ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
Δικαιοδοσία Διαζυγίων
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Χ” Αθανασίου-Σιαμτάνη, Π.
Αρ. Αίτησης:60/2026
Μεταξύ:
Y.H κάτοικος Λεμεσού
Αιτητής
κ α ι
L. K κάτοικος Πάφου
Καθ’ ης η Αίτηση
------------------------
Ημερομηνία: 9 Σεπτεμβρίου 2026
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για τον Αιτητή: κος Λ. Κολατσής για L.P. KOLATSIS LLC με κα Ι. Μιχαήλ για AG EROTOCRITOU LLC
Για την Καθ’ ης Αίτηση: κα Μ. Νεοφύτου
Αίτηση ημ. 19/5/2026 για συνοπτική απόφαση
ΑΠΟΦΑΣΗ
Ο Αιτητής με την εναρκτήρια αίτηση ζητά τη λύση του γάμου που τέλεσε με την Καθ’ ης η Αίτηση στις 24/3/2023 στο Δημαρχείο Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό με επικαλούμενο λόγο διαζυγίου τον ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης λόγω συνεχούς διετούς διάστασης μεταξύ των διαδίκων.
Με την υπό κρίση αίτηση ζητά συνοπτική απόφαση για λύση του γάμου του λόγω συμπλήρωσης διετούς διάστασης προβάλλοντας ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έχει οποιαδήποτε υπεράσπιση.
Τα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης περιγράφονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή ημ. 19/5/2026.
Σ’ αυτήν αναφέρει, μεταξύ άλλων ότι ότι η εναρκτήρια αίτηση επιδόθηκε στη Καθ’ ης η Αίτηση στις 27/2/26 καθώς και ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης, μέσω δικηγόρου, στις 27/3/26, αλλά δεν έχει καταχωρήσει μέχρι σήμερα Υπεράσπιση. Ότι με την καθ’ ης η Αίτηση τέλεσε νόμιμο πολιτικό γάμο την 24/3/23 στο Δημαρχείο Αγ. Αθανασίου, στη Λεμεσό, καθώς και ότι από τον Οκτώβριο του 2023 είναι σε οριστική διάσταση με την Καθ’ ης η Αίτηση. Έκτοτε η διάσταση τους είναι συνεχής.
Αναφέρει στη συνέχεια ότι πριν από το γάμο τους απέκτησαν, 2 παιδιά με την Καθ’ ης η Αίτηση. Επίσης ότι ο ίδιος έχει πολιτογραφηθεί ως πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η Καθ’ ης η Αίτηση είναι Ρωσίδα υπήκοος.
Αναφέρει περαιτέρω ότι ενώπιον του Ο.Δ. Λεμεσού εκκρεμούν διάφορες υποθέσεις μεταξύ τους, μεταξύ των οποίων και η Αίτηση διατροφής με αρ. 164/24, στην οποία η Καθ’ ης η Αίτηση είναι Αιτήτρια και στα πλαίσια της υπόθεσης εκείνης η τελευταία καταχώρησε στις 24/3/26 ενδιάμεση αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος διατροφής, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ίδιας. Στην παράγραφο 15 της ένορκης δήλωσης της η εν διαστάσει σύζυγος του ισχυρίζεται γι’ αυτόν ότι: «εκείνος εγκατέλειψε οριστικά τη συζυγική οικία κατά ή περί τον Οκτώβριο 2023 και μετακόμισε αρχικά στο ξενοδοχείο Amara και ακολούθως σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στη επαρχία Λεμεσού». Παρουσιάζει τη σχετική ένορκη δήλωση της Αιτήτριας στην αίτηση διατροφής ως Τεκ.2.
Επίσης αναφέρει ότι μεταξύ τους εκκρεμεί για εκδίκαση η ανταπαίτηση την οποία καταχώρησε η Καθ’ ης η Αίτηση στην αίτηση διαζυγίου με αρ. 446/2023. Την εναρκτήρια αίτηση καταχώρησε ο ίδιος, αλλά στη συνέχεια, στις 13/2/26 την διέκοψε.
Η ανταπαίτηση στη εν λόγω αίτηση, όπως αναφέρει ο Αιτητής, ήταν ορισμένη στις 2/6/26 για οδηγίες, χωρίς ακόμη να γίνει αποκάλυψη εγγράφων.
Θεωρεί ότι η ύπαρξη της πιο πάνω υπόθεσης δεν εμποδίζει την εξέταση της παρούσας αίτησης, αφού η Καθ΄ ης η Αίτηση ενόρκως παραδέχεται την μεταξύ τους διάσταση, από τον Οκτώβριο 2023.
Πιστεύει ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση στην εκδίκαση της παρούσας αίτησης θα συνιστά εκτροχιασμό από τον πρωταρχικό σκοπό και χρησιμοποίηση των Δικαστικών θεσμών προς εξυπηρέτηση, όχι της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, αλλά προς διευκόλυνση της ίδιας της Καθ’ ης η Αίτηση η οποία διατηρεί κληρονομικά δικαιώματα ως σύζυγος.
Είναι ακόμα η θέση του ότι μέσα από τα γεγονότα που έχει παραθέσει και τα τεκμήρια που έχει επισυνάψει στην παρούσα, προκύπτει ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έχει προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης στην εναρκτήρια αίτηση. Και ότι μοναδικός σκοπός της καταχώρισης υπεράσπισης εκ μέρους της θα είναι η καθυστέρηση της υπόθεσης ώστε να διατηρεί σε ισχύ το γάμο τους και να του στερεί το δικαίωμα λύσης του λόγω διετούς διάστασης, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι για την εκδίκαση της ανταπαίτησης της στην αίτηση διαζυγίου με αρ. 446/23 θα χρειαστούν αρκετοί ακόμη μήνες. Ενώ όπως αναφέρει ο Αιτητής με την παρέλευση ήδη των 2 ετών διάστασης λύεται η μεταξύ τους έγγαμη σχέση, χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση και κατάχρηση του χρόνου του Δικαστηρίου.
Η μη έκδοση του διατάγματος σύμφωνα με τον Αιτητή θα επιτρέψει στην Καθ’ ης η Αίτηση να καταχράται τις διαδικασίες σπαταλώντας πολύτιμο δικαστικό χρόνο και αυξάνοντας τα έξοδα.
Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της Καθ’ ης η Αίτηση η οποία καταχωρήθηκε στις 8/6/2026. Σ’ αυτήν προβάλλει τρεις λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση για συνοπτική απόφαση. Έχουν ως ακολούθως:
- Ότι δεν συντρέχει λόγος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά από τον Αιτητή, καθότι εκκρεμεί ήδη Αίτηση διαζυγίου μεταξύ των διαδίκων ήτοι η αίτηση διαζυγίου με αριθμό 446/2023 ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού.
- Ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και/ή απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και/ή ο Αιτητής δεν αποκάλυψε τα αληθή στοιχεία στο Δικαστήριο σκόπιμα και παραπλανητικά και ως εκ τούτου πρέπει η αίτηση του να απορριφθεί από το Δικαστήριο χωρίς να εξεταστεί η ουσία της.
- Ότι ο Αιτητής δεν δικαιούται στην έκδοση του Αιτούμενου διατάγματος καθότι μεταξύ των διαδίκων εκκρεμεί η Αίτηση διαζυγίου 446/2023, όπου εκκρεμεί η ανταπαίτηση της Καθ’ ης η Αίτηση.
Η ένσταση της στηρίζεται στην ένορκη δήλωση της ημ. 8/6/2026.
Σ’ αυτήν αναφέρει καταρχάς ότι στις 19/5/2026 ημερομηνία που είχε προβεί σε ένορκη δήλωση ο Αιτητής η εναρκτήρια αίτηση ήταν ήδη ορισμένη στις 2/6/2026 και ότι μέχρι την ημερομηνία εκείνη είχε δικαίωμα να καταχωρήσει υπεράσπιση και γι’ αυτό το λόγο δεν καταχωρήθηκε υπεράσπιση μέχρι τις 19/05/2026. Αναφέρει ακόμα ότι με βάση τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Μέρος 24.3 (2), μέχρι την εκδίκαση της παρούσας ενδιάμεσης Αίτησης, μπορεί να μην καταχωρηθεί από την πλευρά της η έκθεση υπεράσπισης, που εν πάση περιπτώσει έχει ήδη ετοιμαστεί.
Παραδέχεται στη συνέχεια τις παραγράφους στις οποίες ο Αιτητής αναφέρει για τη διετή διάσταση τους και τα όσα η ίδια δήλωσε στην αίτηση για προσωρινό διάταγμα διατροφής που καταχώρησε εναντίον του Αιτητή.
Περαιτέρω, αναφέρει για την εκκρεμότητα της υπόθεσης διαζυγίου με αρ. 446/2023, ότι την εν λόγω αίτηση αρχικά την καταχώρησε ο ίδιος Αιτητής και στις 25/06/2024 η ίδια μέσω των προηγούμενων δικηγόρων της καταχώρησε υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Προσθέτει ακόμα ότι στις 12/1/2026 καταχωρήθηκε από τους προηγούμενους δικηγόρους της τροποποιημένη υπεράσπιση και ανταπαίτηση, όπου η ανταπαίτηση της βασίζεται στον ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης τους, για λόγους που αφορούν το πρόσωπο του Αιτητή.
Δεν αποδέχεται τα όσα ο Αιτητής υποστηρίζει, ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση στην εκδίκαση της παρούσας αίτησης θα οδηγήσει σε εκτροχιασμό της υπόθεσης από τον πρωταρχικό σκοπό και τη χρησιμοποίηση των Δικαστικών Θεσμών προς εξυπηρέτηση προσωπικών της διευκολύνσεων, θεωρώντας ότι σε περίπτωση που επιτύχει η παρούσα Αίτηση, τότε θα είναι η περίπτωση που θα συνιστά εκτροχιασμό από τον Πρωταρχικό Σκοπό της Δικαιοσύνης.
Είναι δε η θέση της ότι η παρούσα αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, αφού υπάρχει σε εξέλιξη άλλη αίτηση Διαζυγίου μεταξύ αυτής και του συζύγο της η οποία βρίσκεται σε αρκετά «συμπληρωμένο» στάδιο.
Θεωρεί περαιτέρω ότι αν επιτύχει η παρούσα αίτηση θα στερηθεί του δικαιώματος της ν’ ακουστεί στην αίτηση διαζυγίου με αριθμό 446/2023 η οποία είναι ορισμένη ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού, και ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, το οποίο εκδικάζει την παρούσα Αίτηση.
Είναι περαιτέρω η θέση της ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη ότι εκκρεμεί ήδη ίδια αίτηση μεταξύ των ίδιων διαδίκων, η οποία είναι σε προχωρημένο στάδιο και ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, με σκοπό ο Αιτητής, να αποφύγει να ακουστούν τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία οδήγησαν στην διάσταση μεταξύ των διαδίκων.
Υποδεικνύει ακόμα ότι η συμπεριφορά του Αιτητή, να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση, από τη στιγμή που εκκρεμεί η ίδια αίτηση και συγκεκριμένα η αίτηση Διαζυγίου 446/2023 ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λεμεσού, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και παραβιάζει την αρχή που απαγορεύει την πολλαπλότητα διαδικασιών και την πορεία άλλης εκκρεμοδικίας (Lis alibi pendens).
Αναφέρει στη συνέχεια ότι έχει καλή υπεράσπιση στην παρούσα αίτηση διαζυγίου, η οποία θα συνοδεύεται με προδικαστική ένσταση, η οποία αφορά την κατάργηση της διαδικασίας την οποία προβαίνει ο Αιτητής, αφού ήδη εκκρεμεί άλλη ίδια αίτηση Διαζυγίου.
Υποδεικνύει ακόμα ότι ο Αιτητής είχε ένδικο μέσο στην αίτηση με αριθμό 446/2023 η οποία εκκρεμεί, καθώς θα μπορούσε να αιτηθεί την τροποποίηση της αίτησης του, με αντικατάσταση του λόγου λύσης του γάμου των διαδίκων από τον ισχυρό κλονισμό και να αιτείτο τη λύση του γάμου, ένεκα της διετούς διάστασης, όμως καταχρηστικά επέλεξε να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση.
Περαιτέρω υποστηρίζει ότι καμία καθυστέρηση δεν θα προκληθεί στην εκδίκαση της αίτησης Διαζυγίου με αριθμό 446/2023, αφού μετά την αποκάλυψη εγγράφων από τους διαδίκους, θα δοθούν οδηγίες για τις μαρτυρίες, τόσο από την πλευρά της, όσο και από την πλευρά του Αιτητή, και η υπόθεση θα οριστεί για ακρόαση.
Αφού προσπάθειες για εξεύρεση συναινετικής λύσης δεν καρποφόρησαν η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση με τους δικηγόρους των διαδίκων να καταχωρούν γραπτές αγορεύσεις.
Στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, τις οποίες λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου για την έκδοση της παρούσας απόφασης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με παραπομπή στο νόμο και σχετική επί του θέματος νομολογία υποστήριξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους.
Η δικηγόρος της Καθ’ ης η Αίτηση επέμεινε ότι η καταχώρηση της αίτησης αυτής συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, ότι με την έγκριση της η Καθ’ ης η Αίτηση δεν θα ακουστεί, οι δε δικηγόροι του Αιτητή ότι η αίτηση υποστήριξαν ότι η αίτηση πρέπει να επιτύχει, δεν συνιστά κατάχρηση, αντίθετα με την έγκριση της θα εξυπηρετηθεί ο πρωταρχικός σκοπός των νέων διαδικαστικών κανονισμών. Υποβάλλοντας ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έχει καμία πραγματική προοπτική επιτυχούς προώθησης υπεράσπισης της, καθώς έχει παρέλθει η διετία από τη διάσταση των διαδίκων η οποία είναι παραδεκτή. Περαιτέρω γιατί η Καθ’ ης η Αίτηση δεν προβάλλει οποιοδήποτε υπεράσπιση, ούτε οποιοδήποτε άλλο επιτακτικό λόγο για τη διεξαγωγή δίκης. Συνεπώς ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση συνοπτικής απόφασης.
Νομική Πτυχή
Η επίδικη αίτηση στηρίζεται στο Το Μέρος 24 των Κ.Π.Δ. 2023 των Κ.Π.Δ.
Ειδικότερα, ο Κ.24.1 των Κ.Π.Δ. 2023 προνοεί για το πεδίο εφαρμογής του Μέρους 24 όπου αναφέρονται τα εξής:
«24.1. Πεδίο εφαρμογής του παρόντος Μέρους
(1) To παρόν Μέρος παραθέτει τη διαδικασία με την οποία το δικαστήριο δύναται να αποφασίσει επί απαίτησης ή συγκεκριμένου ζητήματος χωρίς δίκη.
(2) To δικαστήριο δύναται να εκδώσει συνοπτική απόφαση εναντίον ενάγοντα ή εναγόμενου σε οποιοδήποτε είδος δικαστικής διαδικασίας.»
Ακολούθως, ο Κ.24.2 των Κ.Π.Δ. 2023, προνοεί για τους λόγους έκδοσης συνοπτικής απόφασης ως εξής:
«24.2. Λόγοι έκδοσης συνοπτικής απόφασης
(1) Το δικαστήριο δύναται να εκδώσει συνοπτική απόφαση εναντίον ενάγοντα ή εναγόμενου επί του συνόλου απαίτησης ή επί συγκεκριμένου ζητήματος αν:
(α) κρίνει ότι: (i) ο ενάγων δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας επί της απαίτησης ή του ζητήματος· ή (ii) ο εναγόμενος δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης της απαίτησης ή του ζητήματος· και
(β) δεν υπάρχει κανένας άλλος επιτακτικός λόγος για τον οποίο η υπόθεση ή το ζήτημα πρέπει να αποφασιστεί σε δίκη.»
Ο Κ.24.4 των Κ.Π.Δ. 2023 ακολούθως διαλαμβάνει τι πρέπει να περιέχεται σε αίτηση για συνοπτική απόφαση. Συγκεκριμένα, ο Κ.24.4 των Κ.Π.Δ. 2023 προνοεί τα ακόλουθα:
«24.4. Η Αίτηση
(1) Υπό την επιφύλαξη των προνοιών του παρόντος Μέρους, η αίτηση υποβάλλεται σύμφωνα με το Μέρος 23.
(2) Η αίτηση ή η μαρτυρία η οποία περιέχεται ή αναφέρεται σε αυτή ή επιδίδεται με αυτή:
(α) προσδιορίζει περιεκτικά οποιοδήποτε νομικό σημείο ή πρόνοια σε έγγραφο στα οποία στηρίζεται ο αιτητής, ή/και
(β) αναφέρει ότι υποβάλλεται διότι ο αιτητής πιστεύει ότι, με βάση τη μαρτυρία, ο καθ' ου η αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας επί της απαίτησης ή του ζητήματος ή (ανάλογα με την περίπτωση) προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης της απαίτησης και σε οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις αναφέρει ότι ο αιτητής δεν γνωρίζει άλλο λόγο για τον οποίο η απαίτηση ή το ζήτημα πρέπει να εκδικαστεί.
(3) Εκτός αν η ίδια η αίτηση περιέχει το σύνολο τής μαρτυρίας (αν υπάρχει) στην οποία στηρίζεται ο αιτητής, η αίτηση πρέπει να προσδιορίζει τη γραπτή μαρτυρία στην οποία στηρίζεται ο αιτητής. Αυτό δεν επηρεάζει το δικαίωμα του αιτητή να καταχωρίσει πρόσθετη μαρτυρία, δυνάμει του κανονισμού 24.5(2).» (υπογράμμιση του Δικαστηρίου)
Το Μέρος 24 των Κ.Π.Δ. είναι αντίστοιχο με το Part 24 των Αγγλικών Κανονισμών πολιτικής Δικονομίας. Στο σύγγραμμα Civil Procedure Vol 1 έκδοσης 2018 σελ. 766 αναφέρεται ότι ο Δικαστήριο δύναται να εκδώσει απόφαση νοουμένου ότι ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις:
Rule 24.2 states that summary judgment may be granted "on the whole of a claim or a particular issue in it" if two circumstances are satisfied: first, if the court considers that the party has no real prospect of (as the case may be) succeeding or successfully defending on "the claim or issue", and secondly, there is no other compelling reason why the "case or issue" should be disposed of at a trial (see r.24.2(b)).»
Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του Μέρους 24.2 των Κ.Π.Δ., το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή ο οποίος θα πρέπει να αποδείξει ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας και ότι δεν υπάρχει άλλος επιτακτικός λόγος για τη διεξαγωγή δίκης.
Στο σύγγραμμα Civil Procedure (ανωτέρω), σελ. 769, υπό τον τίτλο «Burden of proof» αναφέρεται, ότι εφόσον ο Αιτητής προσκομίσει ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησης του, τότε ο Καθ' ου η αίτηση φέρει το αποδεικτικό βάρος να αποδείξει ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχούς υπεράσπισης ή ότι συντρέχει άλλος επιτακτικός λόγος για διεξαγωγή της δίκης.
Από την ανάγνωση των διατάξεων προκύπτει ότι, για την έκδοση συνοπτικής απόφασης, δυνάμει του Μέρους 24, ο Αιτητής οφείλει είτε να προσκομίσει το σύνολο της μαρτυρίας του είτε να προσδιορίσει με σαφήνεια τη γραπτή μαρτυρία στην οποία στηρίζεται. Η μαρτυρία αυτή πρέπει να είναι επαρκής και αξιόπιστη, ώστε να θεμελιώνει την έκδοση συνοπτικής απόφασης σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του Μέρους 24.2 και, περαιτέρω, να καταδεικνύει ότι ο Καθ’ ου η αίτηση δεν έχει προοπτική επιτυχίας και ότι δεν συντρέχει άλλος λόγος για τον οποίο η απαίτηση ή το επίδικο ζήτημα θα πρέπει να εκδικαστεί σε δίκη
(βλ. Γεώργιος Διογένους κ.α. v. OROGEORGIO JEWELLERY LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε86/2025, ημερ. 11.02.26).
Το Εφετείο εξέτασε επίσης τις διατάξεις του Μέρους 24 των Κ.Π.Δ. 2023 επίσης στις υποθέσεις Διογένους (ανωτέρω) και Χαράλαμπος Παναγή κ.α. ν. Άντρια Γεωργίου, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε26/2025, ημερ. 27.03.26.
Ως αναφέρθηκε στην υπόθεση Παναγή (ανωτέρω) η προβλεπόμενη στο Μέρος 24 διαδικασία αποτελεί μία από τις διαδικασίες δια των οποίων το Δικαστήριο προάγει τον πρωταρχικό σκοπό δια της ενεργούς διαχείρισης υποθέσεων και προς τούτο έγινε αναφορά στα όσα λέχθηκαν στην Swain v. Hillman (2001) 1 All E.R. 91:
«It is important that a judge in appropriate cases should make use of the powers contained in Pt 24. In doing so he or she gives effect to the overriding objectives contained in Pt 1. It saves expense; it achieves expedition; it avoids the court's resources being used up on cases where this serves no purpose, and I would add, generally, that it is in the interests of justice. If a claimant has a case which is bound to fail, then it is in the claimant's interests to know as soon as possible that that is the position. Likewise, if a claim is bound to succeed, a claimant should know that as soon as possible».
Σε ελεύθερη μετάφραση[:
«Είναι σημαντικό ένας δικαστής σε κατάλληλες υποθέσεις να κάνει χρήση των εξουσιών που περιέχονται στο Μέρος 24. Με τον τρόπο αυτό, υλοποιεί τους πρωταρχικούς στόχους που περιέχονται στο Μέρος 1. Εξοικονομεί έξοδα. Επιτυγχάνει την αποστολή του. Αποφεύγει τη χρήση των πόρων του δικαστηρίου σε υποθέσεις όπου αυτό δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό, και θα προσέθετα, γενικά, ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Εάν ο ενάγων έχει μια υπόθεση που είναι καταδικασμένη να απορριφθεί, τότε είναι προς το συμφέρον του να γνωρίζει το συντομότερο δυνατό ότι αυτή είναι η κατάσταση. Ομοίως, εάν μια αξίωση είναι βέβαιο ότι θα ευδοκιμήσει, ο ενάγων θα πρέπει να το γνωρίζει το συντομότερο δυνατό.»
Στην υπόθεση Παναγή (ανωτέρω) αναφέρθηκε επίσης ότι ο Αιτητής σε αίτηση για συνοπτική απόφαση οφείλει να παρουσιάσει γραπτή μαρτυρία με την οποία να αποδείξει τόσο ρεαλιστική πιθανότητα επιτυχίας της υπόθεσης του, όσο και ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν έχει «πραγματική προοπτική επιτυχίας» επί της απαίτησης ή υπεράσπισης. Προς τούτο τόσο στην υπόθεση Παναγή (ανωτέρω) όσο και στην υπόθεση Διογένους (ανωτέρω) έγινε παραπομπή στην υπόθεση Easyair Ltd v. Opal Telecom Ltd [2009] EWHC 339 (Ch),[6] όπου τέθηκε η σύνοψη των αρχών που διέπουν την εκδίκαση αιτήσεων για συνοπτική απόφαση, βάσει του αντίστοιχου Μέρους 24 των Αγγλικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, τα οποία παραθέτω αυτούσια:
«The correct approach on applications by defendants is, in my judgment, as follows:
i)The court must consider whether the claimant has a "realistic" as opposed to a "fanciful" prospect of success: Swain v Hillman [2001] 2 All ER 91;
ii)A "realistic" claim is one that carries some degree of conviction. This means a claim that is more than merely arguable: ED & F Man Liquid Products v Patel [2003] EWCA Civ 472 at [8]
iii)In reaching its conclusion the court must not conduct a "mini-trial": Swain v Hillman
iv)This does not mean that the court must take at face value and without analysis everything that a claimant says in his statements before the court. In some cases it may be clear that there is no real substance in factual assertions made, particularly if contradicted by contemporaneous documents: ED & F Man Liquid Products v Patel at [10]
v)However, in reaching its conclusion the court must take into account not only the evidence actually placed before it on the application for summary judgment, but also the evidence that can reasonably be expected to be available at trial: Royal Brompton Hospital NHS Trust v Hammond (No 5) [2001] EWCA Civ 550;
vi) Although a case may turn out at trial not to be really complicated, it does not follow that it should be decided without the fuller investigation into the facts at trial than is possible or permissible on summary judgment. Thus the court should hesitate about making a final decision without a trial, even where there is no obvious conflict of fact at the time of the application, where reasonable grounds exist for believing that a fuller investigation into the facts of the case would add to or alter the evidence available to a trial judge and so affect the outcome of the case: Doncaster Pharmaceuticals Group Ltd v Bolton Pharmaceutical Co 100 Ltd [2007] FSR 63;
vii)On the other hand it is not uncommon for an application under Part 24 to give rise to a short point of law or construction and, if the court is satisfied that it has before it all the evidence necessary for the proper determination of the question and that the parties have had an adequate opportunity to address it in argument, it should grasp the nettle and decide it. The reason is quite simple: if the respondent's case is bad in law, he will in truth have no real prospect of succeeding on his claim or successfully defending the claim against him, as the case may be. Similarly, if the applicant's case is bad in law, the sooner that is determined, the better. If it is possible to show by evidence that although material in the form of documents or oral evidence that would put the documents in another light is not currently before the court, such material is likely to exist and can be expected to be available at trial, it would be wrong to give summary judgment because there would be a real, as opposed to a fanciful, prospect of success. However, it is not enough simply to argue that the case should be allowed to go to trial because something may turn up which would have a bearing on the question of construction: ICI Chemicals & Polymers Ltd v TTE Training Ltd [2007] EWCA Civ 725».
Στην υπόθεση Διογένους (ανωτέρω) γίνεται χρήσιμη αναφορά σε παραδείγματα νομολογιακής ερμηνείας της φράσης «άλλος λόγος για τον οποίο η απαίτηση ή το ζήτημα πρέπει να εκδικαστεί» όπως δίδονται στην παράγραφο 24.2.4 του συγγράμματος Annual Practice 2021, υπό τον τίτλο «no other compelling reason (for) trial».
Περαιτέρω, στην υπόθεση Παναγή (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι, αφού ο Αιτητής με αξιόπιστη μαρτυρία, αποσείσει το βάρος ότι δικαιολογείται η πεποίθηση του πως ο καθ’ ου η αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας της απαίτησης ή υπεράσπισης του, το βάρος εναποτίθεται πλέον στον Καθ’ ου η αίτηση να αποδείξει την ύπαρξη τέτοιας πραγματικής προοπτικής επιτυχίας της απαίτησης ή υπεράσπισης του ή την ύπαρξη κάποιου άλλου επιτακτικού λόγου για τον οποίο η υπόθεση ή το ζήτημα θα πρέπει να προχωρήσει σε δίκη.
Προς τούτο παραπέμπει στο White Book 2021, στην παράγραφο 24.2.5, όπου αναφέρονται τα κάτωθι:
«If the applicant for summary judgment adduces credible evidence in support of their application, the respondent becomes subject to an evidential burden of proving some real prospect of success or other reason for a trial. The standard of proof required of the respondent is not high. It suffices merely to rebut the applicant's statement of belief. The language of r.24.2 ("no real prospect. no other reason.") indicates that, in determining the question, the court must apply a negative test. The respondent's case must carry some degree of conviction: the court is not required to accept without analysis everything said by a party in his statements before the court (ED & F Man Liquid Products Ltd v Patel (2003) EWCA Civ 472. In evaluating the prospects of success of a claim or defence judges are not required to abandon their critical faculties (Calland v Financial Conduct Authority (2015) EWCA Civ 192 at [29]). However, the proper disposal of an issue under Pt 24 does not involve the judge in conducting a mini-trial (Swain v Hillman (2001) 1 All E.R. 91). Therefore, the court hearing a Pt 24 application should be wary of trying issues of fact or evidence where the facts are apparently credible and are to be set against the facts being advanced by the other side. Choosing between them is the function of the trial judge, not the judge on an interim application, unless there is some inherent improbability in what is being asserted or some extraneous evidence which would contradict it (Fashion Gossip Ltd v Esprit Telecoms UK Ltd 27 July 2000, unrep,. CA; cf. Day v RAC Motoring Services Ltd (1999) 1 All E.R. 1007, per Ward LJ at 1013 propounding the adoption of a negative test on applications to set aside default judgments). When deciding whether the respondent has some real prospect of success the court should not apply the standard which would be applicable at the trial, namely the balance of probabilities on the evidence presented; on any application for summary judgment the court should also consider the evidence that could reasonably be expected to be available at trial (Royal Brompton Hospital NHS Trust v Hammond (No. 5) (2001) EWCA Civ 550, CA)».
Τέλος, η έκδοση συνοπτικής απόφασης πρέπει να εξετάζεται και κάτω από το πρίσμα των προνοιών του Άρθρου 30 του Συντάγματος και τέτοια απόφαση εκδίδεται μόνο σε καθαρές υποθέσεις και κατόπιν απόδειξης των προϋποθέσεων που καθορίζονται στο Μέρος 24 των Κ.Π.Δ. 2023. Σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο στον οποίο θα στερηθεί το δικαίωμα να προβάλει τη θέση του ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Trans Middle East Trading Ltd v. Abdul Aziz Tlais (1991) 1 A.A.Δ. 239 και Διογένους (ανωτέρω)).
Εξέταση της αίτησης.
Στην προκείμενη περίπτωση ο Αιτητής στηρίζει τη θέση του για έκδοση συνοπτικής απόφασης στην απουσία πραγματικής προοπτικής επιτυχίας της υπεράσπισης της Καθ’ ης η Αίτηση, στο γεγονός ότι έχει παρέλθει η διετία από τη διάσταση των διαδίκων, κατά συνέπεια τεκμαίρεται ο ισχυρισμός κλονισμός της έγγαμης σχέσης, δυνάμει του περί Γάμου Νόμου του 2003 Ν.104(Ι)/2003.
Το άρθρο 27(1)(β) του οποίου προβλέπει ότι:
27(1) Γάμος δύναται να λυθεί με δικαστική απόφαση από Δικαστήριο κατόπιν καταχώρισης αγωγής διαζυγίου για τους ακόλουθους λόγους:
(β) Όταν οι μεταξύ των συζύγων σχέσεις έχουν αμάχητα κλονιστεί λόγω του ότι βρίσκονται σε διάσταση επί δύο (2) τουλάχιστον χρόνια
Ο νομοθέτης προέβλεψε με την πιο πάνω πρόνοια ότι η διετής διάσταση δημιουργεί αμάχητο τεκμήριο κλονισμού της έγγαμης σχέσης, όπου δεν χωρεί οποιαδήποτε υπεράσπιση.
Στο Σύγγραμμα του Γ.Π Κακογιάννη, «Η απόδειξη» στη σελ. 48 υπό τον τίτλο Αμάχητα τεκμήρια αναφέρονται τα ακόλουθα:
Αμάχητα τεκμήρια είναι αυτά που ορίζει ο νόμος και δεν επιδέχονται, δηλαδή ανταπόδειξη. Επομένως ο νομικός κανόνας πρέπει να βρεθεί στη νομοθεσία ή στη νομολογία.
…………………………………………………………………………………………….
Το αμάχητο τεκμήριο υπερισχύει της μαρτυρίας για το αντίθετο μια και τέτοια μαρτυρία δεν γίνεται δεκτή.
Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση της Καθ’ ης η Αίτηση που καταχώρησε προς υποστήριξη της ένστασης της προκύπτει η παραδοχή της ότι βρίσκονται σε διετή διάσταση με το σύζυγο της.
Η Καθ’ ης η Αίτηση παραδέχεται την παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή στην οποία ο Αιτητής αναφέρει ότι «η οριστική μας διάσταση επήλθε τον Οκτώβριο του 2023 και έκτοτε βρισκόμαστε σε συνεχή διάσταση..…»
Περαιτέρω παραδέχεται τις παραγράφους 11 και 12 της ένορκης δήλωση του Αιτητή στις οποίες αναφέρει ότι στα πλαίσια υπόθεσης διατροφής που καταχώρησε η Καθ’ ης η Αίτηση στην αίτηση με αρ. 164/24 ανέφερε ότι «….. εκείνος εγκατέλειψε τη συζυγική οικία κατά τη περί τον Οκτώβριο του 2023 και μετακόμισε αρχικά το ξενοδοχείο Amara και ακολούθως σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στη Λεμεσό.»
Παραδέχεται επίσης την παράγραφο 13 στην οποία ο Αιτητής επισυνάπτει ως Τεκ 2 την εν λόγω αίτηση διατροφής στην οποία αναφέρει η Καθ’ ης η Αίτηση τα πιο πάνω. Ότι δηλαδή από τον Οκτώβριο του 2023 ζουν χωριστά.
Συνεπώς από την ένορκη δήλωση της Καθ’ ης η Αίτηση είναι φανερό ότι παραδέχεται η Καθ’ ης η Αίτηση τη συνεχή διάσταση με το σύζυγο της από τον Οκτώβριο του 2023.
Περαιτέρω στους λόγους ένστασης της η Καθ’ ης η Αίτηση δεν αναφέρει ποια θα είναι η υπεράσπιση της. Η θέση της περιορίζεται στο ότι η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική, ένεκα της εκκρεμότητας της ανταπαίτησης της στην αίτηση διαζυγίου με αρ. 446/2023.
Αντίθετα ο Αιτητής παρουσίασε αξιόπιστη μαρτυρία και απέσεισε το βάρος απόδειξης που είχε στους ώμους του. Κατέδειξε ότι δικαιολογείται η πεποίθηση του πως η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας της υπεράσπισης της. Η διετής διάσταση επιβεβαιώθηκε με τις παραδοχές της Καθ’ ης η Αίτηση στην παρούσα αίτηση και την ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα που η ίδια κατέθεσε εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση σε εκείνη την περίπτωση.
Το βάρος πλέον εναποτίθετο στην Καθ' ης η αίτηση να αποδείξει την ύπαρξη τέτοιας πραγματικής προοπτικής επιτυχίας της υπεράσπισης της ή την ύπαρξη κάποιου άλλου επιτακτικού λόγου για τον οποίο η υπόθεση ή το ζήτημα θα πρέπει να προχωρήσει σε δίκη. Κάτι το οποίο δεν έπραξε. Ούτε και προωθείται με την ένσταση της οποιαδήποτε βάση υπεράσπισης. Ούτε οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο θα πρέπει η υπόθεση να προχωρήσει σε δίκη.
Ο μόνος λόγος που προβάλλει για την απόρριψη της αίτησης η Καθ’ ης η Αίτηση είναι η ύπαρξη της άλλης διαδικασίας δηλαδή της ανταπαίτησης της στην υπόθεση διαζυγίου με αρ. 446/2023, υποστηρίζοντας ότι ο Αιτητής προωθεί την παρούσα αίτηση, γιατί δεν θέλει να ακουστούν γεγονότα τα οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, θα καταδείξουν ότι ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσης αφορά τον ίδιο. Ισχυρισμούς και γεγονότα που αρνείται ο Αιτητής/ Καθ’ ου η Αίτηση στην ανταπαίτηση της, στην υπεράσπιση που καταχώρησε στην ανταπαίτηση της.
Στην απόφαση του ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ 1985/2022 ημ. 15/11/2022, σε υπόθεση διαζυγίου αναλύθηκε εκτεταμένα η έννοια της διετούς διάστασης μεταξύ των συζύγων και της υπαιτιότητας των συζύγων:
Λέχθηκε επί του προκειμένου:
«Στο άρθρο 1439 § 3 ΑΚ ορίζεται ότι: “Εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από δύο τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντος. Η συμπλήρωση του χρόνου της διάστασης υπολογίζεται κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής και δεν εμποδίζεται από μικρές διακοπές που έγιναν ως προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ των συζύγων”. Από τις διατάξεις αυτές, που καθιερώνουν ως λόγο διαζυγίου τον αντικειμενικό κλονισμό της έγγαμης σχέσης των συζύγων, προκύπτει ότι, εφόσον αποδειχθεί η διετής διάσταση, η οποία υπολογίζεται αναδρομικά από το χρόνο της στο ακροατήριο κατ’ ουσίαν συζήτησης της αγωγής, κατά τον οποίο σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 68, 69, 224, 269 και 281 ΚΠολΔ κρίνεται το κεκτημένο του καταγόμενου στη δίκη δικαιώματος, τεκμαίρεται αμάχητα ο κλονισμός των σχέσεων των συζύγων και το δικαστήριο χωρεί, μετά και τη διαπίστωση της πρόθεσης για διάσταση, στη λύση του γάμου. Ως διάσταση, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται εκείνη κατά την οποία οι σύζυγοι απομακρύνονται φυσικώς και ψυχικώς μεταξύ τους, με τη θέληση να μην έχουν πλέον κοινωνία βίου, ανεξάρτητα από το εάν η απομάκρυνση αυτή, ως πραγματικό γεγονός, είναι αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας του ενός από τους συζύγους ή και των δύο και ανεξάρτητα από το εάν διαμένουν στην ίδια κατοικία αλλά υπό καθεστώς χωρισμού από τραπέζης και κοίτης.»
Η έμφαση είναι δική μου.
Ας σημειωθεί περαιτέρω ότι στην υπόθεση με αρ. 446/2023 η ίδια η Καθ’ ης η Αίτηση στην παρούσα/ Αιτήτρια στην ανταπαίτηση, δεν επιθυμεί τη συνέχιση του γάμου της με τον Καθ’ ου η Αίτηση/Αιτητή στην παρούσα. Αντίθετα με την ανταπαίτηση της ζητά τη λύση του γάμου της.
Η απομάκρυνση των συζύγων από τον Οκτώβριο του 2023 είναι λοιπόν ένα πραγματικό γεγονός. Η αίτηση καταχωρήθηκε στις 19/2/2026, η διετής διάσταση έχει συμπληρωθεί.
Η Καθ’ ης η Αίτηση παραδέχεται και δεν αμφισβητεί τη διετή διάσταση. Ούτε και αντέκρουσε αυτόν τον ισχυρισμό προσκομίζοντας σχετική μαρτυρία. Το αποδεικτικό βάρος απόδειξης καλής υπεράσπισης βρισκόταν στους ώμους της.
Ο νομοθέτης προέβλεψε ότι η διετής διάσταση δημιουργεί αμάχητο τεκμήριο κλονισμού της έγγαμης σχέσης όπου δεν χωρεί οποιαδήποτε υπεράσπιση.
Ο Αιτητής στην παρούσα περίπτωση προσήγαγε ρεαλιστική μαρτυρία προς υποστήριξή της αίτησης του. Σε αντίθεση με την Καθ’ ης η Αίτηση η οποία καμία υπεράσπιση δεν πρόβαλε για την υποστήριξη της ένστασης της. Ούτε και έδωσε ικανοποιητικό λόγο για τη συνέχιση της διαδικασίας. Δεν εξηγεί ακόμα η Καθ’ ης η Αίτηση γιατί είναι αναγκαίο να προχωρήσει η υπόθεση και τι θα εξυπηρετήσει η απόδοση ευθυνών για την κατάρρευση του γάμου της με τον Αιτητή.
Περαιτέρω στην υπόθεση διαζυγίου με αρ. 446/2023 η απαίτηση του Αιτητή έχει διακοπεί. Ο Αιτητής ζητούσε τη λύση του γάμου τους για ισχυρό κλονισμό που αφορούσε το πρόσωπο και των δύο διαδίκων. Με τη συμπλήρωση της διετούς διάστασης διέκοψε την αίτηση του. Παρέμεινε η ανταπαίτηση της Καθ’ ης η Αίτηση.
Όμως τι θα γίνει στην περίπτωση που δεν επιτύχει η θέση της Αιτήτριας στην ανταπαίτηση της, ότι η ευθύνη για κατάρρευση του γάμου βαρύνει τον Καθ’ ου η Αίτηση στην ανταπαίτηση, θα παραμείνει παντρεμένη με ένα σύζυγο τον οποίο η ίδια δεν επιθυμεί και ζητά τη λύση του γάμου τους.
Όσον αφορά την προβολή ένστασης για κατάχρηση διαδικασίας, θεωρώ ότι δεν έχει θεμελιωθεί. Αντίθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να εξυπηρετήσει το πρωταρχικό σκοπό των νέων διαδικαστικών κανονισμών. Καθήκον δε του Δικαστηρίου είναι η περιστολή των αχρείαστων διαδικασιών και ο περιορισμός των εξόδων και της ταλαιπωρίας των διαδίκων. Πόσον μάλλον όταν πρόκειται για περίπτωση που και οι δύο σύζυγοι επιθυμούν τη λύση του γάμου τους και βρίσκονται σε διάσταση πέραν της διετίας. Η παράταση της εκκρεμοδικίας δεν θεωρώ ότι αποβαίνει προς όφελος των διαδίκων.
Περαιτέρω στην αίτηση διαζυγίου η με αρ. 446/2023 εκκρεμεί ακόμη αποκάλυψη εγγράφων με βάση τις οδηγίες του Δικαστηρίου που δόθηκαν προ καιρού. Η ακρόαση ακόμα δεν έχει τροχοδρομηθεί ένεκα της εκκρεμότητας ακόμη των διαδικασιών. Με την ολοκλήρωση τους θα δοθούν οδηγίες στους διαδίκους για υποβολή γραπτής μαρτυρίας. Ενδεχομένως να ζητήσουν να προχωρήσουν σε αντεξέταση. Αφού ολοκληρωθούν οι πιο πάνω διαδικασίες θα υποβληθούν αγορεύσεις από τους δικηγόρους των διαδίκων και θα απαιτηθεί κάποιος χρόνος για την έκδοση απόφασης. Ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι η λύση του γάμου των διαδίκων, την οποία και οι δύο επιθυμούν. Και που αμάχητα τεκμαίρεται ο ισχυρός κλονισμός, λόγω της διετούς διάστασης τους.
Προχωρώ όμως να εξετάσω και κάποια άλλα θέματα τα οποία προκύπτουν από την ένσταση της Καθ’ ης η Αίτηση.
Τη θέση της Καθ’ ης η Αίτηση ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκάλυψε τα αληθή στοιχεία στο Δικαστήριο σκόπιμα και παραπλανητικά. Πέραν του ότι δεν παρέχονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για το τι παρέλειψε ο Αιτητής ν' αποκαλύψει, σύμφωνα με τη νομολογία, η υποχρέωση του Αιτητή για αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων υφίσταται μόνο στην περίπτωση μονομερούς αίτησης[Cyprus Trading Corporation Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά. (1999) 1 Α.Α.Δ. 1168].
Ο Αιτητής αποκάλυψε όλα τα ουσιώδη γεγονότα που αφορούν τις διαδικασίες που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Περαιτέρω πρόκειται για αίτηση δια κλήσεως και δόθηκε η ευκαιρία στην Καθ’ ης η Αίτηση ν’ ακουστεί. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης και την έκδοση της απόφασης του έχει ενώπιον του τις θέσεις και των δύο πλευρών. Η θέση της Καθ’ ης η Αίτηση για μη αποκάλυψη συνεπώς δεν μπορεί να τεκμηριωθεί.
Όσον αφορά τη διακοπή της απαίτησης του Αιτητή στην αίτηση με αρ. 446/2023, σύμφωνα με τον κανονισμό 11 των περί πολιτικής Δικονομίας διαδικαστικών κανονισμών του 2023 ο Αιτητής είχε δικαίωμα να διακόψει την αίτηση του, η δε Καθ’ ης η Αίτηση είχε δικαίωμα να την αμφισβητήσει κάτι το οποίο επίσης δεν έπραξε. Ο Αιτητής καταχώρησε ειδοποίηση διακοπής της αίτησης διαζυγίου σύμφωνα με τις πρόνοιες των νέων διαδικαστικών κανονισμών, στις 13/2/2026 την οποία επέδωσε αυθημερόν.
Η Καθ’ ης η Αίτηση είχε το δικαίωμα υποβολής αίτησης για παραμερισμό. Παραθέτω τον κανονισμό 11 (4) των νέων κανονισμών της πολιτικής δικονομίας του 2023.
11.4. Δικαίωμα υποβολής αίτησης προς παραμερισμό ειδοποίησης διακοπής
(1) Όταν ενάγων προβαίνει σε διακοπή, δυνάμει του κανονισμού 11.2(1), ο εναγόμενος δύναται να αιτηθεί τον παραμερισμό της ειδοποίησης διακοπής.
(2) Ο εναγόμενος δεν δύναται να υποβάλει αίτηση, δυνάμει του παρόντος κανονισμού πέραν των 28 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης διακοπής στον εναγόμενο.
Όσον αφορά τη θέση της Καθ’ ης η Αίτηση ότι ο Αιτητής θα μπορούσε να ζητήσει τροποποίηση της αίτησης του στην υπόθεση με αρ. 446/23 για να θέσει ως λόγο για τη λύση του γάμου του τη διετή διάσταση, όπως αναφέρθηκε και στην Πολιτική Έφεση 43/2013, Forcan v. Hemslade Trading Ltd κ.α., ημερ. 6/11/2018 «η τροποποίηση κλητηρίου εντάλματος ανατρέχει στο χρόνο καταχώρησης του αρχικού κλητηρίου και κατά συνέπεια δεν μπορεί να δοθεί άδεια τροποποίησης κλητηρίου για να περιλάβει αιτία αγωγής που γεννήθηκε μετά την καταχώρηση του αρχικού κλητηρίου».
Η διετής διάσταση των διαδίκων ως λόγος για την έκδοση διαζυγίου και αυτό είναι παραδεκτό συμπληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2023 μετά την καταχώρηση της αίτησης με αρ. 446/2023, συνεπώς δεν μπορούσε η αίτηση για τροποποίηση να επιτύχει για να τεθεί βάση αγωγής, λόγος που δεν είχε δημιουργηθεί κατά το 2023.
Τέλος δεν θεωρώ ότι η ενέργεια του Αιτητή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και γι’ αυτό το λόγο. Δεν υπήρξε ταυτόχρονη προώθηση διαδικασιών από τον Αιτητή καθώς δεν προώθησε παράλληλα και ταυτόχρονα διαδικασίες με το ίδιο αντικείμενο. Ο Αιτητής διέκοψε τη δική του απαίτηση. Δεν υποβλήθηκε αίτηση για παραμερισμό. Ο λόγος διαζυγίου της διετούς διάστασης προέκυψε μεταγενέστερα. Δεν αφορά προώθηση δύο διαδικασιών που αφορούν τον ίδιο λόγο και ίδια γεγονότα.
Ακόμα και να προωθούντο δύο διαφορετικές βάσεις ισχυρού κλονισμού δεν θεωρήθηκε από την ελληνική νομολογία ότι συνιστά κατάχρηση διαδικασίας.
Παραπέμπω στις πολύ βοηθητικές καθοδηγητικές αποφάσεις στις οποίες έγινε παραπομπή από τους ευπαίδευτους συνηγόρους του Αιτητή που αφορούσαν παρόμοια ζητήματα. Όπου επίσης εκκρεμούσαν παράλληλα αιτήσεις διαζυγίου.
Στην καθοδηγητική απόφαση στην υπόθεση με αρ. 43/2020 του Εφετείου Πειραιώς ημ. 16/1/2020 τέθηκε θέμα προώθησης 2 ταυτόχρονων διαδικασιών η μια στη βάση υπαιτιότητας του ενός συζύγου και η άλλη λόγω διετούς διάστασης δυνάμει του άρθρου 1439 του Αστικού Κώδικα το οποίο προσομοιάζει με το άρθρο 27 (1 (α) κι ( β) του περί Γάμου Νόμου.
Παραπέμποντας στη σχετική διάταξη 1439 του Αστικού Κώδικα το Εφετείο Πειραιώς υπέδειξε ότι :
«κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, καθένας από τους συζύγους, ανεξαρτήτως από το αν προκάλεσε τη διάσταση ή όχι, έχει δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο, όταν η διάσταση διήρκεσε κατά το ως άνω χρονικό διάστημα (δύο ετών), υπολογιζόμενο αναδρομικώς από το χρόνο συζητήσεως της σχετικής αγωγής. Από την ίδια διάταξη, που καθιερώνει ως λόγο διαζυγίου τον αντικειμενικό κλονισμό της έγγαμης σχέσεως, προκύπτει ότι, εφόσον αποδειχθεί η ως άνω διάσταση, τεκμαίρεται αμαχήτως ο κλονισμός και το δικαστήριο χωρεί στη λύση του γάμου.
Περαιτέρω λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με την προώθηση δύο βάσεων ισχυρού κλονισμού.
«Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι, από τα άρθρα 218 παρ. 1 και 219 παρ. 1 του ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με το άρθρο 591 παρ. 1 ιδίου κώδικα, προκύπτει ότι σε περίπτωση επίκλησης εκ μέρους του ενάγοντος δύο βάσεων του άρθρου 1439 του ΑΚ, δυνάμει των οποίων αιτείται τη διάζευξη, εκ των οποίων η μία είναι η ως άνω διάσταση και ανεξάρτητα αν υπάρχει απλή σώρευση ή επικουρικότητα, το δικαστήριο θα ερευνήσει πρώτα τη βάση αυτή και, αν αυτή δεν αποδεικνύεται, θα προχωρήσει στην έρευνα της άλλης βάσης, δοθέντος ότι η αιτούμενη διάπλαση επέρχεται ήδη με την αποδοχή της βάσης αυτής, ώστε καθίσταται αλυσιτελής η έρευνα της άλλης βάσης, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος των διαδίκων (βλ. ΑΠ 470/2005 Ελλ.Δνη 2005 1422, ΕφΑθ 1736/2007 ΕΦΑΔ 2010 422).
Υποδείχθηκε περαιτέρω ότι σε περιπτώσεις που εγείρεται ως ένας από τους λόγους διαζυγίου η διετής διάσταση είτε σωρευτικά είτε επικουρικά με το λόγο της υπαιτιότητας έχει υποχρέωση να εξετάσει πρώτα την ύπαρξη ισχυρού κλονισμού στη βάση της διετούς διάστασης η οποία αν αποδειχθεί καθιστά αλυσιτελή την έρευνα της άλλης βάσης ισχυρού κλονισμού ήτοι αυτής της υπαιτιότητας ενός εκ των συζύγων.
Παραπέμπω στο σχετικό απόσπασμα από τη σελ. 5 της απόφασης:
«Επιπλέον, ο ισχυρισμός της τελευταίας περί του ότι στο δικόγραφο της αγωγής σωρεύεται και βάση αυτής κατά την οποία ζητείται η λύση του γάμου λόγω ισχυρού κλονισμού αυτού, οφειλομένου σε υπαιτιότητά της, αλυσιτελώς προβάλλεται, καθόσον, ανεξαρτήτως του εάν υφίσταται στην ένδικη αγωγή η σώρευση αυτή, σε περίπτωση επίκλησης εκ μέρους του ενάγοντος δύο βάσεων του άρθρου 1439 του ΑΚ, δυνάμει των οποίων αιτείται τη διάζευξη, εκ των οποίων η μία είναι η διετής διάσταση και ανεξαρτήτως του εάν υπάρχει απλή σώρευση ή επικουρικότητα, το δικαστήριο ερευνά πρώτα τη βάση αυτή και, αν αυτή δεν αποδεικνύεται, προχωρεί στην έρευνα της άλλης βάσης, όπως προεκτέθηκε (υπό στοιχείο ΙΙ). …»
Παραπέμπω επίσης στην υπόθεση του Αρείου Πάγου 1628/2012 ημ. 5/10/2012. Στην εν λόγω υπόθεση είχαν προωθηθεί 2 διαφορετικές διαδικασίες διαζυγίου από την Αναιρεσίβλητη.
Η αρχική υπόθεση καταχωρήθηκε το 2005 στη βάση της υπαιτιότητας ενός εκ των συζύγων και η μεταγενέστερη το 2009 στη βάση διετούς διάστασης. Ηγέρθη από το σύζυγο της μεταξύ άλλων θέμα κατάχρησης και αδυναμίας προώθησης της 2ης υπόθεσης, γιατί εκκρεμούσε η προγενέστερη υπόθεση που παρεμπόδιζε τη σύζυγο να προωθήσει την αίτηση διαζυγίου στη βάση της διετίας και αποφάνθηκε μεταξύ άλλων ότι «η προώθηση αίτησης διαζυγίου στη βάση της υπαιτιότητας του ενός συζύγου δεν παρεμποδίζει την εξέταση της μεταγενέστερης αγωγής η οποία βασίζεται στη διετή διάσταση, αφού πρόκειται για διαφορετική βάση αγωγής που εδράζεται σε διαφορετικό λόγο διαζεύξεων. Επίσης έκρινε ότι τα πιο πάνω δεν συνιστούν κατάχρηση»
Παραπέμπω σε σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστηρίου:
4. Από τις διατάξεις των άρθρων 221 παρ. 1 και 222 ΚΠολΔ, σύμφωνα με τις οποίες η κατάθεση της αγωγής συνεπάγεται, μεταξύ των άλλων, και την εκκρεμοδικία, μετά την επέλευση της οποίας και κατά τη διάρκεια αυτής δεν μπορεί να γίνει ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, κατόπιν μεταγενέστερης αγωγής, νέα δίκη, για την ίδια διαφορά, ανάμεσα στους ίδιους διαδίκους, συνάγεται ότι, για να υπάρξει εκκρεμοδικία δεν αρκεί η ταυτότητα του αιτήματος των δυο αγωγών, αλλά απαιτείται και ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας, η οποία, προκειμένου περί αγωγών διαζυγίου, δεν συντρέχει, όταν καθεμιά από αυτές στηρίζεται σε διαφορετικό λόγο διαζεύξεως, με συνέπεια η ένσταση εκκρεμοδικίας της αγωγής, που στηρίζεται στο άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ, να μη μπορεί να εμποδίσει τη συζήτηση της άλλης αγωγής που βασίζεται στη διάταξη της παρ. 3 του ίδιου άρθρου, οπότε οι δίκες διεξάγονται παράλληλα και ο γάμος θα λύεται με την απόφαση, η οποία θα γίνεται αμετάκλητη πρώτη. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, όπως από αυτήν προκύπτει, δέχτηκε ότι από την προγενέστερη αγωγή της αναιρεσίβλητης (από 13-10-2005), με την οποία ζητούσε τη λύση του γάμου της με τον αναιρεσείοντα, με επίκληση περιστατικών που συνιστούν λόγο διαζυγίου κατά το άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ (ισχυρός κλονισμός που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου), δεν δημιουργείται εκκρεμοδικία για την ένδικη αγωγή, με την οποία η ίδια ζήτησε τη λύση του γάμου με βάση την διετή διάσταση και κατά συνέπεια δεν ήταν απαράδεκτη η ερευνά της. Στη συνέχεια δε απέρριψε μετ' επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης, τον αντίθετο περί εκκρεμοδικίας ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, που είχε προβάλλει πρωτοδίκως και επανάφερε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Έτσι που έκρινε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της μη κήρυξης παρά τον νόμο απαραδέκτου και ο δεύτερος από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος
Η έμφαση είναι δική μου.
Στην υπό κρίση αίτηση για συνοπτική απόφαση εγείρεται θέμα αμάχητου τεκμηρίου ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης των διαδίκων, λόγω συνεχούς διάστασης πέραν των δύο ετών, η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί, αλλά αντίθετα έχει επιβεβαιωθεί.
Με τα πιο πάνω δεδομένα θεωρώ ότι ο Αιτητής παρουσίασε μαρτυρία ρεαλιστική για την έκδοση συνοπτικής απόφασης στην παρούσα περίπτωση σε αντίθεση με την Καθ’ ης η Αίτηση η οποία δεν απέδειξε την ύπαρξη τέτοιας πραγματικής προοπτικής επιτυχίας της υπεράσπισης της και δεν πρόβαλε καμία υπεράσπιση ή την ύπαρξη κάποιου άλλου επιτακτικού λόγου για τον οποίο η υπόθεση ή το ζήτημα θα πρέπει να προχωρήσει σε δίκη.
Το Δικαστήριο συνεπώς έχοντας πάντοτε κατά νου τον πρωταρχικό σκοπό των νέων διαδικαστικών κανονισμών, το γεγονός ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν πρόβαλε καμία υπεράσπιση, έχοντας ως δεδομένο ότι και η ίδια επιθυμεί τη λύση του γάμου της με τον Αιτητή και ότι ο μοναδικός λόγος που επιθυμεί τη συνέχιση των διαδικασιών και την απόρριψη της αίτησης είναι η επίρριψη ευθύνης κατάρρευσης της έγγαμης σχέσης στον ίδιο, σε περίπτωση που θα επιτύχει η ανταπαίτηση της, έχοντας περαιτέρω ως δεδομένο ότι έχει συμπληρωθεί η διετία από τη διάσταση των διαδίκων και δεν έχει αμφισβητηθεί, θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να παρατείνει την εκκρεμοδικία. Αντίθετα οφείλει να καταστέλλει διαδικασίες που οδηγούν σε σπατάλη του δικαστικού χρόνου, δημιουργία επιπρόσθετων εξόδων και ταλαιπωρία στους διαδίκους.
Στη βάση λοιπόν των ανωτέρω καταλήγω στην έγκριση της αίτησης για συνοπτική απόφαση.
Κατάληξη
Ο γάμος των διαδίκων τελέστηκε στις 24/3/2023 και είναι παραδεκτός. Οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση για περισσότερο από 2 χρόνια, από τον Οκτώβριο του 2023 και η παρούσα αίτηση διαζυγίου καταχωρήθηκε στις 16/2/2026. Έχουν παρέλθει από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης 2 και πλέον χρόνια από την παραδεκτή διάσταση των διαδίκων.
Ο κλονισμός των σχέσεων μεταξύ των συζύγων κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 27(1)(β) ανωτέρω τεκμαίρεται αμάχητα, εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση επί δύο τουλάχιστο χρόνια.
Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση με την οποία να λύεται ο πολιτικός γάμος των διαδίκων που τελέστηκε στις 24/3/2023, στο Δημαρχείο Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό λόγω ισχυρού κλονισμού, που κατ’ αμάχητο τεκμήριο επήλθε στη σχέση τους δυνάμει του άρθρου 27(1)(β) του περί Γάμου Νόμου του 2003, Νόμος 104(Ι)/2003 ως αυτός έχει τροποποιηθεί.
Με τη λύση του γάμου των διαδίκων η αίτηση με αρ. 446/2023 αναπόφευκτα καθίσταται άνευ αντικειμένου.
Ενόψει του αποτελέσματος και του λόγου διαζυγίου, κρίνω ορθό κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα.
(Yπ.)…………………………………… Κ. Χ”Aθανασίου - Σιαμτάνη, Π.
Πιστόν αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
Subject: Family
Aναφορά : Διαζύγιο- Συνοπτική απόφαση