ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ

ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΧΡΗΣΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ:  Χ. Πογιατζή Δ. Οικ. Δ.

Αρ. Αίτησης։ 5/2025

        i-Justice    

Μεταξύ:

 

                                           Μ.Π. εκ Πάφου

 

Αιτήτριας

 

                                                  -και-

 

 

                                           Κ.Κ. εκ Πάφου

 

Καθ' ου η αίτηση

                                          -----------------------

 

                      Ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 01/07/2025

  

Ημερομηνία: 26/01/2026

 

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αιτήτρια: κ. Αλέξανδρος Μιχαήλ

Για τον Καθ’ ου η Αίτηση։ κα Θεοχαρίδου Κ. Καλυψώ δια ΘΕΟΧΑΡΙΔΟΥ Κ. ΚΑΛΥΨΩ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε.

 

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η   Α Π Ο Φ Α Σ Η

(I)   ΕΙΣΑΓΩΓΗ։

1. Η Αιτήτρια στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης, καταχώρησε στις 01/07/2025 ενδιάμεση αίτηση με την οποία αξίωνε μονομερώς την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να παραχωρείται σε αυτήν η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης στην επαρχία Πάφου. Περαιτέρω, αιτείτο την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται ο Καθ’ ου η Αίτηση όπως εγκαταλείψει την πιο πάνω αναφερόμενη κατοικία εντός δύο ημερών από την επίδοση του εν λόγω διατάγματος. Επιπρόσθετα, ζητούσε την έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στον Καθ’ ου η αίτηση να παρενοχλεί, χρησιμοποιεί και/ ή με οποιονδήποτε τρόπο επεμβαίνει στην ελεύθερη χρήση της προαναφερόμενης κατοικίας, αλλά και να απαγορεύεται σε αυτόν όπως εισέρχεται σε αυτήν.
2. Το Δικαστήριο αφού εξέτασε μονομερώς την πιο πάνω ενδιάμεση αίτηση, στις 07/07/2025 εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο παραχωρήθηκε στην Αιτήτρια η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης και όπως ο Καθ’ ου η Αίτηση να μην επεμβαίνει και παρενοχλεί την απρόσκοπτη χρήση της εν λόγω οικίας, ενώ επίσης διατάχθηκε να εγκαταλείψει την εν λόγω οικία εντός 72 ωρών από την επίδοση του εν λόγω προσωρινού διατάγματος.
3. Η εκδίκαση της παρούσης αιτήσεως προωθήθηκε στην βάση των διατάξεων 23 και 25 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023. Στα πλαίσια της Ακρόασης Διαδικαστικών Οδηγιών (Α.Δ.Ο.) και αφού οι διάδικοι είχαν καταχωρήσει χρονοδιαγράμματα της διαδικασίας με βάση το Έντυπο αρ. 38, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την πορεία εκδίκασης της παρούσης. Στις 07/08/2025 ο Καθ’ ου η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης στην οριστικοποίηση των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων προβάλλοντας συνολικά 23 λόγους ένστασης και η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του.
4. Στην βάση χρονοδιαγράμματος και σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου στα πλαίσια των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, η Αιτήτρια καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 22/10/2025 και το ίδιο έπραξε και ο Καθ’ ου η Αίτηση στις 29/10/2025.
5. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη αποκλειστικά στην βάση των αντίστοιχων ένορκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση των διαδίκων, ενώ τελικώς δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις στις οποίες η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε των θέσεων της με αναφορά σε νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία και τις οποίες έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή και λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου.

(II)  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ։

 

6. Η αίτηση της Αιτήτριας υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 01/07/2025, μέσω της οποίας γίνεται εκτενής παράθεση των ισχυρισμών της αλλά και της εκδοχής της σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης.
7.  Αρχικά, η Αιτήτρια αναφέρει ότι από την σχέση της με τον Καθ’ ου η Αίτηση, απέκτησαν ένα τέκνο, ήτοι τον Χ.Κ. που είναι σήμερα σχεδόν έξι ετών. Μετά το γάμο τους που έλαβε χώρα στις 15/10/2022, εγκαταστάθηκαν περί τον Ιούλιο του 2024 σε οικία στη επαρχία Πάφου, η οποία αποτέλεσε την συζυγική  κατοικία τους καθ΄ όλη τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσης μέχρι και την διάσταση των διαδίκων.
8. Ισχυρίζεται ότι κατά τους πρώτους μήνες η έγγαμη τους συμβίωση ήταν αρκετά καλή σε γενικές γραμμές, δίχως την απουσία προστριβών από την πλευρά του Καθ’ ου η Αίτηση, όμως με την πάροδο του χρόνου είχαν καθημερινές συγκρούσεις, ενώ ο Καθ’ ου η Αίτηση επεδείκνυε αδιαφορία απέναντι της με αποτέλεσμα σταδιακώς να απομακρύνονται. Ειδικότερα, η Αιτήτρια υποστηρίζει πως ο Καθ’ ου η Αίτηση το τελευταίο έτος λειτουργούσε καθόλα εγωιστικά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τόσο τις ανάγκες του ανηλίκου τέκνου τους όσο και τις δικές της, με αποτέλεσμα να επωμιστεί όλες τις υποχρεώσεις και ευθύνες τόσο του ανηλίκου, αλλά και γενικότερα τα οικογενειακά βάρη.  
9. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι ο Καθ’ ου η αίτηση συχνά απουσίαζε αδικαιολόγητα από την συζυγική εστία, με αποτέλεσμα την περαιτέρω απομάκρυνση αυτού τόσο από το ανήλικο τέκνο τους όσο και από την ίδια, όποτε όταν αυτός ευρισκόταν στην οικία, να υφίστανται διαπληκτισμοί λόγω της στάσεως αυτής του Καθ’ ου.  
10.  Η Αιτήτρια αναφέρει ότι λόγω των ανυπέρβλητων προβλημάτων τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα τις καθημερινές τους προστριβές, αποφάσισαν να διαμείνουν σε χωριστές οικίες από τον Απρίλιο του 2025 και να λήξουν την σχέση τους η οποία είχε λήξει προ πολλού εν τη ουσία, αλλά και ένεκα δύο βίαιων περιστατικών που έλαβαν χώρα εναντίον της. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι περί τις αρχές Απριλίου ο Καθ’ ου η Αίτηση την άρπαξε από το γιακά του πουκαμίσου της και απειλούσε να την πετάξει κάτω από τις σκάλες του δευτέρου ορόφου της οικίας τους και επίσης την απείλησε ότι θα της κόψει τα χέρια εάν επιμείνει στην επιθυμία της για διαζύγιο. Μετά τα εν λόγω περιστατικά και λίγες ημέρες αργότερα, ο Καθ’ ου η Αίτηση αποχώρησε από την οικία τους και επί του παρόντος διαμένουν σε χωριστές οικίες, διευκρινίζοντας ότι προτίθεται να προβεί σε καταχώρηση αίτησης διαζυγίου, ενώ έχει αποσταλεί σχετική διπλοσυστημένη επιστολή προς τον Μητροπολίτη.
11.  Στην συνέχεια της ένορκης δήλωσης της, η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι ο Καθ’ ου η αίτηση έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένως ψυχολογική βία απειλώντας την καθημερινά μέσω μηνυμάτων ότι θα την διώξει κακήν κακώς από τη κατοικία στην οποία διαμένει με το ανήλικο, καθώς επίσης ασκεί και ψυχολογική βία στο παιδί τους.
12.  Είναι η θέση της, πως σήμερα ο Καθ’ ου η αίτηση είναι κατά το ήμισυ ιδιοκτήτης εν λόγω κατοικίας, δίχως να έχει καταβάλλει άμεσα ή έμμεσα το οιοδήποτε ποσό, παρά μόνο κάποιες μηνιαίες δόσεις του στεγαστικού δανείου και αυτές κατά το ήμισυ εξ αρχής του τρέχοντος έτους και δίχως να έχει συμβάλλει με οποιοδήποτε τρόπο στην αποπληρωμή αυτού και στην καταβολή οποιουδήποτε ποσού σε σχέση με το εν λόγω ακίνητο, αυξάνοντας την περιουσία του σημαντικά εις βάρος της.  
13.  Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ’ ου η αίτηση συμπεριφέρεται εγωιστικά, ανεύθυνα και επικίνδυνα, έχει δημιουργήσει μια απαράδεκτη κατάσταση εντός της συζυγικής εστίας εντός της οποίας εισέρχεται κατά το δοκούν και προκαλεί φόβο, ανασφάλεια, τρόμο και καταπίεση, τόσο στην ίδια όσο και στο ανήλικο τέκνο τους. Παρά το γεγονός, ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση μετακόμισε οικιοθελώς στην οικία των γονέων του, συνεχίζει να εισέρχεται στην οικία κατά το δοκούν και να ενεργεί ως να διαμένει σε αυτήν, προκαλώντας διαρκώς φόβο με την στάση του, αφαιρώντας την οποιαδήποτε αίσθηση ελευθερίας και ιδιωτικότητας εκ της συμπεριφοράς του, αδιαφορώντας για την υγεία της Αιτήτριας, αλλά και του παιδιού τους.
14.  Θεωρεί ότι η απομάκρυνση του Καθ' ου η αίτηση από το συζυγικό οίκο καθίσταται επιβεβλημένη και για το λόγο ότι απομακρύνεται η πιθανότητα να κάνει κακό και να υλοποιήσει τις απειλές του, αφού όταν αυτός εκνευρίζεται δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και γίνεται επικίνδυνος, απειλώντας την σωματική και όχι μόνο ακεραιότητα της, εκτοξεύοντας διάφορες απειλές αγνοώντας οποιοδήποτε σεβασμό προς το πρόσωπό της, πλέον των λεκτικών επιθέσεων που αυτή δέχεται. Επιπλέον, ένεκα της εν λόγω συμπεριφοράς του Καθ’ ου η Αίτηση προέβη σε σχετική καταγγελία στην αστυνομία.
15.  Πέραν τούτου, η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι προκειμένου να τονίσει το αλλοπρόσαλλο του χαρακτήρα του Καθ’ ου, αλλά και το γεγονός ότι αυτός ενεργεί κατά το δοκούν απαξιώνοντας ακόμα και τις διαταγές του Δικαστηρίου, προέβη σε παρακοή του διατάγματος γονικής μέριμνας παίρνοντας το ανήλικο τέκνο τους να διανυκτερεύσει μαζί του, χωρίς την συγκατάθεσή της και αναγκάζοντάς την να προβεί σε σχετική καταγγελία.
16.  Η συμπεριφορά του Καθ΄ ου η αίτηση απέναντι της, γενικότερα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί λίαν επιεικώς εξευτελιστική και απάνθρωπη, αφού αυτός ενώ διαθέτει οικία να διαμείνει και φιλοξενείται από τους γονείς του, γεγονός που ο ίδιος επέλεξε, όποτε επιθυμεί εισέρχεται στην οικία κατά το δοκούν  αφαιρώντας διάφορα πράγματα και εκτοξεύοντας απειλές προς το πρόσωπο της, προκαλώντας φόβο σε αυτήν και το ανήλικο τέκνο. Αναφέρει ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση επανειλημμένως και δίχως να την ενημερώσει προηγουμένως, εισέρχεται στην οικία αργά την νύχτα και ενώ κοιμάται μαζί με το παιδί τους, προκαλώντας τους φόβο.
17.  Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι αν ο Καθ΄ ου η Αίτηση συνεχίσει να εισέρχεται αυθαίρετα στην συζυγική στέγη, τότε κινδυνεύει από αυτόν τόσο η σωματική αλλά και η ψυχική υγεία της καθ΄ ότι η υπομονή της αλλά και του ανηλίκου υιού τους έχουν εξαντληθεί από τον ψυχολογικό πόλεμο νεύρων που αυτός έχει εξαπολύσει.
18.  Αναφέρει ακόμα, ότι περί τις 14 και 15/06/2025 ο Καθ’ ου η Αίτηση παρανόμως και ενώ έλειπε εκτός Πάφου, μετέβη στην οικία και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο ακίνητο και στην εξώπορτα της τοποθετώντας  κόλλα στο εσωτερικό της κλειδαριάς, αποκλείοντας το δικαίωμα της και του ανηλίκου υιού τους να εισέλθουν στην οικία, με αποτέλεσμα να διαμείνουν εκτός του σπιτιού και δίχως βασικά αγαθά τα οποία αποστερηθήκαν, γεγονός που καταδεικνύει τον χαρακτήρα του Καθ’ ου η Αίτηση, την εκδικητικότητά και την αδιαφορία του, ακόμα και προς τον ίδιο τον ανήλικο υιό του και επιβεβαιώνοντας τις φοβίες της ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση έχει τοποθετήσει κάμερες στις οποίες μόνο αυτός έχει πρόσβαση. 
19.  Περαιτέρω, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η εν λόγω οικία διαθέτει κάμερες τις οποίες χειρίζεται ο Καθ’ ου η Αίτηση που έχει πλήρη πρόσβαση σε αυτές και στις ηλεκτρονικές συσκευές της οικίας, με αποτέλεσμα αυτή να νιώθει αλλά και να είναι συνεχώς υπό παρακολούθηση από τον ίδιο, καταπατώντας το αίσθημα ελευθερίας αλλά και την ιδιωτικότητα της.
20.  Ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει την οικονομική άνεση να ενοικιάσει άλλη κατοικία, καθώς εργάζεται λαμβάνοντας εισόδημα πέραν των €1.800 πλέον των εσόδων του από άλλη εργασία του ως σχεδιαστής επίπλων,  ενώ διαμένει επί του παρόντος, και κατ’ επιλογή του στο σπίτι των γονέων του από τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους και γενικώς δεν έχει καθόλου έξοδα. Είναι η θέση της Αιτήτριας, πως σε αντίθεση με τον Καθ’ ού η Αίτηση δεν έχει άλλο μέρος να στεγαστεί μαζί με τον ανήλικο, αφού έχει επιβαρυνθεί πλήρως με την αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου της εν λόγω οικίας, ύψους €1.400 μηνιαίως, αλλά και με τα έξοδα του ανηλίκου εξ’ ολοκλήρου, μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας.
21.  Πιστεύει ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, καθώς η συνέχιση της εν λόγω κατάστασης είναι τοξική και έχει επιφέρει στην ίδια σωματική και ψυχική εξάντληση, ενώ συνεχώς φοβάται όταν βρίσκεται στην συζυγική στέγη ένεκα της στάσεως του Καθ΄ ου η Αίτηση και λόγω της χειριστικής, βίαιης και απειλητικής συμπεριφοράς του απέναντι της, η οποία θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία και την σωματική της ακεραιότητα.
22.  Υποστηρίζει ότι έρχεται με «καθαρά χέρια» ενώπιον του Δικαστηρίου,  και θεωρεί ότι είναι oρθό και δίκαιo και λόγω των ειδικώv συvθηκώv που δημιουργήθηκαν τόσο για την ίδια όσο και για τον ανήλικο, αλλά και για λόγους επιείκειας και προς το συμφέρov της δικαιoσύvης όπως εκδοθούν τα διατάγματα που αξιώνει.
23.  Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι τυχόv μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επιφέρει αρvητικές συvέπειες και θα επιτρέψει την συvέχιση, της μέχρι σήμερα κακής και απαράδεκτης κατάστασης στις σχέσεις των διαδίκων και της συμπεριφoράς του Καθ' ου η αίτηση, πoυ την εξευτελίζει και την ταπειvώvει,  θέτοντας σε κίvδυvo, τηv σωματική ακεραιότητα, υγεία, την ψυχική, ψυχολογική και πνευματική υγεία, τηv τιμή, τηv υπόληψη και τηv ασφάλεια της.  Επίσης, η μη έκδοση αυτών θα επιτρέψει στον Καθ’ ου η αίτηση, ν’ ασκεί προς την ίδια και προς τον ανήλικο, χειριστική συμπεριφορά, ψυχολογική και σωματική βία, με  καταστροφικές συνέπειες.
24.  Είναι η θέση της Αίτητριας πως είναι δίκαιο και/ή εύλογο όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διάταγμα, άμεσα για σκοπούς επιβίωσης τόσο του ανηλίκου όσο και της ίδιας, καθώς είναι αδύνατο να επωμιστεί και άλλα έξοδα, ενώ είναι αδύνατο εκ της συμπεριφοράς του Καθ’ ου η Αίτηση να διαμοιραστεί επί του παρόντος η εν λόγω οικία και/η χρήση της, για τους λόγους που ανωτέρω εκτενώς αναφέρθηκαν. Επιπρόσθετα, υποστηρίζει ότι είναι αδύνατο να φύγει από την οικία τόσο για οικονομικούς λόγους όσο και λόγω του ανηλίκου υιού τους. Αντίθετα, η έκδοση του εν λόγω διατάγματος δεν θα επηρεάσει αρνητικά τον Καθ’ ου η Αίτηση καθώς αυτός διαθέτει οικία για να διαμείνει και διαμένει σε αυτήν από τις αρχές Απριλίου.
25.  Στις 22/10/2025, η Αιτήτρια καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση με την οποία ουσιαστικά απαντούσε στους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση του Καθ’ ου η Αίτηση. Αρχικά, η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι ο Καθ ού η Αίτηση, ακόμα και μετά την έκδοση και επίδοση του διατάγματος ημερομηνίας 07/07/2025, αρνούμενος να επιδείξει οποιοδήποτε σεβασμό προς την απόφαση του Δικαστηρίου, προσήλθε στην οικία τους και προκάλεσε εκτεταμένες φθορές σε αυτήν. Επίσης, αναφέρει ότι κατά την εν λόγω ημερομηνία άλλαξε την κλειδαριά και εισήλθε στην οικία ενόσω απουσίαζε με τον ανήλικο, παρουσιάζοντας ως τεκμήριο σχετική ηλεκτρονική αλληλογραφία όπου την ενημερώνει για το που είναι το κλειδί της κλειδαριάς που άλλαξε. Ακολούθως, η Αιτήτρια προέβη σε σχετική καταγγελία ενώπιον των αρμοδίων αρχών και η οποία είναι υπό διερεύνηση.
26.  Στην συνέχεια, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση προσπάθησε εκ νέου να εισέλθει στην οικία προφασιζόμενος την παραλαβή των πραγμάτων του, γεγονός που τελικά δεν έπραξε αφού είχε εισέλθει παράνομα στην οικία, ως ανωτέρω αναφέρθηκε και άλλαξε και την κλειδαριά. Η Αιτήτρια επαναλαμβάνει την θέση της, πως ο Καθ’ ου η Αίτηση είναι άτομο άκρως χειριστικό απρόβλεπτο και βίαιο, που δεν διαθέτει κανένα σεβασμό προς τους θεσμούς και τις αρχές. Προς επίρρωση των θέσεων της, παραπέμπει στις σχετικές καταγγελίες προς την αστυνομία αναφορικά με τα βίαια συμβάντα και τα οποία πιστεύει ότι δικαιολογούν πλήρως την συνέχιση ύπαρξης του εν λόγω διατάγματος.
27.  Επιπρόσθετα, ο Καθ’ ου η Αίτηση κατά η περί τις 09/10/2025 μεταξύ 21.30 και 21.45 και ενώ είχε ζητήσει να παραλάβει τα προσωπικά του αντικείμενα αποστέλλοντας της σχετικό μήνυμα, αυτός δεν τα παρέλαβε παρά μόνο  ξεχώρισε κάποια αντικείμενα και τα υπόλοιπα τα παράτησε πεταμένα στον εξωτερικό χώρο της οικίας, αναφέροντας ο ίδιος ότι δεν τα θέλει και πως δεν έχει που να τα βάλει, ενώ μεταγενέστερα εισήλθε παράνομα στον στεγασμένο χώρο της οικίας όπου και προέβη σε κακόβουλες ζημίες στο όχημα της Αιτήτριας για τις οποίες προέβη σε σχετική καταγγελία στην Αστυνομία Πάφου. Η Αιτήτρια διευκρινίζει ότι προέβη σε σχετική καταγγελία στις 16/10/2025 και όχι νωρίτερα λόγω της εργασίας της, αλλά και για να είναι παρών και ο δικηγόρος της, καθώς ο αστυνομικός που χειρίζεται τις άλλες καταγγελίες είναι γνωστός του Καθ’ ου η Αίτηση από ότι έχει ενημερωθεί.
28.  Περαιτέρω, η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του Καθ’ ου η Αίτηση είναι το γεγονός ότι έχει προβεί σε αμέτρητες παρακοές αναφορικά με την γονική μέριμνα αλλά και επίσης το γεγονός ότι η οποιαδήποτε καταβολή του συμφωνηθέντος ποσού διατροφής, γίνεται μετά από καταχώρηση σχετικών παρακοών και έκδοση ενταλμάτων.
29.  Στην συνέχεια της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της, η Αιτήτρια υποστηρίζει ότι σε περίπτωση μη συνέχισης του εν λόγω διατάγματος, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης, αυτό θα έχει ολέθριες συνέπειες τόσο προς την ίδια όσο και προς τον ανήλικο, καθώς ο Καθ’ ου η Αίτηση θα εισέρχεται κατά το δοκούν και θα προκαλεί εντάσεις και ως έχει διαφανεί κατά πάσα πιθανότητα να ασκήσει εκ νέου βία, θέτοντας την ακεραιότητά της σε άμεσο κίνδυνο, προκαλώντας και τρόμο στον ανήλικο υιό τους.

(III)         ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘ’ ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ։

 

30. Ο Καθ’ ου η Αίτηση καταχώρησε την ένσταση του στις 07/08/2025, όπου προέβαλε τους ακόλουθους λόγους ένστασης։

1. Στερείται αρμοδιότητος το Δικαστήριο αφού, κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος, ο Καθ’ ου η Αίτηση, διέμενε και διαμένει σε άλλην οικία. Κάτι, το οποίο ομολογείται και είναι παραδεκτό στην ΕΔ της Αιτητρίας, ημερομηνίας 30/6/2025.

2. Στερείται αρμοδιότητος το Δικαστήριο να επιληφθεί της αιτήσεως αφού, τα ζητήματα που θίγονται, αφορούν θέματα άλλης δικαιοδοσίας και δη, περιουσιακών και διαζυγίου.

3. Καμία προϋπόθεση του άρθρου 32 συνέτρεχε και συντρέχει και πάντως, ο Καθ’ ου η Αίτηση, είναι λευκού ποινικού μητρώου και καμία ποινική ή άλλης φύσεως υπόθεση εκκρεμεί εναντίον του.

4. Δεν συντρέχει και δεν συνέτρεχε το κατεπείγον, λόγω της διαφορετικής στέγης και κατοικίας που οι διάδικοι έχουν και καμία προσωπική επαφή μεταξύ αυτών υπήρχε, ούτε συγκατοίκηση, ούτε διαμονή, ούτε παραμονή στον συζυγικό βίο. Επομένως, κανένας κίνδυνος υφίστατο και ή υφίσταται και καμία τεταμένη ατμόσφαιρα υπήρχε.

5. Η αίτηση είναι καταχρηστική και εκδικητική. Κανένας λόγος συντρέχει διατηρήσεως του εν λόγω προσωρινού διατάγματος. Ειδικότερα, κατά τον χρόνο εκδόσεως αυτού, ήτοι 7/7/2025, είχε ήδη γίνει σχετική δήλωση (από 18/6/25) και τηρείτο πρόγραμμα επικοινωνίας, με διανυκτέρευση κιόλας του ανήλικου, με τον Καθ’ ου η Αίτηση. Οι δηλώσεις και το πρόγραμμα, έλαβαν χώρα την 18/6/2025 στα πλαίσια της Γ.Μ. 86/25 και το παρόν Σεβαστό Δικαστήριο, δύναται να αντλήσει δικαστική γνώση.

6. Η Αίτηση, είναι παράτυπη, αβάσιμη και ανυπόστατη. Ουδείς λόγος συντρέχει ανησυχίας, φόβου, αναστάτωσης και ό,τι ψευδώς αναφέρεται στην ΕΔ της Αιτήτριας, η οποία, δεν προσήλθε στην δικαστική διαδικασία με καθαρά χέρια και, απέκρυψε στοιχεία από το Δικαστήριο. Παραλείπει δε, να ομολογήσει πως, με το παιδί, δεν έχασε επαφή και επικοινωνία ο Καθ’ ου η Αίτηση, από τότε που έφυγε από την οικία, ήτοι από τον Απρίλιο του 2025.

7. Η συζυγική οικία, ως ομολογείται, είναι εξ ημισείας και η ίδια, διαμένει εντός αυτής, από την πρώτη στιγμή, ακώλυτα και ανενόχλητα, έχοντας απαγορεύσει στον Καθ’ ου η Αίτηση, να εισέρχεται, απολαμβάνοντας η ίδια την συζυγική οικία και, ορκιζόμενη ψευδώς και, προβαίνοντας σε ψευδείς και ή φανταστικές καταγγελίες στην Αστυνομία.

8.         Κανένα διάταγμα αποκλεισμού έχει εκδοθεί εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση κάτι που δεικνύει πως, οι όποιες καταγγελίες, στερούνται πειστικότητας και βασιμότητας. ΑΝ κάτι ίσχυε, το ΤΑΕ – Κλιμάκιο Βίας, όφειλε να προχωρήσει τάχιστα και να εκδώσει Διάταγμα Αποκλεισμού.

9. Η νομική βάση, είναι λανθασμένη. Κυρίως τα άρθρα του Ν.14/1960 11,12, 14, 16 είναι παντελώς άσχετα. Η αναφορά στο ΜΕΡΟΣ 25 των Νέων Κανονισμών, είναι γενική και αόριστη. Η δε διαταγή 25 των Παλαιών Θεσμών, επίσης άσχετη αφού, αυτή, προνοεί για την τροποποίηση και το άρθρο 9  του ΚΕΦ 6 αφορά διατάγματα συγκεκριμένου τύπου.

10. Η ΕΔ στερείται πειστικότητας και αφήνει την Αίτηση, χωρίς πραγματικό υπόβαθρο. Ειδικότερα, καμία βεβαίωση Ψυχιάτρου και ή Ψυχολόγου παρουσιάστηκε προκειμένου να καταδείξει ή να αποδείξει αν αυτά που αναφέρει η Αιτήτρια, ανταποκρίνονται και ή υφίστανται, τόσο για την ίδια όσο και για το ανήλικο.

11. Ό,τι επισύναψε ως έγγραφα, αυτά είναι χωρίς αναφορά σε Τεκμήρια και χωρίς αναφορά επί της ΕΔ και άρα, χωρίς πραγματικό υπόβαθρο. Δεν μπορούν να ληφθούν υπόψιν και άρα, οι όποιοι ισχυρισμοί της Αιτήτριας, παραμένουν ατεκμηρίωτου και έκθετοι σε απόρριψη.

12. Η Αιτήτρια ασφαλώς και δεν ανέφερε πως, εναντίον της εκκρεμούν καταγγελίες, από τον Καθ’ ου η Αίτηση, ο οποίος υπέβαλε στο γραφείο Ευημερίας στην Πάφο, για τις προσπάθειες απομάκρυνσης και αποκοπής και στέρησης του ανήλικου, από τον Καθ’ ου η Αίτηση. Ούτε και βεβαίως, ανέφερε για τις καταγγελίες που ο Καθ’ ου η Αίτηση υπέβαλε στο ΤΑΕ – Κλιμάκιο Βίας, της Πάφου, για την κακοποιητική συμπεριφορά της, έναντι του ανήλικου, προκειμένου να τον αποκόψει από τον Καθ’ ου η Αίτηση.

13. Επίσης, η Αιτήτρια μη προσερχόμενη με καθαρά χέρια στην παρούσα δικαστική διαδικασία, δεν ανέφερε ότι ο ανήλικος, παρακολουθείται από παιδοψυχολόγο, εδώ και μήνες και η ίδια η ειδικός αναφέρει πως, το παιδί αγαπά και τους δύο γονείς, θέλει να έχει ίσο χρόνο και με τους δύο γονείς, θέλει να χαίρεται και τους δύο γονείς και πάντως, το ίδιο, επιθυμεί και θέλει, την αγάπη και την προσοχή και από τους δύο γονείς. Κάτι που ασφαλώς, έρχεται σε ευθεία ρήξη με ό,τι ψευδώς αναγράφει στην ΕΔ τής η Αιτήτρια.

14. Η Αίτηση, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αφού το ανήλικο, δεν αναφέρεται κάπου, να έχει δώσει οπτικογραφημένη κατάθεση. Αν ίσχυαν όλα αυτά τα οποία ψευδώς αναφέρει η Ενόρκως Δηλούσα, ήτο υπόχρεα, να ζητήσει κάτι τέτοιο. Ή να της προταθεί από το ΤΑΕ ή, από Λειτουργό του γραφείου Ευημερίας.

15. Η Αίτηση, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αφού, ο Νόμος 119 Ι του 2000 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Καμία βία έχει ή είχε ασκηθεί και καμία επαφή υπήρχε μεταξύ των διαδίκων. Εντός της οικίας, διέμενε και διαμένει μόνον η Αιτήτρια και δη, για τους χρόνους που η ίδια αναφέρει στην ΕΔ τής.

16. Η Αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και το διάταγμα δεν έχει λόγο υπάρξεως και είναι άνευ αντικειμένου αφού και μεταξύ άλλων, εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα και δη, εκ συμφώνου, στα πλαίσια της ΓΜ, επικοινωνίας του ανήλικου και για τους δύο γονείς. Τα πιο πάνω όλα, έλαβαν χώρα κατά την 9/7/25. Το παρόν Σεβαστό Δικαστήριο, δύναται να αντλήσει δικαστική γνώση.

17. Η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αφού το άρθρου 14 του Νόμου του 2000, δεν τηρήθηκε και δεν υλοποιήθηκαν οι πρόνοιες αυτού αφού, καμία εξέταση έγινε σε σχέση με την Αιτήτρια κάτι, που υποδηλοί πως, το όποιο παράπονο και ή όποια καταγγελία, ήταν μη γνήσια, ήταν εικονική και ψευδής, με απώτερο σκοπό να διασύρει και να ταλαιπωρεί τον Καθ’ ου η Αίτηση.

18.Το αυτό, ισχύει και για το ανήλικο, δια το οποίο, καμία αναφορά γίνεται.

19. Κανένα διάταγμα αποκλεισμού έχει εκδοθεί και άρα η επίκληση των άρθρων 17, 22-24 επί της νομικής βάσεως της Αιτήσεως, είναι άσχετα και εντελώς παραπλανητικά.

20. Σε σχέση με το άρθρο 17 (1) καμία προϋπόθεση συνέτρεχε και ή συντρέχει, που να επέβαλλε την ανάγκη έκδοσης του εν λόγω διατάγματος. Ειδικότερα και μέσα από την ΕΔ της Αιτήτριας, κανένας λόγος επιείκειας αναφέρεται, καμία ειδική συνθήκη της ιδίας κυρίως και πάνω από όλα, το συμφέρον του ανήλικου, με όλα όσα έχουν εκτεθεί και θα εκτεθούν και κατωτέρω, μόνο αυτό δεν εξυπηρετήθηκε. Καμία πράξη βίας σε σχέση (Και) με αυτό αναφέρθηκε. Καμία πράξη που επέδρασε και ή επηρέασε την ευημερία του, τουναντίον και στη βάση των αναφορών της Ειδικού – Παιδοψυχολόγου, το παιδί απολαμβάνει τον χρόνο του με τον Καθ’ ου η Αίτηση.

21. Η Αίτηση φέρει κακόπιστα κίνητρα και η ενόρκως δηλούσα δρα εκδικητικά, αφού ο απώτερος σκοπός της, είναι να αποκλείσει τον Καθ’ ου η Αίτηση από την περιουσιακή αξίωση του, σε σχέση με την συζυγική οικία, εξ ου και από την πρώτη στιγμή, του απαγόρευσε να εισέρχεται στο σπίτι των, ακόμη και για τα προσωπικά του είδη και αντικείμενα. Έγγραφα της εργασίας του και προσωπικά του έγγραφα, είναι όλα στο σπίτι και δεν έχει λάβει τίποτα.

22.Καμία προϋπόθεσή συντρέχει για να διατηρηθεί το διάταγμα στην ζωή. Κανένας κίνδυνος υπάρχει.

23.Η Αίτηση, είναι κατασκευασμένη και έκθετη σε απόρριψη αφού κανένας λόγος ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μεταξύ άλλων, σε όλα τα δικόγραφα της Αιτήτριας, αναγράφονται δύο διευθύνσεις κάτι που καταδεικνύει πως, δεν υπήρχε συγκατοίκηση για να αιτείται ό,τι ψευδώς αιτήθηκε.

31.  Η ένσταση του Καθ’ ου η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 07/08/2025, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα։
32.  Αρχικά, ο Καθ΄ ου η Αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί εισόδου του στην οικία τους υποστηρίζοντας ότι είναι η ίδια που άλλαξε την κλειδαριά του σπιτιού αποκλείοντας τον και αυτός με επιστολή μέσω της δικηγόρου του ζητούσε κλειδί. Ισχυρίζεται ότι αν έκανε κάτι για να εισέλθει εντός της οικίας, αυτό θα ήταν μόνο με την παρουσία της αστυνομίας, συνεπώς καταρρίπτονται τα όσα ψευδώς αναφέρει η Αιτήτρια.
33.  Ακολούθως, ο Καθ’ ου αναφέρει ότι τα όσα υποστηρίζει η Αιτήτρια περί χειριστικής συμπεριφοράς, βίας, εξευτελιστικής και ταπεινωτικής συμπεριφοράς του είναι αποκυήματα της φαντασίας της, διότι σε επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας ημερομηνίας 20/05/2025 δηλώνεται η επιθυμία της για άμεση διανυκτέρευση με τον ανήλικο το καλοκαίρι για έξι ημέρες.
34.  Επιπρόσθετα, μέσα από την εν λόγω αλληλογραφία προκύπτει η έγνοια της για τα περιουσιακά και για το σπίτι κυρίως και για αποστέρηση του από τον ίδιο τον Καθ’ ου η Αίτηση. Ειδικότερα, ο Καθ’ ου αναφέρει ότι η επίδικη συζυγική οικία, είναι αξίας πέραν του μισού εκατομμυρίου και στο πλαίσιο των περιουσιακών διαφορών, θα γίνει ρητή και σαφής αναφορά για την συνεισφορά εκάστου. Είναι η θέση του, πως η Αιτήτρια συγχέει και περιπλέκει το θέμα των περιουσιακών, με την χρήση της αποκλειστικής στέγης, της οποίας οι πρόνοιες αποσκοπούν στο να προστατεύσουν τα αδύνατα μέλη της οικογένειας και/ή τα μέλη της οικογένειας που έχουν ανάγκη, ιδίως τα παιδιά. Εν προκειμένω όμως, ο Καθ’ ου υποστηρίζει ότι, αδύνατα μέλη δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν και άρα εξ’ ορισμού δεν υφίσταται ανάγκη και λόγος προστασίας, λαμβάνοντας υπόψη και την ομολογία της Αιτήτριας ότι μέσω του δικηγόρου της, ζητούσε άμεση διανυκτέρευση και καλοκαίρι για περίοδο έξι ημερών.
35.  Εξ’ όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους του, τα κριτήρια του άρθρου 17 § 1 του Νόμου 23/1990, εστιάζονται στις συνθήκες της οικογενειακής ζωής και όχι στις έννομες σχέσεις των προσώπων με τα πράγματα. Για αυτό εξάλλου και για τους σκοπούς του άρθρου 17 § 1 είναι αδιάφορο αν ο αιτών σύζυγος με βάση τη διάταξη αυτή είναι ή όχι ο ιδιοκτήτης της συζυγικής στέγης. Η Αιτήτρια όμως, αυτό εμπεδώνει και αυτό αναδεικνύει με την αίτηση τής. Η έγνοια της, είναι να κρατήσει το σπίτι, μακριά από τον ίδιο και όχι να προστατεύσει τον ανήλικο ή τον εαυτό της από τον ίδιο.
36.  Είναι η θέση του Καθ’ ου η Αίτηση, ότι η Αιτήτρια παραπλάνησε το Δικαστήριο, έδρασε δολίως και χρησιμοποίησε μία δικαστική διαδικασία, για να επιτύχει κάτι άλλο από αυτό που προστατεύει το άρθρο του Νόμου 23/1990 και για αυτό και το διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί.
37.  Στην συνέχεια της ένορκης δήλωσης του, ο Καθ’ ου η Αίτηση παραδέχεται ότι αποχώρησε οικειοθελώς από την οικία του περί τις αρχές Απριλίου του 2025 και πως είναι κάτοχος και ιδιοκτήτης αυτής κατά ½.
38.  Ο Καθ’ ου η Αίτηση ισχυρίζεται μεταξύ άλλων, πως από τον Απρίλιο του 2025 μέχρι και σήμερα, είχε και έχει επαφή και επικοινωνία με τον ανήλικο υιό τους σε ημέρες και ώρες διανυκτέρευσης. Το δε διάταγμα που εκδόθηκε στις 09/072025, τηρείται και από τους δύο διαδίκους. Οι δε δηλώσεις και το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε στις 18/06/2025, επίσης τηρήθηκε από αμφότερους τους διαδίκους. Επομένως, θεωρεί πως ό,τι ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση της η Αιτήτρια, περί φόβου, κινδύνου κι άλλων τέτοιων αφελών και αβάσιμων ισχυρισμών, δεν ισχύουν.
39.  Ο Καθ’ ου η Αίτηση απορρίπτει ως αναληθή τα όσα ισχυρίζεται η Αιτήτρια για την σχέση του με το παιδί τους. Υποστηρίζει ότι όλα τα χρόνια, ήταν πάντοτε παρών στην ζωή του ανήλικου, εξ’ ου και ο ίδιος αγαπά τόσο τον ίδιο όσο και την μητέρα του. Για αυτό και με την σύμφωνο γνώμη της Αιτήτριας, εκδόθηκε και το προσωρινό διάταγμα στα πλαίσια της υπόθεσης γονικής μέριμνας, αλλά έγιναν και σχετικές δηλώσεις. Αν ίσχυαν όλα όσα ψευδώς αναφέρει η Αιτήτρια, δεν θα είχε λόγους να αποδεχθεί ένα τέτοιο προσωρινό εκ συμφώνου διάταγμα, στις 09/07/2025 στα πλαίσια της αίτησης γονικής μέριμνας με αρ. 86/25.
40.  Στην συνέχεια της ένορκης δήλωσης του, ο Καθ’ ου η Αίτηση επαναλαμβάνει ότι αποχώρησε οικειοθελώς από την οικία τους, από τον Απρίλιο του 2025, εξ’ υπαιτιότητας της ίδιας, αφού η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη. Ισχυρίζεται ότι, ανέκαθεν η Αιτήτρια δημιουργούσε προβλήματα και εντάσεις, αφού η ψυχική της κατάσταση ήταν κλονισμένη και γενικότερα η συμπεριφορά της είχε μεταπτώσεις και μεταβολές.
41.  Ειδικότερα, ο Καθ’ ου υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια δημιουργούσε πάντα εντάσεις και με την παραμικρή αφορμή, ξεκινούσε και φώναζε στο παιδί, στον ίδιο, έριχνε και πετούσε διάφορα αντικείμενα, έβγαινε έξω από το σπίτι και φώναζε και πως υπάρχουν μάρτυρες, οι οποίοι ήταν ενήμεροι για τις καταστάσεις υστερίας που η ίδια δημιουργούσε. Προσθέτει ότι προσπάθησε και έκανε υπομονή, αλλά δεν άντεξε άλλο και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την οικία του χωρίς όμως να στερηθεί το παιδί του και για αυτό γίνονταν διευθετήσεις μεταξύ των διαδίκων και παραλάμβανε το παιδί από το σχολείο και το παρέδιδε στο σπίτι τους.
42.  Μεταξύ άλλων, ο Καθ’ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι είναι η ίδια η Αιτήτρια που κατάστρεψε την έγγαμη σχέση τους, αφού τον μείωνε τον υποτιμούσε, δεν ήθελε να κάνει παρέα με μη αποδεκτά άτομα από την ίδια και την οικογένεια της και γενικά επιθυμούσε να έχει σχέσεις και επαφές μόνο με την οικογένεια της, αλλά όχι με τον σύζυγο της και την οικογένεια του συζύγου της. Υποστηρίζει ότι αυτός καθάριζε το σπίτι με δικά του έξοδα και με τον δικό του ιδρώτα, ενώ αυτός μαγείρευε και είχε έτοιμο το παιδί τους, αφού η ίδια με τα δρομολόγια της, μεταξύ Πάφου – Λεμεσού κι αντίστροφα, ποτέ δεν είχε χρόνο και πάντα ήταν κουρασμένη. Υποστηρίζει τέλος ότι την απόσταση μεταξύ τους την δημιουργούσε η ίδια και πως εκ μέρους του δεν υπήρξε καμία αντίδραση ή διαπληκτισμός.
43.  Ο Καθ’ ου η Αίτηση απορρίπτει ως ψευδή τον ισχυρισμό της για την πρόκληση περιστατικού βίας στην οικία τους και πως αν αυτό είχε γίνει τον Απρίλιο γιατί το ανέφερε μόλις τον Ιούνιο του 2025, αλλά και γιατί δεν έχει καταχωρηθεί ποινική υπόθεση εναντίον του; Θεωρεί ότι πρόκειται για ψευδείς και εικονικές καταγγελίες εναντίον του στις οποίες προέβη σκόπιμα μετά από νομική συμβουλή για να επιτύχει τον σκοπό αποκλεισμού του από την οικία του.
44.  Επαναλαμβάνει ότι η Αιτήτρια απέκρυψε ότι άλλαξε παρανόμως την κλειδαριά της οικίας τους, χωρίς την προηγούμενη δική του ενημέρωση και συγκατάθεση και πιστεύει ότι ως συνιδιοκτήτης, θα ήταν φρόνιμο να γνωρίζει τί γίνεται στην περιουσία του. Ισχυρίζεται ακόμα ότι η Αιτήτρια συμπεριφερόταν ως να είναι η αποκλειστική και μόνη ιδιοκτήτρια και μπορούσε και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, μέσα στην οικία που τους ανήκει και για την οποία κόπο, χρόνο και χρήμα, δαπάνησε και ο ίδιος μαζί με την οικογένεια του.
45.  Ακολούθως, ο Καθ’ ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι δεν έχει εισέλθει στο σπίτι του από τον Απρίλιο του 2025 οπότε και αποχώρησε και πως εντός αυτού, βρίσκονται όλα τα προσωπικά του αντικείμενα, για τα οποία εκφράζει φόβο καταστροφής και εξαφάνισης καθώς και των διαφόρων αποδεικτικών στοιχείων σε σχέση με τις αξιώσεις του. Εξ’ ου και από τον Απρίλιο μέχρι και σήμερα τον έχει αποκλείσει και δεν τον αφήνει να εισέλθει στο σπίτι τους.
46.  Σε σχέση με το περιστατικό που αναφέρει η Αιτήτρια περί δήθεν ζημιάς που προκάλεσε στην εξώπορτα και την κλειδαριά της οικίας τους, το απορρίπτει ως ψευδές και αποκύημα της φαντασίας της, ισχυριζόμενος ότι δεν θα προκαλούσε ποτέ ζημία σε περιουσία του, για την οποία πλήρωσε και εξακολουθεί να πληρώνει μέσω δανείου. Θεωρεί ότι προσπαθεί να τον ενοχοποιήσει και διερωτάται πως αν ίσχυε το εν λόγω περιστατικό γιατί δεν έλαβαν δακτυλικά αποτυπώματα οι αστυνομικοί και γιατί δεν τον κάλεσαν για κατάθεση; Ειδικότερα, αναφέρει ότι η Αιτήτρια παρουσίασε ως τεκμήριο μία φωτογραφία με πόρτα, η οποία δεν είναι ευδιάκριτη και πάντως δεν αναγνωρίζεται. Σε κάθε περίπτωση, αναφέρει ότι αν αυτή είναι η πόρτα της οικίας του, δηλώνει πως αυτή η πράξη έγινε από την ίδια και από την οικογένεια της, προκειμένου να τον ενοχοποιήσουν ή και να βρουν λόγο για να εκδοθεί ένα προσωρινό διάταγμα, όπως και έγινε.
47.  Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας για τις κάμερες, ο Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι στο σπίτι δεν υπήρχαν κάμερες, έγινε η πρόνοια για αυτές, αλλά δεν κατέστη δυνατό να γίνει η εγκατάσταση τους. Αυτό που έγινε, είναι ότι η ίδια η Αιτήτρια χωρίς την συγκατάθεση του, τοποθέτησε κάμερες και μάλιστα σε αλλά σημεία εκτός πρόνοιας, που φαντάζεται θα έγιναν ζημιές όπως τρύπες, γόμες, καλωδιώσεις. Από τον Απρίλιο όμως του 2025 μέχρι και σήμερα, η ίδια η Αιτήτρια τίς χειρίζεται, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει καμία σχέση με τις κάμερες και δεν θα μπορούσε εξάλλου να έχει, αφού αυτές είναι στατικές και πρόσβαση έχει μόνο αυτός που έχει τους κωδικούς και δεν είναι ο ίδιος.
48.  Αναφορικά με τα οικονομικά του, ο Καθ’ ου η Αίτηση αναφέρει ότι στις κοινωνικές ασφαλίσεις δηλώνεται μισθός €1.000 εξ’ ου και επειδή δεν έχει την οικονομική ευχέρεια, διαμένει προσωρινά στους γονείς του. Αντιθέτως, ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια πέραν των απολαβών της, που ξεπερνούν τις €2,000, κατέχει πτυχίο νομικής και λαμβάνει διάφορα άλλα επιπρόσθετα εισοδήματα από ενοίκια, bonus, βοήθεια οικογένειας και παππούδων, γιαγιάδων, διαμένει αποκλειστικά σε μία οικία, την οποία απολαμβάνει στο έπακρον, την ίδια ώρα που ο ίδιος χάνει ενοίκια ή χάνει ευκαιρίες επένδυσης της εν λόγω οικίας. Θεωρεί επίσης, ότι ένα άτομο μαζί με ένα ανήλικο, δεν χρειάζεται ένα τόσο τεράστιο σπίτι που αν όντως, δεν είχε την οικονομική ευχέρεια ή ό,τι ισχυρίζεται για τα οικονομικά της, θα επεδίωκε να εξευρεθεί κάποια λύση, για να λάβει χρήματα, είτε με την πώληση είτε με την ενοικίαση του.
49.  Περαιτέρω, ο Καθ’ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν αναφέρει στην ένορκη δήλωση της πως καταβάλλει στο μέτρο των δυνατοτήτων του διατροφή για το παιδί τους ύψους €250,00 μηνιαίως και ασφαλώς καλύπτει ό,τι επιπλέον το ανήλικο χρειάζεται όταν βρίσκονται μαζί.
50.  Σε σχέση με την βεβαίωση ημερομηνίας 23/05/2025 την οποία παρουσίασε η Αιτήτρια, ο Καθ’ ου υποστηρίζει ότι γίνεται αναφορά στον μήνα Απρίλιο και όχι Μάρτιο και επίσης καμία δημόσια εξύβριση υφίσταται αφού, ως ψευδώς βεβαίως αναφέρει η Αιτήτρια, ό,τι έγινε δήθεν, ήταν εντός της οικίας τους. Τονίζει ότι ως παραδέχεται η Αιτήτρια, από τον Απρίλιο, έφυγε από το σπίτι, συνεπώς πως γίνεται να έφυγε και την ίδια στιγμή να βρίσκεται εκεί; Άρα, θεωρεί πως ότι η βεβαίωση αναγράφει, είναι αβάσιμο, ανακριβές και ασφαλώς δόθηκε κατόπιν πιέσεων και ή παρακλήσεων της Αιτήτριας. Το ίδιο υποστηρίζει ότι ισχύει και για την βεβαίωση ημερομηνίας 11/6/2025 και πως δεν έγινε καμία παρακοή, αφού δεν υπήρχε οποιοδήποτε διάταγμα και ούτε γίνεται εκ μέρους της οποιαδήποτε ειδική αναφορά για ποιο διάταγμα και σε τί έγκειτο η παρακοή.
51.  Στις 29/10/2025, ο Καθ’ ου η Αίτηση καταχώρησε την συμπληρωματική του ένορκο δήλωση απαντώντας ουσιαστικά στους ισχυρισμούς που προέβαλε με την δική της συμπληρωματική η Αιτήτρια. Θα επικεντρωθώ στα πιο ουσιαστικά σημεία της.
52.  Αρχικά, ο Καθ’ ου η Αίτηση υπενθυμίζει ότι παραλαμβάνει και παραδίδει το ανήλικο τέκνο τους, από και προς την συζυγική οικία και είναι απολύτως λογικό, οι κάμερες να τον καταγράφουν, υποστηρίζοντας ότι η Αιτήτρια προσπαθεί να παραπλανήσει. Επίσης, κατόπιν συνεννόησης μεταξύ των διαδίκων, παραλαμβάνει τα προσωπικά του είδη από τον εξωτερικό χώρο της συζυγικής τους οικίας.
53.  Περαιτέρω, ο Καθ’ ου η Αίτηση αναφέρει ότι η Αιτήτρια δεν έχει καταχωρήσει ακόμα αίτηση διαζυγίου και ο λόγος που καθυστερεί, είναι επειδή γνωρίζει, κατόπιν νομικής συμβουλής μάλλον πως με την λύση του γάμου παύει να έχει ισχύ το προσωρινό και χρησιμοποιεί τις δικαστικές διαδικασίες καταχρηστικά για να ικανοποιήσει τα εγωιστικά και αλλότρια κίνητρά της.
54.  Σε σχέση με τους ισχυρισμούς της για τις ζημιές στην οικία τους τις οποίες επικαλείται η Αιτήτρια, ο Καθ’ ου η Αίτηση επαναλαμβάνει ότι αυτή ψεύδεται αφού δεν έχει προκαλέσει οποιαδήποτε ζημία και φθορά στο σπίτι τους και στην περιουσία τους την οποία ακόμα πληρώνει. Θεωρεί ότι δεν υπάρχει καμία λογική συνοχή σε όσα η Αιτήτρια ισχυρίζεται και απλά παρουσιάζει φωτογραφικό υλικό για χάριν εντυπώσεων χωρίς να υπάρχει κάτι ουσιαστικό.
55.  Πέραν τούτων, ο Καθ’ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι ο λόγος που η Αιτήτρια μεταβαίνει στον αστυνομικό σταθμό και προβαίνει σε καταγγελίες, είναι στην προσπάθεια της να καταδείξει πως υπάρχουν λόγοι διατήρησης του διατάγματος, αλλά όλοι την κοροϊδεύουν και την παραπέμπουν στον δικηγόρο της. Τονίζει ότι δεν έχει καμία ανάμειξη σε ποινικά αδικήματα και πως διατηρεί λευκό ποινικό μητρώο.  
56.  Σε σχέση με την ισχυριζόμενη ζημιά στο όχημα της Αιτήτριας, ο Καθ’ ου η Αίτηση την αρνείται κατηγορηματικά, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει κανένα λόγο να επιθυμεί να κάνει κάτι στο όχημα της με το οποίο εκτελεί δρομολόγια και μεταφέρει τον υιό τους. Ισχυρίζεται ακόμα, ότι την έχει ικανή να προκάλεσε η ίδια φθορά και ζημία στο όχημα της, προκειμένου να τον ενοχοποιήσει, αφού έχει τέτοιες τάσεις, λαμβάνοντας υπόψιν το ψυχιατρικό ιστορικό της. Ο Καθ’ ου αναφέρει επίσης ότι η Αιτήτρια υπέβαλε καταγγελία στις 16/10/2025, οπόταν και εκτιμητής της επιλογής του μετέβη στην οικία τους για να την εκτιμήσει. Άρα, από τις 09/10/2025 που ισχυρίζεται ψευδώς ότι έγινε η ζημιά, μόλις στις 16/10/25 προέβη στην καταγγελία και ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η ροή και συνοχή των όποιων γεγονότων.
57.  Απορρίπτει τις θέσεις της Αιτήτριας, ισχυριζόμενος ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει και δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας ή ζημίας, υποστηρίζοντας πως επιβάλλεται να παραμεριστεί το διάταγμα, αφού αυτό εκδόθηκε για ανύπαρκτους λόγους και πάντως σήμερα δεν συντρέχει κανένας λόγος ή ανάγκη να παραμείνει σε ισχύ. Προσθέτει ότι αδιαφορεί για την ίδια και την νοιάζει μόνο το παιδί τους, αλλά και ότι κανένας δεν μπορεί να του στερήσει την συζυγική οικία. Εκφράζει την θέση, πως η Αιτήτρια θεωρεί ότι το διάταγμα, της δίδει περισσότερα δικαιώματα στο κομμάτι των περιουσιακών με αυτό τον τρόπο.
58.  Περαιτέρω, ο Καθ’ ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια έχει το σπίτι των γονέων της, το οποίο είναι τεράστιο και έχουν και αυτοί οικονομική ευχέρεια, άρα μπορεί κάλλιστα η ίδια να ενοικιάσει και πάντως η οικογένεια της διαθέτει σπίτια και ακίνητα. Αντιθέτως, ο ίδιος διαμένει με τους γονείς του, εξ’ ου και αξιώνει να του καταβάλλει ενοίκιο αφού η ίδια τόσους μήνες καρπούται και απολαμβάνει αποκλειστικά το σπίτι τους στην βάση ψευδών και ανυπόστατων ισχυρισμών.
59.  Ειδικότερα, σε σχέση με τον ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες λόγω του ότι επωμίζεται εξ’ ολοκλήρου την δόση του στεγαστικού δανείου της επίδικης οικίας, ο Καθ’ ου η Αίτηση αναφέρει ότι της έχει προτείνει, να αποχωρήσει από την συζυγική οικία και να πάει σε άλλη εναλλακτική οικία την οποία διαθέτει και να αναλάβει ο ίδιος το δάνειο και τα έξοδα του σπιτιού, όπως πάντα γινόταν.
60. Σε σχέση με την φωτογραφία που παρουσίασε η Αιτήτρια ημερομηνίας 09/10/2025 και τον ισχυρισμό της για πρόκληση ζημιάς στο όχημα της, ο Καθ’ ου η Αίτηση αναφέρει ότι η εν λόγω φωτογραφία δεν καταδεικνύει οποιαδήποτε ανάμιξη του σε ποινικά κολάσιμη πράξη και πως θα ήταν υπερβολικά αφελής να πράξει κάτι χωρίς να καλυφθεί, με το όχημα του παρκαρισμένο στον δρόμο με τα φώτα αναμμένα και ενώ παντού υπάρχουν κάμερες και γείτονες. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι στις εν λόγω φωτογραφίες δεν φαίνεται το όχημα, αλλά και πως μπορεί να είναι μία φωτογραφία από οποιοδήποτε όχημα. Σε κάθε περίπτωση, υποστηρίζει ότι την ζημιά στο όχημα μπορεί να την προκάλεσε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο.
61.  Καταληκτικά, ο Καθ’ ου η Αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί δήθεν παρακοής διατάγματος και διερωτάται ποιος ύποπτος ή δράστης  θα ενημέρωνε το θύμα για το που ευρίσκεται το κλειδί και θα έστελνε και φωτογραφία σε μήνυμα; Για χάριν πληρότητας, ο Καθ’ ου αναφέρει ότι ζήτησε και αγόρασε νέο κλειδί πριν τις 10/07/2025 για το σπίτι και άφησε στην Αιτήτρια το δικό της εκεί όπου περιέγραψε στο μήνυμα του, το οποίο η ίδια κατέχει με αυτή την κλειδαριά μέχρι και σήμερα.

(IV)        ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ։

62.  Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

 

(α)     η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(β)    η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία στην αγωγή, και

(γ)     ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others (1982) 1 Α.Α.Δ. 557, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη (1992) 1 (Β) Α.Α.Δ. 782, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά., (1994) 1 Α.Α.Δ. 201, Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά. (1996) 1 (Α) Α.Α.Δ. 253, M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co. (1997) (Γ) 1 Α.Α.Δ. 1791).

 

63.  Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο οφείλει να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο το αιτούμενο διάταγμα (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη (1989) 1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Περαιτέρω, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει πάνω στα διαφιλονικούμενα θέματα στα οποία θα κριθεί η κυρίως αίτηση (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas, (1984) 1 Α.Α.Δ. 263).

 

64.  Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον Αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορούν να ασκήσουν επιρροή στην δικαστική κρίση. Η παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος εξαπάτησης του. Ο εν λόγω κανόνας έχει αυξημένη ισχύ όπου το Δικαστήριο καλείται να δώσει ουσιαστικά με το ενδιάμεσο διάταγμα του την θεραπεία που επιδιώκεται στην κυρίως αίτηση (βλ. Χρ. Κατσουρίδης ν. Α. Κατσουρίδη (1997) 1 Α.Α.Δ. 415).

 

65.  Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Στυλιανού (1992) 1 Α.Α.Δ. 583, ο Δικαστής Στυλιανίδης, επισήμανε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα։

 

«Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον Αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου».

 

66.  Οφείλω να επισημάνω ότι, σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν ενεργεί ως Δικαστήριο ουσίας και θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε διεξοδική αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή συμπερασμάτων επί των διαφιλονικούμενων θεμάτων (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas (1984 1 C.L.R. 263], Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka DD (1999), 1 (A) 227, στη σελ. 236.) Νοείται ότι, το πραγματικό υπόβαθρο της υπό εξέταση αίτησης πρέπει να εξακριβώνεται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης.
67.  Το άρθρο 17 (1) του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 (Ν. 23/90), το οποίο αποτελεί και το δικαιοδοτικό βάθρο του αιτήματος για παραχώρηση αποκλειστικής χρήσης της στέγης, προνοεί τα ακόλουθα:

 

«Σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στον Επίσκοπο σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Απόπειρας Συνδιαλλαγής και Πνευματικής Λύσης του Γάμου Νόμου ή σε περίπτωση που καταχωρείται αγωγή διαζυγίου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί, ύστερα από αίτηση ενός από του συζύγους, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι κύριος ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του. Η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου υπόκειται σε αναθεώρηση, όταν το επιβάλλουν οι περιστάσεις».

 

68.  Από την πιο πάνω διάταξη, προκύπτει ότι η παραχώρηση της συζυγικής στέγης γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του κάθε διάδικου, τις αρχές της επιείκειας και με κύριο γνώμονα το συμφέρον του ανήλικου τέκνου των διαδίκων. Τίθενται ουσιαστικά εξωνομικοί παράγοντες οι οποίοι δεν σχετίζονται με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της οικογενειακής στέγης. Διαφαίνεται ακόμα ότι, ο νομοθέτης δεν έχει θέσει όρια προσδιορισμού των ειδικών συνθηκών, οι οποίες θα αξιολογηθούν από το Δικαστήριο στην βάση των περιστάσεων κάθε υπόθεσης.

 

69.  Με τον τροποποιητικό Νόμο Ν. 2(Ι)/2023 προστέθηκε στην διάταξη του άρθρου 17(1) η ακόλουθη επιφύλαξη։

 

«Νοείται ότι, τα Οικογενειακά Δικαστήρια δύνανται, εφόσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παρατείνουν την παραχώρηση σε σύζυγο της αποκλειστικής χρήσης ολόκληρης ή τμήματος της οικογενειακής στέγης ακόμη και μετά από τη λύση του γάμου, για χρονική περίοδο η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο (2) έτη από τη λύση του γάμου».

 

70.  Το πρώτο στοιχείο το οποίο θα πρέπει να καταδειχθεί, είναι το αν υπήρξε εύλογη διακοπή της συμβίωσης των διαδίκων από την οικογενειακή τους στέγη ή γνωστοποίηση στον Επίσκοπο ή καταχώρηση αίτησης λύσης γάμου. Ως οικογενειακή στέγη, ουσιαστικά θεωρείται το ακίνητο που χρησιμοποιείται ως η κύρια διαμονή των συζύγων, όπου αναπτύσσουν την κοινή συζυγική τους δραστηριότητα μαζί με τα παιδιά τους. Όσον αφορά την ύπαρξη της διάστασης, αυτό είναι ένα πραγματικό ζήτημα, συναρτώμενο με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (βλ. Μυλωνας ν. Μαυρονικόλα (2005) 1 Α.Α.Δ. 1207). Δεν απαιτείται η αυστηρή απόδειξη της διάστασης των διαδίκων, αλλά θεωρείται επαρκής η κατάδειξη εκείνων των συνθηκών που ενεργοποίησαν την επίδικη διαδικασία (βλ. απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου στην υπόθεση Λ.Γ.Γ. (L.G.) v. Π.Γ., Εφ. Αρ. 2/2023 ημερομηνίας 21/06/2023).

 

71.   Στην έννοια «του συμφέροντος των παιδιών», μπορεί να συνεκτιμηθεί η επιθυμία τους για παραμονή στην συζυγική στέγη, η συνέχιση της φοίτησης τους στο ίδιο σχολείο, η παραμονή τους στην ίδια τοποθεσία ή συνοικία, η σχέση του κάθε γονέα με το τέκνο, αλλά και ο αντίκτυπος της συμπεριφοράς του κάθε γονέα ξεχωριστά στην ψυχική τους υγεία.

 

72.  Αναφορικά με την προϋπόθεση των «ειδικών συνθηκών», το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του μεταξύ άλλων, την δυσκολία ή αδυναμία του διαδίκου να εξεύρει άλλη κατοικία για να διαμείνει, λόγω του ότι αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας ή έχει την φύλαξη του ανήλικου τέκνου των διαδίκων. Επίσης, λαμβάνονται υπόψη και οι οικονομικές περιστάσεις των διαδίκων, ήτοι τα εισοδήματα τους, ενώ η δυσχερής οικονομική κατάσταση ενός εκ των δύο γονιών, δύναται να αποτελέσει παράγοντα για την παραχώρηση της συζυγικής στέγης στον ίδιο. Επιπρόσθετα, λαμβάνεται υπόψη και η ενδεχόμενη ζημία που ενδέχεται να προκληθεί στον σύζυγο ο οποίος θα απομακρυνθεί από την συζυγική στέγη, λόγω συγκεκριμένων παραγόντων, όπως για παράδειγμα η κατάσταση υγείας του.

 

73.  Αναφορικά με τους «λόγους επιείκειας» σε σχέση με την παραχώρηση της οικογενειακής στέγης, λαμβάνεται συνήθως υπόψη ποιος σύζυγος έχει την φύλαξη του ανήλικου τέκνου των διαδίκων. Επίσης, μπορεί να προσμετρήσει σε κάποιο βαθμό και η υπαιτιότητα του ενός διαδίκου σε σχέση με την διάσταση.

 

74.  Μέσα από την νομολογία των ελληνικών Δικαστηρίων αλλά και μέσα από διάφορα ελληνικά συγγράμματα, υποδεικνύεται ότι το ασφαλιστικό μέτρο της μετοίκησης ή της απομάκρυνσης ενός συζύγου από την συζυγική στέγη, διατάσσεται όταν συντρέχει ουσιαστική διακοπή της συμβίωσης και έχει ως σκοπό όχι να ρυθμίσει την χρήση της συζυγικής στέγης, αλλά να ρυθμίσει τις σχέσεις των συζύγων που έχουν διαταραχθεί. Για αυτό και διατάσσεται η μετοίκηση ενός από τους συζύγους ως μέσο πρόνοιας, προς τον σκοπό  διατήρησης της ειρήνης στην συζυγική οικία, εφόσον κρίνεται ότι η εξακολούθηση της μόνο σε περαιτέρω όξυνση και εκτράχυνση των ήδη τεταμένων συζυγικών σχέσεων μπορεί να οδηγήσει.

 

(V)  ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ։

 

75.   Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, αλλά και την μαρτυρία που παρατέθηκε μέσα από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, προσεγγίζοντας την με ιδιαίτερη προσοχή, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο δεν ενεργεί ως Δικαστήριο ουσίας και θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε διεξοδική αξιολόγηση της μαρτυρίας και εξαγωγή συμπερασμάτων επί των διαφιλονικούμενων θεμάτων, θα προχωρήσω στην εξέταση των προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 αλλά και κατά πόσο δικαιολογείται η οριστικοποίηση ή η ακύρωση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 07/07/2025.
76.  Αρχικά εξετάζοντας την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση, κρίνω ότι στην υπό εκδίκαση αίτηση, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, αφού έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση μέσα από τα δικόγραφα των διαδίκων. Περαιτέρω, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι υπάρχει διακοπή της συμβίωσης μεταξύ των διαδίκων η οποία φαίνεται να επήλθε κατά ή περί τον Απρίλιο του 2025, όταν και ο Καθ’ ου η Αίτηση αποχώρησε από την συζυγική οικία. Είναι παραδεκτό επίσης, ότι δημιουργούνταν σοβαρές εντάσεις και αψιμαχίες στην συζυγική οικία, πως έγιναν καταγγελίες στην αστυνομία για χρήση σωματικής και ψυχολογικής βίας, απειλών, αλλά και καταγγελία για φθορά στο αυτοκίνητο της Αιτήτριας, μετά την αποχώρηση του Καθ’ ου η Αίτηση από την συζυγική οικία.
77.  Λαμβάνω ακόμα γνώση ότι καταχωρήθηκε αίτηση για λύση του γάμου των διαδίκων, ενώ αποτελεί δικαστική γνώση ότι έχει εκδοθεί από το παρόν Δικαστήριο διάταγμα λύσης του γάμου τους στις 19/01/2026 για λόγους που αφορούν και τους δύο διαδίκους, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει την ρήξη στις σχέσεις τους κατά τον κρίσιμο επίδικο χρόνο και για σκοπούς εξέτασης της παρούσης.
78.  Επιπρόσθετα, λαμβάνω δικαστική γνώση ότι στην βάση προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 28/05/2025 το οποίο εκδόθηκε μονομερώς στην αίτηση γονικής μέριμνας με αρ. 86/2025 μεταξύ των διαδίκων η οποία βρίσκεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, καθορίστηκε ως τόπος διαμονής του ανήλικου τέκνου τους, ο τόπος διαμονής της Αιτήτριας που εκ των πραγμάτων αποτελεί την επίδικη οικογενειακή εστία. Πέραν τούτων, προκύπτει επίσης ότι ουσιαστικά το ανήλικο τέκνο βρίσκεται υπό την φύλαξη και φροντίδα της Αιτήτριας και πως ο Καθ’ ου η Αίτηση ασκεί τακτικά το δικαίωμα επικοινωνίας του με το παιδί του στην βάση εκ συμφώνου εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων κατά το χρονικό διάστημα που ακολούθησε της αποχώρησης του από την οικογενειακή εστία. Συνεπώς, στην βάση των πιο πάνω, καθίσταται πρόδηλο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση της εναρκτήριας αίτησης.
79.  Ειδικότερα, έχω διαπιστώσει μέσα από τις δύο ένορκες δηλώσεις της Αιτήτριας, ότι αυτή περιέγραψε διάφορα περιστατικά ψυχολογικής και σωματικής βίας που υπέστη από τον Καθ’ ου η Αίτηση, τα οποία μεταξύ άλλων οδήγησαν στην διακοπή της συμβίωσης τους στην συζυγική οικία και στην κατάρρευση του γάμου τους εξ’ υπαιτιότητας του. Ουσιαστικά υποστηρίζει ότι λόγω των ανυπέρβλητων καθημερινών προβλημάτων τα οποία είχαν οι διάδικοι, τούτο είχε ως αποτέλεσμα τις καθημερινές τους προστριβές στην συζυγική οικία και για αυτό αποφάσισαν να διαμείνουν σε χωριστές οικίες από τον Απρίλιο του 2025, και να λήξουν την σχέση τους, εστιάζοντας σε δύο βίαια περιστατικά που κατ’ ισχυρισμό έλαβαν χώρα εναντίον της.
80.  Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια προς θεμελίωση του ισχυρισμού της, υποστήριξε ότι παρά το γεγονός ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση μετακόμισε οικιοθελώς στην οικία των γονέων του, συνέχιζε να εισέρχεται στην οικία κατά το δοκούν και να ενεργεί ως να διαμένει σε αυτήν, προκαλώντας διαρκώς φόβο με την στάση του, εξαπολύοντας απειλές και λεκτικές επιθέσεις σε αυτήν. Η Αιτήτρια επικεντρώθηκε στο ότι ο Καθ’ ου μετέβη στην οικία τους και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο ακίνητο και στην εξώπορτα αυτού, το ότι τοποθέτησε κάμερες σε αυτήν στις οποίες μόνο αυτός έχει πρόσβαση, αλλά και στο ότι μετέβη στον χώρο στάθμευσης και προκάλεσε φθορά στο αυτοκίνητο της. Περαιτέρω, υποστήριξε ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση όποτε επιθυμεί εισέρχεται στην οικία κατά το δοκούν ακόμα και αργά το βράδυ αφαιρώντας διάφορα πράγματα, προκαλώντας στην ίδια και στον ανήλικο τρόμο και φόβο.
81.  Πέραν τούτων, η Αιτήτρια υποστήριξε ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει την οικονομική άνεση να ενοικιάσει άλλη κατοικία, καθώς εργάζεται λαμβάνοντας εισόδημα πέραν των €1.800 πλέον των εσόδων του από άλλη εργασία του ως σχεδιαστής επίπλων, ενώ διαμένει πλέον στο σπίτι των γονέων του και δεν έχει καθόλου έξοδα. Είναι η θέση της Αιτήτριας, πως σε αντίθεση με τον Καθ’ ου η Αίτηση δεν έχει άλλο μέρος να στεγαστεί μαζί με τον ανήλικο, αφού έχει επιβαρυνθεί πλήρως με την αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου της εν λόγω οικίας, ύψους €1.400 μηνιαίως, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του παιδιού τους.
82.  Στον αντίποδα, διαπιστώνω ότι όλοι οι βασικοί και ουσιώδεις ισχυρισμοί της Αιτήτριας αμφισβητήθηκαν και αντικρούστηκαν έντονα από τον Καθ’ ου η Αίτηση μέσω των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την ένσταση του. Αρχικά, απέρριψε τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας περί εισόδου του στην οικία τους, υποστηρίζοντας ότι είναι η ίδια που άλλαξε την κλειδαριά του σπιτιού αποκλείοντας τον και αυτός με επιστολή μέσω της δικηγόρου του ζητούσε κλειδί. Αρνήθηκε και τους ισχυρισμούς για πρόκληση βίας και απειλών σε αυτήν και το παιδί τους, αλλά και περί φθοράς στο αυτοκίνητο της, αποδίδοντας τα σε επινοήσεις και ψεύδη της Αιτήτριας.
83.  Ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι, ανέκαθεν η Αιτήτρια δημιουργούσε προβλήματα και εντάσεις, αφού η ψυχική της κατάσταση ήταν κλονισμένη και γενικότερα η συμπεριφορά της είχε μεταπτώσεις και μεταβολές. Ειδικότερα, ο Καθ’ ου υποστήριξε ότι η Αιτήτρια δημιουργούσε πάντα εντάσεις και με την παραμικρή αφορμή, ξεκινούσε και φώναζε στον ίδιο και στο παιδί τους, έριχνε και πετούσε διάφορα αντικείμενα, έβγαινε έξω από το σπίτι και φώναζε.
84.  Σε σχέση με την οικονομική του κατάσταση, ο Καθ’ ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι λαμβάνει ως μηνιαίο μισθό το ποσό των €1.000 και επειδή δεν έχει την οικονομική ευχέρεια, διαμένει προσωρινά στους γονείς του. Ισχυρίζεται ακόμα, ότι η Αιτήτρια λαμβάνει μηνιαίες απολαβές από την εργασία της που ξεπερνούν τις €2,000 και έχει διάφορα άλλα επιπρόσθετα εισοδήματα από ενοίκια, bonus, ενώ λαμβάνει οικονομική βοήθεια από την οικογένεια της.  
85.  Εν προκειμένω, κρίνω ότι δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να καταλήξει το Δικαστήριο σε οποιαδήποτε ευρήματα επί των αντικρουόμενων ισχυρισμών που έχουν προβληθεί. Αυτό θα λάβει χώρα όταν θα έχει ενώπιον του την ολοκληρωμένη μαρτυρία των διαδίκων και θα αξιολογήσει δεόντως την αξιοπιστία των εν λόγω προβληθέντων ισχυρισμών τους. Ούτε δύναται το Δικαστήριο να αξιολογήσει τις σοβαρές αλληλοκατηγορίες των διαδίκων ή να εξετάσει άσχετα ζητήματα που δεν άπτονται της παρούσης, όπως τις περιουσιακές τους διαφορές σε σχέση με την συζυγική οικία ή συγκεκριμένα ζητήματα που άπτονται της γονικής μέριμνας του ανήλικου τέκνου τους.
86.  Αυτό όμως που αναδύεται με ιδιαίτερη ευκολία, από την ολότητα της μαρτυρίας που παρατέθηκε, είναι η παραδοχή ύπαρξης σοβαρών εντάσεων και περιστατικών στην σχέση των διαδίκων και οι οποίες κατά κύριο λόγο ελάμβαναν χώρα στην συζυγική οικία ενώπιον του ανήλικου τέκνου τους.
87.  Προχωρώ συνεπώς στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης, η οποία θα πρέπει να συντρέχει σωρευτικά με τις προαναφερόμενες δύο προϋποθέσεις, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση ή οριστικοποίηση του διατάγματος για αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης από τον ένα από τους δύο συζύγους.
88.  Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα, παραπέμπω στην απόφαση M & Ch Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. ν. Timberland Co (ανωτέρω), όπου επισημάνθηκαν τα πιο κάτω (σελ. 1799):

«Όπως επισημαίνεται στην Papastratis v. Petrides (1979) 1 CLR 231, 240, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επικαλείται στην απόφασή του, το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου σε θεραπεία».

89.  Η τρίτη προϋπόθεση, όπως πιο πάνω αναφέρεται, δεν πρέπει να συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς στις υποθέσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, πόσο μάλλον στις υποθέσεις των οικογενειακών διαφορών, όπως η παρούσα. Στην απόφαση Κατσουρίδης ν. Κατσουρίδη (1997) 1 Α.Α.Δ. 415, τονίστηκαν τα ακόλουθα (σελ. 427):

«Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε ούτε την τρίτη προϋπόθεση από τις προϋποθέσεις της επιφύλαξης στο άρθρο 32(1). Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 5η έκδοση σελ. 149 ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου για άμεση παρέμβαση με παρεμπίπτον διάταγμα στις περιπτώσεις οικογενειακών διαφορών που απολήγουν σε πράξεις βίας ή που επηρεάζουν την ευημερία ανηλίκων για να καταλήξει πως «οι πληγωμένες σχέσεις και τα τραυματισθέντα συναισθήματα των διαδίκων και των ανηλίκων δεν αποτιμούνται σε χρήμα και δεν αποκαθίστανται μεταγενέστερα».

90.  Για σκοπούς προσωρινού διατάγματος σε υπόθεση που αφορά τις οικογενειακές σχέσεις των συζύγων, αρκεί το παραδεκτό γεγονός ότι επικρατεί μεγάλη ένταση και διαπληκτισμοί στην οικογενειακή εστία, η οποία ενδεχομένως να προκαλεί σοβαρό αντίκτυπο στο ανήλικο τέκνο των διαδίκων. Οι όποιες δυσμενείς συνέπειες στην ψυχολογική κατάσταση της Αιτήτριας και κυρίως επί του ανήλικου τέκνου των διαδίκων, το οποίο βρίσκεται υπό την φύλαξη της στην οικογενειακή εστία, καθώς και η τυχόν απομάκρυνση της ίδιας και του παιδιού της από την οικία στην οποία διαμένουν, δεν μπορούν βέβαια να αποτιμηθούν σε χρήμα και ούτε μπορούν να αποκατασταθούν σε μεταγενέστερο στάδιο με την επιδίκαση οποιωνδήποτε χρηματικών αποζημιώσεων.
91.  Η συνέχιση της προαναφερόμενης προβληματικής και ανυπόφορης κατάστασης και η συνύπαρξη των διαδίκων στην ίδια στέγη με τις επαναλαμβανόμενες προστριβές μπροστά στο ανήλικο τέκνο τους, στην ευαίσθητη νεαρή ηλικία στην οποία βρίσκεται, έχει ως απότοκο την δημιουργία ενός πλήρως ακατάλληλου περιβάλλοντος διαβίωσης για αυτό, το οποίο αναμφίβολα επιβάλλει την χωριστή διαμονή των γονέων τους. Η συνέχιση της πιο πάνω κατάστασης δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και ούτε βέβαια μπορεί να αποκατασταθεί μεταγενέστερα. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60.
92.  Έχοντας καταλήξει ότι πληρούνται και οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, προχωρώ να εξετάσω το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Ως γενική αρχή, το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας θα πρέπει να λάβει πρωτίστως υπόψη τις ανάγκες της δικαιοσύνης σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης.
93.  Λαμβάνοντας υπόψη, έστω και σε προκαταρτικό στάδιο, το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου και αξιολογώντας σφαιρικά τα δεδομένα της παρούσης υπόθεσης, κρίνω ότι στην υπό κρίση αίτηση το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει καθαρά υπέρ της οριστικοποίησης των αιτούμενων διαταγμάτων. Και τούτο, διότι οι ειδικές συνθήκες αλλά και η αναγκαιότητα διατήρησης ενός υγειούς περιβάλλοντος για το ανήλικο τέκνο των διαδίκων, αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα εν προκειμένω.
94.  Παρά το γεγονός ότι οι διάδικοι είναι κύριοι του ½ της επίδικης οικογενειακής εστίας και έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση μέσα από τις ένορκες δηλώσεις τους στο κομμάτι της συνεισφοράς τους στα έξοδα αυτής, οφείλω να τονίσω ότι για σκοπούς έκδοσης ή οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος, δεν έχει οποιαδήποτε σημασία το ιδιοκτησιακό καθεστώς της εν λόγω οικίας, αλλά και το ποιος και σε ποια έκταση συνεισέφερε στην απόκτηση της. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει αμφισβητηθεί ουσιωδώς ότι η Αιτήτρια πλέον καταβάλλει εξ’ ολοκλήρου την μηνιαία δόση του στεγαστικού δανείου σε σχέση με την οικογενειακή εστία ύψους €1.400 το οποίο αποτελεί ένα δυσβάστακτο ποσό σε σχέση με τα μηνιαία εισοδήματα της, αλλά και ότι καλύπτει ένα μεγάλο μέρος των οικογενειακών εξόδων και της διατροφής και συντήρησης του ανήλικου τέκνου των διαδίκων.
95.  Συνεπώς, παρόλο που διακρίνω ότι τα μηνιαία εισοδήματα της Αιτήτριας είναι κάπως πιο αυξημένα από αυτά του Καθ’ ου η Αίτηση, εν τούτοις δεν φαίνεται να επαρκούν για την όποια μετακίνηση της και ενοικίαση ή αγορά άλλης οικίας, αφού κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό ή εύλογο, λαμβάνοντας υπόψη τις δανειακές και άλλες υποχρεώσεις της. Οι ισχυρισμοί του Καθ’ ου η Αίτηση περί λήψης επιπρόσθετων εισοδημάτων της Αιτήτριας, δεν έχουν επιβεβαιωθεί με θετική μαρτυρία και συνεπώς παρέμειναν μετέωροι και ατεκμηρίωτοι. Αντιθέτως, διαφαίνεται ότι τα έξοδα του Καθ’ ου η Αίτηση είναι χαμηλότερα από αυτά της Αιτήτριας, αφού διαμένει στην οικία των γονέων του και καταβάλλει το ποσό των €250,00 για την διατροφή του παιδιού του. Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες του Καθ’ ου η Αίτηση, προκύπτει ότι αυτός εργάζεται και έχει εισόδημα, ενώ μετά την καταβολή των εξόδων του, του απομένει ένα ποσό το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εξεύρεση ή ενοικίαση στέγης έστω και προσωρινά.
96.  Ισοζυγίζοντας τα δεδομένα της υπό εξέταση αίτησης, κρίνω ότι το συμφέρον του ανήλικου τέκνου των διαδίκων, υπό τις δυσμενείς συνθήκες κατάρρευσης της έγγαμης σχέσης των διαδίκων και των εντάσεων που έχουν προκληθεί, επιτάσσει όπως η συνέχιση της φροντίδας του παιδιού στην οικογενειακή εστία να συνεχίσει να υφίσταται. Οι οποιεσδήποτε δυσμενείς συνέπειες δύναται να επέλθουν στο ανήλικο τέκνο των διαδίκων, σε περίπτωση που δεν εγκριθούν οι αιτούμενες θεραπείες ή δεν οριστικοποιηθούν τα προσωρινά διατάγματα και/ή σε περίπτωση πιθανής μετακίνησης του ανήλικου από την οικία στην οποία διαμένει με την μητέρα του εδώ και χρόνια, θα είναι πολύ μεγαλύτερες παρά από το να μην εγκριθούν (βλ. απόφαση που εκδόθηκε στην Έφ. Αρ. 35/2022 στην υπόθεση Μ.Φ. ν. Ο.Φ. ημερομηνίας 20/12/2023). Το συμφέρον του ανήλικου τέκνου των διαδίκων λόγω και του πολύ νεαρού της ηλικίας του, επιβάλλει τουλάχιστον στο παρόν στάδιο να μην διαταραχθεί η υφιστάμενη κατάσταση των πραγμάτων, όπως έχει διαμορφωθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα. Συνεπώς, είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της οριστικοποίησης των αιτούμενων διαταγμάτων και της παραμονής του ανήλικου τέκνου των διαδίκων στην οικία που διαμένει με την μητέρα του, ήτοι σε ένα γνώριμο για αυτόν περιβάλλον και χώρο.
97.  Κατ’ επέκταση στην βάση των όσων έχω επισημάνει, θεωρώ ότι ικανοποιείται και η προϋπόθεση του κατ’ επείγοντος στην παρούσα υπόθεση, αφού το ζήτημα χρήζει επείγουσας ρύθμισης προς όφελος του ανήλικου τέκνου των διαδίκων και καθίσταται κατεπείγουσας φύσης, ενώ ταυτόχρονα δεν έχω διαπιστώσει οποιαδήποτε ουσιώδη καθυστέρηση (lashes) στην προώθηση των αιτούμενων θεραπειών εκ μέρους της Αιτήτριας. Εξάλλου, έχει καταδειχθεί ότι οι σοβαρές εντάσεις και οι αψιμαχίες, οι αλληλοκατηγορίες των διαδίκων και οι σχετικές καταγγελίες στην αστυνομία κατά τον κρίσιμο επίδικο χρόνο, νομιμοποιούσαν την Αιτήτρια να αποταθεί στο Δικαστήριο αξιώνοντας την έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων. Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Χρίστος Ανδρέου ν. Olympic Insurance Company Ltd, στην Πολιτική Έφεση αρ. Ε396/2016 ημερομηνίας 12/10/2023, η κα Εφραίμ Δ. επισήμανε στην σελ. 5 επ. τα ακόλουθα σε σχέση με το ζήτημα του κατ’ επείγοντος։

«Το ζήτημα του επείγοντος ηγέρθη ως λόγος ένστασης. Από τη στιγμή που το ζήτημα είχε εγερθεί και ήταν αντικείμενο της αίτησης, τότε ανεξαρτήτως της έκδοσης μονομερώς του διατάγματος, το πρωτόδικο Δικαστήριο όφειλε να εξετάσει εκ νέου κατά πόσο πράγματι συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος που να δικαιολογούσε την μονομερή του έκδοση. Σε περίπτωση που διαπίστωνε ότι δεν ικανοποιείτο το επείγον, τότε έπρεπε να προχωρήσει δίχως άλλο σε ακύρωση του. Αυτή η εξουσία, ακόμη και αυτεπάγγελτη, του Δικαστηρίου περιγράφεται στις υποθέσεις Stavros Hotels Apartments Ltd κ.α. (Αρ. 1) (1994) 1 Α.Α.Δ. 389 και Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Σιακατίδου (2014) 1(Α) Α.Α.Δ. 637. Στην τελευταία μάλιστα υπόθεση το Εφετείο επέκρινε ξανά την ευκολία με την οποία πρωτόδικα εκδίδονταν διατάγματα μονομερώς χωρίς την εξέταση του κατά πόσο συνέτρεχε το στοιχείο του επείγοντος για την έκδοση τους. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό։

΄΄ Έχει επικριθεί επανειλημμένως από το Εφετείο το οποίο είχε κατακρίνει την ευκολία με την οποία εκδίδονται διατάγματα επί μονομερούς αίτησης ως θέμα συνήθους τακτικής, χωρίς εκείνο τον ιδιαίτερο προβληματισμό που η φύση του θέματος απαιτεί για να καταδειχθεί αν πράγματι το ζήτημα είναι επείγον έτσι «που να παραγνωρίζεται η θεμελιακή σημασία του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου, τακτική μάλιστα που απολήγει συχνά σε εξευτελισμό της διαδικασίας αφού με δεδομένη πλέον την έκδοση του διατάγματος ex parte η τελική κρίση παρατείνεται αδικαιολογήτως,» (Αμβροσιάδου (ανωτέρω)). Το κατεπείγον ως δικαιοδοτικός όρος μπορεί να κρίνεται και στα πλαίσια της έφεσης κατά της απόφασης οριστικοποίησης του, εφόσον μάλιστα είχε εγερθεί και πρωτοδίκως και εγείρεται κατ' έφεση (Vuitton ν. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά. (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, 1462).

Ένα Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται μονομερούς αίτησης και παραχωρεί το διάταγμα δύναται να επανεξετάσει μετά από καταχώριση σχετικής ένστασης όλα τα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος του χρόνου, ως στοιχείο που εμπίπτει στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του, ώστε να καταλήξει να επικυρώσει ή να ακυρώσει ένα διάταγμα υπό το φως του συνόλου των γεγονότων που έχουν τεθεί ενώπιον του και από τους δύο πλέον διαδίκους΄΄».

98.  Όσον αφορά τον λόγο ένστασης του Καθ’ ου η Αίτηση περί απόκρυψης γεγονότων από την πλευρά της Αιτήτριας και ότι αυτή δεν προσήλθε με «καθαρά χέρια» ενώπιον του Δικαστηρίου, με βάση όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, φρονώ ότι δεν έχει προκύψει οποιαδήποτε απόκρυψη γεγονότος η οποία θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε διαφορετικό χειρισμό της παρούσης υπόθεσης και σε κάθε περίπτωση δεν έχω διαπιστώσει οι φερόμενες αποκρύψεις να είναι τόσο ουσιώδεις και καταλυτικές, ώστε να οδηγούν στην ακύρωση των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων ή στην μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
99.  Αυτό που ξεκάθαρα διαπιστώνεται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, είναι η πλήρης διάσταση τους σε σχέση με ουσιαστικές παραμέτρους της υπόθεσης, αλλά και σε σχέση με ζητήματα τα οποία δεν σχετίζονται ουσιωδώς με τα υπό εξέταση επίδικα θέματα. Σε κάθε περίπτωση, η προβολή διαφορετικής εκδοχής από την πλευρά του Καθ’ ου η Αίτηση σε σχέση με σειρά γεγονότων της υπόθεσης, όπως για τις ψευδείς καταγγελίες της Αιτήτριας, για το ζήτημα της εισόδου του στην επίδικη οικία και των φερόμενων φθορών στην είσοδο της οικίας αλλά και στο όχημα της, δεν συνιστά κατά την άποψη μου παραβίαση του καθήκοντος της Αιτήτριας για πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και ούτε απόκρυψη τους, ιδίως σε αυτό το στάδιο όπου δεν μπορεί να αξιολογηθεί εις βάθος μαρτυρία και διαφιλονικούμενα γεγονότα με σκοπό την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, αφού αυτό θα γίνει κατά το στάδιο της ακρόασης της εναρκτήριας αίτησης.
100. Εν όψει των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, θεωρώ ότι παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης που έχει προβάλει η πλευρά του Καθ’ ου η Αίτηση.
101. Συνεπώς, στην βάση της σχετικής επιφύλαξης του άρθρου 17(1) του Ν.23/90 και εφόσον έχω καταλήξει πως στην παρούσα υπόθεση υφίστανται λόγοι επιείκειας και ειδικές συνθήκες προς όφελος της Αιτήτριας και κυρίως προς το καλώς νοούμενο συμφέρον του ανήλικου τέκνου των διαδίκων, αλλά και ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια κρίνω ότι θα πρέπει να παραταθεί η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης από την Αιτήτρια, ακόμα και μετά την λύση του γάμου των διαδίκων, για χρονική περίοδο η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο έτη από την λύση του γάμου τους.

(VI)        ΚΑΤΑΛΗΞΗ։

 

102. Συνεπακόλουθα, για τους πιο πάνω λόγους, τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 07/07/2025 καθίστανται απόλυτα και οριστικοποιούνται, ενώ θα συνεχίσουν να ισχύουν για χρονική περίοδο η οποία δεν θα υπερβαίνει τα δύο έτη από την λύση του γάμου των διαδίκων, σύμφωνα με την επιφύλαξη του άρθρου 17(1) του Ν.23/90 ή μέχρι νεότερου διατάγματος του Δικαστηρίου.

 

103.  Ασκώντας την διακριτική μου εξουσία και ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, κρίνω ότι κρίνω ότι τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας θα πρέπει να επιδικαστούν υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ’ ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και να καταβληθούν με το πέρας εκδίκασης της εναρκτήριας Αίτησης.

 

  

                                                         (Υπ.) ............................................................

                   Χ. Πογιατζής Δ. Οικ. Δ. 

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

---

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο