ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ
EΝΩΠΙΟΝ: Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.
Ν. Φακοντής, Ε.Δ.
Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.
Αρ. Υπόθεσης: 3050/2024
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
v
N. K
Κατηγορούμενος
Ημερομηνία: 18.11.2026
Εμφανίσεις:
Για Δημοκρατία: κ. Α. Χατζηκύρου
Για Κατηγορούμενο: κ. Κ. Πραστίτης
Κατηγορούμενος: Παρών
ΠΟΙΝΗ
Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, για τη διάπραξη του αδικήματος της γυναικοκτονίας κατά παράβαση του άρθρου 10Α του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και περί Συναφών Θεμάτων Νόμου του 2021 (115(I)/2021). Αθωώθηκε στην κατηγορία φόνου εκ προμελέτης.
Τα γεγονότα που συνθέτουν τη διάπραξη του αδικήματος περιλαμβάνονται στην καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05.10.26 και συγκεκριμένα στο τμήμα αυτής, όπου καταγράφονται τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Συνοπτικά, έχουν ως εξής:
Ο κατηγορούμενος και το θύμα, οι οποίοι κατάγονται από τη Βουλγαρία και διέμεναν στην Κύπρο, παντρεύτηκαν το 2009 και απέκτησαν δύο τέκνα.
Τον Νοέμβριο του 2019 έλαβαν διαζύγιο και στη συνέχεια επανασυνδέθηκαν. Για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν τη διάπραξη του αδικήματος, η σχέση τους υπήρξε συγκρουσιακή και αντιμετώπιζαν διάφορα προβλήματα και τσακωμούς. Τον Νοέμβριο του 2023, μετά από τσακωμό, το θύμα έδιωξε τον κατηγορούμενο από το διαμέρισμα όπου διέμεναν, και εκείνος ενοικίασε το διαμέρισμα όπου έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό. Παρά τον χωρισμό, συνέχισαν να επικοινωνούν, να επισκέπτονται ο ένας τον άλλο και να συνεργάζονται για τα θέματα των παιδιών. Κατά διαστήματα, σύμφωνα με αναφορές της θανούσας αλλά και της θυγατέρας τους, ο κατηγορούμενος ξεστόμισε απειλές κατά της ζωής του θύματος λέγοντας ότι θα τη σκοτώσει και ότι στη συνέχεια θα αυτοκτονήσει. Στις 10.06.2024 ο κατηγορούμενος εντόπισε το θύμα, μαζί με τον ανήλικο υιό τους, στην κατοικία τρίτου προσώπου. Ακολούθησε τσακωμός και κατέληξαν στον Αστυνομικό Σταθμό, όπου υπέβαλαν εκατέρωθεν καταγγελίες.
Στις 14.06.2024, περί ώρα 09:30, το θύμα επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο στο διαμέρισμά του, κατόπιν τηλεφωνικών επικοινωνιών μεταξύ τους. Περί η ώρα 10:00, ένοικοι του συγκροτήματος άκουσαν το θύμα να φωνάζει για βοήθεια. Είδαν την θανούσα να προσπαθεί να περάσει πάνω από το κάγκελο του μπαλκονιού του διαμερίσματος του κατηγορούμενου που βρίσκεται στον πρώτο όροφο για να κατεβεί, και τον κατηγορούμενο να βρίσκεται πίσω της και να την τραβά προς τα μέσα, δηλαδή εντός του διαμερίσματος. Κανένας από τους δύο δεν κρατούσε μαχαίρι ούτε φαινόταν τραυματισμένος. Το επεισόδιο διήρκεσε περί τα 30 δευτερόλεπτα, μέχρι που ο κατηγορούμενος κατάφερε να τραβήξει το θύμα μέσα και να κλείσει την μπαλκονόπορτα.
Στη συνέχεια, έξω από την είσοδο του διαμερίσματος ακούγονταν φωνές και βογκητά του θύματος, χωρίς να ακούγεται ανδρική φωνή.
Εντός του διαμερίσματος ο κατηγορούμενος επέφερε στη θανούσα, με τη χρήση μαχαιριού, τέσσερα τραύματα στη θωρακική και κοιλιακή χώρα, τα οποία οδήγησαν στον θάνατό της λόγω εσωτερικής αιμορραγίας. Στις παλάμες και των δύο χεριών του θύματος εντοπίστηκαν πολλαπλά αμυντικά τραύματα από μαχαίρι, χωρίς να μπορεί να διασαφηνιστεί με βεβαιότητα ο τρόπος ή η σειρά με την οποία προκλήθηκαν. Ακολούθως το θύμα εξήλθε από το μπαλκόνι του διαμερίσματος και κινήθηκε προς το πεζοδρόμιο όπου βρέθηκε ζωντανό αλλά ανήμπορο να μιλήσει. Απεβίωσε εκεί παρά τις προσπάθειες παρευρισκομένων να της παράσχουν πρώτες βοήθειες.
Ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε στον ισόγειο χώρο πίσω από την πολυκατοικία, τραυματισμένος στην κοιλιά. Ρώτησε αν η γυναίκα του ήταν καλά. Έφερε πέντε τραύματα από μαχαίρι στην κοιλιακή χώρα επιφανειακής μορφής, τα οποία, εφόσον δεν ήταν βαθιά, δεν του προκάλεσαν βλάβη σε ζωτικό όργανο. Κατά την εξέτασή του στο νοσοκομείο, το επίπεδο συνείδησής του ήταν φυσιολογικό (Κλίμακα Γλασκώβης 15/15).
Στο αίμα και των δύο ανιχνεύθηκαν κοκαΐνη και αντικαταθλιπτικό φάρμακο (σιταλοπράμη). Στο αίμα του θύματος ανιχνεύθηκαν επιπλέον αιθυλική αλκοόλη (22 mg/dl) και αντιψυχωσικό φάρμακο (αριπιπραζόλη).
Την ίδια ημέρα, η δεκατετράχρονη θυγατέρα του κατηγορούμενου και του θύματος, την οποία παρακολουθούσε ήδη το Γραφείο Ευημερίας Πάφου σε σχέση με προβλήματα ψυχικής υγείας, που αντιμετώπιζε, παραπέμφθηκε για νοσηλεία, λόγω επιδείνωσης της ψυχολογικής της κατάστασης.
O κατηγορούμενος μαχαίρωσε τη θανούσα προκαλώντας της τα τραύματα που οδήγησαν στο θάνατός της. Eντούτοις η μαρτυρία δεν επέτρεψε στο Δικαστήριο να προβεί σε εύρημα ως προς τη σειρά που προκλήθηκαν τα τραύματα του θύματος ή του κατηγορούμενου και ειδικότερα εάν ήταν το θύμα που προκάλεσε τα τραύματα στον κατηγορούμενο ή εάν τα προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του. Δεν αποκλείεται, από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, το ενδεχόμενο να ήταν το θύμα που πήρε τα δύο μαχαίρια από την κουζίνα του διαμερίσματος και να προκάλεσε πρώτο με το ένα μαχαίρι τα τραύματα στον κατηγορούμενο, ως ήταν ο ισχυρισμός που προέβαλε ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση, εφόσον προηγουμένως εκείνος την τράβηξε από το μπαλκόνι εντός του διαμερίσματος, και έπειτα ο κατηγορούμενος, να την αφόπλισε και να την μαχαίρωσε επιφέροντας το θάνατό της.
Από τον κατηγορούμενο λήφθηκαν δύο ανακριτικές καταθέσεις, στις 14.06.2024 και στις 02.07.2024. Στη δεύτερη, δίδοντας τη δική του εκδοχή, παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι μαχαίρωσε το θύμα εντός του διαμερίσματός του, και εξέφρασε τη λύπη του για το τι είχε συμβεί. Κατά την εξέτασή του από ψυχίατρο στις 17.06.2024, διαπιστώθηκε ότι αυτός εξέφραζε τάσεις αυτοκτονίας, και έγινε εισήγηση για νοσηλεία του στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθαλάσσας.
Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες.
Η προβλεπόμενη από τον νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της σοβαρότητας που προσδίδει ο Νομοθέτης στο εκάστοτε αδίκημα και αποτελεί την αφετηρία από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο (Λεβέντης ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 632). Νοείται ότι για το κάθε αδίκημα, όσο σοβαρό και να είναι, υπάρχει κλίμακα έντασης στη διάπραξή του και η επιβολή της μέγιστης από το Νόμο προβλεπόμενης ποινής για ένα αδίκημα αρμόζει μόνο στις χειρότερες περιπτώσεις του είδους του εκδικαζόμενου αδικήματος (Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου (2008) 2 Α.Α.Δ. 562).
Το αδίκημα της γυναικοκτονίας, το οποίο έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος, αποτελεί αναμφίβολα ένα εξαιρετικά επαχθές αδίκημα εφόσον συνεπάγεται την αφαίρεση του ύψιστου αγαθού που είναι η ζωή. Η σοβαρότητα του σαφώς αντανακλάται και από τη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή που, δυνάμει του άρθρου 10Α του Νόμου, είναι η δια βίου φυλάκιση.
Στην υπόθεση Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 556, ο έντιμος Δικαστής, όπως ήταν τότε, του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, ανέφερε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα:
«Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογο καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Γι' αυτό το λόγο προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης.»
Η γυναικοκτονία εντάσσεται στο πλαίσιο του Νόμου 115(Ι)/21, ο οποίος θεσπίστηκε με σκοπό την εφαρμογή στην Κύπρο της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Όπως αναγνωρίζεται και στο προοίμιο του Νόμου, η βία κατά των γυναικών συνιστά παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποτελεί εκδήλωση των ιστορικά άνισων σχέσεων ισχύος μεταξύ γυναικών και ανδρών. Η ενδοοικογενειακή βία, με χείριστη ίσως εκδήλωσή της τη διάπραξη του αδικήματος της γυναικοκτονίας, πλήττει τις γυναίκες σε δυσανάλογο βαθμό, ενώ θύματά της είναι και τα παιδιά που τη βιώνουν. Η θέσπιση της γυναικοκτονίας ως αυτοτελούς αδικήματος, ξεχωριστού από αυτό της ανθρωποκτονίας, δεν αποδίδει στη ζωή της γυναίκας μεγαλύτερη αξία. Φαίνεται να αποσκοπεί στο να καταστήσει πιο ορατή τη σύνδεση μεταξύ της θανάτωσης γυναικών και του ειδικότερου πλαισίου εντός του οποίου αυτή συχνά διαπράττεται, δηλαδή ενδοοικογενειακού ή άλλου που χαρακτηρίζεται από σχέση εμπιστοσύνης ή συντροφικότητας μεταξύ θύτη και θύματος. Ως έχει, εξάλλου, αναγνωριστεί και σε διεθνές επίπεδο, η συντέλεση του εν λόγω αδικήματος στις πλείστες περιπτώσεις δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό αλλά την αποκορύφωση μιας συγκρουσιακής σχέσης, συχνά συνδεόμενης με συμπεριφορές ζήλιας, ελέγχου και κτητικότητας και εν τέλει έμφυλη διάκριση εις βάρος του θύματος (βλ. περαιτέρω European Institute for Gender Equality, Defining and identifying femicide: a literature review, 2021). Έτσι, στο ημεδαπό δίκαιο, όταν η γυναικοκτονία διαπράττεται από πρώην ή νυν σύζυγο ή σύντροφο, ή στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής βίας, αυτό αναγνωρίζεται νομοθετικά ως επιβαρυντική περίσταση (άρθρα 10Α και 11 του Ν. 115(Ι)/2021) αντανακλώντας την αυξημένη απαξία της κοινωνίας προς αυτή την μορφή βίας.
Δεν έχουμε εντοπίσει νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ή του Εφετείου που να αφορά στην επιβολή ποινής για το αδίκημα της γυναικοκτονίας, και ούτε έχει υποδειχθεί σε εμάς από τους συνηγόρους των δύο πλευρών τέτοια απόφαση. Χρήσιμη, συνεπώς, κρίνεται για σκοπούς καθοδήγησης και μόνο η παραπομπή σε αποφάσεις όπου επικυρώθηκαν ή επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, το οποίο λόγω της ταύτισης των συστατικών στοιχείων (πλην του ότι στο υπό κρίση αδίκημα το θύμα είναι γυναίκα) συσχετίζεται άμεσα με αυτό της γυναικοκτονίας (με τη διαφορά ότι ο Νόμος προβλέπει ειδικούς επιβαρυντικούς παράγοντες). Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εξής:
Στην υπόθεση Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 556, το Εφετείο κατά πλειοψηφία ακύρωσε την καταδίκη για φόνο και την αντικατέστησε με καταδίκη για ανθρωποκτονία επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 20 ετών στον εφεσείοντα. Λήφθηκε ιδιαίτερα υπόψιν η βαναυσότητα με την οποία ο εφεσείων επιτέθηκε στο θύμα (κοπέλα 20 ετών με την οποία ο εφεσείων διατηρούσε δεσμό), ήτοι προσπαθώντας να τη στραγγαλίσει και καταφέροντας αλλεπάλληλα κτυπήματα της κεφαλής της στο έδαφος, μέχρι που τελικά την έπνιξε και η οποία (βαναυσότητα), όπως αναφέρθηκε, «συνθέτει εικόνα εξαιρετικής βίας η οποία σηματοδοτεί και τη σοβαρότητα του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας».
Στη Μωυσίδης ν. Δημοκρατίας (2007) 2 Α.Α.Δ. 34, ο εφεσείων κρίθηκε ένοχος, κατόπιν παραδοχής, για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας. Η ποινή φυλάκισης των 14 ετών που του επιβλήθηκε πρωτοδίκως επικυρώθηκε κατ’ έφεση. Σε εκείνη την υπόθεση, ο εφεσείων, 40 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο και πατέρας τριών παιδιών, δύο ημέρες έπειτα από λογομαχία στην οικία κάποιων προσώπων (όπου διέμενε και το θύμα) και αφού κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα αλκοόλ, εισήλθε βίαια στην εν λόγω οικία σπάζοντας την πόρτα. Εκεί, ο εφεσείων και ένας άγνωστος συνοδός του, κτύπησαν δυνατά το θύμα με τα πόδια και τα χέρια τους. Ασταμάτητα συνέχισαν τη βίαιη επίθεση τους, κτυπώντας το θύμα με ποτήρι και τασάκι που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Παρότι το θύμα έπεσε στον καναπέ μη μπορώντας να αντιδράσει, ο εφεσείων συνέχισε να απειλεί έχοντας στα χέρια του κουζινομάχαιρο του σπιτιού ενώ απείλησε και τα άλλα πρόσωπα που διέμεναν στην οικία και είχαν καταφέρει να διαφύγουν. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι η μέθη, η οποία δεν προσμέτρησε επιβαρυντικά αφού η κατανάλωση αλκοόλ δεν αποσκοπούσε στη διευκόλυνση του εγκλήματος, δεν επηρέασε τον αυτοέλεγχο του εφεσείοντα στον βαθμό που εισηγήθηκε η υπεράσπιση. Περαιτέρω, δεν έγινε αποδεκτή η εισήγηση ότι ο εφεσείοντας ενήργησε κατόπιν συσσωρευμένης πρόκλησης (λόγω της λογομαχίας που προηγήθηκε δύο μέρες προηγουμένως) εφόσον η υπό συζήτηση συμπεριφορά δεν προήλθε από το ίδιο το θύμα.
Στην υπόθεση Selim v. Δημοκρατίας (2011) 2 Α.Α.Δ. 199 ο εφεσείων, 42 ετών, λόγω ζήλιας στραγγάλισε τη σύζυγο του και ακολούθως την έριξε σε πηγάδι σε οικογενειακό κτήμα, σε απόμερη περιοχή. Σημειώνεται πως λόγω της ζήλιας του, το ζεύγος είχε συχνές προστριβές με αποτέλεσμα τη διάσταση τους και την υποβολή αίτησης διαζυγίου από το θύμα. Ο εφεσείων ομολόγησε τη διάπραξη του εγκλήματος, παραδέχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση περί ύπαρξης τέτοιας πρόκλησης που να δικαιολογείτο συσχετισμός με τον βάναυσο στραγγαλισμό του θύματος και επέβαλε ποινή φυλάκισης 20 ετών για ανθρωποκτονία. Το Εφετείο θεώρησε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης την κατέτασσαν στο μεταίχμιο φόνου εκ προμελέτης και επικύρωσε την ποινή.
Στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2012) 2 Α.Α.Δ. 466, ο εφεσείων άρχισε να αντιδρά με διάφορους τρόπους όταν, η σύζυγος του (ένα από τα δύο θύματα) είχε εκφράσει την πρόθεση της να τον εγκαταλείψει φεύγοντας με τη βαλίτσα της. Άρχισε να την αναζητά μέχρι που την εντόπισε αργά το βράδυ στο διαμέρισμα όπου διέμενε το άλλο θύμα. Ο εφεσείων αφού νευρίασε, ξεφούσκωσε δυο από τα λάστιχα του αυτοκινήτου του άλλου θύματος, ενώ παρέμεινε εκεί και κοιμήθηκε για λίγο στο αυτοκίνητό του. Όταν ξύπνησε, εισήλθε στη βεράντα της κουζίνας του διαμερίσματος του θύματος, δια μέσου όμορου διαμερίσματος. Η πόρτα της κουζίνας ήταν ανοικτή, μπήκε στο διαμέρισμα και είδε τα θύματα, να κοιμούνται στο κρεβάτι, μέσα στο υπνοδωμάτιο. Πήρε τότε ένα μαχαίρι από την κουζίνα και άρχισε να τους καταφέρνει βίαια και επανειλημμένα κτυπήματα, μέχρι τη θανάτωσή τους. Αργότερα ο εφεσείων μετέφερε το πτώμα της συζύγου του στο χωριό του πατέρα του και το έκαψε σ' ένα βαρέλι. Στο βαρέλι που υπέδειξε αργότερα στην αστυνομία, βρίσκονταν τεμάχια οστών. Το Εφετείο αντικατέστησε την καταδίκη για φόνο εκ προμελέτης σε ανθρωποκτονία και χαρακτήρισε τα εγκλήματα ανατριχιαστικά, λέγοντας πως ο εφεσείων «.επέδειξε βαναυσότητα που τρομάζει και, στη συνέχεια, πλήρη έλλειψη έστω στοιχειώδους σεβασμού ιδιαίτερα προς τη σύζυγο του.» και πως ποινή φυλάκισης μικρότερη των 25 ετών δεν θα ήταν αντιπροσωπευτική.
Στη Bistriceanu ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, ημερομηνίας 26.04.2018, ECLI:CY:AD:2018:B199 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, κατόπιν παραδοχής. Σε εκείνη την υπόθεση, το θύμα, 53 ετών, τέως από τη Ρουμανία, διατηρούσε δεσμό με τον Εφεσείοντα αλλά χώρισαν λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν. Παρά ταύτα, η αποβιώσασα διατηρούσε επαφή με τον Εφεσείοντα, στον οποίο επέτρεπε να επισκέπτεται το διαμέρισμά της. Ο Εφεσείων, τσακώθηκε μαζί με το θύμα όταν αντιλήφθηκε ότι αυτή διατηρούσε δεσμό με άλλον άνδρα. Έτσι, αφού κατανάλωσε αλκοόλ, εισήλθε στην οικία της τα ξημερώματα και της έριξε καυστική σόδα ενώ κοιμόταν. Ο γιός της αποβιωσάσης κοιμόταν στο σαλόνι του διαμερίσματος μαζί με φίλο του που τον είχε επισκεφθεί. Ξύπνησαν από τις φωνές της αποβιωσάσης και ο γιός της έτρεξε στο υπνοδωμάτιό της, άναψε το φως και είδε τη μητέρα του να στέκεται, να βγάζει την μπλούζα που φορούσε και το δέρμα της να καίγεται. Η αποβιώσασα του ανέφερε να μην την ακουμπήσει και να της φέρει νερό. Γέμισε ένα κουβά με νερό και το έριξε πάνω στο κεφάλι της, αλλά αυτή του είπε να μην της ρίξει άλλο γιατί καιγόταν περισσότερο. Εμεινε ακίνητη και έκλαιγε συνεχώς, φωνάζοντας βοήθεια, ενώ το πρόσωπό της έλιωνε. Μέλη της Αστυνομίας που κατέφθασαν στη σκηνή διαπίστωσαν ότι η αποβιώσασα έφερε σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και στο σώμα, ούρλιαζε από τον πόνο και δεν ήταν σε θέση να τους πληροφορήσει τι είχε συμβεί. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και απεβίωσε έπειτα από 16 ημέρες νοσηλείας. Παρά την βαναυσότητα του τρόπου που διαπράχθηκε το αδίκημα, κατά την επιμέτρηση της ποινής, προσμέτρησαν υπέρ του Εφεσείοντα, μεταξύ άλλων, η παραδοχή του και η αποδυνάμωση των μηχανισμών αυτοελέγχου του συνεπεία της συναισθηματικής του φόρτισης και του γεγονότος ότι βρισκόταν υπό την επίρροια αλκοόλ.
Στην Malik κ.ά. v. Δημοκρατίας (2006) 2 ΑΑΔ 36, οι κατηγορούμενοι και το θύμα ασχολούνταν με τη διακίνηση ομοεθνών τους από το Πακιστάν, μέσω των κατεχομένων προς τις ελεύθερες περιοχές. Το θύμα έγινε σε κάποιο στάδιο συνεργάτης της Αστυνομίας και βοηθούσε στην εξιχνίαση υποθέσεων που αφορούσαν ομοεθνείς του. Στις 13/3/2003, σε συνομιλία που είχε με λειτουργό του Τμήματος Αλλοδαπών, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 και ο αδελφός του ασχολούνταν με παράνομες δραστηριότητες. Το θύμα διέμενε σε δωμάτιο ξενοδοχείου. Το έγκλημα διαπράχθηκε στο δωμάτιο του θύματος το βράδυ της 16/3/2003. Λίγο αργότερα το ίδιο βράδυ, το θύμα βρέθηκε νεκρό, σε λίμνη αίματος, από το διαχειριστή του ξενοδοχείου, ο οποίος εισήλθε στο δωμάτιο αφού έσπασε την πόρτα του δωματίου. Έρευνες της Αστυνομίας αποκάλυψαν ότι το θύμα δέχθηκε το θανατηφόρο πλήγμα με μαχαίρι στο λαιμό. Μεταξύ θύματος και κατηγορουμένων προηγήθηκε καβγάς, ο οποίος ξεκίνησε όταν το θύμα πρώτο πήρε το μαχαίρι που ήταν σε τραπέζι στο δωμάτιο του για να το ανεμίσει επιθετικά, στη συνέχεια όμως το πήρε ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος κτύπησε το θύμα όταν αυτό ακόμη βρισκόταν στο κρεβάτι του. Στον καβγά ενεπλάκη και ο κατηγορούμενος 2. Το θύμα, όταν δέχθηκε το θανατηφόρο πλήγμα στο λαιμό, πρέπει να ήταν πεσμένο στο πάτωμα μπρούμυτα και ο κατηγορούμενος 1, πιθανόν , γονατιστός από πάνω του, τραβώντας το μαχαίρι με πίεση από τη μια άκρη του λαιμού στην άλλη. Το Κακουργιοδικείο έκρινε τους κατηγορούμενους ένοχους για ανθρωποκτονία και όχι για φόνο εκ προμελέτης όπως ήταν η κατηγορία που αυτοί αντιμετώπιζαν. Διαπίστωσε πως δεν είχε αποδειχθεί το στοιχείο της προμελέτης, το μόνο διαφοροποιητικό στοιχείο των δύο εγκλημάτων. Το Κακουργιοδικείο, επισημαίνοντας τον βάρβαρο τρόπο διάπραξης του αδικήματος, τους επέβαλε ποινή φυλάκισης 20 χρόνων, η οποία επικυρώθηκε κατ’ έφεση από το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέροντας χαρακτηριστικά: “Η ενέργεια του θύματος να ανεμίσει το μαχαίρι δεν δικαιολογεί τα όσα ακολούθησαν, με αποκορύφωμα τη διατομή του λαιμού του, μέχρι σημείου που έφτανε τη σπονδυλική στήλη.”.
Στη Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 176/2018 και 202/2018, 11.1.2019, ο εφεσίβλητος, ηλικίας 73 ετών, κρίθηκε ένοχος μετά από ακρόαση για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας του υιού του, ηλικίας 20 ετών. Ο εφεσείοντας, στην αυλή της οικίας τους, είχε πυροβολήσει το θύμα με πυροβόλο όπλο ΔΟΚΟ εξ επαφής. Είχε προηγηθεί συζήτηση μεταξύ εφεσείοντος και θύματος σε σχέση με άρνηση του θύματος να δώσει στον εφεσείοντα τα κλειδιά ενός οχήματος του τελευταίου. Η συζήτηση έλαβε χώρα ενώ το θύμα ήταν στο δωμάτιό του που βρίσκεται στην αυλή της οικίας και ο εφεσείοντας ήταν έξω από το δωμάτιο. Αμέσως μετά τη συζήτηση ο εφεσείοντας μπήκε στο δικό του υπνοδωμάτιό, στην κύρια οικία, από πόρτα που είχε πρόσβαση στην αυλή και βγαίνοντας έξω ξανά, μετά από δύο περίπου λεπτά, φώναξε δυνατά «Εννά κάμνετε ότι θέλετε; Εννά σε παίξω» και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του θύματος. Ο αδελφός του θύματος (Μ.Κ.23) που εκείνη την ώρα καθόταν στο σαλόνι της μικρής τους οικίας και έτρωγε, αντιλαμβανόμενος ότι ο εφεσείοντας είχε πάρει από το υπνοδωμάτιό του το ΔΟΚΟ, έτρεξε πίσω του για να τον προλάβει. Έφτασε στην πόρτα της κουζίνας έχοντας θέα προς την αυλή. Τότε είδε τον εφεσείοντα να πυροβολεί εξ επαφής στην κοιλιά το θύμα το οποίο είχε στο μεταξύ εξέλθει του δωματίου του. Έτρεξε προς το μέρος του εφεσείοντα, ο οποίος του έδωσε την εντύπωση ότι θα πυροβολούσε για δεύτερη φορά το θύμα και ακολούθησε πάλη μεταξύ τους κατά την οποία ο εφεσείοντας πάτησε τη σκανδάλη για δεύτερη φορά πυροβολώντας στον αέρα, ενώ ο Μ.Κ.23 του άρπαξε το όπλο. Κρίθηκε ότι ο εφεσίβλητος είχε πρόθεση να επιφέρει τον θάνατο του θύματος, ότι δεν προηγήθηκε οποιαδήποτε πρόκληση και ότι η πράξη δεν ήταν προσχεδιασμένη. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ποινή των 10 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα ήταν έκδηλα ανεπαρκής και την αύξησε σε 15 έτη. Σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι η πρόθεση θανάτωσης, αν και δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρωποκτονίας, συνιστά σοβαρό επιβαρυντικό παράγοντα ενώ η σχέση του Εφεσείοντα με το θύμα προσέδιδε στην υπόθεση την “επιβαρυντική περίσταση της ενδοοικογενειακής βίας”. Επισήμανε ότι σε αδικήματα όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει έντονα, οι προσωπικές περιστάσεις, ακόμη και η προχωρημένη ηλικία του κατηγορούμενου δεν μπορούν να έχουν ουσιαστική σημασία.
Τονίζεται ότι προηγούμενες αποφάσεις επιβολής ποινών δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα καθότι είναι αλληλένδετες με τη φύση και συνθήκες διάπραξης του εκάστοτε αδικήματος και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη (π.χ. τη βαναυσότητα του εγκλήματος, τη σχέση μεταξύ θύματος και δράστη, τη συναισθηματική φόρτιση, τη μέθη, την ύπαρξη πρόκλησης, την άμεση παραδοχή, το λευκό ποινικό μητρώο κ.τ.λ.). Είναι, όμως, ενδεικτικές ως προς τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων αδικημάτων και των παραμέτρων καθορισμού της ποινής (βλ. Ναζίπ ν Αστυνομίας (2014) 2Β Α.Α.Δ 808, Bistriceanu ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 76/2017, 26/04/2018, ECLI:CY:AD:2018:B199, και Νικολάου ν Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 2/2022, 19/12/2022).
Η κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά. Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο οφείλει να εξισορροπεί δίκαια τη διαφύλαξη της ευνομούμενης πολιτείας από τη μία και την ορθή μεταχείριση κάθε κατηγορούμενου από την άλλη, μέσω της διαδικασίας εξατομίκευσης της ποινής του. Στόχος του Δικαστηρίου είναι η ποινή που θα επιβληθεί να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη, συνεκτιμώντας προς τούτο, τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος, τις περιστάσεις διάπραξης του αλλά και τις προσωπικές περιστάσεις του ίδιου του κατηγορούμενου, χωρίς όμως η διεργασία αυτή να εξουδετερώνει τη σοβαρότητα του αδικήματος ή το στοιχείο της αποτροπής.
Με σκοπό τον μετριασμό της ποινής που θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο, έχει αγορεύσει ενώπιον του Δικαστηρίου ο ευπαίδευτος συνήγορός του, καταθέτοντας πολυσέλιδο γραπτό κείμενο αγόρευσης. Έχουμε εξετάσει με προσοχή τα όσα έχει αναφέρει και τα έχουμε αποτιμήσει. Προς αποφυγή αχρείαστης επιβάρυνσης της παρούσας απόφασης, δεν κρίνουμε σκόπιμο να τα επαναλάβουμε, εφόσον, όπου κρίνουμε σκόπιμο, θα αναφέρουμε στα διάφορα σημεία που έχει, μέσω της αγόρευσής του, επισημάνει πιο κάτω.
Για σκοπούς διαβάθμισης της σοβαρότητας του αδικήματος που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος, λαμβάνουμε υπόψη τις περιστάσεις διάπραξης του, ως περιγράφονται στην καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05.10.26 και συνοψίζονται πιο πάνω. Ειδικότερα, και σε συνάρτηση με τις πρόνοιες των υποπαραγράφων (α) και (γ) του Άρθρου 10Α(2) αλλά και του άρθρου 11(α) του Ν. 115(Ι)/2021, επιβαρυντικά προσμετρά το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε εναντίον της πρώην συζύγου του κατηγορούμενου, μητέρας των δύο ανήλικων παιδιών τους, στο πλαίσιο μιας έντονα συγκρουσιακής σχέσης.
Επίσης, λαμβάνεται υπόψη εις βάρος του, σε συνάρτηση με το άρθρο 11(ζ) του Νόμου, ότι ο κατηγορούμενος επέφερε τα θανατηφόρα τραύματα στο σώμα της θανούσας χρησιμοποιώντας μαχαίρι.
Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος, κατά τη δεδομένη στιγμή, ενήργησε με πρόθεση πρόκλησης του θανάτου της θανούσας, ως διαφαίνεται από τη θέση, τη φύση και τον αριθμό των τραυμάτων που προκάλεσε στη θανούσα ενώ επέδειξε επιμονή στην προσπάθειά του αυτή, ως διαφαίνεται από τα πολλαπλά αμυντικά τραύματα που εντοπίστηκαν και στις δύο παλάμες της. Σημειώνεται ότι τέτοια πρόθεση δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του κακουργήματος της γυναικοκτονίας, συνιστά όμως σοβαρό επιβαρυντικό παράγοντα (ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 176/2018, 202/2018, 11/1/2019).
Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η εισήγηση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι η όλη στάση του κατηγορούμενου καταδεικνύει την έμπρακτη μεταμέλειά του, ώστε αυτό το στοιχείο να προσμετρήσει ουσιωδώς ελαφρυντικά προς τον ίδιο. Παρά το ότι ο κατηγορούμενος, στην πρώτη ανακριτική κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία απέφυγε να αναφέρει ότι ο ίδιος μαχαίρωσε το θύμα, στη δεύτερη ανακριτική του κατάθεση παραδέχτηκε ότι το έπραξε προβάλλοντας, όμως, παράλληλα τους δικούς του ισχυρισμούς ενώ προχώρησε και σε υπόδειξη σκηνών. Δεν μας διαφεύγει, ωστόσο, ότι οι περιστάσεις τέλεσης του αδικήματος, ο τόπος που εντοπίστηκαν τραυματισμένοι τόσο ο κατηγορούμενος όσο και το θύμα, η παρουσία παρευρισκομένων έξω από το διαμέρισμα, η φύση και ο αριθμός των τραυμάτων που εντοπίστηκαν στο σώμα της θανούσας καθώς και τα δύο μαχαίρια που έφεραν αίματα και γενετικό υλικό, δεν άφηναν ρεαλιστικά περιθώριο στον κατηγορούμενο να αρνηθεί ότι είναι εκείνος που μαχαίρωσε το θύμα.
Ενώπιον του Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την κατηγορία, ως ήταν συνταγματικό του δικαίωμα. Κατά την ακροαματική διαδικασία αμφισβητήθηκαν, μεταξύ άλλων, η αιτία θανάτου της θανούσας και ο τρόπος πρόκλησης των αμυντικών τραυμάτων στις παλάμες της. Μόνο στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων δηλώθηκε από τον συνήγορό του ότι ο κατηγορούμενος δεν αμφισβητεί ότι μαχαίρωσε το θύμα και ότι ο θάνατός του προκλήθηκε από τους τραυματισμούς που εκείνος του προκάλεσε. Δηλώθηκε επίσης ότι δεν εγείρεται υπεράσπιση αυτοάμυνας, αν και το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με τον καθήκον να εξετάσει αυτό το ζήτημα ανεξαρτήτως της εν λόγω δήλωσης. Παρά το ότι οι δηλώσεις αυτές προσομοίαζαν ουσιαστικά με παραδοχή της κατηγορίας της γυναικοκτονίας, ο κατηγορούμενος επέμεινε στη μη παραδοχή του.
Τονίζεται ότι η μη παραδοχή του κατηγορούμενου και η υπερασπιστική γραμμή που ακολουθήθηκε δεν επενεργούν επιβαρυντικά για τον κατηγορούμενο. Στερείται, όμως, ο κατηγορούμενος του ουσιώδους μετριαστικού οφέλους που συνδέεται με την έγκαιρη παραδοχή και την πλήρη ανάληψη ευθύνης για τις πράξεις του. Η στάση του δεν καταδεικνύει έμπρακτη μεταμέλεια, αποτελεί μόνο μια ένδειξη ανάληψης ευθύνης και εξαιρετικά καθυστερημένες εκφράσεις μεταμέλειας. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη, σε συνδυασμό με τη λύπη που εξέφρασε στη δεύτερη ανακριτική του κατάθεση και την απολογία που εκφράστηκε εκ μέρους του από τον συνήγορό του κατά το στάδιο του μετριασμού της ποινής, αλλά σαφώς δεν μπορεί να έχει τη δυναμική που επιχείρησε να του προσδώσει ο συνήγορός του στην πολυσέλιδη αγόρευση που κατέθεσε στο Δικαστήριο ως προς την επιμέτρηση της ποινής που θα του επιβληθεί.
Προς όφελος του κατηγορούμενου, λαμβάνουμε υπόψη του λευκό του ποινικό μητρώο, ένδειξη της καλής του διαγωγής πριν από τη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος. Η καλή του διαγωγή υποστηρίζεται και από τη συστατική επιστολή του εργοδότη του, ο οποίος τον χαρακτηρίζει ως “άνθρωπο καλού χαρακτήρα, ήρεμο και πρόθυμο να βοηθήσει όταν χρειαζόταν”. Παράλληλα, λαμβάνουμε υπόψη και την καλή διαγωγή που επέδειξε όντας έγκλειστος στις Κεντρικές Φυλακές ως διαφαίνεται και από την επιτυχή συμμετοχή του σε διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα εντός των φυλακών (βλ. Έγγραφο Α).
Αποτελεί εισήγηση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι το στοιχείο της πρόκλησης του κατηγορούμενου από το θύμα θα πρέπει να επενεργήσει προς όφελός του. Εν προκειμένω, ως προκύπτει από την καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου, η προσκομισθείσα μαρτυρία δεν επιτρέπει εύρημα ως προς τη σειρά με την οποία προκλήθηκαν τα τραύματα του θύματος και του κατηγορουμένου και άρα δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο το θύμα, αφού ο κατηγορούμενος την τράβηξε από το μπαλκόνι εντός του διαμερίσματος, να πήρε δύο μαχαίρια από την κουζίνα και να προκάλεσε πρώτο τα επιφανειακά τραύματα στον κατηγορούμενο, και ακολούθως εκείνος να την αφόπλισε και να τη μαχαίρωσε.
Η πρόκληση, από το θύμα, όπου υφίσταται, αποτελεί σοβαρό μετριαστικό παράγοντα ο οποίος λαμβάνεται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής εφόσον αναγνωρίζεται ότι προξενεί στον κατηγορούμενο μια ξαφνική και προσωρινή απώλεια του αυτοελέγχου του, που τον καθιστά επιρρεπή σε λάθος ή αντίθετα προς ότι επιβάλλει η λογική, ώστε στη συγκεκριμένη στιγμή τέλεσης του αδικήματος να μην μπορεί να ελέγξει τις πράξεις του (βλ. ενδεικτικά Duffy [1949] 1 All E.R. 932, Ιωάννου ν. Αστυνομίας (1998) 2 ΑΑΔ 327, Kyrmizis v. The Republic (1965) 2 C.L.R. 55 και Pantazis v. The Police (1967) 2 C.L.R. 277).
Ως αναγνωρίζεται από τη νομολογία μας, όπου υφίσταται διάσταση επί γεγονότων ουσιωδών για την ποινή που δεν επιλύθηκαν με την καταδικαστική απόφαση (ούτε αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης μέσω διαδικασίας τύπου Newton ), το Δικαστήριο δύναται να αποφασίσει να επιβάλει ποινή επί της ευνοϊκότερης εκδοχής για τον κατηγορούμενο, συνάδουσας με την ετυμηγορία και τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος (βλ. Χατζηπαναγή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 175/13, ημερ. 18.02.2016 και σύγγραμμα “Το Δίκαιο της Απόδειξης”, Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη, β’ έκδοση, σελ.1029).
Ενόψει των πιο πάνω, λοιπόν, η εισήγηση του συνηγόρου Υπεράσπισης μας βρίσκει σύμφωνους και θα προχωρήσουμε στην επιμέτρηση της ποινής στη βάση του ότι εντός του διαμερίσματος προηγήθηκε επίθεση του θύματος με μαχαίρι κατά του κατηγορουμένου, η οποία του προκάλεσε τα τραύματα στην κοιλιακή χώρα που αναφέρονται πιο πάνω, και ότι ακολούθως ο κατηγορούμενος επιτέθηκε, χωρίς προσχεδιασμό και κατόπιν πρόκλησης, στο θύμα ως περιγράφεται στα γεγονότα της υπόθεσης.
Βεβαίως, το στοιχείο της πρόκλησης δεν αποτιμάται αόριστα αλλά συγκεκριμένα στο πλαίσιο γεγονότων στο οποίο εκδηλώνεται (βλ. Λιασίδης ν. Αστυνομίας (1997) 2 ΑΑΔ 94). Στην προκειμένη περίπτωση, είχε προηγηθεί η προσπάθεια του θύματος να απομακρυνθεί από το διαμέρισμα μέσω του μπαλκονιού, φωνάζοντας επίμονα για βοήθεια. Ο κατηγορούμενος την παρεμπόδισε, τραβώντας την με τη βία στο εσωτερικό του διαμερίσματος και κλείνοντας την μπαλκονόπορτα. Η επίθεση του θύματος, δηλαδή, έλαβε χώρα σε χρόνο που το θύμα βρισκόταν παρά την θέληση του εντός του διαμερίσματος του κατηγορούμενου και του είχε στερηθεί η δυνατότητα διαφυγής. Δεν πρόκειται για απρόκλητη επίθεση εκ μέρους του θύματος. Δεν παραγνωρίζεται, λοιπόν, ότι η κατάσταση εντός της οποίας εκδηλώθηκε η πρόκληση δημιουργήθηκε εν μέρει από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, γεγονός που αναπόφευκτα μειώνει σε σημαντικό βαθμό το μετριαστικό βάρος που μπορεί να δοθεί στον παράγοντα αυτό.
Υπό το φως των πιο πάνω, το στοιχείο της πρόκλησης λαμβάνεται υπόψη προς όφελος του κατηγορούμενου, δίδεται σε αυτό όμως μειωμένη βαρύτητα.
Περαιτέρω, ως αναφέρεται στην καταδικαστική απόφαση, ούτε ο ίδιος ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ενεργούσε αμυνόμενος. Η εκδοχή του θέτει ζήτημα πρόκλησης και όχι ενέργειας αναγκαίας για την προστασία της σωματικής του ακεραιότητας. Εν πάση περιπτώσει, ο ισχυρισμός περί αυτοάμυνας κρίθηκε ότι δεν βρίσκει έρεισμα στην προσκομισθείσα μαρτυρία. Συνεπώς, δεν υφίσταται εν προκειμένω το πραγματικό υπόβαθρο της αυτοάμυνας ώστε να τίθεται, κατ’ επέκταση, ζήτημα “υπέρμετρης αυτοάμυνας” ως εισηγείται ο συνήγορός του. Εξάλλου, τα περιστατικά στα οποία στηρίζεται ο ισχυρισμός περί υπέρμετρης αυτοάμυνας, ήτοι η προηγηθείσα επίθεση του θύματος με μαχαίρι, ταυτίζονται ουσιαστικά με εκείνα που συνθέτουν το στοιχείο της πρόκλησης. Η απόδοση σε αυτά πρόσθετου μετριαστικού βάρους υπό διαφορετικό χαρακτηρισμό θα συνιστούσε διπλή προσμέτρηση του ίδιου παράγοντα, πράγμα που δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις.
Τα ίδια ισχύουν και σε σχέση με την εισήγηση του συνηγόρου Υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε υπό καθεστώς έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Η συναισθηματική φόρτιση και η απώλεια αυτοελέγχου του κατηγορούμενου, ενόψει των όσων είχαν προηγηθεί της τέλεσης του αδικήματος λαμβάνονται υπόψη, αλλά στο βαθμό που συσχετίζονται με τις ενέργειες του θύματος, οι οποίες για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, συνιστούν πρόκληση, δεν δύνανται να προσμετρήσουν διπλά προς όφελός του.
Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου εκτίθενται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερομηνίας 16.10.26 καθώς και στη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου του. Συνοπτικά, πρόκειται για άτομο 50 ετών, το οποίο κατάγεται από τη Βουλγαρία και μετανάστευσε στην Κύπρο μαζί με την αδελφή του το 2008. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1994 όταν ο κατηγορούμενος ήταν μόλις 18 ετών ενώ η μητέρα του ζει στη Βουλγαρία και στηρίζεται οικονομικά από χρήματα που της αποστέλλει ο ίδιος και η αδελφή του. Στην Κύπρο εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος. Είναι πατέρας δύο παιδικών (ηλικίας 5 και 16 ετών), τα οποία μετά το θάνατο της μητέρας τους βρίσκονται υπό τη νομική φροντίδα της ΔΥΚΕ. Πριν από τη σύλληψή του, διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα μαζί με την κόρη του (για 6 μήνες), η οποία αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας. Την ημέρα τέλεσης του υπό κρίση αδικήματος, η κατάστασή της επιδεινώθηκε και χρειάστηκε να νοσηλευθεί κατόπιν διατάγματος υποχρεωτικής νοσηλείας στο Τμήμα Ενδονοσοκομειακής Νοσηλείας Εφήβων του Μακάριου Νοσοκομείου Λευκωσίας. Ο κατηγορούμενος, λίγες μέρες μετά τη διάπραξη του αδικήματος, εξέφρασε τάσεις αυτοκτονίας.
Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, εντούτοις, λόγω της σοβαρότητας του αδικήματος αποτελούν στοιχείο περιθωριακής σημασίας. Οι δε επιπτώσεις της φυλάκισης στην οικογένεια του κατηγορούμενου συγκαταλέγονται, μεταξύ των ελαφρυντικών περιστάσεων, πλην όμως ούτε αυτές είναι αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό του είδους της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Domotov κ.α. ν. Αστυνομίας (1996) 2 Α.Α.Δ. 328 και Μακρή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 33/12 ημερ. 15.01.13). Ειδικότερα, όσον αφορά στην επίκληση του γεγονότος ότι ο εγκλεισμός του κατηγορούμενου συνεπάγεται ότι τα παιδιά του θα στερηθούν της γονικής φροντίδας, παρά το ότι πρόκειται για στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη, η σημασία του υπονομεύεται από το γεγονός ότι η στέρηση που υφίστανται τα ανήλικα παιδιά, με την απώλεια της μητέρας τους και τη φυλάκιση του πατέρα τους, αποτελεί άμεση απόρροια της εγκληματικής πράξης του ίδιου του κατηγορουμένου. Το στοιχείο αυτό δεν μπορεί να επενεργήσει με τρόπο που να εξουδετερώνει ούτε τη σοβαρότητα του εγκλήματος ούτε και την ανάγκη για την καταστολή και αποτροπή του (βλ. Bo Yo Hong και Άλλοι ν. Δημοκρατίας και Άλλης (2007) 2 ΑΑΔ 293).
Μικρή βαρύτητα προσδίδουμε και στην αγωνία που βίωσε ο κατηγορούμενος κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του όντας αντιμέτωπος με την κατηγορία για τη διάπραξη του φόνου εκ προμελέτης στην οποία τελικά αθωώθηκε. Προς τούτο, συνεκτιμούμε παράλληλα ότι ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος εν τέλει για το αδίκημα της γυναικοκτονίας, το οποίο αν και δεν επισύρει υποχρεωτική ποινή ισόβιας φυλάκισης όπως αυτό του φόνου εκ προμελέτης, εξακολουθεί να αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα εξαιρετικά σοβαρό αδίκημα για το οποίο εύλογα ο κατηγορούμενος θα μπορούσε να αναμένει την επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης.
Συνεκτιμώντας, λοιπόν, τη φύση και τη σοβαρότητα του αδικήματος που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος, τις συνθήκες διάπραξής του αλλά και τους μετριαστικούς παράγοντες που λειτουργούν προς όφελός του, κρίνουμε ότι ποινή άλλη από αυτή της στερητικής της ελευθερίας του δεν θα ήταν αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις. Οι μετριαστικοί παράγοντες που επενεργούν προς όφελός του δεν δύνανται να επηρεάσουν το είδος της ποινής που θα του επιβληθεί, θα επηρεάσουν, όμως, το ύψος της.
Επιβάλλεται στoν κατηγορούμενο, για την κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 17 ετών.
Η περίοδος έκτισης της ποινής να μειωθεί κατά την περίοδο που ο ίδιος τελεί σε προφυλάκιση στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης, ήτοι από τις 14.06.24.
Δεν ζητήθηκε οποιαδήποτε οδηγία του Δικαστηρίου ως προς τη διαχείριση τεκμηρίων.
Έξοδα ύψους Ευρώ 700 καθώς και τυχόν έξοδα διερμηνέα να καταβληθούν από τη Δημοκρατία.
(Υπ.)………………………..
Λ. Μάρκου, Π.Ε.Δ.
(Υπ.) ………………………..
Ν. Φακοντής, Ε.Δ.
(Υπ.)………………………..
Θ. Συμεωνίδης, Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο