ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Συμεού, Ε.Δ.
Aρ. Υπόθεσης: 5731/25
Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου
- ν –
Ι. Κ
Κατηγορούμενου
Ημερομηνία: 27/11/25
Εμφανίσεις:
Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Μ. Αντωνίου
Για τον Κατηγορούμενο : κα. Γ. Παπασάββα
Κατηγορούμενος : παρών
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ο Κατηγορούμενος αρχικά αντιμετώπιζε στο κατηγορητήριο έξι συνολικά κατηγορίες εκ των οποίων όμως οι τρείς διακόπηκαν από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής ενώ στις υπόλοιπες τρείς ο Κατηγορούμενος άλλαξε απάντηση από μη παραδοχή σε παραδοχή. Ειδικότερα ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε την κατηγορία της κλοπής μεταξύ των ημερομηνιών 01-07/09/25 ενός ποδηλάτου αξίας 300 ευρώ από το συγκρότημα κατοικιών (……………) APARTMENS που βρίσκεται στην Λεωφόρο (…………) στην Πάφο (3η κατηγορία) καθώς και τις κατηγορίες της απόπειρας διάρρηξης την 07/09/25 τόσο της κατοικίας του Μ. Λ στην οδό (…….) στην Κάτω Πάφο όσο και της αποθήκης του που βρίσκεται στον ίδιο δρόμο (4η και 5η κατηγορία).
Ακολούθως και μετά την πιο πάνω εξέλιξη η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου για την προσθήκη ακόμη μιας κατηγορίας, δηλαδή της 7ης κατηγορίας, ούτως ώστε το κατηγορητήριο να συνάδει πλήρως με την διαθέσιμη μαρτυρία. Η πλευρά της Υπεράσπισης δεν έφερε ένσταση στην εν λόγω προσθήκη και συνεπώς μετά από σχετική άδεια το κατηγορητήριο τροποποιήθηκε με την προσθήκη της κατηγορίας της διάρρηξης κτιρίου. Σύμφωνα μάλιστα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 7ης κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος κατηγορείται επί τω ότι την 07/09/25 στην οδό Κλειούς στην Κάτω Πάφο, διέρρηξε και εισήλθε στο βοηθητικό κτίριο της κατοικίας του Μιχαλάκη Λεπτού με σκοπό την κλοπή.
Ο Κατηγορούμενος απάντησε με μη παραδοχή στην πιο πάνω κατηγορία και ως εκ τούτου η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση μόνο για την κατηγορία αυτή. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε πέντε μάρτυρες κατηγορίες ενώ άλλο μέρος του μαρτυρικού υλικού κατατέθηκε και δηλώθηκε ως παραδεκτό. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία ο οποίος αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής ενώ δεν κάλεσε μάρτυρες προς Υπεράσπιση του.
Το περισσότερο μέρος της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής δεν αμφισβητήθηκε κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας αφού αποτέλεσε βασική θέση της Υπεράσπισης ότι ναι μεν ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο πράγματι διέρρηξε το βοηθητικό κτίριο της κατοικίας του Μ.Λ στην Κάτω Πάφο από την άλλη όμως ο σκοπός του δεν ήταν η κλοπή αλλά να διαμείνει εντός του συγκεκριμένου βοηθητικού κτιρίου καθότι ήταν άστεγος. Εξ ου σύμφωνα και με την Υπεράσπιση με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που έχει προσαχθεί διαφαίνεται πράγματι ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του Κατηγορούμενου δεν είναι αβάσιμος και ανυπόστατος αφής στιγμής εντός του συγκεκριμένου βοηθητικού κτιρίου εντοπίστηκε μια τσάντα με τα ρούχα του Κατηγορούμενου καθώς και ένα στρώμα, δύο τρία πιάτα αλλά και κεράκια.
Από την αντίπερα όχθη αποτέλεσε θέση των μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο Κατηγορούμενος τόσο κατά την ανακριτική του κατάθεση όσο και κατά τις υποδείξεις σκηνών στις οποίες προέβηκε εθελούσια παραδέχτηκε ότι ενώ διέρρηξε το συγκεκριμένο βοηθητικό κτίριο δεν βρήκε οτιδήποτε για να κλέψει και επομένως ο σκοπός του δεν ήταν κανένας άλλος παρά μόνο η κλοπή.
Παραδεκτά Γεγονότα
Με την σύμφωνη γνώμη των δύο πλευρών δηλώθηκε ότι τα Τεκμήρια Δικαστηρίου 2 και 3 είναι αυτά που αναφέρονται και απεικονίζονται στο Τεκμήριο 4Β το οποίο αφορά σε φωτογραφίες που λήφθηκαν από τον Αστ. 2543 Τρ. Τρύφωνος του ΤΑΕ Πάφου. Επίσης δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός η κατάθεση του πιο πάνω Αστυφύλακα, Τεκμήριο 4Α και ότι επίσης οι φωτογραφίες που αναφέρονται στην γραπτή του κατάθεση Τεκμήριο 4Α είναι οι φωτογραφίες του Τεκμηρίου 4Β. Περαιτέρω δηλώθηκε εκ μέρους των δύο πλευρών ότι το τεκμήριο που αναφέρεται στον κατάλογο τεκμηρίων με Α/Αρ. 7 του Τεκμηρίου 1 και που αφορά στον σκελετό ενός ποδηλάτου αποτελεί τεκμήριο Δικαστηρίου για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας καθώς και ότι η διακίνηση όλων των τεκμηρίων της υπόθεσης έγινε νόμιμα και νομότυπα.
Περαιτέρω ότι, την 07/09/25 και ώρα 18:20 μ. μ. καταγγέλθηκε στον Αστ. 739 Θ. Κωνσταντινίδη του ΤΑΕ Πάφου από τον ΜΚ2 ότι την ίδια ημέρα και περί ώρα 17:50 μ.μ είδε άγνωστο πρόσωπο εντός της αυλής της εγκαταλειμμένης κατοικίας του Μ.Λ στην οδό (…….) στην Κάτω Πάφο και αφού μετέβηκε αμέσως στο μέρος διαπιστώθηκε ότι έγινε απόπειρα διάρρηξης της ξύλινης πλαϊνής πόρτας της οικίας. Επίσης έγινε απόπειρα διάρρηξης της πίσω ξύλινης αποθήκης ενώ σε καμία εκ των δύο περιπτώσεων δεν επιτεύχθηκε είσοδος. Δεν υπάρχει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης ούτε σύστημα συναγερμού. Ακολούθως την σκηνή επισκέφθηκε και η αστυνομία. Από την σκηνή ο Αστ. 2588 έλαβε δύο δειγματοληψίες ενώ στις 08/09/25 και ώρα 0700 ο ίδιος παρέλαβε από τον ΜΚ3 το Τεκμήριο 2 και το Τεκμήριο 3. Επίσης και ένα σκελετό ποδηλάτου χρώματος πράσινου μάρκας Cannondale και δύο τροχούς. Την ίδια ημέρα και ώρα ο Αστ. 2543 φωτογράφισε τα εν λόγω τεκμήρια στην παρουσία του στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου. Επίσης παρέλαβε από τον Αστ. 2588 δύο swab ενώ από τον Αστ. 2543 δύο δειγματοληψίες τα οποία και παρέδωσε στον Αστ. 2194 για να τύχουν επιστημονικών εξετάσεων.
O Αστ. 739 στις 15/09/25 και ώρα 07:00 στο ΤΑΕ Πάφου παρέλαβε από τον ΜΚ4 τα δύο επιχρίσματα του Κατηγορούμενου και τα έθεσε υπό την ασφαλή του φύλαξη. Την ίδια ημέρα ο Κατηγορούμενος στην παρουσία του ΜΚ5 και της διερμηνέας προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών όπως αυτές αναφέρονται επί του Τεκμηρίου 10. Ακολούθως ο Κατηγορούμενος οδήγησε τον Αστ. 739 στην Λεωφόρο (……….) και του υπέδειξε χώρο στάθμευσης πίσω από το συγκρότημα κατοικιών (…………….) APARTMENTS και αφού του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο του απάντησε εδώ βρήκα το ποδήλατο και το χρησιμοποιούσε. Το ποδήλατο αναγνωρίστηκε την ίδια ημέρα από τον ιδιοκτήτη του πιο πάνω συγκροτήματος κατοικιών ως το ποδήλατο που κλάπηκε μεταξύ των ημερομηνιών 01/07/09/25 από το χώρο στάθμευσης πίσω από τα διαμερίσματα αλλά δεν καταγγέλθηκε και η αξία του είναι 300 ευρώ.
Μαρτυρία Κατηγορούσας Αρχής – Αξιολόγηση μαρτυρίας
Η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος να αποδείξει σε βαθμό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας έκαστο εκ των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που ένας Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Θα προχωρήσω να εξετάσω λοιπόν κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την υπόθεση της. Προς τούτο θα πρέπει να γίνει παραπομπή στη προσκομισθείσα μαρτυρία με σκοπό αυτή να αξιολογηθεί συμφώνως των αρχών που η νομολογία καθιέρωσε.
Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου (1999) 1 Α.Α.Δ). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29/11/2013).
Πρώτος μάρτυρας κλήθηκε και κατέθεσε ο Αστ. 3402 Π. Πολυδώρου (ΜΚ1) ο οποίος υπηρετεί στο ΤΑΕ Πάφου ως υπεύθυνος της αποθήκης τεκμήριων και ουσιαστικά η παρουσία του στο Δικαστήριο είχε περιορισμένο ρόλο ενόψει του ότι ο ίδιος δεν γνώριζε να αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης και του εντοπισμού των τεκμηρίων τα οποία κατέθεσε, αλλά ως διαφάνηκε κλήθηκε για να καταθέσει τα τεκμήρια τα οποία ανευρέθηκαν στην σκηνή και τα είχε θέσει υπό την ασφαλή του φύλαξη. Ως εκ τούτου κατέθεσε τον κατάλογο των τεκμηρίων της παρούσας υπόθεσης, Τεκμήριο 1, μια σχολική τσάντα χρώματος χακί με ρούχα στο εσωτερικό της η οποία βρέθηκε στον επίδικο χώρο, Τεκμήριο 2 και μια πλαστικοποιημένη προσωρινή άδεια παραμονής με αριθμό ΗΤ 220601 με τα στοιχεία του Κατηγορούμενου η οποία εντοπίστηκε εντός της συγκεκριμένης σχολικής τσάντας, Τεκμήριο 3.
Ο ΜΚ1 δεν αντεξετάστηκε από την συνήγορο της Υπεράσπισης του Κατηγορουμένου ενόψει της θέσης του ότι δεν είχε καμία απολύτως ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης.
Ο ΜΚ1 μου άφησε θετική εντύπωση καθότι ανέφερε στο Δικαστήριο μόνο τα όσα ο ίδιος γνώριζε χωρίς να επιχειρήσει σε καμία περίπτωση να αναφέρει οτιδήποτε άλλο πλην του ρόλου που διαδραμάτισε. Η μαρτυρία ήταν τυπική, δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση και συνεπώς την αποδέχομαι ως αξιόπιστη.
Ο ΜΚ2 είναι υπάλληλος του ξενοδοχείου (……) που βρίσκεται στην οδό (…….) στην Κάτω Πάφο και πιο συγκεκριμένα είναι ο διευθυντής του εν λόγω ξενοδοχείου. Ο ΜΚ2 κατά την παρουσία του στο Δικαστήριο υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του την γραπτή του κατάθεση Τεκμήριο 6 σύμφωνα με την οποία την 07/09/25 ενώ εκτελούσε χρέη διευθυντή του πιο πάνω ξενοδοχείου, περί η ώρα 15:50 μ.μ ενημερώθηκε από την υποδοχή του ξενοδοχείου ότι ένας περαστικός αντιλήφθηκε έναν άνδρα να βρίσκεται εντός της κατοικίας του Μ.Λ στην οδό (…..) . Σύμφωνα με τον ΜΚ2 η συγκεκριμένη κατοικία η οποία ανήκει στην οικογένεια του Μ.Λ βρίσκεται πολύ κοντά στο ξενοδοχείο και έτσι ο ίδιος μετέβηκε στο εν λόγω σημείο με σκοπό να την ελέγξει. Τότε σύμφωνα με τον ΜΚ2 αφού προέβηκε σε περιμετρικό έλεγχο της κατοικίας διαπίστωσε ότι υπήρχαν σημάδια παραβίασης πάνω στην πλαϊνή ξύλινη πόρτα της αποθήκης που βρίσκεται πίσω από την οικία. Στην συνέχεια με βάση την κατάθεση του ΜΚ2, μετέβηκε στο μέρος η αστυνομία όπου αφού τους υποδείχθηκαν τα σημάδια της παραβίασης και αφού διενεργήθηκαν οι απαραίτητες εξετάσεις στην σκηνή αποχώρησαν από το μέρος η ώρα 18:30 μ.μ. . Την ίδια ημέρα όμως και περί ώρα 20:05 μ.μ. o MK2 σύμφωνα με την γραπτή του κατάθεση μετέβηκε και πάλι στο συγκεκριμένο σημείο για έλεγχο και διαπίστωσε ότι η εξωτερική καγκελόπορτα ήταν ανοιχτή ενώ αφού έλεγξε την συγκεκριμένη κατοικία διαπίστωσε και ότι η ξύλινη πόρτα του βοηθητικού κτιρίου της εν λόγω κατοικίας ήταν ανοικτή και παραβιασμένη. Έτσι ο ΜΚ2 ενημέρωσε και πάλι την αστυνομία όπου μετέβηκε στο μέρος και διαπιστώθηκε ότι εντός του συγκεκριμένου κτιρίου υπήρχε μια τσάντα με ρούχα και ένα έγγραφο με τα στοιχεία του Κατηγορούμενου. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 η κατοικία του Μ.Λ είναι εγκαταλειμμένη εδώ και 10 περίπου χρόνια, δεν διαμένει οποιοσδήποτε μέσα σε αυτή και δεν υπάρχει οτιδήποτε για να κλαπεί από την συγκεκριμένη κατοικία.
Κατά την κυρίως εξέταση του ο ΜΚ2 ερωτώμενος για το πως είχε παραβιαστεί η ξύλινη πόρτα της του βοηθητικού κτιρίου ανέφερε ότι έλειπε η κλειδαριά της και ένα κομμάτι ξύλο της έλειπε γεγονός που καταδείκνυε με σαφήνεια ότι είχε παραβιαστεί με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο γι’ αυτό και ήταν ανοικτή ενώ προηγουμένως σύμφωνα με τον ΜΚ2 η πόρτα αυτή ήταν κλειστή. Περαιτέρω ο ΜΚ2 εξήγησε στο Δικαστήριο τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε όταν διαπίστωσε την πιο πάνω παραβίαση αλλά και τον εντοπισμό της περιουσίας η οποία ανευρέθηκε στο βοηθητικό κτίριο της εν λόγω κατοικίας και ειδικότερα ότι εντόπισε πέραν της σχολικής τσάντας με τα ρούχα, κάποια μαγειρικά σκεύη δηλαδή δύο τρία πιάτα, κάποια μικρά κεράκια και ένα ποδήλατο ξηλωμένο σε δύο κομμάτια το οποίο παρέλαβε η αστυνομία όταν αφίχθηκε στο μέρος μαζί με την τσάντα.
Ο ΜΚ2 περιγράφοντας τον χώρο στον οποίο αναφέρθηκε στην γραπτή του κατάθεση εξήγησε ότι ο χώρος αυτός αποτελείται από την κύρια κατοικία η οποία έχει ξύλινη πόρτα και περίφραξη που είναι πάντοτε κλειστή, πίσω από το σπίτι βρίσκεται η αποθήκη και ένα βοηθητικό δωμάτιο εντός του οποίου και είχαν βρεθεί τα Τεκμήρια 2 και 3. Σύμφωνα επίσης με τον ΜΚ2 εντός του συγκεκριμένου βοηθητικού κτιρίου υπήρχε και ένα στρώμα.
Από την πλευρά της Υπεράσπισης ο ΜΚ2 δεν αμφισβητήθηκε για τα όσα ανέφερε αφού η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτή.
Ο ΜΚ2 ήταν αντικειμενικός και απαντούσε με σαφήνεια και ειλικρίνεια στα όσα είχε ερωτηθεί. Η δε αντικειμενικότητα του προκύπτει και μέσα από τις θέσεις του, ότι εντός των συγκεκριμένων κτιρίων, τόσο δηλαδή της κυρίως κατοικίας η οποία βρισκόταν υπό την φύλαξη τους καθότι ήταν εγκαταλελειμμένη εδώ και 10 χρόνια, όσο και του βοηθητικού κτιρίου, δεν υπήρχε οτιδήποτε για να κλαπεί και συνεπώς δεν κλάπηκε το οτιδήποτε, καθώς και μέσα από το ότι εξήγησε στο Δικαστήριο ότι πέραν των αντικειμένων που είχαν ανευρεθεί και στην συνέχεια είχε διαφανεί ότι σχετίζονται με τον Κατηγορούμενο, ανευρέθηκε και ένα στρώμα, δύο τρία μαγειρικά σκεύη καθώς και κεράκια.
Ως ανωτέρω υπέδειξα, ο ΜΚ2 δεν έχει αντεξεταστεί και η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε. Περαιτέρω επειδή εξετάζοντας την μαρτυρία του δεν διαπίστωσα να έχει υποπέσει σε καμία ουσιώδη αντίφαση μεταξύ της γραπτής του κατάθεσης Τεκμήριο 6 αλλά και των όσων υπέδειξε προφορικά κατά την κυρίως εξέταση του, αποδέχομαι την μαρτυρία του και ο ΜΚ2 κρίνεται από το Δικαστήριο αξιόπιστος.
Ο ΜΚ3 είναι ο Αστ. 4158 Ι. Κωνσταντίνου και υπηρετεί στο ΤΑΕ Πάφου. Η γραπτή του κατάθεση η οποία αποτελεί το Τεκμήριο 7 υιοθετήθηκε από τον ίδιο για σκοπούς κυρίως εξέτασης ενώ κατά την παρουσία του στο Δικαστήριο είδε και αναγνώρισε τα τεκμήρια 2 και 3 τα οποία είχε περισυνελλέξει από την σκηνή του επίδικου βοηθητικού κτιρίου μετά από τον εντοπισμό τους. Επίσης ο ΜΚ3 είδε και αναγνώρισε επί του Τεκμηρίου 4Β όλα τα τεκμήρια που είχαν φωτογραφηθεί από τον Αστ. 2543 Τρ. Τρύφωνος συμπεριλαμβανομένου και του ποδηλάτου το οποίο ήταν διαχωρισμένο σε δύο κομμάτια.
Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ3 ερωτήθηκε για το κατά πόσο γνωρίζει σε ποιον άνηκε η τσάντα η οποία εντοπίστηκε εντός του βοηθητικού κτηρίου. Ο ΜΚ3 απαντώντας ανέφερε ότι αφού την άνοιξε και την περιεργάστηκε διαπίστωσε ότι εντός αυτής της τσάντας υπήρχε το Τεκμήριο 3 το οποίο αφορά σε μία άδεια παραμονής που άνηκε στο Κατηγορούμενο. Η Υπεράσπιση από πλευράς της, υπέβαλε στον ΜΚ3 την θέση ότι πράγματι η τσάντα αυτή με τα ρούχα ήταν του Κατηγορούμενου ενώ ο ΜΚ3 από την πλευρά του απαντώντας συμφώνησε.
Ο ΜΚ3 επίσης μου άφησε θετική εντύπωση αφού περιορίστηκε να αναφέρει μόνο όσα είχαν περιέλθει στην αντίληψη του γεγονός που καταδεικνύει δίχως άλλο ότι ήταν αντικειμενικός και καθόλου μεροληπτικός. Η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση και συνεπώς την αποδέχομαι στην ολότητα της.
Επόμενος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή κλήθηκε και κατέθεσε ο αστυφύλακας ο οποίος έλαβε την ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο στα πλαίσια της διερεύνησης των αδικημάτων εναντίον του. Ο ΜΚ4 υπηρετεί στο κλιμάκιο διαρρήξεων του ΤΑΕ Πάφου και η γραπτή του κατάθεση η οποία και υιοθετήθηκε από τον ίδιο ως μέρος της κυρίως εξέτασης του αποτελεί το Τεκμήριο 8. Η δε ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου όσο και η πιστή μετάφραση της από την μητρική του γλώσσα στην Ελληνική οι οποίες λήφθηκαν από τον ΜΚ4, κατατέθηκαν και αποτελούν τα Τεκμήρια 9Α και 9Β. Ο ΜΚ4 κατά την κυρίως εξέταση του κλήθηκε να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο έλαβε την ανακριτική κατάθεση του Κατηγορουμένου ενώ απαντώντας εξήγησε ότι στον Κατηγορούμενο είχαν υποβληθεί συγκεκριμένες ερωτήσεις τις οποίες και απάντησε χωρίς να του υποβληθεί περαιτέρω οποιαδήποτε άλλη ερώτηση που δεν έχει καταγραφεί επί του Τεκμηρίου 9.
Η Υπεράσπιση του Κατηγορουμένου κατά την αντεξέταση του ΜΚ4, του έθεσε διάφορες διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις επιχειρώντας ουσιαστικά να καταδείξει ότι, ο σκοπός του Κατηγορούμενου όταν διέρρηξε και εισήλθε εντός του επίδικου βοηθητικού χώρου της κατοικίας του Μ.Λ , δεν ήταν για να κλέψει αλλά επειδή ήταν άστεγος και έψαχνε χώρο για να διαμένει. Ο ΜΚ4 διαφωνώντας με την ανωτέρω θέση που του υποβλήθηκε εξήγησε ότι, οι ερωτήσεις οι οποίες είχαν τεθεί προς τον Κατηγορούμενο κατά την λήψη της ανακριτικής του κατάθεσης ήταν ξεκάθαρες και ότι ο Κατηγορούμενος μέσω των απαντήσεων που είχε δώσει διαφάνηκε ότι ο σκοπός της εισόδου του εντός του βοηθητικού κτιρίου στο οποίο και εισήλθε ήταν για να κλέψει. Ειδικότερα ο ΜΚ1 υπέδειξε ότι ο Κατηγορούμενος μέσω της απάντησης που δόθηκε από τον ίδιο στην ερώτηση υπ. αρ. 18 της ανακριτικής του κατάθεσης, ανέφερε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε που να έχει αξία για να κλέψει. Επί τούτου η Υπεράσπιση υπέβαλε στον ΜΚ4 ότι ο Κατηγορούμενος μέσω της ερώτησης υπ. αρ. 18 που του είχε υποβληθεί αντιλήφθηκε ότι ο ΜΚ4 τον είχε ρωτήσει αν βρήκε οτιδήποτε να κλέψει και όχι αν πήγε με σκοπό για να κλέψει και συνεπώς η απάντηση που δόθηκε από τον ίδιο τον Κατηγορούμενο έχει παρερμηνευθεί. Ο ΜΚ4 και πάλι απαντώντας διαφώνησε και επέμεινε στην θέση του ότι, η ερώτηση που του είχε υποβληθεί ήταν σαφέστατη και ότι ο Κατηγορούμενος απάντησε ευθέως ότι όταν εισήλθε εντός του συγκεκριμένου υποστατικού δεν υπήρχε οτιδήποτε που να έχει αξία για να το κλέψει εννοώντας ότι ο σκοπός της εισόδου του ήταν για να κλέψει και όχι για να κοιμηθεί. Εξάλλου όπως ο ΜΚ4 ανέφερε ο Κατηγορούμενος δεν ήταν άστεγος αλλά διέμενε σε διαμέρισμα πλησίον του χώρου όπου είχε γίνει η διάρρηξη, ενώ σε ότι αφορά τα αντικείμενα που είχαν ανευρεθεί εντός του επίδικου χώρου ο ΜΚ4 ανέφερε ότι δεν είχε μεταβεί στην σκηνή και συνεπώς ότι δεν γνωρίζει τι επακριβώς εντοπίστηκε.
Αξιολογώντας την μαρτυρία του ΜΚ4 θα πρέπει καταρχήν να υποδείξω ότι και ο μάρτυρας αυτός μου άφησε θετική εντύπωση. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και συνοχή αφού ήταν σταθερός και επεξηγηματικός στις θέσεις του οι οποίες δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση του. Ο ΜΚ4 αντεξεταζόμενος έδωσε σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις αναφορικά με τον λόγο που διαφάνηκε ότι ο Κατηγορούμενος είχε εισέλθει εντός του συγκεκριμένου υποστατικού και ότι δηλαδή ήταν για να κλέψει και όχι για να κοιμηθεί, ενώ από την άλλη αναφορικά με την θέση της Υπεράσπισης ότι ήταν άστεγος και ο σκοπός της εισόδου του ήταν για να διαμένει ο ΜΚ4 αντικρούοντας την πιο πάνω θέση και χωρίς να αμφισβητηθεί εξήγησε ότι ο Κατηγορούμενος διέμενε σε διαμέρισμα πλησίον του επίδικου χώρου όπου διαπράχθηκαν τα αδικήματα και συνεπώς δεν ισχύει ο ισχυρισμός ότι αυτός ήταν άστεγος και συνεπακόλουθα η θέση του ότι ήθελε να διαμείνει στο συγκεκριμένο βοηθητικό κτίριο εφόσον είχε αλλού διαμονή.
Στην υπόθεση RABIUL HOSSAIN v. ΑΣΤΥΝΟΜIA Ποιν. Έφεση 71/15 ημερ. 17/12/15 το Ανώτατο Δικαστήριο μέσω της πιο πάνω απόφασης του υπέδειξε ότι η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου τίθεται με αποδεχτή μαρτυρία και όχι με υποβολές κατά την αντεξέταση. Οι υποβολές είναι αναγκαίες ώστε να δοθεί η ευκαιρία στο μάρτυρα να απαντήσει και, περαιτέρω, να τεθεί η υπόθεση της άλλης πλευράς. Όμως χωρίς να ακολουθήσει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει του λόγου το αληθές, οι υποβολές μένουν μετέωρες. Ομοίως θεωρώ και εν προκειμένω, τόσο αναφορικά με την θέση της Υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος δεν κατανόησε σωστά την ερώτηση 18 που του είχε υποβληθεί από τον ΜΚ4 κατά την λήψη της ανακριτικής του κατάθεσης με αποτέλεσμα να αναφέρει τα όσα ανέφερε με την συγκεκριμένη τοποθέτηση του στην απάντηση της πιο πάνω ερώτησης, όσο και αναφορικά με την θέση της Υπεράσπισης ότι τα όσα αντικείμενα υπήρχαν εντός του επίδικου χώρου κατά την ώρα που είχε διαπιστωθεί η διάρρηξη όπως για παράδειγμα το στρώμα τα κεράκια και τα πιάτα τα οποία εντοπίστηκαν ήταν δικά του Κατηγορούμενου και ότι δηλαδή ο ίδιος τα είχε μεταφέρει με σκοπό να διαμείνει στο συγκεκριμένο βοηθητικό κτίριο ενόψει του ότι ήταν άστεγος και δεν είχε χώρο για να διαμείνει.
Υπό το φως των πιο πάνω η μαρτυρία του ΜΚ4 γίνεται αποδεκτή και ο ΜΚ4 κρίνεται αξιόπιστος. Στο σημείο αυτό βεβαίως αξίζει να αναφερθεί και ότι η θεληματικότητα της εν λόγω κατάθεσης, Τεκμήριο 9, δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση ούτε και είχε εγερθεί οποιοδήποτε ζήτημα κατά την στιγμή της κατάθεσης της στο Δικαστήριο. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και αναφορικά με το Τεκμήριο 10Α και 10Β που αφορά τις υποδείξεις σκηνών για το περιεχόμενο του οποίου λόγος θα γίνει αμέσως πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ5.
Ο Λοχ. 3144 Π. Σιμιλλίδης του ΤΑΕ Πάφου κλήθηκε για να καταθέσει ως ΜΚ5 ενόψει της παρουσίας του κατά διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης και ειδικότερα κατά τις υποδείξεις σκηνών από τον Κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο ΜΚ5 κατά την κυρίως εξέταση του, ο ίδιος μετέβηκε κατόπιν επιθυμίας του Κατηγορούμενου στον επίδικο χώρο με αστυνομικό όχημα στο οποίο οδηγός επέβαινε ο Αστ. 739, συνοδηγός η διερμηνέας Άννα Κακουλίδη ενώ στα πίσω καθίσματα επέβαινε ο ίδιος μαζί με τον Κατηγορούμενο. Τα όσα διαδραματίστηκαν σύμφωνα με τον ΜΚ5 καταγράφηκαν αυτολεξεί επί του Τεκμήριου 10Α από την διερμηνέα ενώ στο τέλος της κάθε υπόδειξης σκηνής υπέγραφε ο Κατηγορούμενος, ενώ στην συνέχεια καταγράφηκαν και στην Ελληνική γλώσσα επί του Τεκμηρίου 10Β. Ο ΜΚ5 κατά την κυρίως εξέταση του εξήγησε ότι ο Κατηγορούμενος τις 15/09/25 και περί ώρα 14:45 τους υπέδειξε την ξύλινη πόρτα του βοηθητικού κτιρίου πίσω από την εγκαταλελειμμένη κατοικία του Μιχαλάκη Λεπτού και ο Αστ. 739 αφού του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο ο Κατηγορούμενος του απάντησε « από εδώ μπήκα μέσα, έσπρωξα την πόρτα που ήταν κλειστή και άνοιξε και δεν είχε τίποτα να κλέψω». Σε ότι αφορά την διαδικασία κατά την οποία ο Κατηγορούμενος υπέδειξε τις σκηνές που καταγράφονται επί του Τεκμηρίου 10, ο ΜΚ5 ερωτώμενος εξήγησε ότι καμία απολύτως ερώτηση δεν υποβαλλόταν κατά την στιγμή εκείνη στον Κατηγορούμενο αλλά τουναντίον ο ίδιος ο Κατηγορούμενος υποδείκνυε με την δική του θέληση τις σκηνές.
Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ5 από την Υπεράσπιση ρωτήθηκε για το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος πράγματι είχε απαντήσει από μόνος του χωρίς καν να ερωτηθεί ότι άνοιξε την συγκεκριμένη πόρτα και δεν είχε τίποτα για να κλέψει. Ο ΜΚ5 απαντώντας εξήγησε ότι η διαδικασία υποδείξεων σκηνών δεν είναι ανακριτική κατάθεση και ότι ο Κατηγορούμενος κατά την προκειμένη χρονική στιγμή δεν είχε ερωτηθεί οτιδήποτε παρά μόνο από μόνος του και με την δική του θέληση ανέφερε αυτά που ανέφερε ενώ του επιστήθηκε παράλληλα η προσοχή του στον Νόμο. Ακολούθως η πλευρά της Υπεράσπισης αμφισβητώντας την πιο πάνω θέση του ΜΚ5 του υπέβαλε ότι η αστυνομία είχε θέσει κάποιο υπόβαθρο στον Κατηγορούμενο προτού καν δώσει αυτή την συγκεκρικριμένη απάντηση αλλά ο ΜΚ5 απαντώντας εξήγησε ότι πρώτον δεν ομιλεί την Ρωσική γλώσσα για μπορούσε να συνομιλήσει μαζί με τον Κατηγορούμενο αλλά ούτε και επρόκειτο για διαδικασία ανάκριση ούτως ώστε να του υποβάλλονται εκ των προτέρων ερωτήσεις. Σε ότι αφορά τον εντοπισμό της περιουσίας του Κατηγορούμενου, ο ΜΚ5 δήλωσε άγνοια ενόψει του ότι κατά την στιγμή της παρουσίας τους στον χώρο δεν είχε εντοπιστεί οτιδήποτε ενώ σε ότι αφορά το κλοπιμαίο ποδήλατο ο ΜΚ5 υπέδειξε ότι αυτό είχε ανευρεθεί κάποιες ημέρες προηγουμένως το οποίο μάλιστα ο Κατηγορούμενος είχε υποδείξει και το σημείο από το οποίο το έκλεψε.
Ο ΜΚ5 επίσης μου άφησε θετική εντύπωση κατά την παρουσία του στο Δικαστήριο αφού ήταν σταθερός και κατηγορηματικός στις θέσεις του ενώ η μαρτυρία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Ο ΜΚ5 έδωσε πλήρη περιγραφή και επεξήγηση για το πώς ουσιαστικά έλαβαν χώρα οι υποδείξεις σκηνών από τον ίδιο τον Κατηγορούμενο, ενώ παράλληλα δεν αρνήθηκε ότι ο ίδιος ο Κατηγορούμενος πριν μεταβούν στο συγκεκριμένο σημείο είχε ερωτηθεί κατά πόσο ήθελε να προβεί σε υποδείξεις σκηνών πράγμα το οποίο και αποδέχθηκε. Σχετικά με την θέση της Υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος είχε προηγουμένως ερωτηθεί πριν δώσει την δική του απάντηση σχετικά με την υπόδειξη της σκηνής του επίδικου χώρου και τι είχε αναφέρει ότι έπραξε, ο ΜΚ5 επίσης ήταν σταθερός και κατηγορηματικός στην θέση του ότι ο Κατηγορούμενος δεν ερωτήθηκε οτιδήποτε και ότι εθελούσια και από μόνος του ανέφερε τα όσα ανέφερε τα οποία καταγράφηκαν από την διερμηνέα η οποία ήταν παρούσα ενώ υπέδειξε και την υπογραφή του. Σημειώνεται ότι σε ότι αφορά την πιο πάνω θέση της Υπεράσπισης επίσης θα πρέπει να αναφέρω ότι και αυτή παρέμεινε σε επίπεδο απλών υποβολών αφού δεν υποστηρίχθηκε με μαρτυρία.
Με γνώμονα την πιο πάνω καλή εντύπωση που αποκόμισα από τον ΜΚ5, αποδέχομαι την μαρτυρία του ως ορθή και αληθινή και τον κρίνω μάρτυρα της αλήθειας.
Ο Κατηγορούμενος
Ο Κατηγορούμενος από την άλλη τήρησε ως άλλωστε είχε δικαίωμα, το δικαίωμα της σιωπής ενώ δεν κάλεσε μάρτυρες προς Υπεράσπιση του.
Η δε ανακριτική του κατάθεση αποτελεί το Τεκμήριο 9Α και 9Β. Όσον αφορά την γραπτή κατάθεση Κατηγορούμενου σημειώνονται τα ακόλουθα.
Σύμφωνα με το Αγγλικό σύγγραμμα The Modern Law of Evidence, Adrian Keane, 7h έκδοση, σελίδες 177-179 δηλώσεις οι οποίες γίνονται από τον κατηγορούμενο προς την Αστυνομία (statements made on accusation) και οι οποίες συνιστούν παραδοχή (admission) είναι αποδεκτές ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους νοουμένου ότι ικανοποιούν τις προϋποθέσεις της αποδεκτότητας. Όσον αφορά στην Κυπριακή Νομολογία ενδεικτική επί του προκειμένου είναι η υπόθεση Καΐμης ν. Δημοκρατίας (1999) 2 ΑΑΔ 662 όπου αναφέρθηκε ότι όταν η κατάθεση ή δήλωση του κατηγορούμενου στην Αστυνομία είναι αυτοενοχοποιητική μπορεί να γίνει αποδεκτή για απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της.
Όταν η κατάθεση ή δήλωση προς την Αστυνομία είναι μικτή (mixed) υπό την έννοια ότι περιέχει ουσιωδώς ενοχοποιητικά και αθωωτικά στοιχεία αυτή είναι εξ’ ολοκλήρου αποδεκτή ως προς την αλήθεια του περιεχομένου της (Βλ. R v. Duncan (1981) 73 Cr App R. 359, R v. Hamand (1985) 82 Cr App R. 65, R v. Sharp (1988) 1 All E R 65). Σε μια τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να εξετάσει την κατάθεση στην ολότητά της για να ανεύρει πού βρίσκεται η αλήθεια. Στην υπόθεση R v. Duncan (1981) 73 Cr App R. 359, που πιο πάνω μνημονεύεται, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι τα αθωωτικά στοιχεία της κατάθεσης που ο κατηγορούμενος είχε δώσει στην Αστυνομία δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά για τον λόγο ότι ήταν αυτοεξυπηρετικά. Το Εφετείο αποφάσισε ότι η κατάθεση έπρεπε να γίνει αποδεκτή στο σύνολό της τονίζοντας ότι σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να αξιολογούνται τόσο τα ενοχοποιητικά όσο και τα υπόλοιπα στοιχεία ιδιαίτερα όταν ο κατηγορούμενος δεν έχει προσφέρει μαρτυρία.
Στην υπόθεση Χαράλαμπος Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας (1989) 2 ΑΑΔ 109 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Εκείνο το οποίο διασαφήνισε η υπόθεση Duncan είναι ότι κάθε μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου που γίνεται δεκτό αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία για την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεται και όχι μόνο το μέρος εκείνο που συνιστά άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Η προηγούμενη νομολογία στο θέμα αυτό ήταν ασαφής ή αντιφατική ως προς την αποδεικτική αξία των δηλώσεων που γίνονται στην κατάθεση του κατηγορουμένου που δεν συνιστούν παραδοχή.
Δηλώσεις του κατηγορουμένου που συνιστούν άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος γίνονται παραδεκτές ως μαρτυρία κατ’ εξαίρεση προς τον κανόνα που αποκλείει την εξ ακοής μαρτυρία (hearsay rule). Αυστηρή εφαρμογή του κανόνα περί εξ ακοής μαρτυρίας θα περιόριζε την αποδεικτική αξία του μέρους της κατάθεσης κατηγορουμένου που δεν συνιστά άμεσα ή έμμεσα παραδοχή σε πρωτογενή μαρτυρία (original evidence). Στην υπόθεση Duncan αποφασίστηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και εκτιμάται και ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται. Η προσέγγιση αυτή είναι και ρεαλιστική και δίκαιη. Τονίστηκε όμως στην Duncan ότι το Δικαστήριο είναι ελεύθερο και μπορεί να αποδώσει την βαρύτητα που κρίνει ότι επιβάλλεται σε διαφορετικά μέρη κατάθεσης. Όπως είναι φυσικό μπορεί να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψης εγκληματικές πράξεις. Συνοψίζοντας η απόφαση στην Duncan αφήνει το βάρος το οποίο θα αποδοθεί στα διάφορα μέρη της κατάθεσης κατηγορουμένου στη διακριτική ευχέρεια των κριτών των γεγονότων της υπόθεσης».
Η πιο πάνω προσέγγιση συνάδει με την προσέγγιση που θα πρέπει το Δικαστήριο να υιοθετεί αναφορικά με γραπτές καταθέσεις κατηγορούμενου υπό το φως πλέον της τροποποίησης που επέφερε στον Περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, ο Τροποποιητικός Νόμος 32(Ι)/2004. Μετά την πιο πάνω τροποποίηση καμία μαρτυρία δεν αποκλείεται σε οποιαδήποτε διαδικασία για τον λόγο και μόνο ότι είναι εξ’ ακοής (Βλ. άρθρο 24 του Κεφ. 9). Επαφίεται δε στο Δικαστήριο να προσδώσει τέτοια βαρύτητα στην μαρτυρία αυτή ως ήθελε κρίνει σκόπιμο αφού λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική της αξία (Βλ. άρθρο 27 του Κεφ. 9).
Στην γραπτή του κατάθεση ο Κατηγορούμενος προβαίνει και σε ενοχοποιητικές αλλά και σε απαλλακτικές δηλώσεις. Συναφώς παραδέχεται ότι γνωρίζει που βρισκόταν η εγκαταλελειμμένη κατοικία στην οδό (……) στην Κ. Πάφο και ότι αυτός ήταν που μπήκε μέσα στο βοηθητικό κτήριο που βρίσκεται στην πίσω αυλή της συγκεκριμένης κατοικίας. Επίσης παραδέχεται και ότι την 07/09/25 βρισκόταν μέσα μέσα στο βοηθητικό κτίριο της κατοικίας και ότι η τσάντα καθώς και ότι εντοπίστηκε εντός αυτής ήταν δικά του αφού ο ίδιος τα είχε τοποθετήσει μέσα στον βοηθητικό αυτό κτίριο. Επίσης μέσα από την ανακριτική του κατάθεση παραδέχεται ότι εντός του συγκεκριμένου κτιρίου δεν υπήρχε οτιδήποτε που είχε αξία για να το κλέψει. Δέχομαι τις πιο πάνω δηλώσεις του Κατηγορούμενου. Η λογική επιβάλλει ότι αν οι δηλώσεις αυτές δεν ήταν αληθινές ο Κατηγορούμενος δεν θα προέβαιναν σε αυτές. Περαιτέρω η αλήθεια των υπό συζήτηση δηλώσεων υποστηρίζεται και από την μαρτυρία του ΜΚ5 και ειδικότερα από το Τεκμήριο 10 το οποίο επίσης έκανα αποδεκτό.. Η δήλωση, όμως του Κατηγορούμενου ότι δεν έχει σπίτι και διαμένει όπου βρει δεν είναι αποδεκτή. Πρόκειται περί δήλωσης η οποία είναι απαλλακτική ενοχής αφού η θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι ο σκοπός της διάρρηξης του βοηθητικού κτιρίου δεν ήταν η κλοπή αλλά ενόψει της κατάστασης που βρισκόταν ο Κατηγορούμενος αποζητούσε χώρο για να διαμείνει, και για τον λόγο αυτό και μόνο δέον να αντικρισθεί με καχυποψία αφού το ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος να μην είπε την αλήθεια επί του προκειμένου ώστε να απαλλάξει τον εαυτό του από την ευθύνη δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Επίσης, δεν υποστηρίχθηκε ενόρκως ώστε η Κατηγορούσα Αρχή να έχει την δυνατότητα να αντεξετάσει τον Κατηγορούμενο αναφορικά με την δήλωση του αυτή. Τέλος, δεν υποστηρίζεται από άλλη μαρτυρία.
Επομένως και υπό το φως των πιο πάνω εκτός πλην της πιο πάνω απαλλακτικής δήλωσης του Κατηγορούμενου αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι ήταν άστεγος και διαμένει όπου βρει, το υπόλοιπο μέρος της γραπτής του κατάθεσης που αφορά τα επίδικα γεγονότα και μόνο είναι αποδεκτό. Σε ότι αφορά τις υπόλοιπες ενοχοποιητικές δηλώσεις του Κατηγορούμενου αυτές είναι άσχετες με τα επίδικα γεγονότα αφού αφορά περιπτώσεις άλλες από την επίδικη διάρρηξη για τις οποίες μάλιστα ο Κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή στο Δικαστήριο και συνεπώς δεν αφορούν την εκδίκαση της υπό κρίση κατηγορίας εναντίον του.
Ευρήματα
Υπό το φως της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα.
Ο ΜΚ2 ο οποίος είναι ο διευθυντής του ξενοδοχείου (……) που βρίσκεται στην οδό Κλειούς στην Κάτω Πάφο, την 07/09/25 ενημερώθηκε από την υποδοχή του ξενοδοχείου ότι κάποιος άγνωστος άνδρας βρισκόταν εντός της αυλής της κατοικίας του Μ.Λ η οποία βρίσκεται στην πιο πάνω οδό και η οποία κατοικία είναι εγκαταλειμμένη για περίπου 10 χρόνια και η διαχείριση της βρίσκεται στην οικογένεια Μ.Λ ο έλεγχος της ανατέθηκε στο προσωπικό του ξενοδοχείου. Σημειώνεται ότι στην συγκεκριμένη κατοικία δεν διαμένει οποιοδήποτε πρόσωπο ούτε και υπάρχει εντός αυτής οποιοδήποτε αντικείμενο για να κλαπεί. Η οικία δεν έχει κάμερες ούτε και συναγερμό και αποτελείται πέραν από το κύριο κτίριο της κατοικίας και από ένα βοηθητικό κτίριο αλλά και μια αποθήκη.
Ο ΜΚ2 αφού πληροφορήθηκε λοιπόν για την παρουσία του πιο πάνω άγνωστου άντρα ενημέρωσε την αστυνομία και μετέβηκε στο σημείο με σκοπό να προβεί σε έλεγχο. Αφού προέβηκε σε περιμετρικό έλεγχο διαπίστωσε ότι υπήρχαν σημάδια παραβίασης πάνω στην ξύλινη πλαϊνή καθώς και πάνω στην ξύλινη πόρτα της αποθήκης που βρίσκεται πίσω από την οικία της. Στην συνέχεια στο σημείο αφίχθηκε και η αστυνομία όπου ο ΜΚ2 τους έδειξε τις παραβιάσεις και αποχώρησαν όλοι από το μέρος. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 20:05 o ΜΚ2 μετέβηκε και πάλι στην πιο πάνω οικία για έλεγχο όπου και διαπίστωσε ότι η ξύλινη πόρτα του βοηθητικού κτιρίου ήταν ανοικτή και παραβιασμένη με αιχμηρό αντικείμενο αφού έλειπε η κλειδαριά της και ένα κομμάτι ξύλο. Έτσι ενημέρωσε και πάλι την αστυνομία η οποία έφθασε στο μέρος όπου διαπιστώθηκε ότι εντός του βοηθητικού κτιρίου υπήρχε μια σχολική τσάντα με ρούχα, δηλαδή το Τεκμήριο 2, και ότι εντός της τσάντας αυτής ανευρέθηκε από έλεγχο που έγινε από την αστυνομία και μια κάρτα παραμονής με τα στοιχεία του Κατηγορούμενου, Τεκμήριο 3. Εντός του βοηθητικού επίσης κτιρίου εντοπίστηκε και ένα στρώμα, κάποια μαγειρικά σκεύη, δηλαδή πιάτα καθώς και κάποια κεράκια. Επίσης στο σημείο εντοπίστηκε και ένας σκελετός ποδηλάτου χρώματος πράσινου και δύο τροχοί. Τα πιο πάνω αντικείμενα παραλήφθηκαν από την αστυνομία ως τεκμήρια τα οποία και φωτογραφήθηκαν από τον Αστ. 2543 Τ. Τρύφωνος την 09/09/25 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου. Από την σκηνή επίσης λήφθηκαν επίσης swab καθώς και δειγματοληψίες οι οποίες αποστάλθηκαν για επιστημονικές εξετάσεις.
Στην συνέχεια ο Κατηγορούμενος συνελήφθηκε από την αστυνομία και την 14/09/25 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση στην οποία και ομολόγησε μεταξύ άλλων και την διάρρηξη του βοηθητικού κτιρίου της κατοικίας του Μ.Λ στην οδό (……) εντός της οποίας ανευρέθηκε η σχολική τσάντα με τα ρούχα του καθώς και η πλαστικοποιημένη κάρτα παραμονής Βουδαπέστης με τα στοιχεία του τα οποία και εξήγησε ότι του ανήκουν. Την 15/09/25 ο Κατηγορούμενος αφού προηγουμένως ερωτήθηκε από την αστυνομία με δική του επιθυμία προέβηκε και στις υποδείξεις σκηνών που αφορούν τόσο το βοηθητικό κτίριο όσο και άλλες υποδείξεις σκηνών που αφορούν την διερεύνηση της υπόθεσης. Σε ότι αφορά το βοηθητικό κτίριο ο Κατηγορούμενος κατά τις υποδείξεις σκηνών υπέδειξε στην αστυνομία το σημείο που εισήλθε εντός του βοηθητικού κτιρίου αναφέροντας μάλιστα ότι εντός του κτιρίου αυτού δεν είχε οτιδήποτε για να κλέψει.
Ο Κατηγορούμενος κατάγεται από την Ουκρανία και στην Πάφο διέμενε σε διαμέρισμα πλησίον της οδός Κλειούς στην Κάτω Πάφο.
Nομική Πτυχή - Συμπεράσματα
Το αδίκημα της 7ης κατηγορίας ρυθμίζεται από το άρθρο 295 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, επί του οποίου βασίζεται η πρώτη και τρίτη κατηγορία, προνοεί ως ακολούθως:
« Όποιος διαρρήχνει και εισέρχεται σε σχολικό κτίριο, κατάστημα, αποθήκη, γραφείο ή λογιστήριο ή σε κτίριο που συνορεύει με κατοικία και που κατέχεται μαζί με αυτό, όμως δεν αποτελεί τμήμα της, με σκοπό διάπραξης κακουργήματος σε αυτό, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων».
Το άρθρο 291 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, προνοεί ως ακολούθως:
«Όποιος διαρρήχνει οποιοδήποτε μέρος κτιρίου, εξωτερικό ή εσωτερικό ή ανοίγει με ξεκλείδωμα, έλξη, ώθηση, ανύψωση ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο, θύρα, παράθυρο, παραθυρόφυλλο, πόρτα υπογείου ή άλλο πράγμα προορισμένο για το κλείσιμο ή για την κάλυψη ανοίγματος σε κάποιο κτίριο ή άνοιγμα που επιτρέπει τη δίοδο από ένα μέρος του κτιρίου σε άλλο, θεωρείται ότι διαρρήχνει το κτίριο».
Προκύπτει από το πιο πάνω άρθρο ότι η διάρρηξη μπορεί να συντελεστεί όχι μόνο με την παραβίαση μιας εισόδου αλλά και με απλό άνοιγμα της είτε με κλειδί είτε διαφορετικά.
Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι το βοηθητικό κτίριο εμπίπτει εντός της έννοιας της λέξης κτιρίου που συνορεύει με κατοικία. Ως από την μαρτυρία προκύπτει ότι εντός του ίδιου χώρου που βρίσκεται περιφραγμένος υπάρχει εκτός από την κατοικία του Μ.Λ η αποθήκη καθώς και το βοηθητικό κτίριο το οποίο και κατέχεται μαζί με αυτό.
Ούτε και υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ότι την 07/09/25 στο εν λόγω βοηθητικό κτίριο εισήλθε ο Κατηγορούμενος αφού παραβίασε την ξύλινη πόρτα του βοηθητικού αυτού κτιρίου με αιχμηρό αντικείμενο και εισήλθε εντός αυτού αφού μάλιστα εναπόθεσε και το Τεκμήριο 2 εντός του οποίου υπήρχε και το Τεκμήριο 3 με τα στοιχεία του. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Κατηγορούμενο τόσο κατά την λήψη της ανακριτικής του κατάθεσης όσο και κατά τις υποδείξεις σκηνών εντός του συγκεκριμένου βοηθητικού κτιρίου δεν υπήρχε κάτι που να έχει αξία για να το πιάσει. Επίσης κατά την υπόδειξη της συγκεκριμένης σκηνής στην αστυνομία ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν είχε τίποτα για να κλέψει εντός του βοηθητικού κτιρίου.
Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί η διάρρηξη αφού εν πάση περιπτώση ούτως η άλλως δεν αμφισβητήθηκε.
Το επόμενο ερώτημα που προκύπτει και παραμένει και θα πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος διέρρηξε το συγκεκριμένο βοηθητικό κτίριο με σκοπό να κλέψει ή για να διαμείνει καθότι ήταν άστεγος ως ήταν και η Υπερασπιστική του γραμμή.
Με βάση την αποδεχθείσα μαρτυρία και τα ευρήματα μου ο Κατηγορούμενος δεν ήταν άστεγος αλλά είχε χώρο διαμονής πλησίον μάλιστα του σημείου που βρισκόταν το βοηθητικό κτίριο που διέρρηξε. Οι θέσεις που προβλήθηκα από πλευράς του δεν υποστηρίχθηκαν με μαρτυρία και ούτε δόθηκε το δικαίωμα στην Κατηγορούσα Αρχή να τον αντεξετάσει για να διαφανεί του λόγου το αληθές. Το μόνο που παραμένει ως δεδομένο σύμφωνα με τα ευρήματα μου είναι οι δηλώσεις του Κατηγορουμένου τόσο στην ανακριτική του κατάθεση όσο και κατά τις υποδείξεις σκηνών που άπτονται του σκοπού που είχε όταν διέρρηξε την αποθήκη.
Σημειώνεται ότι σε ότι αφορά δε το στρώμα, τα πιάτα αλλά και τα κεράκια τα οποία εντοπίστηκαν επίσης καμία απολύτως μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε που να καταδεικνύει σε ποιον ανήκουν και συνεπώς αγνοείται η ιδιοκτησία τους. Η εμμέσως πλην σαφώς θέση της Υπεράσπισης ότι ήταν δικά του πέραν του παρέμεινε επίσης σε επίπεδο απλών υποβολών.
Τόσο λοιπόν μέσα από την ίδια την απάντηση του Κατηγορουμένου στην ανακριτική του κατάθεση όσο και τα όσα ανέφερε κατά την σχετική υπόδειξης σκηνής, είμαι της ισχυράς γνώμης ότι δεν μπορεί να εξαχθεί κανένα άλλο λογικό συμπέρασμα πλην από το γεγονος ότι ο σκοπός της εισόδου του εντός του επιδικου βοηθητικού κτιρίου ήταν η κλοπή. Και αυτό διότι ο Κατηγορούμενος τόσο κατά τις υποδείξεις σκηνών όσο και κατά την ανακριτική του κατάθεση ουδέποτε προέβαλε την θέση ότι εντός του συγκεκριμένου βοηθητικού κτιρίου μετέβηκε με σκοπό να κοιμηθεί καθότι ήταν άστεγος αλλά ούτε και ότι ήταν και αυτός που μετέφερε το στρώμα, τα πιάτα και τα κεράκια ως προβλήθηκε από την Υπεράσπιση κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας με σκοπό να τα χρησιμοποιήσει κατά την ισχυριζόμενη διαμονή του. Μάλιστα διαπιστώνεται και ότι στην απάντηση υπ. αρ. 16 της ανακριτικής του κατάθεσης παρά το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι η τσάντα με τα ρούχα είναι δικά του και στην απάντηση επίσης υπ. αρ. 17 ερωτώμενος για το πως αυτά βρέθηκαν εντός του βοηθητικού κτιρίου ανέφερε ότι ο ίδιος τα έβαλε ουδέποτε προέβηκε σε οποιαδήποτε αναφορά για τα υπόλοιπα αντικείμενα που βρέθηκαν εντός του συγκεκριμένου χώρου.
Στην υπόθεση Χριστάκης Ιακώβου Ανδρέου v. Δημοκρατίας ημερ. 22.03.2000 2ΑΑΔ 166 Ποιν. Έφεση 6667, έχει νομολογηθεί και αποτελεί πάγια αρχή ότι η ομολογία ενοχής έχει αποκληθεί η βασιλίδα των μαρτυριών. Στο σύστημα όμως που διέπει την ποινική μας δίκη δεν έχουμε απολυτοποιήσει στον ύψιστο αυτό βαθμό την αξία της. Είναι θέμα πραγματικό που συναρτάται με τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Έστω και αν γίνει αποδεκτή η ομολογία και ενταχθεί στον κορμό της μαρτυρίας, το δικαστήριο, στο τέλος, προβληματίζεται για την αλήθεια του περιεχομένου της και φυσικά για το κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα ενοχής. Η σχετική νομολογία μας, που αρχίζει από τις παλιές υποθέσεις R. v. Sfongaras 22 C.L.R. 13 και Volettos v. Republic (1961) C.L.R. 169, τηρεί σταθερή γραμμή στο θέμα αυτό. Είναι ζήτημα που άπτεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δίκαιης δίκης. Πρόσφατη επικύρωση είχαμε στην Mάρτιν v. Δημοκρατίας (αρ. 2) (1994) 2 Α.Α.Δ. 65.
Στην υπόθεση R. v. Mallinson [1977] Crim. L. Rev. 161 διακηρύχθηκε ότι καταδίκη που στηρίζεται σε προφορική ομολογία δεν είναι κατ' ανάγκη ανασφαλής ή μη ικανοποιητική. Η καταδίκη του κατηγορουμένου για κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την εμπορία τους στηρίχθηκε κυρίως στις προφορικές παραδοχές ενοχής. Το αγγλικό εφετείο τόνισε πως δε συνάγεται, ως θέμα αρχής, από τη νομολογία ότι η προφορική ομολογία ενοχής δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε καταδίκη…»
Στην υπόθεση Α.Κ v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση αρ. 177/12 ημερ. 14.05.15, ECLI:CY:AD:2015:D405 επαναλήφθηκε ότι η αξία της ομολογίας είναι θέμα πραγματικό και συναρτάται από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Έστω και αν γίνει αποδεκτή η ομολογία και ενταχθεί στον κορμό της λοιπής μαρτυρίας, το Δικαστήριο προβληματίζεται για την αλήθεια του περιεχομένου της και φυσικά για το κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα ενοχής. Από την θεώρηση της νομολογίας προκύπτει με σαφήνεια ότι μια εκούσια και σαφής ομολογία, μπορεί αφ’ εαυτής να θεμελιώσει καταδίκη. Όμως όσο θεληματική και αν είναι μια κατάθεση ενός Κατηγορουμένου, είναι φρόνιμο να αναζητείται στον βαθμό που είναι δυνατό ενίσχυση του περιεχομένου της.
Έχω ήδη υποδείξει ανωτέρω ότι ο Κατηγορούμενος εθελούσια και αληθινά ομολόγησε τον σκοπό της εισόδου του στο βοηθητικό κτίριο και ως εκ τούτου η ομολογία του ως προς τούτο κρίνω ότι συνιστά ουσιαστικά θεληματικές δηλώσεις ενοχής και ομολογίες. Σύμφωνα με την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία, αυτές από μόνες τους μπορούν στην κατάλληλη περίπτωση να αποτελέσουν ικανοποιητικό βάθρο για καταδίκη. Κρίνω ότι τέτοια ακριβώς είναι και η υπό συζήτηση περίπτωση. Μέσα από το σύνολο των περιστατικών της παρούσας υπόθεσης τα οποία έχω υποδείξει ανωτέρω κρίνω ότι οι δηλώσεις ενοχής του Κατηγορούμενου είναι ισχυρές, σαφείς και κατηγορηματικές τέτοιες που και από μόνες τους επιτρέπουν την κατάληξη για την ενοχή του πέραν από κάθε αμφιβολία. Μάλιστα η ομολογία του ήταν και επαναλαμβανόμενη αφού αρχικά ανέφερε κατά την ανακριτική του κατάθεση μετά από σχετική, σαφή και ξεκάθαρη ερώτηση που του είχε υποβληθεί από τον ΜΚ4 ότι δεν υπήρχε κάτι που είχε αξία για να το πιάσει ενώ την επομένη ημέρα κατά τις υποδείξεις σκηνών, εθελούσια επίσης επανέλαβε κατά την υπόδειξη της σκηνής που αφορούσε το βοηθητικό κτίριο ότι δεν είχε τίποτα να κλέψει.
Συνεπώς κρίνω με γνώμονα τα πιο πάνω ότι η ομολογία του Κατηγορούμενου είναι τόσο ισχυρή, σαφής και κατηγορηματική ούτως ώστε από μόνη της να μπορεί να θεμελιώσει καταδίκη. Εξάλλου όπως ανωτέρω υποδείχθηκε οι ισχυρισμοί του Κατηγορούμενου αναφορικά με τον υποτιθέμενο σκοπό που είχε δεν υποστηρίχθηκε ούτε στην ανακριτική του κατάθεση αλλά ούτε και ενόρκως με αποτέλεσμα να παραμείνει σε επίπεδο απλών και μόνο υποβολών.
Συνεπακόλουθα προκύπτει ότι ο σκοπός του Κατηγορούμενου για την συντέλεση της πιο πάνω διάρρηξης του βοηθητικού κτιρίου δεν ήταν άλλος παρά μόνο η κλοπή. Αυτό άλλωστε προκύπτει μέσα από την δική του ομολογία.
Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε τον σκοπό διάπραξης του κακουργήματος της κλοπής και συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος
κρίνεται ένοχος στην 7η κατηγορία που αντιμετωπίζει.
(Υπ.) ……………………………
Σ. Συμεού. Ε.Δ
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο