ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Συμεού, Ε.Δ.
Aρ. Υπόθεσης: 4091/25
Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου
- ν -
Μ. Α
Ημερομηνία: 07/10/25
Εμφανίσεις:
Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Μ. Αντωνίου
Για τον Κατηγορούμενο : κ. Κ. Σιαηλής
Κατηγορούμενος : παρόν
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ο Κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση αντιμετωπίζει την κατηγορία της κλοπής μετά από προηγούμενη καταδίκη κατά παράβαση των άρθρων 255 και 272 (1) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε (1η κατηγορία) καθώς και την κατηγορία της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικά Κεφ.154, όπως τροποποιήθηκε (2η κατηγορία).
Ειδικότερα με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος κατηγορείται επί τω ότι, μεταξύ των ημερομηνιών 08 - 09/07/25 στην Έμπα της Επαρχίας Πάφου με σκοπό την διάπραξη του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, δηλαδή του αδικήματος της κλοπής μετά από προηγούμενη καταδίκη, εισήλθε παράνομα στο περιφραγμένο τεμάχιο γης που βρίσκεται στην οδό (…………) στην (……….) και έκλεψε από αυτό, 800 σιδερένιες ράγες μήκους 160 εκατοστών και 60 πλακάζ, όλα συνολικής αξίας 5,200 ευρώ, περιουσία του A. Η. Α από την Συρία και τώρα στην Πάφο, από τώρα και στο εξής « του παραπονούμενου», ενώ πριν από την διάπραξη της πιο πάνω κλοπής καταδικάστηκε για κλοπή από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις υποθέσεις με αριθμούς 4058/16 και 167/22.
Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε μόνο ένα μάρτυρα κατηγορίας αφού το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας με την σύμφωνη γνώμη και των δύο πλευρών δηλώθηκε και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ως παραδεκτά γεγονότα.
Μέσα από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακροαματική διαδικασία και έχοντας επίσης κατά νου και τις θέσεις που προβλήθηκαν κατά τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των δύο πλευρών, προκύπτει με σαφήνεια ότι η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται επί τω ότι ο Κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που είχε εισέλθει παράνομα με το όχημα που είχε ενοικιάσει κάποιες ημέρες προηγουμένως και δεν το επέστρεψε εντός του περιφραγμένου χώρου του παραπονουμένου με αποτέλεσμα να κλέψει την επίδικη περιουσία του.
Από την αντίπερα όχθη, η πλευρά της Υπεράσπισης υποστήριξε την εκδοχή ότι σε καμία περίπτωση το όχημα που εντοπίστηκε μέσω των καμερών που είχε εγκαταστήσει ο παραπονούμενος εντός του περιφραγμένου χώρου του, Τεκμήριο 2, δεν συνδέεται και δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως το ίδιο όχημα με αυτό που κατείχε ο Κατηγορούμενος αλλά και ότι το πρόσωπο που φαίνεται να κινείται εντός της περιουσίας του παραπονούμενου και να επιβαίνει επί του συγκεκριμένου οχήματος τύπου βαν σε καμία απολύτως περίπτωση δεν είναι ο Κατηγορούμενος.
Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, κατά το εκ πρώτης όψεως στάδιο, το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει, ενώ από πλευράς του ο Κατηγορούμενος επέλεξε να τηρήσει το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε μάρτυρες προς υπεράσπιση του.
Παραδεκτά Γεγονότα
Ο Π. Κ. εργάζεται στην εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων με την ονομασία (………..) το γραφείο της οποίας βρίσκεται στην οδό (…) . Την 02/07/25 η συγκεκριμένη εταιρεία ενοικίασε στον Κατηγορούμενο το όχημα με αρ. εγγραφής (…..) , μάρκας (………) τύπου βαν και χρώματος άσπρου για το ποσό των 100 ευρώ ημερησίως μέχρι και την 04/07/25. Ο Κατηγορούμενος σχετικά με την πιο πάνω ενοικίαση κατέβαλε στην πιο πάνω εταιρεία το χρηματικό ποσό των 200 ευρώ. Την 04/07/25 ο Κατηγορούμενος ανανέωσε τηλεφωνικώς την ενοικίαση του συγκεκριμένου οχήματος μέχρι και την 08/07/25, ωστόσο όμως κατά την ημερομηνία αυτή ενώ έπρεπε να παραδώσει το συγκεκριμένο όχημα εντούτοις δεν το επέστρεψε. Η μη επιστροφή του οχήματος εκ μέρους του Κατηγορούμενου είχε ως αποτέλεσμα η εταιρεία να προσπαθεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς μαζί του με σκοπό να τους το επιστρέψει, αλλά από πλευράς του ο Κατηγορούμενος δεν ανταποκρινόταν στις τηλεφωνικές τους κλήσεις. Συνεπώς το όχημα που είχε ενοικιάσει ο Κατηγορούμενος μέχρι και την 08/07/25 δεν επιστράφηκε και εξακολουθούσε να παραμένει στην κατοχή του μέχρι και την 11/07/25 όπου και παραλήφθηκε από την εταιρεία αφού προηγουμένως είχε ήδη παραληφθεί και από την αστυνομία. Τα έγγραφα που αφορούν την ενοικίαση του εν λόγω οχήματος αποτελούνται από τα Τεκμήρια 5 και 6.
Ο παραπονούμενος κατάγεται από την Συρία και διαμένει στην Κύπρο εδώ και 18 χρόνια με το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας. Εργάζεται ως υπεργολάβος καλουψιής και διατηρεί παρά την οδό (………………) στην (………) περιφραγμένο χώρο στον οποίο και φυλάσσει τον εξοπλισμό του καθώς και υλικά οικοδομής τα οποία χρησιμοποιεί για την εργασία του. Κατά τον επίδικο χρόνο ο ποραπονούμενος είχε φυλάξει την επίδικη περιουσία η οποία αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας. Στον συγκεκριμένο χώρο μάλιστα ο παραπονούμενος εγκατέστησε και δύο κάμερες εκ των οποίων η μια βρίσκεται απέναντι από την είσοδο του χώρου και συνεπώς καλύπτει την είσοδο, ενώ η δεύτερη κάμερα βρίσκεται στο βάθος του περιφραγμένου χώρου δεξιά από το σημείο που εισέρχεται κάποιος εντός του περιφραγμένου χώρου. Την επίδικη περιουσία όμως ο παραπονούμενος την είχε εναποθέσει αριστερά όπως εισέρχεται κάποιος εντός του συγκεκριμένου χώρου αλλά το στο συγκεκριμένο σημείο που είχε τοποθετηθεί δεν καλυπτόταν από τις εν λόγω αναφερόμενες κάμερες.
Την 08/07/26 και περί ώρα 16:00 μ.μ. ο παραπονούμενος έφυγε από τον συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο αφού προηγουμένως έκλεισε την κύρια πύλη η οποία αποτελείται από δύο κάγκελα τα οποία ασφάλισε με ένα τέλι το οποίο και δίπλωσε στις άκριες του. Την 09/07/25 και περί ώρα 05:07 π.μ ο παραπονούμενος ενώ βρισκόταν στην οικία του, έλαβε μήνυμα στο κινητό του τηλέφωνο μέσω της εφαρμογής που ήταν συνδεδεμένη με τις κάμερες που είναι εγκατεστημένες στον περιφραγμένο χώρο του καθότι καταγράφηκε κίνηση εντός του συγκεκριμένου χώρου. Έτσι ο παραπονούμενος αφού έλεγξε την συγκεκριμένη εφαρμογή στο κινητό του τηλέφωνο αντιλήφθηκε ότι η κάμερα που καταγράφει την είσοδο του πιο πάνω χώρου κατέγραψε 3 βίντεο στα οποία φαίνεται ένα όχημα τύπου βαν να βρίσκεται εντός του χώρου και μπροστά από την πύλη. Σε κάποια στιγμή μάλιστα σύμφωνα με την συγκεκριμένη κάμερα που είδε ο παραπονούμενος, το όχημα τύπου βαν φαίνεται να κινείται προς το σημείο που ήταν στοιβαγμένες οι ράγες και τα πλακάζ, δηλαδή η κλοπιμαία περιουσία, ενώ φαίνεται και ένας άνδρας να κατεβαίνει από την θέση του οδηγού του βαν.
Την ίδια ημέρα και περί ώρα 06:40 π.μ o παραπονούμενος μετέβηκε στον πιο πάνω χώρο όπου διαπίστωσε ότι η πύλη ήταν ανοιχτή αφού κάποιος είχε ξεδιπλώσει το τέλι με το οποίο την είχε ασφαλίσει προηγουμένως. Ακολούθως αφού εισήλθε εντός του περιφραγμένου χώρου και προέβηκε σε έλεγχο διαπίστωσε ότι έλειπαν οι ράγες και τα πλακάζ που ήταν στοιβαγμένα στο σημείο προς το οποίο κινήθηκε το βαν. Συγκεκριμένα ο παραπονούμενος διαπίστωσε ότι κλάπηκαν 800 σιδερένιες ράγες μήκους 160 cm αξίας 5 ευρώ η μία καθώς και 60 ξύλινα πλακάζ αξίας 20 ευρώ το ένα. Η συνολική αξία των κλοπιμαίων ανέρχεται στα 5,200 ευρώ. Ο παραπονούμενος δεν γνωρίζει το πρόσωπο που είχε καταγραφεί από τις κάμερες και δεν υποψιάζεται οποιοδήποτε. Επίσης δεν έχει οποιαδήποτε ασφάλεια κλοπής.
Ο τεχνικός της εταιρείας (………) LTD, Λ. Ι, που ασχολείται με την εγκατάσταση συστημάτων συναγερμού και κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης, στις 09/07/25 κλήθηκε από το ΤΑΕ Πάφου να ετοιμάσει σχετικό αντίγραφο από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης το οποίο ήταν εγκατεστημένο στον περιφραγμένο χώρο του παραπονούμενου. Αφού μετέβηκε στον πιο πάνω χώρο, διαπίστωσε ότι η κάμερα που υπήρχε στο μέρος και κάλυπτε την είσοδο του, κατέγραψε τρία (3) βίντεο σε κάρτα sd που ήταν τοποθετημένη εντός της συγκεκριμένης κάμερας με αποτέλεσμα να του ζητηθεί από την αστυνομία να αντιγράψει το υλικό που είχε καταγραφεί από την συγκεκριμένη κάμερα σε σχέση με την χρονική περίοδο 05:07 – 05:09 π.μ της 09/07/25, πράγμα το οποίο και έπραξε. Σημειώνεται ότι η ώρα που αναγράφεται στο Τεκμήριο 2 το οποίο ετοιμάστηκε και κατατέθηκε στο Δικαστήριο από τον τεχνικό, αντιστοιχεί στην πραγματική ώρα που καταγράφηκαν τα συγκεκριμένα βίντεο και συνεπώς είναι η ορθή ώρα. Ο Λ. Ι τις πιο πάνω καταγραφές όπως προαναφέρθηκε, τις μετέφερε και τις αποθήκευσε στο Τεκμήριο 2 το οποίο και παρέδωσε στην αστυνομία και στην συνέχεια κατατέθηκε στο Δικαστήριο.
Την 11/07/25 και ώρα 10:41 – 10:42 π.μ στην ΑΔΕ Πάφου, ο Αστ. 2588 Α. Παπακλεοβούλου του ΤΑΕ Πάφου ο οποίος είναι αποσπασμένος στο γραφείο διερεύνησης σκηνής εγκλήματος του ΤΑΕ Πάφου, στην παρουσία του MK1 έλαβε αριθμό φωτογραφιών του οχήματος με αρ. εγγραφής (……) . Τις εν λόγω φωτογραφίες τις οποίες έλαβε τις ανέγραψε σε ένα cd και ακολούθως με την βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή επέλεξε επτά φωτογραφίες από τα αρχεία των φωτογραφιών που ήταν πάνω στο συγκεκριμένο cd και τις φύλαξε στον φωτογραφικό φάκελο με την ονομασία FFP 346/25. Ακολούθως οι φωτογραφίες αυτές εκτυπώθηκαν και είναι αυτές που επισυνάπτονται στο Τεκμήριο 3.
Στις 09/07/25 και ώρα 19:40 μ.μ ο Κατηγορούμενος συνελήφθηκε από τον Αστ. 2736 Μ. Μοδέστου με δικαστικό ένταλμα σύλληψης και αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του απάντησε «δεν ξέρω τίποτε». Ακολούθως μεταξύ των ωρών 21:05 – 21:45 μ.μ στο ΤΑΕ Πάφου, ο Αστ. 2736 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο αφού προηγουμένως τον πληροφόρησε για την υπόθεση που διερευνά και του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο. Η κατάθεση του Κατηγορούμενου αποτελεί το Τεκμήριο 11.
Ο Κατηγορούμενος σύμφωνα με το Τεκμήριο 10 βαρύνετε με δύο προηγούμενες καταδίκες. Ειδικότερα καταδικάστηκε την 04/08/17 στην υπόθεση υπ. αρ. 729/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου σε ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη αυτή των τεσσάρων ετών για αδικήματα διαρρήξεων, κλοπών και άλλα συναφή αδικήματα. Επίσης ο Κατηγορούμενος καταδικάστηκε και στην ποινική υπόθεση υπ. αρ. 167/22 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου την 19/04/22 σε ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη αυτή των 10 μηνών, για το αδίκημα της κλοπής μετά από προηγούμενη καταδίκη και άλλα συναφή αδικήματα.
Μαρτυρία Κατηγορούσας Αρχής
Πρώτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή, κλήθηκε για να καταθέσει ο Αστ.1503 Κ. Καγκαλής του ΤΑΕ Πάφου, από τώρα και στο εξής «ο ΜΚ1». Η κατάθεση του, η οποία και υιοθετήθηκε από τον ίδιο ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, αποτελεί το Τεκμήριο 1 ενώ ως εξεταστής της υπόθεσης κατέθεσε και το Τεκμήριο 2 το οποίο αποτελείται από ένα USB STICK χρώματος μαύρου στο οποίο υπάρχουν καταγεγραμμένες τόσο οι κινήσεις του δράστη της κλοπής όσο και του οχήματος εντός του οποίου επέβαινε. Το Τεκμήριο 2 αφού προβλήθηκε με την σύμφωνη γνώμη της Υπεράσπισης στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα όλοι παράγοντες της δίκης να έχουν την δυνατότητα να το παρακολουθήσουν δια ζώσης, ο ΜΚ1 κατά την κυρίως εξέταση του κλήθηκε να αναγνωρίσει τόσο τον Κατηγορούμενο όσο και το όχημα το οποίο καταγράφηκε. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 το συγκεκριμένο όχημα που καταγράφηκε από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης κατά τον επίδικο χρόνο, είναι το ίδιο με αυτό που βρισκόταν στην κατοχή του Κατηγορουμένου καθότι όπως ισχυρίσθηκε φέρει επακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσματα και πιο συγκεκριμένα έχει εγκατεστημένη την ίδια μικρή αντένα πάνω από την θέση του οδηγού, το πισινό ρίμς του λάστιχου της πλευράς του οδηγού έχει διαφορετικό χρώμα από τα υπόλοιπα ρίμς του οχήματος αφού είναι μαύρο, ενώ το πισινό φανάρι της πλευράς του οδηγού είναι σπασμένο σε αντίθεση με το αριστερό που λειτουργούσε κανονικά.
Αναφορικά με το πρόσωπο που φαίνεται να έχει καταγραφεί από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, ο ΜΚ1 κατά την κυρίως εξέταση του ισχυρίστηκε ότι αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο ότι αυτός ήταν και το πρόσωπο που φαίνεται να κινείται και πιο συγκεκριμένα να εξέρχεται από το όχημα του και ακολούθως να εισέρχεται ξανά εντός του οχήματος, καθότι όπως ανέφερε τον αναγνώρισε τόσο τις κινήσεις όσο και τον τύπο του σώματος του εφόσον τον γνωρίζει καλά από άλλες προηγούμενες υποθέσεις που είχε διερευνήσει εναντίον του.
Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 από την πλευρά της Υπεράσπισης αμφισβητήθηκε για τα όσα υποστήριξε τόσο αναφορικά με την ύπαρξη του οχήματος του Κατηγορούμενου εντός της περιουσίας του παραπονούμενου κατά τον επίδικο χρόνο όσο και αναφορικά για την θέση του ότι το πρόσωπο που καταγράφηκε επί του Τεκμηρίου 2 είναι ο Κατηγορούμενος. Ειδικότερα η Υπεράσπιση κατά την αντεξέταση του μάρτυρα σε σχέση με τον ισχυρισμό που προέβαλε κατά την κυρίως εξέταση του αλλά και στην γραπτή του κατάθεση ότι έχει αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που βρισκόταν εντός της περιουσίας του παραπονούμενου μετά από την ενημέρωση που είχε λάβει ο τελευταίος μέσω του κινητού του τηλεφώνου, του υπέβαλε την θέση ότι η αναγνώριση στην οποία προέβηκε είναι άκρως επισφαλής καθότι δεν διακρίνεται κανένα απολύτως χαρακτηριστικό του προσώπου το οποίο καταγράφηκε από τις κάμερες, ενώ σε ότι αφορά την θέση του ΜΚ1 ότι το όχημα που καταγράφηκε από την κάμερα εντός του περιφραγμένου χώρου του παραπονούμενου είναι το ίδιο όχημα με αυτό το οποίο είχε ενοικιάσει ο Κατηγορούμενος και εξακολουθούσε να κατέχει, ερωτήθηκε κατά την αντεξέταση του για το κατά πόσο είχε προβεί σε οποιαδήποτε έρευνα αν υπάρχουν και άλλα οχήματα ιδίου τύπου με αυτό που εντοπίστηκε στην κατοχή του Κατηγορουμένου και τα οποία μάλιστα να έχουν εγκατεστημένη την ίδια μικρή αντένα πάνω από την θέση του οδηγού. Ο ΜΚ1 απαντώντας αναφορικά με την αντένα του οχήματος ανέφερε ότι δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε τέτοιου είδους έρευνα ενώ από την άλλη συνέχισε να επιμένει κατηγορηματικά στην θέση του ότι το συγκεκριμένο όχημα που καταγράφηκε να βρίσκεται εντός της περιουσίας του παραπονούμενο είναι το ίδιο όχημα με αυτό που βρισκόταν στην κατοχή του Κατηγορούμενου καθότι τόσο το πισινό δεξιό φανάρι όσο και το διαφορετικό σε χρώμα ρίμς του οχήματος ήταν αρκετά στοιχεία για να καταδείξουν ότι ήταν το ίδιο αυτοκίνητο.
Ερωτώμενος ο ΜΚ1 για το κατά πόσο μπορεί να διαπιστωθεί η ακριβής ώρα της κλοπής της περιουσίας του παραπονούμενου, απαντώντας ανέφερε ότι σύμφωνα με την κατάθεση του παραπονούμενου η κλοπή επεσυνέβη μεταξύ των ωρών 16:00 μ.μ μέχρι και η ώρα 06:40 π.μ. το πρωί της επομένης ημέρας ενώ σε επόμενη ερώτηση που του τέθηκε από την Υπεράσπιση για το κατά πόσο η σύνδεση του οχήματος το οποίο εντοπίστηκε στην κατοχή του Κατηγορούμενου με το ιδίου τύπου όχημα που βρέθηκε στην σκηνή συνέβαλε και στην πεποίθηση που του δημιουργήθηκε ότι το πρόσωπο που επέβαινε στο όχημα αυτό ήταν και ο Κατηγορούμενος, ο ΜΚ1 απάντησε καταφατικά.
Η Υπεράσπιση επίσης κατά την αντεξέταση του ΜΚ1 του υπέβαλε τις θέσεις ότι, τόσο λόγω της μεγάλης ποσότητας των αντικειμένων που είχαν κλαπεί όσο και του βάρους τους αλλά και του μεγέθους της κλοπιμαίας περιουσίας δεν θα ήταν δυνατό να κλαπούν με το όχημα τύπου βαν το οποίο φάνηκε να καταγράφεται στην σκηνή επί του Τεκμηρίου 2 και πόσο μάλλον μάλιστα να φορτωθούν επί αυτού από ένα και μόνο άτομο αφού κάτι τέτοιο θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να επιτευχθεί. Ο ΜΚ1 απαντώντας στις συγκεκριμένες υποβολές εξέφρασε την πλήρη διαφωνία του με τις θέσεις της Υπεράσπισης, αρνούμενος δηλαδή την θέση ότι δεν θα ήταν δυνατό να φορτωθούν και συνεπώς να κλαπούν με τον συγκεκριμένο τύπου οχήματος καθώς και ότι δεν θα ήταν δυνατό να κλαπούν από το μοναδικό αυτό άτομο που καταγράφηκε να επιβαίνει στο συγκεκριμένο όχημα.
Αξιολόγηση Μαρτυρίας
Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, παρακολούθησα τον ΜΚ1. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ακεραιότητα και την ειλικρίνεια, τους λόγους που ο ΜΚ1 είχε για να πιστεύει ή να θυμάται αυτά για τα οποία κατέθεσε, την φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων του (Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd 1998 1 Α.Α.Δ 820). Επίσης έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 243/12, ημερομηνίας 02.05.14).
Ο ΜΚ1 καταρχήν τονίζω ότι άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Μέσα από τις απαντήσεις που έδωσε τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του δεν διαπίστωσα ότι είχε ενεργήσει μεροληπτικά εναντίον του Κατηγορούμενου αλλά ότι κατά την διερεύνηση της υπόθεσης ήταν αντικειμενικός ενεργώντας εντός του πλαισίου των καθηκόντων του ως εξεταστής της υπόθεσης. Ο ΜΚ1 ήταν κατηγορηματικός στις θέσεις του και η μαρτυρία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του.
Μαρτυρία αναγνώρισης οχήματος
Αρχικά σε ότι αφορά την θέση του ΜΚ1 ότι το όχημα το οποίο εντοπίστηκε στην σκηνή της διάπραξης του αδικήματος της κλοπής κατά τον επίδικο χρόνο και το οποίο καταγράφηκε από την κάμερα, Τεκμήριο 2, είναι το ίδιο όχημα με αυτό που βρισκόταν και στην κατοχή του Κατηγορουμένου, οφείλω καταρχήν να υποδείξω ότι ο ΜΚ1 τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του υποστήριξε με σθεναρότητα την πιο πάνω θέση του χωρίς να κλονιστεί κατά την αντεξέταση του. Ειδικότερα ο ΜΚ1 ήταν σταθερός και κατηγορηματικός στην θέση του ότι το όχημα που είχε ενοικιαστεί από τον Κατηγορούμενο ήταν το ίδιο όχημα που εντοπίστηκε και στην σκηνή της διάπραξης του αδικήματος της κλοπής, επεξηγώντας και τεκμηριώνοντας στο Δικαστήριο τον πιο πάνω ισχυρισμό του αφού υπέδειξε δια της μαρτυρίας του ότι το συγκεκριμένο όχημα παρουσίαζε τέτοια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ούτως ώστε να μπορεί να εξαχθεί με βεβαιότητα και το συμπέρασμα ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα. Ο ΜΚ1 ως προς την συγκεκριμένη θέση του πέραν του ότι επιβεβαιώνεται και από την πραγματική μαρτυρία η οποία κατατέθηκε στο Δικαστήριο και την οποία είχα την ευκαιρία να μελετήσω δηλαδή τα Τεκμήρια 2 αλλά και το Τεκμήριο 3 αναφορικά με την διαφορά στο χρώμα του ρίμς αλλά και το σπασμένο φανάρι το οποίο καταγράφηκε στο βίντεο που έχει προβληθεί στο Δικαστήριο κατά την δια ζώσης μαρτυρία του, επίσης υπέδειξε με πλήρη περιγραφικότητα και πειστικότητα το ποια ήταν αυτά τα δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα πέραν της μικρής αντένας η οποία βρισκόταν πάνω από την πόρτα της θέσης του οδηγού, τα οποία και τον οδήγησαν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα με αυτό που βρέθηκε και στην σκηνή και επομένως ήταν αυτό που βρισκόταν στην κατοχή του Κατηγορουμένου. Συνεπώς και αποδέχομαι την μαρτυρία του ως προς το σημείο αυτό. Σημειώνεται ότι ο ΜΚ1 πέραν του ότι αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση αναφορικά με το ότι δεν προέβηκε σε οποιοδήποτε έλεγχο για να διαπιστώσει αν οχήματα άλλου ιδίου τύπου που βρίσκονται στην πόλη και Επαρχία της Πάφου τυγχάνει να φέρουν την ίδια μικρή αντένα όπως και εν προκειμένω με το όχημα που εντοπίστηκε τόσο στην σκηνή όσο και για αυτό που εντοπίστηκε στην κατοχή του Κατηγορουμένου, ο ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση ούτε και του υποβλήθηκε οποιαδήποτε άλλη θέση αναφορικά με τα υπόλοιπα δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έφερε το όχημα, ότι δηλαδή υπάρχουν και άλλα οχήματα ιδίου τύπου που να τα έχουν, πέραν του ότι του είχε τεθεί από την Υπεράσπιση κατά την αντεξέταση του η γενική αλλά όχι τεκμηριωμένη θέση ότι το φανάρι του οχήματος που βρέθηκε στον χώρο του παραπονούμενου δεν ήταν σπασμένο.
Από την άλλη βεβαίως θα πρέπει να πω ότι, ο ΜΚ1 απαντώντας στην πιο πάνω υποβολή που του τέθηκε σχετικά με το φανάρι για το οποίο ισχυρίστηκε ότι ήταν σπασμένο, δεν αρκέστηκε απλά και μόνο να εξηγήσει προς το Δικαστήριο το πως αντιλήφθηκε ότι το συγκεκριμένο όχημα έφερε αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα, αλλά τουναντίον υπέδειξε συν τοις άλλοις αντεξεταζόμενος στο Δικαστήριο μέσω του Τεκμηρίου 2 που προβλήθηκε, ότι μέσω της καταγραφής της κάμερας που έχει κατατεθεί το γεγονός αυτό μπορεί χωρίς καμιά αμφιβολία να διαπιστωθεί αφού είναι διακριτό το ότι το συγκεκριμένο φανάρι που ήταν σπασμένο εξέπεμπε μεγαλύτερο φωτισμό από το άλλο αριστερό πισινό φανάρι του οχήματος.
Αντεξεταζόμενος επίσης ο ΜΚ1 αναφορικά με την αντένα του οχήματος την οποία και υπέδειξε ως επίσης ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα που έφερε το όχημα και το οποίο μεταξύ των άλλων δυο χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που προαναφέρθηκαν τον οδήγησε και στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα, καλούμενος από την Υπεράσπιση να απαντήσει κατά πόσο εξέτασε και άλλου παρόμοιου τύπου οχήματα με σκοπό να διαπιστωθεί αν έχουν και αυτά του ίδιου τύπου αντένα πάνω από την θέση του οδηγού, ο ΜΚ1 με ειλικρίνεια υπέδειξε στο Δικαστήριο ότι δεν προέβηκε σε μια τέτοια ενέργεια αλλά από την άλλη επέμεινε με κατηγορηματικότητα στην θέση του ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα ενόψει του ότι ο ίδιος είχε ιδίαν αντίληψη αφού επιθεώρησε τόσο το Τεκμήριο 2 όσο και αυτούσιο το ίδιο το όχημα που εντοπίστηκε πλησίον της οικίας του Κατηγορούμενου.
Στην υπόθεση ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ v. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Π.Ε. 236/18 θα πρέπει καταρχήν να υποδείξω πως η αναγνώριση αντικειμένων αφορούσε ελαστικά αυτοκινήτων τα οποία δεν είχαν αναγνωριστεί καν από οποιοιδήποτε ο οποίος να έχει παρουσιαστεί ως ο ιδιοκτήτης τους. Περεταίρω στην πιο πάνω υπόθεση η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την αναγνώριση των ελαστικών που βρέθηκαν στην κατοχή του εφεσείοντα ως τα ελαστικά που είχαν κλαπεί από τους παραπονούμενους. Για το καίριο αυτό ζήτημα το πρωτόδικο Δικαστήριο αρκέστηκε κατ΄ουσία στην παράθεση της μαρτυρίας περί αναγνώρισης και των συλλογισμών των ιδίων των παραπονουμένων, χωρίς να την εξετάσει με τη δέουσα προσοχή και χωρίς να εκφράσει με την απαιτούμενη σαφήνεια τη δικαστική του πεποίθηση για το ασφαλές ή μη της αναγνώρισης και χωρίς να διατυπώσει εύρημα ότι η κλαπείσα περιουσία ήταν αυτή των παραπονουμένων. Τα δε γνωρίσματα των ελαστικών που επικαλέστηκαν οι παραπονούμενοι δεν ήταν στην πραγματικότητα διακριτικά. Αναφέρθηκαν απλά στη μάρκα, το μέγεθος και την χρονολογία κατασκευής. Μάλιστα ένας εκ των παραπονουμένων κατά την μαρτυρία του στο Δικαστήριο ανέφερε συγκεκριμένα ότι δεν ήταν βέβαιος ότι τα ελαστικά ήταν δικά του αλλά ήταν ίδια με αυτά που έχασε ενώ άλλος μάρτυρας ανέφερε ότι αναγνώρισε τα ελαστικά ενόψει του ότι ήταν τα ίδια με αυτά που εισάγει ο ίδιος χωρίς να γνωρίζει κατά πόσο εισάγονται και από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.
Στην παρούσα περίπτωση διαπιστώνω ότι δεν ισχύουν τα πιο πάνω, καθότι ο ΜΚ1 τεκμηρίωσε την θέση του ότι τα συγκεκριμένα διακριτικά γνωρίσματα που είχε το όχημα που εντοπίστηκε στην σκηνή ταυτίζονταν απόλυτα μαζί με το όχημα που είχε στην κατοχή του ο Κατηγορούμενος και συνεπώς ότι ήταν αδιαμφισβήτητο ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα. Επίσης τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα αλλά και τύπος καθώς και το χρώμα του οχήματος επιβεβαιώνονται και από την πραγματική μαρτυρία η οποία κατατέθηκε στο Δικαστήριο, τόσο δηλαδή μέσα από το Τεκμήριο 2 όσο και μέσα από τις φωτογραφίες του Τεκμηρίου 3. Τα πιο πάνω διακριτικά σημεία ως υπέδειξα δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση.
Υπό το φως των πιο πάνω διαπιστώσεων, αποδέχομαι την θέση του ΜΚ1 ως προς την συγκεκριμένη πτυχή της μαρτυρίας του αναφορικά με το ότι το όχημα και δη ότι το όχημα που εντοπίστηκε εντός του περιφραγμένου χώρου του παραπονούμενου την 09/07/25 και περί ώρα 05:07 π.μ ήταν το όχημα που είχε στην κατοχή του ο Κατηγορούμενος ενόψει των δύο συγκεκριμένων χαρακτηριστικών γνωρισμάτων που έφερε πλην βεβαίως της θέσης του αναφορικά με την αντένα του οχήματος αφού μέσα από την αντεξέταση του ο ίδιος αποδέχτηκε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει αν η συγκεκριμένη αντένα αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα σε τέτοιου τύπου οχήματα αφού σε καμία απολύτως έρευνα δεν είχε προβεί σε έλεγχο με σκοπό να διαπιστώσει οτιδήποτε τέτοιο.
Αναγνώριση Κατηγορουμένου
Σε ότι αφορά τώρα την πτυχή της μαρτυρίας του ΜΚ1 αναφορικά με την αναγνώριση του Κατηγορουμένου ως το πρόσωπο το οποίο καταγράφηκε να κινείται εντός της περιουσίας του παραπονούμενου επί του Τεκμηρίου 2, ο ΜΚ1 ήταν επίσης κατηγορηματικός στην θέση του ότι ο ίδιος αναγνώρισε το πρόσωπο που καταγράφηκε από την κάμερα του Τεκμηρίου 2 ότι είναι ο Κατηγορούμενος, αφού τον αναγνώρισε τόσο από τον τύπο του σώματος του όσο και από τον τρόπο τον οποίο και κινείτο καθώς όπως ανέφερε τον γνωρίζει από άλλες υποθέσεις τις οποίες χειρίστηκε εναντίον του στο παρελθόν.
Οφείλω καταρχήν να επισημάνω ότι η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στην προκειμένη περίπτωση, δεν εξαρτάται πλήρως ή ουσιαστικά από την μαρτυρία αναγνώρισης του Κατηγορουμένου από τον ΜΚ1 καθότι στηρίζεται και στο κατά πόσο το όχημα που είχε ενοικιάσει ο Κατηγορούμενος και που κατά τον επίδικο χρόνο είχε στην κατοχή του ήταν τελικά ή όχι το ίδιο όχημα με αυτό που εντοπίστηκε να βρίσκεται εντός της περιουσίας του παραπονούμενου στις 09/07/25. Συνακόλουθα θεωρώ ότι δεν τίθεται θέμα εφαρμογής των αρχών που τέθηκαν στην υπόθεση Turnbull.
Είναι φανερό λοιπόν ότι η μαρτυρία του ΜΚ1 ως προς την αναγνώριση του Κατηγορούμενου στηρίζεται απλά και μόνο στην αναγνώριση του τύπου του σώματος του αλλά και στον τρόπο που κινείται όπως αυτός προκύπτει μέσα από το Τεκμήριο 2 επειδή όπως ο μάρτυρας υπέδειξε γνωρίζει τον Κατηγορούμενο από προηγούμενες υποθέσεις που είχε απασχολήσει την αστυνομία στο παρελθόν. Από την άλλη όμως ο ΜΚ1 τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση του πέραν της πιο πάνω απλής και γενικόλογης αναφοράς του ως προς το σημείο αυτό της μαρτυρίας του, δεν έδωσε καμία απολύτως άλλη λεπτομέρεια ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό του ούτως ώστε να μπορέσει να τεκμηριώσει και την θέση του ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο που φαίνεται επί του Τεκμηρίου 2 είναι ο Κατηγορούμενος. Ειδικότερα από τον ΜΚ1 δεν δόθηκε καμία απολύτως μαρτυρία για το ποιος επακριβώς ήταν ο λόγος που τον είχε κάνει να αναγνωρίσει τον τρόπο που κινείτο και βάδιζε το πρόσωπο που φαίνεται επί του Τεκμηρίου 2 και γιατί αυτό συνάδει με το βάδισμα και τις κινήσεις του Κατηγορούμενου καθώς και ούτε οποιοιδήποτε άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα αναφορικά με τον τύπο του σώματος του που να μπορεί να καταδείξει με ασφάλεια ότι επρόκειτο και για το ίδιο πρόσωπο. Επιθεωρώντας μάλιστα το ίδιο το Δικαστήριο το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 το οποίο κατατέθηκε ενώπιον μου διαπίστωσα ότι πέραν του ότι φαίνεται κάποιο πρόσωπο πράγματι να κινείται, δηλαδή να εξέρχεται εκτός του οχήματος που ήταν στην σκηνή και αργότερα να εισέρχεται και πάλι εντός του συγκεκριμένου οχήματος, εντούτοις δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε χαρακτηριστικό γνώρισμα διακριτό πέραν των απλών κινήσεων του συγκεκριμένου προσώπου το οποίο να μπορεί προσδώσει οτιδήποτε που να μπορούσε να συνδέσει το εν λόγω πρόσωπο με τον Κατηγορούμενο. Συνεπώς η όποια μαρτυρία δόθηκε από τον ΜΚ1 περί τούτου είμαι της ισχυρής γνώμης ότι δεν μπορεί να προσδώσει βεβαιότητα στην θέση του ότι ο Κατηγορούμενος αναγνωρίζεται μέσω των συγκεκριμένων λήψεων του Τεκμηρίου 2 σε αντίθεση με την αναγνώριση του οχήματος του Κατηγορούμενου για τους λόγους που ανωτέρω έχω υποδείξει. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι ο ΜΚ1 είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Πρόκειται για μαρτυρία η οποία δεν τεκμηριώθηκε με την απαιτούμενη επάρκεια και γι αυτό δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτό το σημείο της μαρτυρίας του. Εξάλλου δεν παραγνωρίζω και την θέση του ΜΚ1 ότι ως προς το σημείο της αναγνώρισης του Κατηγορουμένου στην σκέψη του επίδρασε και η αναγνώριση του οχήματος το οποίο βρέθηκε στην κατοχή του, για τους λόγους που ο ίδιος εξήγησε κατά την μαρτυρία του και έγιναν αποδεχτοί από το Δικαστήριο. Η ειλικρίνεια του ΜΚ1 μετά από την σχετική ερώτηση που του είχε τεθεί από την Υπεράσπιση ως προς τον τρόπο που επίδρασε στην σκέψη του η σύνδεση του οχήματος μαζί με τον Κατηγορούμενο, καταδεικνύει δίχως άλλο και την έλλειψη μεροληψίας από μέρους του και συνεπώς θεωρώ ότι η συγκεκριμένη θέση του ως προς την αναγνώριση του Κατηγορουμένου δεν ήταν μεροληπτική και με σκοπιμότητα αλλά μη επαρκής και τεκμηριωμένη.
Υπό το φως των πιο πάνω η μαρτυρία αναγνώρισης που έχει δοθεί από τον ΜΚ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή καθότι κρίνεται επισφαλής και απορρίπτεται για τους λόγους που έχω εξηγήσει.
Σε ότι αφορά τις θέσεις της Υπεράσπισης που υποβλήθηκαν στον ΜΚ1, ότι δηλαδή τόσο ο όγκος όσο και το μέγεθος αλλά και το βάρος της συγκεκριμένης περιουσίας που είχε κλαπεί δεν ήταν δυνατό να κλαπούν από το μοναδικό άτομο που είχε βρεθεί στην σκηνή αλλά και για το όχημα τύπου βαν τα οποία και καταδεικνύονται μέσω του Τεκμηρίου 2 ότι δεν ήταν δυνατό να χωρέσουν εντός αυτού και όλα τα αντικείμενα που απωλέσθηκαν, αρκεί και μόνο να αναφέρω ότι σύμφωνα με την Νομολογία (Αθηνής v. Δημοκρατίας (1990) 2 ΑΑΔ 41 και Σταυρινού v. Δημοκρατίας (2008) 2 ΑΑΔ 706), το Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει την μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει και να αξιολογεί διαζευκτικές εκδοχές ή πιθανότητες που όχι μόνο δεν στοιχειοθετούνται αλλά που ούτε καν μπορούν να προβληθούν στην απουσία μαρτυρικού υλικού. Οι όποιες διαζευκτικές πιθανότητες θα πρέπει να τέτοιες που να εξάγονται εύλογα από την ολότητα της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου.
Αναφορικά με τις πιο πάνω θέσεις που τέθηκαν στον ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του από την Υπεράσπιση καθώς και των βασικών θέσεων της Υπεράσπισης ότι το πρόσωπο που οδηγούσε το συγκεκριμένο όχημα δεν ήταν ο Κατηγορούμενος αλλά και της θέση ότι το όχημα που βρέθηκε στην σκηνή επουδενί δεν συνδέεται με το όχημα που είχε ενοικιαστεί από τον Κατηγορούμενου, θα πρέπει να αναφέρω ότι σύμφωνα με την Νομολογία (βλ. RABIUL HOSSAIN v Αστυνομίας Ποιν.Εφεση 71/15 ημερ.17/12/15) η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου τίθεται με αποδεχτή μαρτυρία και όχι με υποβολές κατά την αντεξέταση. Οι υποβολές είναι αναγκαίες ώστε να δοθεί η ευκαιρία στο μάρτυρα να απαντήσει και, περαιτέρω, να τεθεί η υπόθεση της άλλης πλευράς. Όμως χωρίς να ακολουθήσει αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει του λόγου το αληθές, οι υποβολές μένουν μετέωρες. Εν προκειμένω οι πιο πάνω θέσεις της Υπεράσπισης με όλο τον προσήκοντα σεβασμό φρονώ πως σε καμία απολύτως περίπτωση δεν έχουν υποστηριχθεί με οιανδήποτε αποδεχτή μαρτυρία που να αποδεικνύουν και του λόγου το αληθές. Συνακόλουθα οι πιο πάνω υποβολές έχουν παραμείνει μετέωρες.
Ειδικότερα σε ότι αφορά την θέση της Υπεράσπισης ότι το πρόσωπο το οποίο φαίνεται επί του Τεκμηρίου 2 το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ότι αυτό δεν είναι ο Κατηγορούμενος χωρίς κάποια πρόσθετη ειδική αναφορά που να αιτιολογεί και την συγκεκριμένη θέση της Υπερασπιστικής του γραμμής, κρίνω ότι αυτή δεν είναι ικανή να σπείρει την οποιαδήποτε βάσιμη αμφιβολία στο Δικαστήριο αφού δεν θεμελιώνεται σε κάποιο πραγματικό, βάσιμο και σχετικό με την υπόλοιπη μαρτυρία υπόβαθρο με αποτέλεσμα η θέση αυτή της Υπεράσπισης να παραμένει ως ένα απλό σενάριο και τίποτα περισσότερο. Επαναλαμβάνεται η πάγια νομολογιακή αρχή πως δεν εξετάζεται υποθετικό σενάριο στην απουσία μαρτυρικού υλικού και συνεπώς απορρίπτεται.
Υπό το φως των πιο πάνω αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ1 πλην των θέσεων του ότι ο τρόπος που κινείτο το πρόσωπο που φαίνεται μέσα από το Τεκμήριο 2 αλλά και ο τύπος του σώματος μπορούν να καταδείξουν με ακρίβεια ότι το πρόσωπο αυτό θα μπορούσε να αναγνωριστεί με ακρίβεια και βεβαιότητα ότι ήταν ο Κατηγορούμενος, καθώς και των θέσεων του ότι η αντένα του οχήματος που εντοπίστηκε στην σκηνή αλλά και του οχήματος που ανευρέθηκε στην κατοχή του Κατηγορούμενου ήταν διακριτό γνώρισμα που θα μπορούσε να καταδείξει με ακρίβεια ότι επρόκειτο για το ίδιο όχημα.
Ευρήματα
Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και τα παραδεκτά γεγονότα καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα.
Ο παραπονούμενος εργάζεται ως υπεργολάβος - καλουψιής και διατηρεί στην (….) της Επαρχίας Πάφου παρά την οδό (………) περιφραγμένο χώρο στον οποίο φυλάσσει υλικά οικοδομής και εξοπλισμό που χρησιμοποιεί για την εργασία του. Δεν έχει ασφάλεια κλοπής αλλά στον συγκεκριμένο χώρο και έχει εγκαταστήσει δύο κάμερες εκ των οποίων η μια καλύπτει την είσοδο ενώ η άλλη το βάθος δεξιά του χώρου. Το σημείο στο οποίο βρίσκεται ο επίδικος εξοπλισμός του παραπονούμενου δεν καλύπτεται από οποιαδήποτε κάμερα.
Την 08/07/25 και περί ώρα 16:00 μ.μ. ο παραπονούμενος έφυγε από τον χώρο όπου φυλάσσει τον πιο πάνω εξοπλισμό που διαθέτει, αφού προηγουμένως έκλεισε την κύρια πύλη η οποία αποτελείται από δύο κάγκελα τα οποία και ασφάλισε με ένα τέλι το οποίο και δίπλωσε στις άκρες του. Την 09/07/25 και ώρα 05:07 π.μ ενώ βρισκόταν στην κατοικία του έλαβε μήνυμα στο κινητό του τηλέφωνο μέσω εφαρμογής που είναι συνδεδεμένη με τις κάμερες που είναι εγκατεστημένες στον περιφραγμένο χώρο του, ότι καταγράφηκε κίνηση στον συγκεκριμένο χώρο. Αφού έλεγξε την εφαρμογή στο κινητό του τηλέφωνο διαπίστωσε ότι η κάμερα η οποία καταγράφει την είσοδο του πιο πάνω χώρου κατέγραψε τρία (3) βίντεο στα οποία φαίνεται ένα όχημα τύπου βαν να βρίσκεται εντός του περιφραγμένου χώρου στον οποίο φυλάσσει την περιουσία του και πιο συγκεκριμένα μπροστά από την πύλη ενώ σε κάποια στιγμή μάλιστα είδε το συγκεκριμένο όχημα να κατευθύνεται και προς το σημείο που ήταν στοιβαγμένος ο εξοπλισμός του, δηλαδή τα πλακάζ και οι ράγες που κλάπηκαν. Επίσης η κάμερα κατέγραψε και ένα πρόσωπο να κινείται εντός του χώρου του αφού προηγουμένως κατέβηκε από το εν λόγω όχημα ενώ στην συνέχεια εισήλθε ξανά σε αυτό και αποχώρησε από τον χώρο. Κατά την στιγμή που η κάμερα κατέγραφε το όχημα καθώς και το πρόσωπο που βρισκόταν εντός του χώρου του ηχούσε και συναγερμός.
Την ίδια ημέρα και περί ώρα 06:40 π.μ. o παραπονούμενος μετέβηκε στον πιο πάνω χώρο όπου είδε την πύλη να είναι ανοιχτή αφού διαπίστωσε ότι κάποιος ξεδίπλωσε το τέλι που την είχε ασφαλίσει προηγουμένως. Τότε αφού εισήλθε εντός του χώρου διαπίστωσε ότι είχαν κλαπεί οι ράγες και τα πλακάζ τα οποία ήταν στοιβαγμένα προς το μέρος που κινήθηκε το βαν και δεν καλυπτόταν από κάμερα. Πιο συγκεκριμένα κλάπηκαν 800 σιδερένιες ράγες και 60 ξύλινα πλακάζ όλα συνολικής αξίας 5,200 ευρώ.
Μετά από την καταγγελία του παραπονούμενου στην αστυνομία για την κλοπή της πιο πάνω περιουσίας και την υπόδειξη από τον παραπονούμενο στον ΜΚ1 των τριών βίντεο που είχαν καταγραφεί από τον χώρο του μέσω της εφαρμογής που είχε εγκατεστημένη στο κινητό του τηλέφωνο, ο ΜΚ1 μετέβηκε στον συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο και από εξετάσεις στις οποίες προέβηκε διαπίστωσε ότι η είσοδος στον χώρο επιτεύχθηκε αφού προηγουμένως ξεδιπλώθηκε το τέλι το οποίο ο παραπονούμενος ασφάλισε την πύλη. Ο παραπονούμενος τότε υπέδειξε στον ΜΚ1 τον χώρο από το οποίο κλάπηκε η περιουσία ο οποίος δεν προσφερόταν για επιστημονικές εξετάσεις.
Στην συνέχεια ο ΜΚ1 μετά από πληροφορία που έλαβε και αφορούσε στο ότι ο Κατηγορούμενος είχε ενοικιάσει ιδίου τύπου όχημα με αυτό που καταγράφηκε από την κάμερα του παραπονούμενου, μετέβηκε περί τις 15:30 μ.μ. στο (………) στην (……) στο οποίο διαμένει ο Κατηγορούμενος. Κατά την άφιξη του στον εν λόγω σημείο εντόπισε το βαν με αρ. εγγραφής (……….) το οποίο ήταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης δίπλα από μια μικρή εκκλησία και σε κοντινή απόσταση από το διαμέρισμα του Κατηγορούμενου. Ο ΜΚ1 επιθεωρώντας το πιο πάνω όχημα διαπίστωσε ότι αυτό ήταν το ίδιο όχημα με αυτό που βρέθηκε στην σκηνή κατά τον επίδικο χρόνο καθότι έφερε τα ίδια χαρακτηριστικά με το όχημα του Κατηγορούμενου, δηλαδή το ρίμς του τροχού στο πίσω μέρος του οχήματος στην πλευρά του οδηγού είχε διαφορετικό χρώμα από τα υπόλοιπα αφού ήταν μαύρο καθώς και ότι το δεξιό πισινό φανάρι του οχήματος ήταν σπασμένο αφού μάλιστα κατά την επιθεώρηση του Τεκμηρίου 2 από τον ΜΚ1 ο τελευταίος διαπίστωσε ότι το φως που αυτό εξέπεμπε κατά την παρουσία του στον χώρο ήταν πολύ πιο έντονο από το αριστερό πισινό φανάρι του οχήματος. Συνεπώς και επρόκειτο για το ίδιο όχημα το οποίο βρισκόταν στην σκηνή κατά τον ουσιώδη χρόνο και το οποίο είχε ενοικιαστεί από τον Κατηγορούμενο από την εταιρεία «(……………….) LTD» που βρίσκεται στην Λεμεσό.
Ειδικότερα ο Κατηγορούμενος ενοικίασε το συγκεκριμένο όχημα από την συγκεκριμένη εταιρεία αρχικά για την χρονική περίοδο 02/07/25 – 04/07/25 καταβάλλοντας το χρηματικό ποσό των 200 ευρώ, δηλαδή 100 ευρώ για κάθε ημέρα, ενώ στην συνέχεια την 04/07/25 παράτεινε την ενοικίαση του οχήματος τηλεφωνικώς μέχρι και την 08/07/25. Στην συνέχεια ενώ ο Κατηγορούμενος ενώ θα έπρεπε να είχε επιστρέψει το συγκεκριμένο όχημα στην εταιρεία την 08/07/25 εντούτοις δεν το έπραξε με αποτέλεσμα να εξακολουθεί να το κατέχει παρά το γεγονός ότι η εταιρεία (………) τον καλούσε μέσω τηλεφώνου με σκοπό να τους το επιστρέψει χωρίς όμως ο ίδιος ο Κατηγορούμενος να ανταποκρίνεται στις τηλεφωνικές τους κλήσεις. Το επίδικο όχημα παρέμεινε στην κατοχή του Κατηγορούμενου και εντοπίστηκε από την αστυνομία την 09/07/25 να βρίσκεται πλησίον της οικίας του λίγες ώρες αφότου είχε εντοπιστεί μέσω του Τεκμηρίου 2 να βρίσκεται εντός της περιουσίας του παραπονούμενου. Το όχημα τελικά παραλήφθηκε από το γραφείο ενοικιάσεως την 11/07/25 ενώ τόσο στο όχημα όσο και γενικά στη κατοχή του Κατηγορουμένου δεν εντοπίστηκε η κλοπιμαία περιουσία.
Κατά την διερεύνηση της υπόθεσης ο τεχνικός της εταιρίας (……………….) η οποία ασχολείται με την εγκατάσταση συστημάτων συναγερμού και κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης ετοίμασε σχετικό αντίγραφο από τα βίντεο που καταγράφηκαν οι κινήσεις του οχήματος που είχε ενοικιάσει ο Κατηγορούμενος στον περιφραγμένο χώρο, δηλαδή εντός της περιουσίας του παραπονούμενου, την 09/07/25 και από η ώρα 05:07 – 05:09 π.μ τις οποίες και αποθήκευσε επί του Τεκμηρίου 2 το οποίο και παρέδωσε στον ΜΚ1. Μέσα από το Τεκμήριο 2 προκύπτει ότι το όχημα του Κατηγορούμενου βρίσκεται εντός του περιφραγμένου χώρου του παραπονούμενου την 09/07/25 στις 05:07 – 05:09 π.μ. ενώ κατά την συγκεκριμένη χρονική στιγμή ηχούσε και συναγερμός.
Την 09/07/25 ο Αστ. 2736 Μ. Μοδέστου συνέλαβε με δικαστικό ένταλμα σύλληψης τον Κατηγορούμενο ο οποίος του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε, ενώ ο Αστ. 2736 την ίδια ημέρα του έλαβε ανακριτική κατάθεση. Ο Κατηγορούμενος σε όλες τις ερωτήσεις που του είχαν υποβληθεί απαντούσε με την στερεότυπη φράση « ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο».
Ο Κατηγορούμενος σύμφωνα με το Τεκμήριο 10 βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες που αφορούν αδικήματα κατά της περιουσίας.
Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα
Μέσα λοιπόν από την μαρτυρία που έχει προσαχθεί στο Δικαστήριο προκύπτει σαφώς ότι η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται σε περιστατική μαρτυρία. Όπου η καταδίκη στηρίζεται σε τέτοια μαρτυρία, αυτή πρέπει να οδηγεί ως τη μόνη λογική κατάληξη και να μην υπάρχουν κενά στην πορεία της. H περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται ως «αλυσίδα με κρίκους» και καθοδηγητικές για το θέμα είναι οι αρχές που διατυπώνονται στην Κυπριακή απόφαση Παφίτης κ.α. v. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ 102 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής:
«Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφεαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνον δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. Όμως η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συγχύζεται με τις περιστάσεις της υπόθεσης γενικά. Τα γεγονότα τα οποία την συνιστούν πρέπει να αποδεικνύονται όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου πρέπει να προκύπτει από την σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σωρευτικό αποτέλεσμα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει για να δικαιολογεί την καταδίκη του κατηγορουμένου να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του κατηγορουμένου. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας.»
2η Κατηγορία
Το αδίκημα της 2ης κατηγορίας ρυθμίζεται από το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα και προνοεί ότι :
«280. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος αφού εισέλθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δυο χρόνων».
Στην Ιωάννου ν. Αστυνομίας (2010) 2 Α.Α.Δ 493 λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα :
«Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, δημιουργεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται ουσιαστικά στην παράνομη παρουσία προσώπου με σκοπό τον εκφοβισμό, την εξύβριση ή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Ο νόμος ήθελε να καταστήσει σαφές ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης διαπράττεται ανεξαρτήτως του αν ο κατηγορούμενος εισήλθε μεν νομίμως, αλλά στη συνέχεια εξετράπη ή αν εισήλθε στη συγκεκριμένη περιουσία με πρόθεση εξ αρχής να διαπράξει τα αδικήματα που αναφέρονται στο άρθρο 280. Δεν είναι, κατά την κρίση μας, θέμα πρώτου ή δευτέρου μέρους του άρθρου, όπως έγινε προσπάθεια να διατυπωθεί κατά την ακρόαση. Το άρθρο 280 ουσιαστικά στοιχειοθετεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται στην είσοδο ή παραμονή προσώπου σε υποστατικό με σκοπό την εξύβριση, εκφοβισμό ή διάπραξη ποινικού αδικήματος».
Όσον αφορά την πρόθεση όχλησης στην Ανθία ν. Δημοκρατίας (1999) 2 Α.Α.Δ 404 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Η πρόθεση όχλησης αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του αδικήματος (Protopapas, πιο πάνω). Σύμφωνα με καλώς θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν είναι αρκετό ότι το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης είναι εύλογο, πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα. Το βάρος απόδειξης της πρόθεσης το φέρει η κατηγορούσα αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης (Βλ. Stavrinou v. Republic (1969) 2 C.L.R. 97,104, Pefkos ν. Police (1961) C.L.R. 340, Katelaris ν. Police (1980) 2 C.L.R. 230, Eracleous v. Police (1972) 2 C.L.R. 102, R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128 και Σάββα ν. Δημοκρατίας (1993) 2 Α.Α.Δ. 258,262). Η πρόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί με θετική άμεση απόδειξη. Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. (Georghiades, πιο πάνω, σελ. 133).
............................................................................................................................................................
" ... άμεση μαρτυρία της πρόθεσης δύσκολα μπορεί ποτέ να παρουσιασθεί και η πρόθεση πρέπει στις περισσότερες υποθέσεις να συναχθεί από τις περιστάσεις. Υπάρχει ένα καλώς γνωστό τεκμήριο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πρόθεση να επιφέρει τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Η ενόχληση στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα δεν σκοπείται να είναι ακαριαία. Μπορεί να επισυμβεί σε μεταγενέστερο στάδιο."».
Εκ των άνω συνάγεται ότι σκοπός ή η πρόθεση διάπραξης του ποινικού αδικήματος δεν είναι πάντοτε δεκτικά θετικής και άμεσης μαρτυρίας αλλά ως αναγόμενα αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του Κατηγορουμένου που μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. και Youssef v. Δημοκρατίας (1993) 2 Α.Α.Δ. 289).
Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Έτσι στην Ανθία ανωτέρω με βάση πάντα τα γεγονότα που περιβάλλαν τη διάπραξη του αδικήματος κρίθηκε ότι η πρόθεση ενόχλησης ήταν αυτονόητη και αυταπόδεικτη και αποτελούσε φυσική συνέπεια της εισόδου.
1η κατηγορία
Αναφορικά με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας το άρθρο 255 (1) προνοεί τα ακόλουθα :
Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, που γίνεται με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό :
Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οποιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη.
(2) (α) Ο όρος “αποκτά κατοχή” περιλαμβάνει και το να αποκτά κατοχή-
(i) με τέχνασμα
(ii) με εκφοβισμό
(iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο
(iv) με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα
(β) ο όρος “αποκομίζει” περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει, προκειμένου όμως για πράγμα προσαρτημένο, μόνο αν αυτό αποσπάστηκε εντελώς.
(γ) ο όρος “ιδιοκτήτης” περιλαμβάνει και τον ιδιοκτήτη μέρους ή αυτόν που έχει κατοχή ή έλεγχο ή ειδική ιδιοκτησία πράγματος το οποίο δύναται να καταστεί αντικείμενο κλοπής.
(3) Δύναται να είναι αντικείμενο κλοπής κάθε πράγμα που έχει αξία και που ανήκει σε οποιοδήποτε πρόσωπο, προκειμένου όμως για πράγμα προσκολλημένο σε ακίνητο μετά το διαχωρισμό του από τέτοιο ακίνητο.
Επίσης στην περίπτωση που ένας Κατηγορούμενος βαρύνετε με προηγούμενες καταδίκες, το άρθρο 272 (1) προνοεί ότι αν ο υπαίτιος, πριν από τη διάπραξη της κλοπής καταδικάστηκε για κλοπή που τιμωρείται σύμφωνα με το άρθρο 262, υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων ενώ στην περίπτωση που έχει καταδικαστεί με βάση το άρθρο 265 σε ποινή φυλάκιση μέχρι και επτά έτη.
Στρεφόμενος στην μαρτυρία η οποία έχει προσκομιστεί και η οποία έγινε από το Δικαστήριο αποδεχτή, διαπιστώνεται ότι η μαρτυρία που συνδέει τον Κατηγορούμενο με τα υπό διάπραξη αδικήματα είναι περιστατική, βλ. Παφίτης κ.α v. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ 103.
Ειδικότερα η μαρτυρία αυτή αφορά στον εντοπισμό του οχήματος το οποίο είχε ενοικιαστεί από τον Κατηγορούμενο την 02/07/25 από την εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων «(…………………….)» στην Λεμεσό εντός του περιφραγμένου χώρου του παραπονούμενου και το οποίο ενώ έπρεπε ο Κατηγορούμενος να παραδώσει μέχρι και την 08/07/25 αφού προηγουμένως ανανέωσε την ενοικίαση του μέχρι και την πιο πάνω ημερομηνία, εντούτοις εξακολουθούσε να το κατέχει μέχρι και την 09/07/25 όπου και εντοπίστηκε κατόπιν πληροφορίας που είχε η αστυνομία πλησίον της οικίας στην οποία διαμένει. Η κατοχή του συγκεκριμένου οχήματος από τον Κατηγορούμενο δεν αμφισβητήθηκε. Σημειώνεται επίσης ότι έχει προκύψει μέσα από την μαρτυρία που τέθηκε στο Δικαστήριο ότι, ενώ ο Κατηγορούμενος θα έπρεπε να παραδώσει το συγκεκριμένο όχημα την 08/07/25 στην εταιρεία όπως άλλωστε είχαν συμφωνήσει, εντούτοις παρέλειψε να το πράξει ενώ παράλληλα δεν ανταποκρινόταν στις τηλεφωνικής κλήσεις της εταιρείας από την οποία το είχε ενοικιάσει και θα έπρεπε να το έχει ήδη επιστρέψει από την 08/07/25.
Πέραν των πιο πάνω στοιχείων, προέκυψε επίσης ότι ο παραπονούμενος έφυγε από τον περιφραγμένο χώρο του την 08/07/25 και περί ώρα 16:00 μ.μ. αφού προηγουμένως ασφάλισε τις δύο πύλες της εισόδου του με ένα τέλι το οποίο και δίπλωσε στις δύο άκριες τους. Επίσης έχει προκύψει ότι από την στιγμή που ο παραπονούμενος έφυγε για τελευταία φορά από το συγκεκριμένο σημείο μέχρι και η ώρα 05:07 π.μ. της επομένης ημέρας, δηλαδή την 09/07/25, όπου και ενημερώθηκε μέσω της εφαρμογής του κινητού του τηλεφώνου ότι υπήρξε κίνηση στον χώρο του, ουδέποτε προηγουμένως είχε λάβει οποιαδήποτε άλλη ενημέρωση για ύπαρξη κίνησης εντός του συγκεκριμένου χώρου με εξαίρεση τον εντοπισμό από την κάμερα του κινητού τηλεφώνου του οχήματος του Κατηγορούμενου το οποίο και βρισκόταν εντός της περιουσίας του. Στο σημείο αυτό θα πρέπει επίσης να αναφερθεί και ότι σύμφωνα με την προσκομισθείσα μαρτυρία η μόνη είσοδος και έξοδος που θα μπορούσε να επιτευχθεί από οποιοδήποτε εντός του συγκεκριμένου χώρου ο οποίος ήταν περιφραγμένος ήταν μέσω της κύριας εισόδου η οποία μάλιστα καλυπτόταν και από την μια εκ των καμερών που είχε τοποθετήσει ο παραπονούμενος και ήταν στραμμένη προς την είσοδο/έξοδο για να καταγράφει κινήσεις. Τονίζεται μάλιστα ότι ούτε η ώρα που κατέγραφε η κάμερα αλλά ούτε και η ορθή λειτουργία της συγκεκριμένης εφαρμογής στο κινητό τηλέφωνο του παραπονούμενου αλλά ούτε και της ίδιας της κάμερας που κατέγραψε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση.
Το όχημα που εντοπίστηκε εντός της περιουσίας του παραπονούμενου σύμφωνα και με τα ευρήματα του Δικαστηρίου προέκυψε ότι ήταν το όχημα που βρισκόταν στην κατοχή του Κατηγορουμένου και δεν το είχε επιστρέψει. Ο Κατηγορούμενος με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία και εν τη απουσία οποιασδήποτε άλλης λογικής εξήγησης ήταν το μόνο πρόσωπο που είχε σύνδεση και επαφή με το συγκεκριμένο όχημα. Καμία μαρτυρία περί του αντιθέτου δεν έχει δοθεί στο Δικαστήριο αφού με βάση τα παραδεκτά γεγονότα ο Κατηγορούμενος ήταν αυτός που το είχε ενοικιάσει, ήταν αυτός που παράτεινε την ενοικίαση του μέχρι και την 08/07/25 και ήταν αυτός που χωρίς εξήγηση παρέλειψε να το επιστρέψει στην εταιρεία που το είχε ενοικιάσει την 08/07/25.
Συνεπώς αφής στιγμής δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου καμία άλλη λογική εξήγηση αναφορικά με την παρουσία του συγκεκριμένου οχήματος εντός της περιουσίας του παραπονούμενου κατά τον επίδικο χρόνο, αφού το όχημα αυτό σύμφωνα με τα ευρήματα μου ήταν το όχημα που εξακολουθούσε να κατέχει ο Κατηγορούμενος, το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί και εξάγεται είναι ότι εφόσον το μόνο πρόσωπο που είχε σύνδεση με το συγκεκριμένο όχημα είναι ο Κατηγορούμενος αυτός ήταν και το πρόσωπο που επέβαινε επί του συγκεκριμένου οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο και επομένως αυτός ήταν και το πρόσωπο που καταγράφηκε από την κάμερα του Τεκμηρίου 2.
Σημειώνεται επίσης ότι δεν αμφισβητήθηκε ότι η περιουσία αυτή που φυλασσόταν στον συγκεκριμένο χώρο άνηκε στον παραπονούμενο και ότι είχε αξία 5,200 ευρώ. Κατά την συγκεκριμένη ώρα μάλιστα που έλαβε σήμα στο κινητό του τηλέφωνο ο παραπονούμενος προκύπτει ότι η είσοδος του οχήματος του Κατηγορούμενου ήδη είχε επιτευχθεί από την κύρια είσοδο αφού από αυτή απασφαλίστηκε το τέλι με το οποίο είχε κλείσει τις δύο πύλες προηγουμένως, ενώ προκύπτει επίσης ότι η αποχώρηση του εν λόγω οχήματος από τον χώρο έγινε από την είσοδο/έξοδο και πάλι του συγκεκριμένου περιφραγμένου χώρου. Δεν υπάρχει επίσης όπως προανέφερα οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου ότι, είτε οποτεδήποτε προηγουμένως ή μετέπειτα που αποχώρησε το όχημα του Κατηγορούμενου, οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ή άλλο όχημα εισήλθε εντός του επίδικου περιφραγμένου αυτού χώρου.
Έχοντας ως γνώμονα τα πιο πάνω δεδομένα διαφαίνεται επίσης ότι ο Κατηγορούμενος εν προκειμένω ενήργησε με πρόθεση αφού καμία απολύτως σχέση ή σύνδεση είχε με τον συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο. Συνεπακόλουθα και η κλοπή της περιουσίας του παραπονούμενου αποτελούσε την φυσική συνέπεια της εισόδου του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Έτσι στην υπόθεση Ανθία ν. Δημοκρατίας (1999) 2 Α.Α.Δ 404 (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι η πρόθεση ενόχλησης ήταν αυτονόητη και αυταπόδεικτη και αποτελούσε φυσική συνέπεια της παράνομης εισόδου.
Τονίζεται για ακόμη μια φορά ότι καμία μαρτυρία περί του αντιθέτου δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία να μπορεί καταδείξει οτιδήποτε που να αφήνει έστω και την παραμικρή αμφιβολία μέσω λογικής και ή άλλης εξήγησης ως προς τα γεγονότα αυτά, ότι δηλαδή ο Κατηγορούμενος ήταν αυτός που οδηγούσε και επέβαινε επί του συγκεκριμένου οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο. Μπορεί το Δικαστήριο στην συγκεκριμένη περίπτωση να μην αποδέχθηκε την μαρτυρία του ΜΚ1 ως προς το σημείο της αναγνώρισης του Κατηγορούμενου για τους λόγους που επεξηγήθηκαν, από την άλλη όμως η περιστατική μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου αναφορικά με τα όσα έχω προαναφέρει, κρίνω ότι οδηγεί αναμφίβολα και στο μοναδικό συμπέρασμα ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που βρισκόταν εντός του συγκεκριμένου οχήματος και συνεπώς ότι ήταν αυτός που έκλεψε την περιουσία του παραπονούμενου η οποία μάλιστα είχε αξία αφού μάλιστα σύμφωνα με την κατάθεση του παραπονούμενου αλλά και τα ευρήματα του Δικαστηρίου το όχημα του Κατηγορούμενου είχε κινηθεί και προς το σημείο που φυλασσόταν η περιουσία του παραπονούμενου η οποία τελικά έχει κλαπεί.
Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι η πιο πάνω περιστατική μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι τόσο ισχυρή και αδιάσειστη που στο σύνολο της με οδηγεί με ασφάλεια στο μοναδικό συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος ήταν αυτός που διέπραξε τα αδικήματα της 1ης και της 2ης κατηγορίας και ότι δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε που να αφήνει έστω και την παραμικρή αμφιβολία ως προς την ενοχή του.
Από την άλλη Υπεράσπιση δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει εύλογες ρωγμές στο οικοδόμημα της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ούτως ώστε το Δικαστήριο να παραμείνει στο τέλος της ημέρας με εκείνη την αμφιβολία που θα ήταν νομολογιακά λανθασμένο να καταδικάσει.
Τέλος, θα πρέπει να αναφέρω ότι παρά το γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, δηλαδή το αδίκημα της κλοπής μετά από προηγούμενη καταδίκη, εντούτοις μέσα από τα παραδεκτά γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, διαπιστώνεται ότι ο Κατηγορούμενος σε σχέση με την ποινική υπόθεση υπ. αρ. 167/22 δεν είχε καταδικαστεί ούτε για το αδίκημα του άρθρου 262 αλλά ούτε και για το αδίκημα του άρθρου 265 του Κεφ. 154 ως το σχετικό άρθρο του νόμου ορίζει. Συνεπώς αφής στιγμής ο Κατηγορούμενος είχε καταδικαστεί με βάση τα πιο πάνω άρθρα μόνο στην ποινική υπόθεση υπ. αρ. 4058/16 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου κρίνεται ένοχος σε ότι αφορά την 1η κατηγορία για το αδίκημα της κλοπής μετά από προηγούμενη καταδίκη μόνο στην έκταση και στον βαθμό που αφορά την προηγούμενη καταδίκη υπ. αρ. 4859/16 και όχι την καταδίκη του στην ποινική υπόθεση υπ. αρ. 167/22.
Περαιτέρω με γνώμονα τα πιο πάνω λεχθέντα κρίνεται ένοχος και στην 2η κατηγορία που αντιμετωπίζει.
(Υπ.) ……………………………
Σ. Συμεού, Ε.Δ
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο