ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
Δικαιοδοσία Διατροφής
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ"Αθανασίου-Σιαμτάνη Π.
Αρ. Αίτησης: 4/2025
Μεταξύ:
Χ. Β
Αιτητή
- και -
Ε. Λ
Καθ΄ ης η Αίτηση
------------------------------
Ημερομηνία: 21/11/2025
Εμφανίσεις:
Για τον Αιτητή : κ. Π. Κωνσταντίνου
Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Χρ. Νεοφύτου
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Το ζήτημα το οποίο καλείται ν΄ αποφασίσει το Δικαστήριο είναι αυτό των δικηγορικών εξόδων ενόψει της απόσυρσης από το δικηγόρο του Αιτητή, της παρούσας υπόθεσης.
Με την αίτηση που καταχώρησε ο Αιτητής στις 13/1/2025 του ζητούσε την ακύρωση και/ή τροποποίηση του διατάγματος διατροφής που εκδόθηκε στην υπόθεση 197/2008 με το οποίο καθορίστηκε η συνεισφορά του στη διατροφή του ανήλικου τέκνου του Μ. στο ποσό των €190 μηνιαίως.
Για να υποστηρίξει την υπόθεση του στην εναρκτήρια αίτηση αναφέρει ότι από το γάμο τους απέκτησαν 3 παιδιά το Μ που γεννήθηκε το 2008 τη Χ, που γεννήθηκε το 2009 και το Γ που γεννήθηκε το 2011.
Ότι με την Καθ’ ης η Αίτηση ήλθαν σε διάσταση και ότι μετά τη διάσταση τους η Καθ’ ης η Αίτηση αποτάθηκε στο Δικαστήριο και εξασφάλισε το παραπάνω διάταγμα διατροφής.
Στη συνέχεια όπως αναφέρει συμφιλιωθήκαν, όμως ο ίδιος δεν προχώρησε σε οποιεσδήποτε ενέργειες για το τερματισμό της ισχύος του διατάγματος, λόγω άγνοιας. Αρκέστηκε στις διαβεβαιώσεις της Καθ’ ης η Αίτηση ότι προέβη η ίδια σε τερματισμό του.
Κατά το έτος 2022 ήλθαν ξανά σε διάσταση, οριστικά πλέον με την Καθ’ ης η Αίτηση, με την τελευταία ν’ αποτείνεται ξανά στο Δικαστήριο όπου εξασφάλισε εκ νέου προσωρινή διατροφή για ποσό €500 και για τα τρία παιδιά τους στην αίτηση διατροφής με αρ. 243/2022, ενώ η εναρκτήρια αίτηση στην αίτηση αυτή εκκρεμεί.
Όπως αναφέρει στη συνέχεια ο Αιτητής, η Καθ’ ης η Αίτηση εισέπραττε τα ποσά για τη διατροφή στην υπόθεση με αρ. 243/2022 και ξεκίνησε να αποτείνεται για την έκδοση ενταλμάτων διατροφής και για ποσά που αφορούσαν το διάταγμα διατροφής που εκδόθηκε το 2008 στην αίτηση με αρ. 197/2008 για τον ανήλικο υιό τους Μ. με αποτέλεσμα να εισπράττει δύο ποσά διατροφής για το ίδιο παιδί.
Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι στη νέα υπόθεση που καταχώρησε η Αιτήτρια στην αίτηση διατροφής με αρ.243/2022 ουδέποτε ανέφερε ότι υπήρχε σε ισχύ άλλο διάταγμα για τον ανήλικο υιό τους Μ. Έτσι το Δικαστήριο κατά το χρόνο της κρίσης δεν είχε γνώση για το γεγονός της ύπαρξης του άλλου διατάγματος. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω ο Αιτητής πληρώνει δύο διατροφές για το ίδιο παιδί.
Όπως αναφέρει περαιτέρω δεν μπορεί να συνεχίσει με την πληρωμή δύο ποσών για τον ανήλικο υιό του Μ, γι’ αυτό και αιτείται την ακύρωση του διατάγματος.
Η Καθ’ ης η Αίτηση στην υπό κρίση αίτηση καταχώρησε υπεράσπιση προβάλλοντας τη δική της εκδοχή.
Ας σημειωθεί ότι στην παράγραφο 12(α) της υπεράσπισης της αναφέρει ότι « Το διάταγμα στην αίτηση 197/2008 περί το έτος 2024 τέθηκε εις γνώση τόσο του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού σε δύο περιπτώσεις ήτοι στις 16/2/2024 και/ή 23/8/2024 από Δικαστήριο με διαφορετική σύνθεση στα πλαίσια της 197/2008 και επιβεβαιώθηκε ότι το Διάταγμα είναι οριστικό και βρίσκεται σε πλήρη ισχύ και αφορά μόνο το ένα παιδί ( Μ.Β)».
Νομική Πτυχή
Υπάρχει πλούσια νομολογία επί του θέματος των εξόδων. Η θέση της νομολογίας επί του θέματος είναι σταθερή. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Απόκλιση από τον κανόνα δικαιολογείται οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι ο διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στη διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που δεν σχετίζονται με το αποτέλεσμα.
Στη Όμηρος Σάββα Χαψή κ. ά. v. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1 Α.Α.Δ.1403, διατυπώθηκαν οι αρχές με τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στο θέμα των εξόδων.
Στη σελ 1406 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
"Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα ασκείται δικαστικά. Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρεια του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στη Χάσικος κ. ά. v. Χαραλαμπίδης (1990) 1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, υποδεικνύεται στη Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 2 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι: "feelings of Kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question o costs". Το ακόλουθο απόσπασμα από τη Θρασυβούλου v. Arto Estates (1993) 1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου:
"Είναι θεμελιωμένο ότι βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων."
Όπως επισημαίνεται σε άλλο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης:
"Απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους."
Ανάλογες θέσεις υιοθετήθηκαν στην Αρέστη v. Λαδοκόννου, 1996 1 Α.Α.Δ. 646
Επίσης στην υπόθεση Θρασυβούλου v. Arto Estates Limited (1993) 1 Α.Α.Δ. 12, το δικαστήριο λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη σε σχέση με τα έξοδα της διαδικασίας:
«Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.
Εξέταση της αίτησης.
Είναι παραδεκτό από τους διαδίκους ότι η παρούσα αίτηση αποσύρθηκε μετά την έκδοση απόφασης στην 2ην αίτηση στην αίτηση με αρ. 243/2022.
Ας σημειωθεί ότι στις 30/4/2025 εκδόθηκε απόφαση σε σχέση με την αίτηση διατροφής που καταχώρησε η Αιτήτρια στην υπόθεση διατροφής 243/2022/Καθ’ ης η αίτηση στην παρούσα.
Το ίδιο Δικαστήριο ενόψει του προγενέστερου διατάγματος για τον ανήλικο υιό των διαδίκων Μ. το οποίο δεν τέθηκε σε γνώση του όταν καταχωρήθηκε η αίτηση, περιόρισε την έκδοση τελικού διατάγματος στα δύο παιδιά μόνο.
Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την απόφαση μου ημ. 30 Απριλίου 2025 :
«Θα πως ευθύς εξαρχής ότι θα ασχοληθώ με το εύλογο των κονδυλίων για τα δύο παιδιά μόνο, καθώς υφίσταται διάταγμα για τον ανήλικο Μ, το οποίο δεν αποκαλύφθηκε από την Αιτήτρια. Ούτε και μπορεί το Δικαστήριο να αγνοήσει την ύπαρξη δύο διαταγμάτων τα οποία ασφαλώς δεν μπορούν να προχωρούν παράλληλα και να εισπράττονται για το ίδιο παιδί διατροφές δυνάμει και των δύο διαταγμάτων. Όσον αφορά το ποσό που ήδη δόθηκε για το Μ στη βάση του νέου διατάγματος, υπενθυμίζω ότι ο ίδιος ο Καθ’ ου η Αίτηση δέχθηκε όπως το προσωρινό διάταγμα καταστεί απόλυτο χωρίς να εγείρει οποιοδήποτε ζήτημα.
Προκύπτει βέβαια από τη μαρτυρία των διαδίκων και όχι από τα δικόγραφα ότι προϋπήρχε ένα διάταγμα διατροφής για τον ανήλικο υιό τους Μ το οποίο από τη μια η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο αποτεινόμενη για την έκδοση ενός νέου διατάγματος την ύπαρξη ενός άλλου διατάγματος για το ίδιο παιδί.
Η Αιτήτρια αν επιδίωκε αύξηση του ποσού διατροφής για τον ανήλικο Μ. όφειλε να ζητήσει την τροποποίηση του προηγούμενου διατάγματος και όχι να αιτηθεί ένα νέο διάταγμα με αποτέλεσμα να υπάρχουν δύο διατάγματα για το ίδιο παιδί. Από την άλλη ο Καθ’ ου η Αίτηση μέσω της δικηγόρου του αποδέχθηκε όπως καταστεί απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα, χωρίς μέχρι τότε να επικαλεστεί το προηγούμενο διάταγμα.
Θα παραθέσω εν συντομία το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης λίγο πριν και μετά την έκδοση της παραπάνω απόφασης του Δικαστηρίου.
Η κυρίως αίτηση μετά την καταχώρηση υπεράσπισης από την Καθ’ η η Αίτηση που έγινε στις 24/2/2025 παρέμεινε για οδηγίες στις 28/4/2025 με οδηγίες όπως τα δικόγραφα συμπληρωθούν μέχρι 25/4/2025. Στις 28/4/2025 ο Αιτητής δεν συμμορφώθηκε με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και ζήτησε παράταση χρόνου για συμπλήρωση των δικογράφων του.
Η υπόθεση ορίστηκε στις 2/5/2025 για το σκοπό αυτό, στη συνέχεια στις 16/5/2025 και ακολούθως στις 24/6/2025 για δήλωση συμβιβασμού, ενώ ήταν σε γνώση αμφότερων των διαδίκων η έκδοση της παραπάνω απόφασης.
Κατά την τελευταία δικάσιμο η δικηγόρος του Αιτητή ζήτησε άδεια από το Δικαστήριο να αποσυρθεί από την εκπροσώπηση του Αιτητή με το Δικαστήριο ν’ αποδέχεται το αίτημα της.
Έτσι η υπόθεση ορίστηκε στις 4/7/2025 ώστε ο Αιτητής να εκπροσωπηθεί από νέο δικηγόρο. Κατ’ εκείνη την ημερομηνία παρουσιάστηκε με το δικηγόρο κ. Αντωνίου, όμως οι διάδικοι δεν κατέληξαν σε συναινετική λύση.
Ο κ. Αντωνίου που εκπροσωπούσε τον Αιτητή τότε ζήτησε άδεια ν’ αποσύρει την εναρκτήρια αίτηση με τους διαδίκους να διαφωνούν ως προς την επιδίκαση των δικηγορικών εξόδων υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση.
Το Δικαστήριο απέρριψε την εναρκτήρια αίτηση και έδωσε χρόνο στους δικηγόρους να ετοιμάσουν γραπτές αγορεύσεις για το ζήτημα το εξόδων, ορίζοντας την υπόθεση στις 22/9/2025 για ακρόαση, μόνο για το ζήτημα αυτό.
Στις 9/7/2025 ο δικηγόρος του Αιτητή κ. Αντωνίου στην παρουσία του δικηγόρου της Καθ’ ης η Αίτηση κου Νεοφύτου ζήτησε άδεια από το Δικαστήριο να επιληφθεί της υπόθεσης την ημέρα εκείνη, ώστε ν’ αποσυρθεί από την εκπροσώπηση του Αιτητή, αίτημα που αποδέχθηκε το Δικαστήριο, δίδοντας του άδεια να αποσυρθεί.
Ένεκα της απόσυρσης του δικηγόρου του στις 9/7/2025 ο Αιτητής ζήτησε χρόνο να διορίσει νέο δικηγόρο και το ζήτημα των εξόδων παρέμεινε στις 22/9/2025, ως είχε οριστεί την προηγούμενη δικάσιμο όμως για προγραμματισμό αυτή τη φορά για να έχει το δικηγόρο του.
Στις 22/9/2025 ο δικηγόρος της Καθ’ ης η Αίτηση ήταν έτοιμος με την γραπτή του αγόρευση την οποία ανάρτησε στο Ijustice ηλεκτρονικά από τις 19/9/2025. Υπενθυμίζω ότι η υπόθεση όμως είχε οριστεί για προγραμματισμό.
Ο Αιτητής κατά τη ημερομηνία εκείνη παρουσιάστηκε προσωπικά και ζήτησε περαιτέρω χρόνο για να διορίσει νέο δικηγόρο. Νέος δικηγόρος τον βοηθούσε, χωρίς όμως να έχει καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης.
Σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 8/10/2025 από το δικηγορικό γραφείο που εμφανίζεται στην παρούσα διαδικασία σήμερα και κατά τις 13/10/2025 ημερομηνία κατά την οποία το ζήτημα των εξόδων ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση, παρουσίασε και ο Αιτητής την αγόρευση του μέσω των νέων δικηγόρων του.
Ο κ. Κωνσταντίνου για τον Αιτητή στην γραπτή του αγόρευση κάλεσε το Δικαστήριο να μην επιδικάσει έξοδα εναντίον του Αιτητή καθώς γενεσιουργός αιτία πρόκλησης των εξόδων ήταν η ενέργεια της Καθ’ ης η Αίτηση να προχωρά στην έκδοση ενταλμάτων διατροφής για τα ποσά που σχετίζονταν με το διάταγμα διατροφής στην αίτηση με αρ.197/2008 αναφορικά με το υιό τους Μ καθώς και η συμπεριφορά και οι δικές της ενέργειες που ανάγκασαν το Αιτητή να προχωρήσει με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Υποδεικνύοντας τέλος ότι αυτή η συμπεριφορά της Καθ’ ης η Αίτηση ήταν καταχρηστική.
Ο κ. Νεοφύτου στην αντίπερα όχθη, κάλεσε το Δικαστήριο να επιδικάσει έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η αίτηση ως επιτυχούσας διαδίκου, καθώς με βάση τα γεγονότα δεν δικαιολογείτo παρέκκλιση από το γενικό κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται τα έξοδά του. Και εισηγήθηκε ότι το αποτέλεσμα και μόνο, δικαιολογεί την επιδίκαση εξόδων υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση, αλλά και η συμπεριφορά του Αιτητή, ο οποίος αδικαιολόγητα δημιούργησε περαιτέρω έξοδα και χάσιμο χρόνου του.
Προχωρώ συνεπώς στην εξέταση του ζητήματος έχοντας υπόψη του το ιστορικό της υπόθεσης ως παρατέθηκε πιο πάνω τις αρχές και τη νομολογία που διέπει το θέμα επιδίκασης εξόδων και τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων.
Είναι προφανές ότι η απόσυρση της παρούσας εναρκτήριας αίτησης ήταν αποτέλεσμα της απόφασης στην αίτηση 243/2022 όπου το Δικαστήριο δεν εξέδωσε διάταγμα αναφορικά με τον υιό τους Μ. όταν τέθηκαν όλα τα δεδομένα κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης, σε πολύ προχωρημένο στάδιο, αναφορικά με την ύπαρξη του προγενέστερου διατάγματος. Η καταχώρηση λοιπόν της παρούσας αίτησης της ήταν αποτέλεσμα της παράλληλης ύπαρξης δύο διαταγμάτων, τα οποία καθόριζαν τη συνεισφορά του Αιτητή στη διατροφή του ανήλικου υιού τους Μ.
Είναι το λιγότερο λυπηρό υπό τις παρούσες περιστάσεις να ζητούνται έξοδα από τον Καθ’ ης η Αίτηση κατά του Αιτητή γιατί προχώρησε με αίτηση να ακυρώσει το πρώτο διάταγμα για το οποίο η ίδια προχωρούσε με αιτήματα για την έκδοση ενταλμάτων και παράλληλα προχωρούσε σε είσπραξη για το ίδιο παιδί της επιδικασθείσας διατροφής στη 2η αίτηση την υπόθεση με αρ. 243/2022, δυνάμει του διατάγματος που εξασφάλισε από το Δικαστήριο, χωρίς ν’ αποκαλύψει την ύπαρξη του πρώτου διατάγματος.
Δεν συμμερίζομαι την άποψη του ευπαίδευτου δικηγόρου της Καθ’ ης η Αίτηση ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί στην παρούσα περίπτωση η αρχή του κανόνα που ισχύει αναφορικά με τον επιτυχόντα διάδικο καθώς η γενεσιουργός αιτία για τη δημιουργία εξόδων ήταν η καταχώρηση της παρούσας αίτησης και ότι η αίτηση θα μπορούσε να αποφευχθεί αναμένοντας ο Αιτητής στην παρούσα απλά το αποτέλεσμα της άλλης αίτησης που εκκρεμούσε 243/2022 ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου και τη θέση της.
Αυτό θα ίσχυε εάν η Αιτήτρια στην αίτηση διατροφής με αρ. 197/2008 δεν προχωρούσε με αιτήματα για έκδοση φυλάκισης εναντίον του για το προγενέστερο διάταγμα και παράλληλα ζητούσε την εκτέλεση και του νέου διατάγματος που εξασφάλισε για το ίδιο παιδί, αλλά περιοριζόταν στην είσπραξη του οφειλόμενου ποσού στη μια περίπτωση μέχρι την εκδίκαση της αίτησης με αρ. 243/2022 και την αναμονή του αποτελέσματος της τελευταίας. Αυτό όμως δεν έγινε. Η προσφυγή του Αιτητή στο Δικαστήριο για την ακύρωση του προγενέστερου διατάγματος για το ίδιο παιδί με τα πιο πάνω δεδομένα δεν ήταν συνεπώς αδικαιολόγητη.
Όμως από το ιστορικό της υπόθεσης από ένα σημείο και πέρα θεωρώ ότι και ο Αιτητής συνέτεινε στη διόγκωση των εξόδων, εφόσον παρά το γεγονός ότι γνώριζε το αποτέλεσμα της απόφασης του Δικαστηρίου από τον Απρίλιο του 2025 στην οποία το Δικαστήριο δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα για τον ανήλικο υιό του Μ, εφόσον προϋπήρχε διάταγμα του Δικαστηρίου παρέτεινε την εκκρεμοδικία με αποτέλεσμα να σημειωθούν άλλες τόσες εμφανίσεις στο Δικαστήριο και έξοδα. Με την υποβολή αιτημάτων για συμπλήρωση των δικογράφων, με την υποβολή αιτημάτων για διορισμό άλλων δύο δικηγόρων να τον εκπροσωπήσουν, αφού στις 24/6/2025 αποσύρθηκε η 1η δικηγόρος του κα Πιερούδη και στις 9/7/2025 αποσύρθηκε ο κ. 2ο δικηγόρος του κ. Αντωνίου από την εκπροσώπηση του, μετά από μια εμφάνιση στο Δικαστήριο. Με τον Αιτητή τις παραμονές της ακρόασης για τα έξοδα να διορίζει νέους δικηγόρους.
Η συμπεριφορά των διαδίκων ως περιγράφεται πιο πάνω, αφενός μεν της Καθ’ ης η Αίτηση με την προώθηση ταυτόχρονα δύο διαταγμάτων διατροφής για το ίδιο παιδί και την καταχώρηση αιτήσεων για έκδοση ενταλμάτων φυλάκισης κατά του Καθ’ ου η Αίτηση στην αίτηση με αρ. 197/2008 και την αίτηση με αρ. 243/2022, για το ίδιο παιδί και αφετέρου η παράταση της εκκρεμοδικίας από τον Αιτητή στην παρούσα, παρά το γεγονός της γνώσης της απόφασης του Δικαστηρίου από τον Απρίλιο του 2025 μέχρι και την 13/10/2025 συνηγορεί στην έκδοση διαταγής όπως κάθε πλευρά επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα.
Ας σημειωθεί επίσης η δήλωση της 1ης συνηγόρου του Αιτητή που έγινε στις 2/5/2025 ότι « θα συζητήσω με τον πελάτη μου άμεσα μετά την έκδοση της απόφασης για το πως θα προχωρήσουμε.» Παρά την πιο πάνω δήλωση η υπόθεση παρέμεινε σε εκκρεμότητα με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν αχρείαστα έξοδα και διαδικασίες.
Όσον αφορά την παραπομπή του κ. Νεοφύτου στις αποφάσεις των ευπαιδεύτων συναδέλφων αυτές αφορούσαν στην εκτέλεση του διατάγματος με αρ. 197/2008 από την Αιτήτρια σ’ εκείνη την περίπτωση και υπόθεση Γονικής Μέριμνας μεταξύ των διαδίκων, διαφορετικές διαδικασίες, αριθμό εμφανίσεων και ιστορικό. Και ασφαλώς κάθε περίπτωση κρίνεται με βάση τα δικά της γεγονότα.
Περαιτέρω στην παρούσα περίπτωση δεν θεωρώ ότι η Καθ’ ης η Αίτηση είναι επιτυχών διάδικος. Με την απόσυρση της υπόθεσης δεν δικαιώθηκε η Καθ’ ης η Αίτηση. Η αίτηση αποσύρθηκε υπό τις παραπάνω περιστάσεις και μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση διατροφής 243/2022. Υπό φως των ανωτέρω αξιολογώντας τη συμπεριφορά της Καθ’ ης η Αίτηση αλλά και την κωλυσιεργία του Αιτητή στην παρούσα υπόθεση, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, κρίνω ότι η δικαιότερη διαταγή με βάση το ιστορικό της υπόθεσης και της συμπεριφοράς αμφότερων των διαδίκων είναι κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα.
(Υπ.) ................
Κ. Χ" Αθανασίου-Σιαμτάνη Π.
Πιστό αντίγραφο,
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο