ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΓΟΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Παναγή, Δ. Οικ. Δ.
Αρ. Αίτησης: 11/2021
Μεταξύ:
Π. Δ. από το Λιοπέτρι
Αιτητή
- και -
Γ. Ν. Λ. από την Σωτήρα
Καθ' ης η Αίτηση
Συνεκδικαζόμενες Αίτησεις Παρακοής ημερ. 28/5/2024 και 11/9/24
Ημερομηνία: 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026
Εμφανίσεις:
Για την αιτήτρια στην παρούσα: κ.κ ΓΙΩΡΓΟΣ Φ. ΠΙΤΤΑΤΖΗΣ Δ.Ε.Π.Ε
Για τον καθ΄ου η αίτηση στην παρούσα: κ. Πέτρος Αριστοτέλους
Καθ’ ου η αίτηση: Παρόν.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Στις 22/4/21, στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης εκδόθηκε εκ συμφώνου τελικό διάταγμα με το οποίο τροποποιήθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 12/3/19, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης με αρ. 8/19 κατά τρόπο που το δικαίωμα επικοινωνίας του αιτητή με το ανήλικο τέκνο των διαδίκων Ν. να ρυθμίζεται ως ακολούθως:
«Κάθε 1η και 3η εβδομάδα για τους μήνες Νοέμβριο, Δεκέμβριο, Ιανουάριο και Φεβρουάριο κάθε έτους:
-Τρίτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 18:30
-Πέμπτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 18:30
-Σάββατο από η ώρα 10:00 έως η ώρα 18:30 έως η ώρα 18:30
Κάθε 2η και 4η εβδομάδα για τους μήνες Νοέμβριο, Δεκέμβριο Ιανουάριο και Φεβρουάριο κάθε έτους:
-Τρίτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 18:30
-Σάββατο από η ώρα 10:00 το πρωί έως την Κυριακή η ώρα 18:30 το απόγευμα με διανυκτέρευση.
Κάθε 1η και 3η εβδομάδα για όλους τους υπόλοιπους μήνες κάθε έτους:
-Τρίτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 19:00
-Πέμπτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 19:00
-Σάββατο από η ώρα 10:00 έως η ώρα 19:00
Κάθε 2η και 4η εβδομάδα για τους υπόλοιπους μήνες κάθε έτους:
-Τρίτη από η ώρα 14:00 έως η ώρα 19:00
-Σάββατο από η ώρα 10:00 το πρωί έως την Κυριακή η ώρα 20:00 το απόγευμα με διανυκτέρευση.
Η κάθε πλευρά τα έξοδα της»
Εδόθη την 22/4/21
Συνετάχθη την 27/4/21
Οπισθογράφηση: Εάν εσείς οι ως ανω αναφερόμενοι Π. Δ.-Αιτητής & Γ.Ν.Λ.-Καθ’ ης η αίτηση αμελήσετε να συμμορφωθείτε με το παρόν διάταγμα, εντός του χρόνου που καθορίζεται σε αυτό,σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη η δε περιουσία σας σε κατάσχεση».
Στις 28/5/24 η αιτήτρια, στην παρούσα, καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητά: « Την τιμωρία του καθ’ ου η αίτηση καθότι αυτός παρέλειψε να συμμορφωθεί με το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημερομηνίας 22/4/21 το οποίο εξεδόθη στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση, αν και αυτό του έχει δεόντως επιδοθεί».
Στις 11/9/24 η αιτήτρια καταχώρησε δεύτερη αίτηση με την οποία ζητά: «Την τιμωρία του καθ΄ου η αίτηση καθότι αυτός παρέλειψε να συμμορφωθεί με το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημερομηνίας 22/4/21, στις ημερομηνίες 3/9/24, 5/9/24 και 7/9/24 το οποίο εξεδόθη στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση, αν και αυτό του έχει δεόντως επιδοθεί».
Ο καθ’ ου η αίτηση στις 10/3/25, καταχώρησε ενστάσεις στις πιο πάνω αναφερόμενες αιτήσεις, προβάλλοντας και στις δυο τους ίδιους λόγους για τους οποίους οι αιτήσεις θα πρέπει να απορριφθούν και συγκεκριμένα: Οι αιτήσεις είναι καταχρηστικές και ή εκδικητικές και μοναδικός σκοπός της αιτήτριας είναι να τον εκδικηθεί για αδικήματα βίας στην οικογένεια και ή εξύβρισης και ή απειλής, που έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της αίτησης, από την αιτήτρια και ή τον αδελφό της και ή τον συμβίο της εναντίον του αιτητή και για τα οποία ο αιτητής προχώρησε με καταγγελία στην Αστυνομία.
Δεν υπάρχει ηθελημένη παρακοή και ή πρόθεση παρακοής του διατάγματος ημερ.22/4/21 τις ημερομηνίες που ισχυρίζεται η αιτήτρια αφού, ο καθ’ ου η αίτηση ενθάρρυνε και προέτρεπε το ανήλικο να τον μεταφέρει την ώρα που προέβλεπε το διάταγμα στην οικία της μητέρας του, όμως ο ανήλικος δεν ήταν θετικός, πρόβαλλε αντιρρήσεις και επιζητούσε διακαώς να παραμείνει περισσότερο χρόνο με τον πατέρα του αφού η μητέρα του και ή ο αδελφός της και ή ο συμβίος της του έχουν δημιουργήσει ψυχολογικά για αδικήματα βίας στην οικογένεια που διέπραξαν εναντίον του και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση.
Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση εντάλματος φυλάκισης εναντίον του καθ’ ου η αίτηση σύμφωνα με τις καλά καθιερωμένες αρχές της Νομολογίας.
Η αιτήσεις της αιτήτριας υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις της ενώ οι ενστάσεις του καθ’ ου η αίτηση υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις του ίδιου και της μητέρας του, Μ. Δ.
Οι αιτήσεις κατόπιν συμφωνίας των δυο πλευρών και άδειας του Δικαστηρίου, συνεκδικάστηκαν. Η ακρόαση διεξήχθη με την ανταλλαγή της ένορκης μαρτυρίας και την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και ολοκληρώθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων.
Μέσω της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν αμφισβητήθηκε ότι στις 22/4/21 εκδόθηκε το εκ συμφώνου τελικό διάταγμα, το περιεχόμενου του οποίου κατέγραψα αυτούσιο στην αρχή της απόφασης μου, το οποίο επιδόθηκε δεόντως στον καθ’ ου η αίτηση στις 14/2/23.
Στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας η οποία υποστηρίζει την αίτηση της ημερ.28/5/24 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Ο καθ’ ου η αίτηση παράκουσε πολλές φορές τις πρόνοιες του επίδικου διατάγματος με αποτέλεσμα να μην παραλαμβάνει και να μην επιστρέφει τον ανήλικο ποτέ στις ώρες που προνοεί το διάταγμα και αναφέρεται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, ήτοι στις 16/4/24, 18/4/24, 20/4/24, 23/4/24, 30/4/24, 2/5/24, 4/5/24, 7/5/24, 14/5/24, 16/5/24 και στην ώρα που επέστρεφε σε κάθε περίπτωση ο καθ΄ου η αίτηση τον ανήλικο.
Ο καθ’ ου η αίτηση παρακούει επανειλημμένως το διάταγμα, και με την περιγραφόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά του προσπαθεί να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα. Ως την συμβουλεύουν οι δικηγόροι της, ο καθ’ ου η αίτηση βρίσκεται υπαιτίως σε καταφρόνηση του διατάγματος του Δικαστηρίου κατ’ εξακολούθηση παραλείποντας να συμμορφωθεί με το διάταγμα ημερομηνίας 22/4/21 και αν δεν τιμωρηθεί δεν πρόκειται να σεβαστεί και να υπακούσει τη διαταγή του.
Στην ένορκη δήλωση του καθ’ ου η αίτηση η οποία υποστηρίζει την ένσταση του στην αίτηση της αιτήτριας ημερ.28/5/24 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς της αιτήτριας του αδελφού και του συμβίου της, οι οποίοι προκαλούν επεισόδια σε βάρος του και του ανηλίκου, από το 2024 μέχρι σήμερα παραδίδει το ανήλικο στην αιτήτρια στην παρουσία της μητέρας τους Μαρίας Δίγκλη.
Δεν υπήρξε όπως αναφέρει καμία ηθελημένη και ή εσκεμμένη παρακοή και ή πρόθεση παρακοής του διατάγματος τις ημερομηνίες που ισχυρίζεται η αιτήτρια, αφού τις εν λόγω ημερομηνίες ενθάρρυνε και προέτρεπε τον ανήλικο να τον μεταφέρει την ώρα που προνοούσε το διάταγμα, όμως ο ανήλικος δεν ήταν θετικός, πρόβαλλε αντιρρήσεις και επιζητούσε διακαώς να παραμείνει περισσότερο χρόνο μαζί του αφού η αιτήτρια ο αδελφός και ο συμβίος της δημιούργησαν στον ανήλικο ψυχολογικά για αδικήματα βίας στην οικογένεια που διέπραξαν εναντίον του καθ’ ου η αίτηση στην παρουσία του ανηλίκου. Καταθέτει ως τεκμήριο 1 βεβαίωση καταγγελίας ημερ.1/6/23 εναντίον της αιτήτριας από το Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου Κλιμάκιο Βίας στην Οικογένεια.
Η αίτηση είναι καταχρηστική και ή εκδικητική με μοναδικό σκοπό να εκδικηθεί η αιτήτρια τον καθ΄ου η αίτηση για τις καταγγελίες εναντίον της και εναντίον του συμβίου και του αδελφού της.
Η αιτήτρια διαμένει στην Σωτήρα με τον αρραβωνιαστικό της και τη μητέρα της και υπάρχουν συνεχώς εντάσεις μεταξύ τους και του αδελφού της για διάφορα ζητήματα, οι οποίες πλήττουν και θέτουν σε κίνδυνο την ψυχική υγεία του ανηλίκου και δεν είναι προς το συμφέρον του.
Στις 24/2/24 και 31/3/24 όταν ο καθ’ ου η αίτηση παρέδωσε τον ανήλικο, ο αρραβωνιαστικός της αιτήτριας προκάλεσε ένταση μπροστά στον ανήλικο και στην μητέρα του καθ’ ου η αίτηση, φωνάζοντας και απειλώντας τον καθ’ ου η αίτηση χωρίς λόγο και αιτία πλήττοντας έτσι τον ψυχικό κόσμο του ανηλίκου. Επειδή τα γεγονότα έλαβαν χώρα μπροστά στον ανήλικο, ο αιτητής προχώρησε και στις δυο περιπτώσεις με καταγγελία εναντίον του αρραβωνιαστικού της αιτήτριας στην Αστυνομία για βία στην οικογένεια. Καταθέτει ως τεκμήριο 2 δέσμη βεβαιώσεων καταγγελίας ημερ.24/2/24 και 31/3/24 από το Τ.Α.Ε Αμμοχώστου Κλιμάκιο Βίας στην Οικογένεια.
Όπως αναφέρει, μετά την έκδοση του διατάγματος ημερ.22/4/21, μεταβλήθηκαν οι συνθήκες και ο ανήλικος εκφράζει εδώ και δυο χρόνια την επιθυμία του να διανυκτερεύει με τον καθ’ ου η αίτηση περισσότερες ημέρες. Ο καθ’ ου η αίτηση προσπάθησε επανειλημμένως να εξηγήσει στον ανήλικο ότι δεν μπορεί να παραμένει μαζί του περισσότερο, ενόσω βρίσκεται σε ισχύ το παρόν διάταγμα και τον προτρέπει και ενθαρρύνει να τηρούνται οι ημέρες και οι ώρες του διατάγματος ώστε να μην υπάρχει εσκεμμένη και ή ηθελημένη παρακοή του και ή απείθεια του σε νόμιμες διαταγές. Καταθέτει ως τεκμήριο 3 αντίγραφο της υπεράσπισης και ανταπαίτησης την οποία καταχώρησε στα πλαίσια της αίτησης αρ.17/2024, την οποία καταχώρησε η αιτήτρια, με την οποία ο καθ’ ου η αίτηση ζητά διεύρυνση της επικοινωνίας του με τον ανήλικο.
Τόσο ο καθ’ ου η αίτηση όσο και ο ανήλικος εξέφρασαν την επιθυμία του ανηλίκου στην αιτήτρια η οποία όμως αδιαφορεί και είναι ανένδοτη ενώ έχει απειλήσει τον ανήλικο να μην εκφράζει τέτοιες επιθυμίες αδιαφορώντας ότι αυτή της η συμπεριφορά πλήττει τον ψυχικό του κόσμο.
Αναφέρει ότι, λόγω των επιπλέον δραστηριοτήτων του ανηλίκου στο σχολείο, τον παραλαμβάνει στις 3μ.μ αντί στις 2μ.μ, ενώ αναφέρει επίσης ότι στις 23/9/24 όταν ο ανήλικος επικοινώνησε μαζί του τηλεφωνικώς για να τον ενημερώσει για τις επιπλέον δραστηριότητες του, επενέβη ο συμβίος της αιτήτριας ο οποίος ύβρισε και απείλησε τον καθ’ ου η αίτηση μπροστά στον ανήλικο. Ο καθ’ ου η αίτηση κατήγγειλε το εν λόγω περιστατικό στον Αστυνομικό Σταθμό Δερύνειας και καταθέτει ως Τεκμήριο 4 βεβαίωση – καταγγελίας ημερ. 23/09/2024.
Στις 19/10/2024, όπως αναφέρει, η αιτήτρια δεν του παρέδωσε τον ανήλικο επειδή όπως τον ενημέρωσε ο ανήλικος ήταν δήθεν καλεσμένος σε γενέθλια και θα τον μετέφερε η ίδια. Όταν ο καθ’ ου η αίτηση την ενημέρωσε ότι θα την καταγγείλει η αιτήτρια φοβήθηκε και του παρέδωσε τελικά τον ανήλικο.
Στις 14/11/2024, όταν ο καθ’ ου η αίτηση επέστρεψε τον ανήλικο στο σπίτι της αιτήτριας στις 8 το βράδυ, η αιτήτρια πήρε από τον ανήλικο το Nintendo και το πέταξε στο δρόμο, τράβηξε τον ανήλικο από τα μαλλιά και το χέρι και τον έβαλε στο σπίτι. Ο καθ’ ου η αίτηση κατήγγειλε την αιτήτρια στο Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου – Κλιμάκιο Βίας στην Οικογένεια. Καταθέτει ως Τεκμήριο 5 βεβαίωση – καταγγελίας από το Τ.Α.Ε Αμμοχώστου – Κλιμάκιο Βίας στην Οικογένεια ημερ. 14/11/2024.
Στις 21/05/2023, κατήγγειλε την αιτήτρια για παρακοή διατάγματος και τον αδελφό της για αδικήματα βίας στην οικογένεια αφού, ενώ όφειλε να του παραδώσει τον ανήλικο, τον ενημέρωσε ότι ο ανήλικος βρισκόταν στο χωράφι στην Σωτήρα. Όταν ο καθ’ ου η αίτηση την ενημέρωσε ότι δεν είχε υποχρέωση να μεταβεί στο χωράφι, ο αδελφός της που ήταν εκεί τον εξύβρισε τον απείλησε και προσπάθησε να του επιτεθεί στην παρουσία του ανηλίκου στον οποίο προκλήθηκε ανησυχία και φόβος.
Αναφέρει ότι, καμία ηθελημένη και ή εσκεμμένη παρακοή υπάρχει από μέρους του αφού, στις ημερομηνίες που αναφέρεται η αιτήτρια, της παρέδωσε τον ανήλικο μεταξύ των ωρών 20:00 και 20:30 αφού ο ανήλικος ήθελε να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του λόγω των ψυχολογικών που του έχει προκαλέσει το περιβάλλον της αιτήτρια και η ίδια η αιτήτρια. Ο καθ΄ου η αίτηση και η μητέρα του, ενθάρρυναν τον ανήλικο να επιστρέψει στην ώρα του όμως ο ανήλικος ήθελε να μείνει περισσότερο.
Αναφέρει τέλος ότι η αιτήτρια καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση εκδικητικά και/ή καταχρηστικά εξαιτίας των καταγγελιών που έκανε εναντίον της και εναντίον του αδελφού της και του συμβίου της και ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση εντάλματος φυλάκισης εναντίον του σύμφωνα με τις καλά καθιερωμένες αρχές της νομολογίας.
Στην ένορκη δήλωση της μητέρα του καθ’ ου η αίτηση, η οποία υποστηρίζει την ένσταση του καθ΄ου η αίτηση στην αίτησης της αιτήτριας ημερομηνίας 28/5/24, αναφέρεται ότι, λόγω της αλλοπρόσαλλης και επιθετικής συμπεριφοράς της αιτήτριας, του αδερφού και του συμβίου της, οι οποίοι προκαλούν επεισόδια σε βάρος του καθ΄ου η αίτηση και του ανηλίκου, από το 2024 μέχρι και σήμερα μεταβαίνει με τον καθ’ ου η αίτηση για να παραδώσει τον ανήλικο, για να υπάρχει ένας μάρτυρας πάντα μαζί του.
Δεν κρίνω σκόπιμο να καταγράψω το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της μητέρας του καθ’ ου η αίτηση το οποίο είναι ταυτόσημο με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του καθ’ ου η αίτηση.
Στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας η οποία υποστηρίζει την αίτηση της ημερ.11/9/24 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Ο καθ’ ου η αίτηση παράκουσε πολλές φορές τις πρόνοιες του επίδικου διατάγματος με αποτέλεσμα να μην παραλαμβάνει και να μην επιστρέφει τον ανήλικο ποτέ στις ώρες που προνοεί το διάταγμα και αναφέρεται σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, ήτοι στις 3/9/24, 5/9/24 και 7/9/24 και στην ώρα που επέστρεφε σε κάθε περίπτωση ο καθ΄ου η αίτηση τον ανήλικο.
Ο καθ’ ου η αίτηση παρακούει επανειλημμένως το διάταγμα και με την περιγραφόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά του προσπαθεί να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα. Όπως την συμβουλεύουν οι δικηγόροι της, ο καθ’ ου η αίτηση βρίσκεται υπαιτίως σε καταφρόνηση του διατάγματος του Δικαστηρίου κατ’ εξακολούθηση, παραλείποντας να συμμορφωθεί με το διάταγμα ημερομηνίας 22/4/21 και αν δεν τιμωρηθεί δεν πρόκειται να σεβαστεί και να υπακούσει τη διαταγή του.
Το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του καθ’ ου η αίτηση και της μητέρα του Μ. Δ, που υποστηρίζουν την ένσταση του καθ’ ου η αίτηση στην αίτησης της αιτήτριας ημερομηνίας 11/9/24, είναι ταυτόσημο με το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων τους που υποστηρίζουν την ένσταση του καθ’ ου η αίτηση στην αίτηση της αιτήτριας ημερ.28/5/24, το οποίο κατέγραψα ανωτέρω και για το λόγο αυτό δεν κρίνω σκόπιμο να το επαναλάβω.
Μελέτησα με ιδιαίτερη προσοχή την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και την επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους.
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ-ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ
Σε περίπτωση μη εφαρμογής των διαταγμάτων από οποιονδήποτε διάδικο, στον μη υπαίτιο διάδικο προσφέρεται η δυνατότητα καταχώρησης αίτησης παρακοής.
Το Δ.Ο.Δ στην υπόθεση Διευθύντρια Τμήματος Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας v Φ. Ντούμα & Α. Πεγειώτη (2002) 1Α Α.Α.Δ 133, 137, τόνισε τα ακόλουθα: «Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδίδεται δικαστικό διάταγμα οφείλει να συμμορφώνεται προς τις πρόνοιες του διατάγματος αφού η υπακοή σε διατάγματα δικαστηρίου συνιστά μια σημαντική πτυχή του κράτους δικαίου. Όπως τονίστηκε από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Γ. Πική στην υπόθεση Λοΐζου ν. Αστυνομίας (1996) 2 Α.Α.Δ. 227):
"Παρακοή σε διαταγή του δικαστηρίου πλήττει το θεμέλιο της έννομης τάξης».
Στην απόφαση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas (1989) 1 (Ε) A.A.Δ. 750, ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής τόνισε τα ακόλουθα (σελ. 758):
«Η υπακοή στα διατάγματα των Δικαστηρίων αποτελεί θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου».
Ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κ. Παμπαλλής, στην απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου (2011) 1 (Α) ΑΑΔ 293 τόνισε τα ακόλουθα (σελ. 297):
«Πιστεύουμε ότι δεν θα ήταν πλεονασμός να επιβεβαιώσουμε, για μια ακόμη φορά, την αναγκαιότητα συμμόρφωσης προς δικαστικά διατάγματα. Σε αντίθετη περίπτωση το κράτος δικαίου, επί του οποίου θεμελιώνονται τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των ατόμων και εδράζεται η απαίτηση του κοινωνικού συνόλου, για εφαρμογή του νόμου και της τάξης σε μια δημοκρατική κοινωνία, θα κατέρρεε. Photiou v. HadjiForados (1998) 1 C.L.R 384 ».
Η σπουδαιότητα εφαρμογής των διαταγμάτων που ρυθμίζουν θέματα οικογενειακού δικαίου καταδεικνύεται και από την πλούσια νομολογία του ΕΔΑΔ.
Η ιδιόμορφη φύση της διαδικασίας για καταφρόνηση έχει επεξηγηθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (1993) 1 ΑΑΔ 309 με το πιο κάτω απόσπασμα:
«Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και τον μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.»
Το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60), το οποίο τιτλοφορείται «Εξαναγκασμός υποταγής σε διατάγματα», είναι δικαιοδοτικό (βλ.Krashias Shoe Factory v. Adidas (1989) 1 Α.Α.Δ. 750) και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων για την παρακοή διαταγμάτων, αναφέρει τα ακόλουθα:
«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ' αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, διά προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήση πρέπον.
Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιμωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασμού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγμά του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουμένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγματος και εν γνώσει του και ηθελημένα παροτρύνει ή συνεργεί στη μη υπακοή διατάγματος».
Προϋπόθεση ενεργοποίησης της πιο πάνω δικαιοδοσίας, σύμφωνα με το Α.42 του Ν.14/60, πριν την εφαρμογή των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, ήταν η τήρηση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που τίθενται με τις πρόνοιες της Δ.42 (Α) (1) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι έχουν εφαρμογή στην υπό κρίση αίτηση. (βλ.Οικονομίδου v Ph. Economides Estates (1999) 1 A.A.D 1145).
Η Δ.42Α αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«1. Where any order is issued by any Court directing any act to be done or prohibiting the doing of any act there shall be endorsed by the Registrar on the copy of it, to be served on the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following:
"If you, the within-named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you will be liable to be arrested and to have your property sequestered."
2. An office copy of the order shall be served on the person to whom the order is directed. The service shall, unless otherwise directed by the Court or a Judge, be personal.
3. (1) Where such an order has been issued by any Court and the person directed to do or prohibited from doing an act (hereinafter referred to as "the respondent") refuses or neglects to do or abstain from doing it, according to the directions of such order, the person in whose favour such order has been given (hereinafter referred to as "the applicant") may apply to the Court for a writ of attachment.
(2) Such an application shall be made by summons supported by affidavit and an office copy thereof shall, unless otherwise directed by the Court or Judge, be served on the respondent personally. But the Court or a Judge, if satisfied that the delay caused by proceeding in the aforesaid way would or might entail irreparable or serious mischief, may make an order ex parte upon such terms as to costs or otherwise, and subject to such undertaking, if any, as the Court or Judge may think just; and any party affected by such order may move to set it aside.
4. On the return day of the summons, if the respondent does not attend and the Court is satisfied that he has been duly served, the Court may order that a writ of attachment be issued against him»
Από την ίδια τη φύση της διαδικασίας παρακοής, ως οιονεί ποινικής, (βλ.Halin v. Timur (2005) 1 A.A.Δ. 424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μαρκίδης (1991) 1 Α.Α.Δ. 401:
α. ΄Υπαρξη διατάγματος
β. ΄Υπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης
γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος
δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής
Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου ν. Bye (2007) 1 (Α) Α.Α.Δ. 371.
Σημειώνω ότι στην υπό κρίση αίτηση πληρούνται σωρευτικά οι πιο πάνω προϋποθέσεις αφού δεν αμφισβητήθηκε η ύπαρξη του εκ συμφώνου εκδοθέντος επίδικου διατάγματος, η ύπαρξη της αναγκαίας οπισθογράφησης, η προσωπική επίδοση του διατάγματος στον καθ’ ου η αίτηση και η προσωπική επίδοση των υπό κρίση αιτήσεων στον καθ’ ου η αίτηση.
Από το κείμενου του Α.42 του Ν.14/60, όπως η Νομολογία το έχει ερμηνεύσει, προκύπτει πως για να είναι ένα διάταγμα επιβλητό πρέπει να είναι είτε αναγκαστικό, είτε διατακτικό είτε απαγορευτικό. Αναγνωριστικά διατάγματα δικαιώματος εκδιδόμενα δυνάμει του Α.41 του Ν.14/60 δεν είναι επιβλητά δυνάμει του Α. 42. (βλ.Π. Κυριάκου ν. Υπουργού Εσωτερικών (1986) 3 Α.Α.Δ.300 και Webster v. Southwark London B. Council [1983] 2 W.L.R. 217 όπου στις σελίδες 222-223 αναφέρονται τα ακόλουθα:-
"....Where a court makes only a declaratory order, it is not contempt for the party affected by the order to refuse to abide by it. ....but mere refusal of one party to an action to abide by a declaratory order it not, as I understand it, contempt of court."
Στην υπόθεση Π.Π v A.Ρ (2002) 1 Α.Α.Δ 911, αποφασίστηκε ότι: «Έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του άρθρου 42 του Ν.14/60 και την ορθή ερμηνεία τους, το επίδικο διάταγμα με το οποίο ρυθμίζεται (όπως ρητά αναφέρει) η άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του εφεσείοντα με τα ανήλικα τέκνα του καθώς και τη νομολογία επί του θέματος, όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω, έχουμε καταλήξει, σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι το διάταγμα, το οποίο εκ συμφώνου εκδόθηκε στις 5.10.2000, έχει αναγνωριστικό χαρακτήρα ως ρυθμιστικό της επικοινωνίας του εφεσείοντα με τα ανήλικα τέκνα του και ως εκ τούτου δεν είναι επιβλητό (enforceable) με αίτηση φυλάκισης ή προστίμου. Το διάταγμα δεν περιέχει καμιά διαταγή προς την εφεσίβλητη να προβεί σε συγκεκριμένη πράξη ή να της απαγορεύει να πράξει κάτι».
Όπως προκύπτει ξεκάθαρα από το περιεχόμενο του επίδικου εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος ημερομηνίας 22/4/21, ρυθμίστηκε το δικαίωμα επικοινωνίας του καθ’ ου η αίτηση με το ανήλικο τέκνο των διαδίκων σε συγκεκριμένες μέρες και ώρες χωρίς οποιαδήποτε διαταγή προς τον καθ’ ου η αίτηση να προβεί σε συγκεκριμένη πράξη ή να του απαγορευθεί συγκεκριμένη πράξη.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, το επίδικο διάταγμα, ως ρυθμιστικό του δικαιώματος επικοινωνίας του καθ’ ου η αίτηση με το ανήλικο τέκνο των διαδίκων, έχει αναγνωριστικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου δεν είναι επιβλητό με αίτηση φυλάκισης ή προστίμου.
Συνακόλουθα, στην βάση των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω, οι συνεκδικαζόμενες αιτήσεις δεν μπορούν να επιτύχουν και θα πρέπει να απορριφθούν χωρίς να απαιτείται η περαιτέρω εξέταση τους και η αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου.
Αναφορικά με το θέμα των εξόδων, λαμβάνω αφενός υπόψιν ότι ο καθ’ ου η αίτηση είναι ο επιτυχών διάδικος και δεν προτίθεμαι να του αποστερήσω τα έξοδα του, πλην όμως, λαμβάνοντας υπόψιν ότι, το ζήτημα το οποίο οδήγησε τελικά στην απόρριψη των αιτήσεων εξετάστηκε αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο και δεν αποτελούσε ένα εκ των λόγων ένστασης του καθ΄ου η αίτηση, κρίνω ότι μου παρέχεται η δυνατότητα να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια και να περιορίσω το ποσό των δικηγορικών εξόδων που θα επιδικάσω προς όφελος του.
ΚΑΤΑΛΗΞΗ
Στη βάση όσων ανέφερα ανωτέρω και προσπάθησα να εξηγήσω οι αιτήσεις απορρίπτονται.
Το ½ των εξόδων ως αυτά που θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του καθ’ ου η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.
(Υπ) ......................................
Α. Παναγή, Δ. Οικ. Δ.
ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο