ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Χατζηξενοφώντος, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 5966/2024
1. Διαχειριστικής Επιτροπής Κτιριακού Συγκροτήματος KINGS PARK
2. Ανδρέα Στασή
3. A.N. STASIS ESTATES PLC
v
Natalia Efimova
Κατηγορούμενη
Ημερομηνία: 26/2/2026
Για τους Παραπονούμενους: κος Α. Αθανασίου
Για την Κατηγορούμενη: κος Σ. Ζαννούπας
Κατηγορούμενη παρούσα
Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. Εισήγηση Υπεράσπισης – Οι Διαχειριστικές Επιτροπές δεν δύνανται να εγείρουν ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις
Αντικείμενο της παρούσας ενδιάμεσης απόφασης είναι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Κατηγορούμενης ότι η Παραπονούμενη υπ’ αρ. 1, η οποία είναι Διαχειριστική Επιτροπή κοινόκτητης οικοδομής, δεν δύναται να καταχωρεί ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις. Προς επίρρωση της θέσης του παρέπεμψε στην υπόθεση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd κ.α., Ποινική Έφεση αρ. 180/2021, ημερομηνία 3/2/2023, ECLI:CY:AD:2023:B35, και στο άρθρο 38ΚΣΤ του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακοτοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224.
Σημειώνεται ότι η Κατηγορούμενη, στη βάση του παρόντος κατηγορητηρίου, αντιμετωπίζει τρείς κατηγορίες οι οποίες αφορούν την πράξη καταδολίευσης εξ αποφάσεως πιστωτή κατά παράβαση των άρθρων 3(1)(γ) και 4 του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμος του 2008 (Ν. 60(I)/2008). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, η Κατηγορούμενη ενώ ήταν εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους των Παραπονούμενων δυνάμει αποφάσεως του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στην Αγωγή με αριθμό 416/2021, και στις 21/3/2024 στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής η Κατηγορούμενη διατάχθηκε να καταβάλλει στους Παραπονούμενους / εκ δικαστικής απόφασης πιστωτές της, το ποσό των €100 μηνιαίως από την 1/4/2024 και την πρώτη ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι τελείας εξόφλησης, με επτά ημέρες χάρη, η Κατηγορούμενη παρέλειψε και εξακολουθεί να παραλείπει να καταβάλει το ποσό των αναφερόμενων δόσεων για την περίοδο από 1/10/2024 μέχρι 1/12/2024, αμφότερων των ημερομηνιών περιλαμβανομένων.
Β. Θέση Κατήγορου – Αντισυνταγματικότητα άρθρου 38ΚΣΤ του Κεφ. 224
Στην αντίπερα όχθη, η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Παραπονούμενης υπ’ αρ. 1 είναι ότι το άρθρο 38ΚΣΤ(2) του Κεφ. 224 είναι αντισυνταγματικό και προς τούτο το Δικαστήριο θα πρέπει να αποστεί από την απόφαση στην υπόθεση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd κ.α., Ποινική Έφεση αρ. 180/2021, ημερομηνία 3/2/2023, ECLI:CY:AD:2023:B35. Η αιχμή του δόρατος του περί αντισυνταγματικότητας επιχειρήματος του κου Αθανασίου στηρίζεται στα ακόλουθα:
Το άρθρο 38ΚΒ του Κεφ. 224 προνοεί ότι κάθε κοινόκτητη οικοδομή πρέπει να έχει Διαχειριστική Επιτροπή για την ρύθμιση και διαχείριση των υποθέσεων της. Ως προκύπτει και από το άρθρο 38ΚΣΤ(2) ο νομοθέτης προσδίδει δικαιοπρακτική ικανότητα στις Διαχειριστικές Επιτροπές με το να συνάπτουν συμβάσεις σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την συντήρηση και διαχείριση της κοινόκτητης οικοδομής και να ενάγουν και να ενάγονται. Παρατίθεται αυτούσιο το άρθρο 38ΚΣΤ.
«-(1) Η Διαχειριστική Επιτροπή θα ενεργεί από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων των μονάδων, θα είναι υπεύθυνη για την επιβολή των Κανονισμών, θα έχει τις εξουσίες και τις υποχρεώσεις που καθορίζονται από ή δυνάμει του Μέρους αυτού ή των Κανονισμών και θα ασκεί τις εξουσίες και θα εκτελεί τα καθήκοντα που καθορίζονται από ή δυνάμει αυτών.
(2) Χωρίς να επηρεάζεται η γενικότητα του εδαφίου (1), η Διαχειριστική Επιτροπή μπορεί-
(α) Να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την κοινόκτητη ιδιοκτησία ή την κοινόκτητη οικοδομή.
(β) να ενάγει για και σε σχέση με οποιεσδήποτε ζημιές ή βλάβες που προκλήθηκαν στην κοινόκτητη ιδιοκτησία από οποιοδήποτε πρόσωπο, ανεξάρτητα από το αν το πρόσωπο αυτό είναι κύριος μονάδας ή όχι.
(γ) να συνάπτει συμβάσεις σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά τη συντήρηση και διαχείριση της κοινόκτητης οικοδομής.
(δ) να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου αυτού ή των Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει αυτού».
Κατά την θέση του συνηγόρου της Παραπονούμενης υπ’ αρ. 1, οι διατάξεις του πιο πάνω άρθρου προσκρούουν ρητώς στις διατάξεις του άρθρου 30 του Συντάγματος, δυνάμει του οποίου προστατεύεται το δικαίωμα πρόσβασης στην δικαιοσύνη, καθ’ ότι τίθεται περιορισμός στις Διαχειριστικές Επιτροπές στην άσκηση ένδικων μέσων, και συγκεκριμένα στην καταχώρηση ιδιωτικών ποινικών υποθέσεων για την πράξη καταδολίευσης εξ αποφάσεως πιστωτή. Σύμφωνα με την θέση του κου Αθανασίου, ενώ το άρθρο 3(1) του Περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 ποινικοποιεί την παράλειψη εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ημερομηνία πληρωμής που έχει διαταχθεί από το Δικαστήριο, το άρθρο 38ΚΣΤ του Κεφ. 224, αποστερεί από μια ομάδα εξ αποφάσεως πιστωτών, ήτοι τις Διαχειριστικές Επιτροπές, την δυνατότητα να προσφύγουν στην δικαιοσύνη.
Γ. Νομολογία Ανωτάτου Δικαστηρίου
Το ζήτημα το οποίο εγέρθηκε από την Υπεράσπιση στην υπό κρίση υπόθεση, εξετάστηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο, υπό την δευτεροβάθμια του δικαιοδοσία, στην υπόθεση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd κ.α., Ποινική Έφεση αρ. 180/2021, ημερομηνία 3/2/2023, ECLI:CY:AD:2023:B35. Τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης ήταν διαφορετικά με της υπό κρίση περίπτωσης, καθ’ ότι αφορούσαν ιδιωτική ποινική υπόθεση όπου εγέρθηκε από την Διαχειριστική Επιτροπή κοινόκτητης οικοδομής εναντίον των εφεσιβλήτων για το ότι διατηρούσαν και λειτουργούσαν ένα διαμέρισμα στην εν λόγω οικοδομή ως τουριστικό κατάλυμα, χωρίς άδεια λειτουργίας ξενοδοχείου και/ή τουριστικών καταλυμάτων, κατά παράβαση του περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμου και των σχετικών Κανονισμών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι Διαχειριστικές Επιτροπές, σύμφωνα με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, δεν δύναται να καταχωρούν ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις. Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο προαναφερόμενος Νόμος προβλέπει ότι οι Διαχειριστικές Επιτροπές κοινόκτητων οικοδομών νομιμοποιούνται να ενάγουν και να ενάγονται, και καμία πρόνοια δεν τις νομιμοποιεί ως κατήγορους. Παρατίθεται αυτούσιο το απόσπασμα της απόφασης.
«Μια ένωση φυσικών προσώπων μπορεί να αναγνωριστεί από το Νόμο ως πρόσωπο, κατά πλάσμα δικαίου. Σε τέτοια περίπτωση έχει εκείνα τα δικαιώματα και μπορεί να διενεργήσει εκείνες μόνο τις πράξεις για τις οποίες εξουσιοδοτείται άμεσα ή έμμεσα από το Νόμο, ο οποίος προβλέπει την σύσταση της. Ρητά άλλωστε προβλέπεται στο Νόμο ότι μια Δ.Ε. συνίσταται και ενεργεί σύμφωνα με τις διατάξεις του οικείου Μέρους και των Κανονισμών.
Eν προκειμένω ρητά ο Νόμος προβλέπει ότι η Δ.Ε. νομιμοποιείται να ενάγει και να ενάγεται. Καμιά πρόνοια δεν τη νομιμοποιεί ως κατήγορο. Ούτε και έμμεσα μπορεί να εξαχθεί τέτοια εξουσία. Η αναφορά στο Άρθρο 38ΚΖ(1) του Νόμου, «σε κάθε πράξη που είναι αναγκαία για την επιβολή των Κανονισμών και τον έλεγχο, λειτουργία, διαχείριση και διεύθυνση της κοινόκτητης ιδιοκτησίας» δεν μπορεί, με τον δέοντα σεβασμό, να τύχει τέτοιας διευρυμένης ερμηνείας, ώστε να καλύπτει και τη δυνατότητα άσκησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης γενικά ή, εν πάση περιπτώσει, ποινική δίωξη με βάση τον περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμο. Η Δ.Ε. έχει σκοπό τη ρύθμιση και τη διαχείριση των υποθέσεων της κοινόκτητης οικοδομής (Άρθρο 38ΚΒ) και είναι υπεύθυνη για την επιβολή των Κανονισμών, έχοντας τις εξουσίες που καθορίζονται δυνάμει του οικείου Μέρους του Νόμου ή των Κανονισμών (Άρθρο 38ΚΣΤ). Η νομιμοποίηση της ενώπιον δικαστηρίου περιορίζεται εκ του Νόμου σε πολιτικές αγωγές, παθητικά και ενεργητικά. Ως ιδιωτική κατήγορος δεν προβλέπεται. Ούτε αποτελεί αντικείμενο της παρούσας κατά πόσον θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κατηγορία».
Το πιο πάνω απόσπασμα της απόφασης είναι ξεκάθαρο. Η ερμηνεία που δόθηκε στο άρθρο 38ΚΣΤ από το Ανώτατο Δικαστήριο στην προαναφερόμενη υπόθεση είναι ότι οι Διαχειριστικές Επιτροπές κοινόκτητων οικοδομών δεν δύναται να εγείρουν ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις.
Δ. Η αρχή της δεσμευτικότητας των δικαστικών αποφάσεων
Η αρχή της δεσμευτικότητας του λόγου (ratio decidendi) των δικαστικών αποφάσεων (stare decisis) ως πηγή δικαίου αποτελεί ένα από τους πιο σημαντικούς πυλώνες του συστήματος της απονομής της δικαιοσύνης και συναρτάται άμεσα με τη βεβαιότητα του δικαίου και την επικράτηση του κράτους δικαίου (βλ. Γουότς κ.α. ν Λαούρη κ.α. (2014) 1 ΑΑΔ 1401). Η μεγάλη σπουδαιότητα της αρχής αυτής τονίζεται στη μελέτη «Το Αγγλικό κοινό δίκαιο, οι κανόνες της επιείκειας και η εφαρμογή τους στην Κύπρο», Γ. Μ. Πική, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Η καθιέρωση της αρχής του δεσμευτικού των δικαστικών αποφάσεων οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους, τους εξής:
(α) την πίστη ότι η βεβαιότητα για το δίκαιο συμβάλλει στη δημιουργία κοινωνικής αρμονίας και
(β) στην κατοχύρωση της αρχής της ισότητας όλων των πολιτών έναντι του Νόμου, που επιβάλλει την ομοιόμορφη μεταχείριση των προσώπων που βρίσκονται στην ίδια θέση.»
Η αρχή του δεσμευτικού προηγούμενου δεν αποτελεί σχήμα λόγου αλλά αρχή μεγάλης σημασίας για την απονομή της δικαιοσύνης και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Η αρχή του δικαστικού προηγούμενου έχει ως λόγο τη βεβαιότητα ως προς το δίκαιο και την ομοιόμορφη εφαρμογή του. Η βεβαιότητα για το δίκαιο ενέχει μεγάλη σπουδαιότητα για τον προσδιορισμό των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του ανθρώπου. Είναι αλληλένδετη με αυτή τούτη την ελευθερία του. Η ομοιομορφία στην εφαρμογή του δικαίου είναι συνυφασμένη με την ισονομία, η οποία κατοχυρώνεται ως κεφαλαιώδες δικαίωμα του ανθρώπου από το Άρθρο 28 του Συντάγματος. Η ισότητα ενώπιον του νόμου και η ίση προστασία και μεταχείριση των παραβατών από τη δικαιοσύνη αποτελούν μέρος του πυρήνα του δικαιώματος που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 28 (βλ. Δημοκρατία ν Μαρίνας Αβρααμίδου κ.α. (2004) 2 ΑΑΔ 51).
Κατά την θέση του συνηγόρου Υπεράσπισης, το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να εφαρμόσει την απόφαση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd κ.α. (ανωτέρω), έτσι ώστε να αναχαιτίσει την περαιτέρω προώθηση της υπό κρίσης υπόθεσης εναντίον της Κατηγορούμενης, από την Παραπονούμενη υπ’ αρ. 1.
Αναγνωρίζεται δικαίωμα απόκλισης από το λόγο δεσμευτικού δικαστικού προηγούμενου, στις περιπτώσεις που καθορίζει η νομολογία. Οι προϋποθέσεις αυτές συνοψίζονται στην υπόθεση Μαυρογένης ν. Βουλής κ.ά. (Αρ. 3) (1996) 1 ΑΑΔ 315 (απόφαση πλειοψηφίας), στην οποία υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα της υπόθεσης Νικολάου κ.ά. ν. Νικολάου και Άλλου (Αρ. 2) (1992) 1(Β) ΑΑΔ 1338, στο οποίο προσδιορίζονται οι προϋποθέσεις, κάτω από τις οποίες χωρεί παρέκκλιση από δικαστικό προηγούμενο:
«Τα περιθώρια και προϋποθέσεις για απόκλιση από προηγούμενες αποφάσεις της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ανάλογες με εκείνες που παρέχονται στη Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων να αποκλίνει από προηγούμενες αποφάσεις της που περιέχονται στη διακήρυξη του 1966, [1966] 3 All E.R., 77. Στο προοίμιο της Διακήρυξης Πρακτικής επαναβεβαιώνεται η προσήλωση στο δικαστικό προηγούμενο ως το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται το δίκαιο και προσδιορίζεται η εφαρμογή του σε συγκεκριμένους τομείς. Προηγούμενες αποφάσεις του δικαστηρίου θεωρούνται κατά κανόνα δεσμευτικές. Μόνο λόγοι κεφαλαιώδους σημασίας, όπως η ουσιαστική μεταβολή των περιστάσεων στις οποίες εδράζεται αρχή δικαίου, μπορεί να δικαιολογήσουν απόκλιση από το λόγο προηγούμενης απόφασης του δικαστηρίου. (Fitzleet Estates Ltd v. Cherry [1977] 3 All E.R. 996, (H.L.) - Βλ. επίσης Bremer Vulkan v. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289, Paal Wilson & Co v. Blumenthal [1983] 1 All E.R. 34, Food Corp of India v. Antclizo Shipping [1988] 2 All E.R. 513). Ευχέρεια για απόκλιση παρέχεται και όταν κριθεί ότι προηγούμενη απόφαση βασίζεται σε αδιαμφισβήτητα εσφαλμένη αρχή δικαίου ή οδηγεί σε καταφανώς άδικα αποτελέσματα. (O΄Brien v. Robinson [1973] 1 All E.R. 583, (H.L.)).»
Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Δημοκρατία ν Μαρίνας Αβρααμίδου (ανωτέρω) τρεις είναι οι κατ’ εξοχήν λόγοι, για τους οποίους μπορεί να δικαιολογηθεί απόκλιση από δικαστικό προηγούμενο:
α. Ουσιαστική μεταβολή των περιστάσεων, στις οποίες εδράζεται αρχή δικαίου.
β. Αδιαμφισβήτητο λάθος στον προσδιορισμό αρχής δικαίου.
γ. Όταν το δικαστικό προηγούμενο οδηγεί σε πασιφανή άδικα αποτελέσματα.
Σύμφωνα επίσης με την κυπριακή νομολογία, η δυνατότητα παρέκκλισης από το λόγο (ratio) προηγούμενης απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου δικαιολογείται όταν τίθενται συνταγματικά θέματα. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Νικολάου κ.ά. ν. Νικολάου κ.ά. (Αρ. 2) (1992) 1(Β) ΑΑΔ 1338 «σε συνταγματικά θέματα το Δικαστήριο είναι ολιγότερο δεσμευμένο να ακολουθήσει το δικαστικό προηγούμενο». Σχετική επίσης είναι η υπόθεση Α. Panayides Contracting Ltd v Νίκου Σταύρου Χαραλάμπους, Πολιτική Έφεση 10850, στην οποία, με παραπομπή στην Νικολάου κ.ά. ν. Νικολάου κ.ά. (Αρ. 2) (ανωτέρω) λέχθηκε ότι «σε θέματα συνταγματικού δικαίου η ευχέρεια ανατροπής προηγούμενης απόφασης είναι μεγαλύτερη, πως στην κρίση της συνταγματικότητας νόμου ευχερέστερα διαπιστώνεται σφάλμα “εφόσον οι πρόνοιες του Συντάγματος αποτελούν σταθερή βάση για την αντικειμενική διαπίστωση σφάλματος σε προηγούμενη απόφαση».
Ε. Εκτίμηση Δικαστηρίου
Και σε αυτή την βάση, ήταν η θέση του συνηγόρου της Παραπονούμενης, ότι το παρόν Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εφαρμόσει την απόφαση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd (ανωτέρω) καθότι αυτή είναι εσφαλμένη ένεκα του ότι με την ερμηνεία όπου δόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στο άρθρο 38ΚΣΤ του Κεφ. 224 παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα της πρόσβασης στην δικαιοσύνη, και προς τούτο κάλεσε το παρόν Δικαστήριο να εξετάσει το ζήτημα αντισυνταγματικότητας όπου ήγειρε.
Με κάθε σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο Υπεράσπισης, η θέση ότι θα πρέπει να αποστώ από τη νομολογία που προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση, δεν με βρίσκει σύμφωνη για τον ακόλουθο λόγο.
Οι Διαχειριστικές Επιτροπές κοινόκτητης οικοδομής είναι ένα ιδιόμορφο σώμα, το οποίο στην ουσία δημιουργήθηκε με το Μέρος ΙΙΑ του Κεφ. 224. Και όπως ρητά προβλέπεται στον Νόμο, οι Διαχειριστικές Επιτροπές συνίστανται και ενεργούν σύμφωνα με τις διατάξεις του οικείου Μέρους και των Κανονισμών (βλ. άρθρο 38ΚΒ του Κεφ. 224). Το ζήτημα άλλωστε των καθηκόντων και αρμοδιοτήτων των Διαχειριστικών Επιτροπών κοινόκτητων οικοδομών διέπεται από τις πρόνοιες των άρθρων 38ΚΒ – 38ΚΗ του Κεφ. 224. Όπως προκύπτει από τα εν λόγω άρθρα, ο νομοθέτης θέλησε να προσδώσει στις προβλεπόμενες από το νόμο Διαχειριστικές Επιτροπές νομική υπόσταση και δικαιοπρακτική ικανότητα, καθορίζοντας συγκεκριμένα τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες τους. Σχετικό προς τούτο είναι το άρθρο 38ΚΣΤ του Κεφ. 224, το οποίο έχει πρόσφατα ερμηνευτεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd (ανωτέρω).
Τα όσα ισχυρίστηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Παραπονούμενης υπ’ αρ. 1 δεν αφορούν ζητήματα αντισυνταγματικότητας της σχετικής νομοθετικής διάταξης, αλλά ζητήματα ερμηνείας αυτής. Κατά την θέση του παρόντος Δικαστηρίου, το γράμμα της προαναφερόμενης νομοθετικής διάταξης είναι συγκεκριμένο και έχει ερμηνευθεί πρόσφατα από το Ανώτατο Δικάστηριο. Οι Διαχειριστικές Επιτροπές νομιμοποιούνται να ενάγουν και να ενάγονται, σε πολιτικές διαδικασίες δηλαδή. Όπως τονίστηκε στην Διαχειριστική Επιτροπή Lordos Sunshore Court v I.M.P.O Holdings Ltd (ανωτέρω) δεν μπορεί το άρθρο 38ΚΖ(1) να τύχει διευρυμένης ερμηνείας ώστε να καλύπτει και την δυνατότητα άσκησης ιδιωτικών ποινικών διώξεων «γενικά». Ως εκ των ανωτέρω, δεν τίθεται κατά την κρίση μου ζήτημα αντισυνταγματικότητας προς εξέταση.
Ένεκα της πιο πάνω κατάληξης, η Παραπονούμενη υπ΄ αρ. 1 δεν δύνατο να καταχωρήσει την υπό κρίση διαδικασία εναντίον της Κατηγορούμενης και η ποινική δίωξη ως προωθείται από την Παραπονούμενη υπ’ αρ. 1 εναντίον της Κατηγορούμενης τερματίζεται.
Δεδομένης της κοινής εκπροσώπησης των Παραπονούμενων, τα έξοδα θα καθοριστούν στο τέλος της διαδικασίας.
(Υπογρ.)……………………………….
Λ. Χατζηξενοφώντος, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο