιμωρηθεί βέβαια. Ωστόσο, διακρίνεται ουσιωδώς η ποινολογική του ευθύνη από αυτήν του Κ1. Δεν αναζήτησε να εμπλακεί σε υπόθεση ναρκωτικών. Κυριολεκτικά ήρθαν και τον βρήκαν.»
Αρχικά λαμβάνουμε υπόψη μας την παραδοχή του κατηγορούμενου 2, η οποία, μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνήγορού του, ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις και συνοδεύτηκε από έκφραση μεταμέλειας (CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους (2010) 2 Α.Α.Δ. 288, 296). Η παραδοχή του δεικνύει έμπρακτη μεταμέλεια και για αυτό θα επιβραβευθεί με έκπτωση στην ποινή. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή, η οποία επαναλήφθηκε πρόσφατα στην Κεσίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 4/2025, ημερ. 8.10.2025, ότι «η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή, με συνέπεια την εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου». Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 127/19, ημερ. 10.3.2021, ECLI:CY:AD:2021:B88, λέχθηκε ότι «η παραδοχή ενός κατηγορούμενου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως στοιχείο μεταμέλειας…».
Αναφέρουμε από τώρα πως χωρίς την παραδοχή του, τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν στενά. Από την άλλη, ως ελέχθη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι τα ναρκωτικά εντοπίστηκαν εντός του οχήματος που οδηγούσε ο κατηγορούμενος 2, καθώς επίσης και στην αποθήκη του διαμερίσματός του (Inloo ν. Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 441).
Ο κατηγορούμενος 2 συνεργάστηκε με την αστυνομία αφού συγκατατέθηκε στην έρευνα του οχήματός του, εντός του οποίου εντοπίστηκαν ναρκωτικά, και έδωσε γραπτώς τη συγκατάθεσή του για έρευνα στο διαμέρισμα και στην αποθήκη του, όπου εντοπίστηκε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών. Ακολούθως, έδωσε τη συγκατάθεσή του για να του ληφθούν παρειακά επιχρίσματα, καθώς και παλαμικά και δακτυλικά αποτυπώματα, τα οποία, στη συνέχεια, ταυτίστηκαν με το γενετικό υλικό που εντοπίστηκε στα σακούλια που περιείχαν τα ναρκωτικά. Όπως αναφέρθηκε στην Mbakoup ν. Δημοκρατίας (2015) 2 Α.Α.Δ. 119: «Η έμπρακτη συνεργασία με την Αστυνομία θεωρείται άλλωστε πάντοτε από τη νομολογία ως μετριαστικός παράγων και αυτό πρέπει να είναι στη γνώση των κατηγορουμένων προσώπων».
Λαμβάνουμε, ακόμη, υπόψη μας για σκοπούς μετριασμού της ποινής το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, το οποίο αποτελεί ένδειξη για την πρότερη στάση του προς τους νόμους και δικαιούται να προσβλέπει στην επιείκεια του Δικαστηρίου (Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 211).
Παρά τη θέση του ευπαίδευτου συνήγορού του ότι ο κατηγορούμενος 2 «παρασύρθηκε» από τον κατηγορούμενο 1 και τον «άφησε» να αποθηκεύσει τα ναρκωτικά στην αποθήκη του και ότι «επιπόλαια», ως ανέφερε, ανέχτηκε την κατάσταση για 24 ώρες, υπό τις περιστάσεις που έχουμε ήδη καταγράψει, μη αποκομίζοντας οποιοδήποτε κέρδος, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι με αυτή του την ενέργεια θα διοχετευόταν στην αγορά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών Τάξεως Α’ και ότι είναι μετά από την έγκαιρη παρέμβαση της Αστυνομίας που έχει αποφευχθεί η εν λόγω διοχέτευσή τους (Μemic v. Δημοκρατίας (2014) 2(Α) Α.Α.Δ. 276).
Συνεπώς, δεν συνιστά μετριαστικό παράγοντα το γεγονός ότι «η δε απόφαση του [κατηγορούμενου 2] να μην καλέσει την αστυνομία ή να πετάξει αμέσως τα ναρκωτικά, εδραζόταν στην έντονη του ανησυχία, η οποία προέκυψε από την ίδια την έμμεση απειλή του [κατηγορούμενου 1], ότι στην περίπτωση όπου χάνονταν αυτά τα ναρκωτικά, το τρίτο πρόσωπο θα στρεφόταν εναντίον του ίδιου ή ακόμα και της οικογένειάς του». Όπως λέχθηκε στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 110/19, ημερ. 29.9.2020, το γεγονός ότι ο εφεσείων διέπραξε το αδίκημα ενεργώντας υπό το καθεστώς φόβου για τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του, λόγω απειλών που δεχόταν από τρίτα πρόσωπα προκειμένου να μεταφέρει τις ναρκωτικές ουσίες, δεν αποτελούσε μετριαστικό παράγοντα. Ο κατηγορούμενος 2, με τον τρόπο αυτό, ενέπλεξε τον εαυτό του στην υπόθεση και συνέδραμε με τη δική του συμμετοχή – ή έστω ανοχή – στην προσπάθεια διοχέτευσης ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα.
Θα πρέπει να τονίσουμε, για άλλη μια φορά, πως δεν είναι τυχαίο που οι έμποροι ναρκωτικών επιλέγουν για την εισαγωγή ή μεταφορά ναρκωτικών συγκεκριμένα άτομα. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην Ghοli v. Δημοκρατίας (1997) 2 Α.Α.Δ. 30, 33:
«Τα δικαστήρια της Κύπρου, όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας: βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.»
Ούτε αγνοούμε ότι «η εγκληματικότητα του προμηθευτή ναρκωτικών και του διαμεσολαβητή για τη διάθεσή τους δεν διαφέρει. Κοινός είναι ο σκοπός και κοινό το αντικείμενο. Σκοπός είναι η μόλυνση της κοινωνίας και αντικείμενο το κέρδος» (Salaryand ν. Αστυνομίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 541). Πάνω στην ίδια βάση κινήθηκε και η απόφαση στην Rafael Alexis Valdez κ.α. ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 144/2016 και 145/2016, ημερομηνίας 21.2.2017, όπου λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι οι μεταφορείς των ναρκωτικών αποτελούν ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης και διασποράς τους στη χώρα μας. Στην Αναστασιάδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 242/18, ημερομηνίας 31.05.2019, ECLI:CY:AD:2019:B205, λέχθηκε πως «ούτε μπορεί να παραγνωριστεί ο ρόλος του εφεσείοντα ως μεταφορέα στην ουσία των ναρκωτικών ουσιών, από την άποψη ότι δέχθηκε να διακινήσει τον Σ. ο οποίος εν γνώσει του μετέφερε ναρκωτικά που είχε στην κατοχή του». Τέλος, θεωρούμε σκόπιμο να παραπέμψουμε και στη Ζωμενής ν. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ. 400 όπου στη σελίδα 406 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Άσχετα με τη διάρκεια της κατοχής των ναρκωτικών από τον εφεσείοντα κυρίαρχο στοιχείο της εγκληματικής του συμπεριφοράς ήταν η διευκόλυνση του κατηγορούμενου 1 στο να αποφύγει της συνέπειες της εγκληματικής δράσης του. Αυτό αποτελεί ένα άκρως επιβαρυντικό παράγοντα.»
Ακόμη πιο πρόσφατα, η ανάγκη για επιβολή αυστηρής τιμωρίας στους συνεργούς των εμπόρων ναρκωτικών, στους οποίους συγκαταλέγονται οι διακινητές, επαναλήφθηκε στη Γεωργίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 15/2024, ημερ. 20.5.2025:
«Ο Εφεσείων δεν ήταν άβουλο όργανο στα χέρια των εντολέων του αλλά αποδέχτηκε εκουσίως να ενεργήσει ως διακινητής των ναρκωτικών έναντι χρηματικού ανταλλάγματος (βλ. R v. Boakye a.o. [2012] EWCA Crim 833, Valdez κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 144/2016 κ.ά., ημερ. 21.2.2017). Στην Xhaferi v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 207/2021, ημερ. 16.11.2022, ECLI:CY:AD:2022:B453, το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη στις ακόλουθες επισημάνσεις σε σχέση με την ποινολογική μεταχείριση των διακινητών ναρκωτικών:
“Παρότι αυτός ο τρόπος δράσης δεν μετατρέπει κάποιο συνεργό αυτού του είδους σε ιθύνοντα νου και ούτε εξισώνει την ευθύνη μεταξύ τους, εντούτοις δεν καθιστά άνευ σπουδαιότητας και σημασίας τη συνδρομή, συνέργεια, βοήθεια και εκδούλευση την οποία παρέχουν οι ενδιάμεσοι συνεργάτες προς ευόδωση του τελικού στόχου, που είναι η ολοκλήρωση του εγκλήματος, χωρίς τον κίνδυνο σύλληψης του ίδιου του εμπόρου από την Αστυνομία. Στην πραγματικότητα οι συνεργοί αυτού του είδους, εν γνώσει τους και έναντι κάποιας μορφής ανταλλάγματος, συμμετέχουν στα πιο ριψοκίνδυνα στάδια της δραστηριότητας και συνιστούν απαραίτητους κρίκους στην αλυσίδα διακίνησης ναρκωτικών κατά τρόπο που μπορεί να λεχθεί ότι χωρίς την προθυμία τέτοιων ατόμων δεν θα διαπράττετο το αδίκημα ή τουλάχιστον δεν θα καθίστατο τόσο εύκολη η διάπραξη του για τους οργανωτές του”.»
Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις οικογενειακές - προσωπικές του περιστάσεις. Σημειώνεται εδώ ότι έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας σε σχέση με την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Θα παραθέσουμε τις προσωπικές του περιστάσεις σε γενικές γραμμές.
Ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 37 ετών περίπου. Κατάγεται από τη Ρουμανία. Σε πολύ μικρή ηλικία ο πατέρας του απεβίωσε. Το 2000 ήρθε στην Κύπρο με τη μητέρα του. Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή στον κλάδο Ηλεκτρολογίας αυτοκινήτων. Το 2010 παντρεύτηκε. Από τον γάμο του απέκτησε μια κόρη, η οποία σήμερα είναι 8 ετών, με την οποία έχει πολύ στενή σχέση. Σήμερα, λόγω του εγκλεισμού του κατηγορούμενου 2 στις φυλακές και της απώλειας του εισοδήματος από την εργασία του, η σύζυγός και η κόρη του αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στο σπίτι της αδελφής της συζύγου του. Περαιτέρω, η κόρη του, σύμφωνα με την προσκομισθείσα έκθεση από ψυχολόγο, έχει αναπτύξει άγχος αποχωρισμού, σε βαθμό που κρίθηκε αναγκαία η ένταξή της σε θεραπευτικό πρόγραμμα. Ο δε κατηγορούμενος 2, αναλογιζόμενος την αρνητική επίδραση, όπως την χαρακτήρισε ο συνήγορός του, που είχε σε αυτόν ο πρώην φίλος του, κατηγορούμενος 1, εντάχθηκε και ολοκλήρωσε με επιτυχία, ως η σχετική βεβαίωση, το πρόγραμμα ΔΑΝΑΗ, με «κίνητρο τη διαχείριση της εξαρτητικής συμπεριφοράς του και της προσαρμοστικότητάς του σε ένα έγκλειστο περιβάλλον». Το περιεχόμενο της σχετικής βεβαίωση λαμβάνεται υπόψη προς όφελος του (Γεωργίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 15/2024, ημερ. 20.5.2025).
Στο πλαίσιο εξατομίκευσης της ποινής θα λάβουμε υπόψη μας τα πιο πάνω και ό,τι αφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του κατηγορούμενου 2, αφού όπως επανειλημμένα έχει τονιστεί, δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση κατά την επιβολή ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων δεν λαμβάνονται υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στη Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας (2011) 2 Α.Α.Δ. 221, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ο συνήγορος τόνισε ενώπιον του Εφετείου τη θέση του ότι το Κακουργιοδικείο παρά την αναφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του εφεσείοντος στην ουσία τις εξουδετέρωσε εφόσον ανέφερε ότι η σημασία των προσωπικών συνθηκών ήταν μειωμένη. Κρίνεται ότι η επιβληθείσα ποινή της 12ετούς φυλάκισης ήταν απόλυτα ισορροπημένη μετά από σφαιρική αντίληψη και εικόνα και των αδικημάτων και των προσωπικών συνθηκών του εφεσείοντος, έχοντας υπόψη πάντοτε και το μέγεθος των ναρκωτικών που βρέθηκαν, ήτοι, 11 κιλά και 538,61 γρ. ποινή δωδεκαετούς φυλάκισης επιβλήθηκε από το Εφετείο για λιγότερη ποσότητα ξηρής φυτικής κάνναβης στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 478, μειώνοντας ποινή δεκατεσσάρων χρόνων μετά από παραδοχή με μια προηγούμενη καταδίκη. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στη Μαυρικίου ν. Δημοκρατίας (2007) 2 Α.Α.Δ. 359, για λιγότερη ποσότητα της ίδιας ναρκωτικής ουσίας σε έγγαμο άτομο, πατέρα ανήλικου και με λευκό ποινικό μητρώο.
Το Κακουργιοδικείο δεν παρέλειψε και ορθά, να αναφερθεί και στα λεχθέντα στην Victor Abe v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 211, (μείωση ποινής στα 11 και 13 χρόνια για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 23,805 κιλών κάνναβης) όπου αναφέρθηκε ότι δεν θα πρέπει να δίνεται η εντύπωση κατά την επιβολή της ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Αποτελεί βέβαια πάντοτε ζήτημα βαθμού το πώς το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετωπίζει και εξισορροπεί τους διάφορους παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής. Αναμφίβολα κάθε κατηγορούμενος δικαιούται σε εξατομίκευση της ποινής του, η οποία μπορεί να είναι μικρής ή μεγάλης έκτασης ανάλογα με το είδος του αδικήματος και τα γεγονότα που το περιβάλλουν. Όπως λέχθηκε ήδη το Κακουργιοδικείο έχοντας σφαιρική άποψη για την όλη υπόθεση, επέβαλε το ορθό μέτρο ποινής υπό τις περιστάσεις.»
H απουσία επιβαρυντικών παραγόντων, οι οποίοι απαριθμούνται στο άρθρο 30(4)(α), Ν.29/77, λαμβάνεται υπόψη προς όφελός του. Ωστόσο, δεν παραγνωρίζουμε, ούτε και υποβαθμίζουμε, τη σοβαρότητα του αδικήματος που διέπραξε ο κατηγορούμενος 2, έχοντας πάντα κατά νου το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, τα οποία κατείχε με σκοπό την προμήθεια (Φραγκούδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 239/2023, ημερ. 11.7.2024).
Τα αδικήματα κατοχής ελεγχόμενων φαρμάκων Τάξεως Α’ με σκοπό την προμήθειά τους σε άλλα πρόσωπα είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας (1992) 2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου (1993) 2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης v. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, αφού η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί συνθετικό στοιχείο του παρονομαστή της τιμωρίας (Salaryand (ανωτέρω)).
Στην Mallouk v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Δεν είναι, όμως, μόνο η ποσότητα και το είδος των ναρκωτικών που λαμβάνονται υπόψη, παρόλο τον πρωτεύοντα ρόλο τους, καθότι κάθε υπόθεση διαφέρει ως προς τα επακριβή γεγονότα (Πολυδώρου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 141/2017, ημερ. 31.5.2019), ECLI:CY:AD:2019:B202.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και, για το λόγο αυτό, το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στη Σάμπη ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 100 λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 109 και 110 για τη μάστιγα των ναρκωτικών:
«Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 359».
Στη Μιχαήλ ν. Αστυνομίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα πρέπει να έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών (Abunazha v. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 551). Η αντιμετώπιση υποθέσεων κατοχής ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια έχει επισύρει αυστηρές ποινές (Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos (2005) 2 Α.Α.Δ. 297).
Πριν από λίγες μέρες, το Εφετείο επανέλαβε ότι η νομολογία υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις που αφορούν ναρκωτικές ουσίες, τονίζοντας ότι «η ενασχόληση με τα ναρκωτικά, είτε για ιδία χρήση ή κατά μείζονα λόγο με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτους, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση» (Αντωνίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 140/2023, ημερ. 29.5.2026).
Από τα εκτεθέντα γεγονότα, κρίνουμε ότι ο ρόλος του κατηγορούμενου 2 σαφώς και διαφέρει από το ρόλο του κατηγορούμενου 1 στη διάπραξη των αδικημάτων. Αν και το αποτέλεσμα των ενεργειών και των δύο κατηγορούμενων θα ήταν το ίδιο χωρίς την έγκαιρη επέμβαση της αστυνομίας, δηλαδή η διοχέτευση μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών στην κοινωνία, εντούτοις, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι ο κατηγορούμενος 1 ενεργά «εξυπηρέτησε τον ιδιοκτήτη των ναρκωτικών στην εκπλήρωση των παράνομων σκοπών του», ως λέχθηκε ενώπιόν μας στο στάδιο επιβολής ποινής στον κατηγορούμενο 1. Αντίθετα, ο ρόλος του κατηγορούμενου 2 περιορίστηκε στην ανοχή του να φυλαχθούν τα ναρκωτικά στην αποθήκη του όταν αυτός ανακάλυψε την εκεί παρουσία τους χωρίς την προγενέστερη συγκατάθεσή του. Για σκοπούς ισότητας, λαμβάνουμε υπόψη και την ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 1, ως καταγράφεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 19.11.25 (Yousor v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 202/2024, ημερ. 25.2.2025). Ειδικότερα, για το αδίκημα της κατοχής κοκαΐνης βάρους 457,08 γρ. με σκοπό την προμήθεια επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 1 ποινή φυλάκισης 6 ετών. Πρόκειται για την ίδια ποσότητα που εντοπίστηκε εντός της αποθήκης και στην κατοχή του κατηγορούμενου 1, μείον της ποσότητας που εντοπίστηκε εντός του οχήματος του κατηγορούμενου 2.
Πληθώρα αποφάσεων του Εφετείου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσης που ο κατηγορούμενος 2 διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Εφετείου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (Γρηγορίου ν. Αστυνομίας (1996) 2 Α.Α.Δ. 217).
Πολύ πρόσφατα, στη Χατζηχαμπής v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 24/2023 κ.ά., ημερ. 26.3.2026, οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 κρίθηκαν ένοχοι μετά από ακρόαση, μεταξύ άλλων, ότι κατείχαν κοκαΐνη βάρους 510,56 γρ. με σκοπό την προμήθεια. Πρωτόδικα επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο 1 ποινή φυλάκισης 8 ετών και στους κατηγορούμενους 2 και 3 ποινή φυλάκισης 10 ετών. Το Εφετείο επανέλαβε την πάγια νομολογημένη αρχή ότι δεν είναι ανεκτή η άνιση μεταχείριση ίσων ή η ίση μεταχείριση των άνισων. Στην προκειμένη περίπτωση, έχοντας υπόψη τον όμοιο ρόλο που αποδιδόταν σε κάθε κατηγορούμενο στη διάπραξη του αδικήματος, δεν δικαιολογείτο διαφοροποίηση στην ποινή. Η μειωμένη ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 1 οφειλόταν στα προβλήματα υγείας του, τα οποία επηρέαζαν δυσμενώς το προσδόκιμο της ζωής του. Οι ποινές επικυρώθηκαν κατ’ έφεση.
Σημειώνεται ότι η απόφαση Χατζηχαμπής εκδόθηκε μετά την επιβολή ποινής από το Δικαστήριο στον (εδώ) κατηγορούμενο 1.
Στη Hijazi v. Δημοκρατίας (1991) 2 ΑΑΔ 99, ο εφεσείων ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά βρέθηκε ένοχος με δική του παραδοχή ότι είχε στην κατοχή του σκευάσματα 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε μεταξύ άλλων ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών.
Στη Hadavand v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 359 η κατηγορούμενη συνελήφθη μετά από σωματική έρευνα ενώ αναχωρούσε από το αεροδρόμιο Λάρνακας έχοντας κρυμμένα κάτω από τα ενδύματα της 1.867,20 γρ. ηρωίνης. Παραδέχθηκε κατηγορία για κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α’ με σκοπό την προμήθεια. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών, η οποία επικυρώθηκε.
Στη Mallouk v. Δημοκρατίας (2000) 2 Α.Α.Δ. 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθειά της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία.
Στη Jokarbozorgi v. Αστυνομίας, (2001) 2 Α.Α.Δ. 726, ο εφεσείοντας μετέφερε 12,266 γραμμάρια ηρωίνης και την προόριζε προς πώληση. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση επεσήμανε ότι η ποινή ήταν όντως αυστηρή πλην όμως δεν ξέφευγε του μέτρου που διαγράφει η Νομολογία ώστε να δικαιολογείτο η επέμβασή του.
Στην El Kara v. Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 239, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.250. Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.000. Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια.
Στη Sikaf v. Δημοκρατίας, (2003) 2 Α.Α.Δ. 467 επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή ποινές φυλάκισης 7 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 587,3412 γραμμάρια κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος κατονόμασε τους συνεργάτες του. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο.
Στην Dos Santos (πιο πάνω) συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών που επιβλήθηκαν από το Κακουργιοδικείο στον νεαρό κατηγορούμενο για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαΐνης, αυξήθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 9 έτη.
Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak (2005) 2 Α.Α.Δ. 377, η ποινή φυλάκισης 5 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσίβλητο μετά από παραδοχή για κατοχή 391,25 γραμμάρια ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 8 χρόνια φυλάκιση.
Στη Ρεσλάν ν. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 127, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 χρόνων μετά από ακροαματική διαδικασία για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 199,1013 γραμμαρίων ηρωίνης.
Στη Hassan v. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 356, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 χρόνων μετά από παραδοχή για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 227,82 γραμμαρίων ηρωίνης.
Στην Κυριάκου v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή φαρμάκων τάξεως Α’ και Β’ με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99:
«Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.»
Στη Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 124, ο εφεσείοντας ηλικίας 21 ετών παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 1.910 δισκία ecstasy συνολικού βάρους 373,1873 και της προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 80 δισκία ecstasy σε άγνωστα πρόσωπα ως επίσης και της χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Λήφθηκε υπόψη ακόμη μία υπόθεση η οποία αφορούσε στο αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και συγκεκριμένα 24,27651 γραμμάρια κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 9 ετών για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και για το αδίκημα της προμήθειας. Το Εφετείο θεώρησε τις ποινές αυστηρές, όχι όμως έκδηλα υπερβολικές και απέρριψε την έφεση του κατηγορούμενου.
Στην Tomatari v. Δημοκρατίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 169, ο εφεσείων, ηλικίας 25 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α’ με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 498.6158 γρ. οπίου. Η ποινή φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε ως αυστηρή αλλά με κανένα τρόπο έκδηλα υπερβολική που να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου.
Στη Saliba v. Γενικού Εισαγγελέα (2008) 2 Α.Α.Δ. 388, ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών αφίχθηκε στην Κύπρο μεταφέροντας στο στομάχι του 62 σκευάσματα τα οποία περιείχαν κοκαΐνη συνολικού βάρους 130.2612 γραμμαρίων. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε ενοχή ενώπιον του Κακουργιοδικείου σε κατηγορίες που αφορούσαν στα αδικήματα της εισαγωγής, της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επεσήμανε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών δεν ήταν μικρή απέρριψε την έφεση. Ως ανέφερε, η επιβληθείσα ποινή αν και αυστηρή δεν ήταν υπερβολική ώστε να δικαιολογείται η επέμβασή του.
Στη Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 59, ποινές φυλάκισης 12 και 8 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα για τα αδικήματα της εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 1.045 γραμμάρια κοκαΐνης μειώθηκαν σε 10 και 6 χρόνια για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση.
Στην Gorko κ.α. v. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 458, οι εφεσείουσες καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο σε επταετή ποινή φυλάκισης για κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή και την κατοχή με σκοπό την προμήθεια κοκαΐνης ποσότητας 202 γραμμαρίων στην περίπτωση της 1ης εφεσείουσας και 206 γραμμαρίων στην περίπτωση της 2ης εφεσείουσας. Οι ποινές μειώθηκαν κατ’ έφεση σε ποινή φυλάκισης 5 ετών για κάθε εφεσείουσα ως προς τις κατηγορίες της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, και σε 3 έτη ως προς την εφεσείουσα 1 σε σχέση με την κατηγορία της κατοχής, ενόψει του ότι το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής προηγούμενες καταδίκες που δεν αποδείχθηκαν και εσφαλμένα αποφάσισε να αποδώσει στη στάση των εφεσειουσών τη μη εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Να σημειώσουμε ότι από την απόφαση του Εφετείου συνάγεται πως η ποινή των 7 ετών «ενδεχομένως να μην ήταν υπερβολική σε απόλυτους αριθμούς στην περίπτωση τέτοιας κατηγορίας».
Στη Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 231, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α’, ήτοι 389.36 γρ. κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως:
«Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους.
Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77) όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας (1992) 2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.»
Στη Μemic (πιο πάνω), ο εφεσείων παραδέχθηκε ενοχή στο αδίκημα της παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο 915.27 γρ. κοκαΐνης. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών αφού λήφθηκε προς όφελος του υπόψη, μεταξύ άλλων, και η καθυστέρηση των 3 ετών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πιο πάνω ποινή. Σημείωσε όμως τα ακόλουθα:
«Μόνο ως εκ της δικής μας εκτίμησης των γεγονότων θεωρούμε ότι θα μπορούσε να είχε επιβληθεί στον εφεσείοντα πρωτοδίκως οριακά χαμηλότερη ποινή, που, όμως, ακριβώς για το λόγο αυτό, δε δικαιολογείται η παρέμβασή μας.»
Στη Mbakoub (πιο πάνω), επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών, κατόπιν παραδοχής για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια. Επρόκειτο για 351,4198 γρ. κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να συνεργαστεί με την Αστυνομία, παρόλο που κατείχε σημαντικές πληροφορίες.
Στην Andrei Marius ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 155/14, ημερ. 27.05.2015, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 11 ετών, κατόπιν παραδοχής για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικού φαρμάκου τάξεως Α. Επρόκειτο για 883,4463 γρ. κοκαΐνης. Η ποινή βεβαίως κρίθηκε αρκετά αυστηρή, όχι όμως σε βαθμό «που θα μπορούσε αντικειμενικά να χαρακτηριστεί έκδηλα υπερβολική».
Στην Αναστασιάδης ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 242/18, ημερ. 31.05.2019, ECLI:CY:AD:2019:B205, το Εφετείο αρνήθηκε να παρέμβει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έτσι επικύρωσε ποινή φυλάκισης 4 ετών σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια 600,9 γραμμαρίων κοκαΐνης. Λήφθηκε ιδιαίτερα υπόψη η περιστασιακή εμπλοκή του εφεσείοντα στη διάπραξη του αδικήματος, ο οποίος είχε περιορισμένο ρόλο. Στην εν λόγω υπόθεση επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά ότι «οι προηγούμενες αποφάσεις επί ποινών δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση για τον απλό λόγο ότι σπάνια υπάρχει ταυτοσημία επί όλων των γεγονότων».
Στη Leandro Soares De Almeida v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 22/15, ημερ. 07.07.2017, ECLI:CY:AD:2017:B248, επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, κατόπιν παραδοχής, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α’ (κοκαΐνη βάρους 2.831,9 γρ.). Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 23 ετών, πατέρας ενός ανήλικου παιδιού ενώ η σύζυγος του ήταν ηλικίας μόλις 16 ετών. Το Εφετείο, σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, βρήκε ότι λήφθηκαν δεόντως υπόψη όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και αρνήθηκε να παρέμβει στην επιβληθείσα ποινή.
Στη Viorel Cosmin Maciuca ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 72/15, ημερ. 22.01.2018, επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, ο οποίος κρίθηκε ένοχος κατόπιν ακρόασης, ποινή φυλάκισης 13½ ετών για αδικήματα που αφορούσαν σε εισαγωγή και σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια ναρκωτικών Τάξεως Α’ (κοκαΐνη βάρους 3 κιλών και 750 γρ. περίπου). Ο κατηγορούμενος εφεσίβαλε την ποινή ως έκδηλα υπερβολική. Το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση, ανέφερε τα ακόλουθα:
«Σχετικά με την ποινή, έχοντας κατά νουν τη φύση του σκληρού ναρκωτικού που εισήξε ο εφεσείων στην Κύπρο, τη μεγάλη της ποσότητα και το γεγονός ότι δεν παραδέχθηκε ενοχή, σε συνδυασμό με την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών για τέτοιου είδους αδικήματα, με σκοπό την προστασία της κοινωνίας, δεν μπορούμε παρά να επιβεβαιώσουμε την πρωτόδικη ποινή των 13 ½ ετών φυλάκισης, ως μη έκδηλα υπερβολική.»
Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (2005) 2 Α.Α.Δ. 466, επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο ο οποίος κατά το χρόνο της έφεσης ήταν ηλικίας 25 ετών, ποινή φυλάκισης έξι ετών στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο 1.5 σχεδόν κιλών κάνναβης. Η έφεση κατά της ποινής που καταχώρισε ο κατηγορούμενος απορρίφθηκε.
Τέλος, στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Σωκράτους, Ποινική Έφεση 67/21, ημερ. 17.3.2023, ECLI:CY:AD:2023:B92, επιβλήθηκε πρωτόδικα στον κατηγορούμενο, 21 ετών κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, ποινή φυλάκισης 6 ετών μετά από δική του παραδοχή σε κατηγορία κατοχής 476,34 γραμμαρίων κοκαΐνης με σκοπό την προμήθεια. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αποδεχόμενο την έφεση για ανεπάρκεια της ποινής, αύξησε την ποινή σε 10 έτη τονίζοντας ότι:
«Η συνεργασία ενός κατηγορούμενου με τις διωκτικές αρχές και στη συνέχεια η παραδοχή του στο Δικαστήριο, αναμφίβολα αποτελεί σοβαρό μετριαστικό παράγοντα. Στην παρούσα όμως περίπτωση, ο παράγοντας «συνεργασία» του Εφεσίβλητου, ήταν πολύ περιορισμένης αξίας. Αφενός γιατί συνελήφθη επ' αυτοφώρω για κατοχή ναρκωτικών και ο εντοπισμός της μεγάλης ποσότητας που απέκρυπτε στο διαμέρισμα του ήταν αναπόφευκτη, ακόμα και χωρίς τη δική του υπόδειξη και αφετέρου, η μη αποκάλυψη του ιθύνοντα νου, μείωσε στο ελάχιστο την αξία της συνεργασίας, στοιχεία στα οποία το Κακουργιοδικείο φαίνεται να μην είχε προσδώσει την δέουσα σημασία. Η δε έγκαιρη και αποτελεσματική παρέμβαση των μελών της αστυνομίας, ήταν αυτή που τερμάτισε την εγκληματική συμπεριφορά του Εφεσίβλητου και απέτρεψε την εκ μέρους του διακίνηση και διάθεση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών ουσιών στην κυπριακή κοινωνία».
Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου 2, το λευκό του ποινικό μητρώο, η παραδοχή, η μεταμέλειά του και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε το αδίκημα, καθώς και όλα τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιόν μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης.
Κρίνουμε ως αρμόζουσα την ακόλουθη ποινή, την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο 2:
Στην 3η κατηγορία: ποινή φυλάκισης 5 ετών.
Η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 2 τελεί υπό κράτηση, ήτοι από τις 26.2.25.
Τα κινητά τηλέφωνα να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους. Τα υπόλοιπα τεκμήρια να καταστραφούν.
(Υπ.) ……..….………………….
Κ. Κουνίδου-Κυριακίδου, Π.Ε.Δ.
(Υπ.) ……..….………………….
Χρ. Χατζηευτυχίου, Α.Ε.Δ.
(Υπ.) ……..….………………….
Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο